ÖZEL MESLEKİ REHABİLİTASYON MERKEZLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK
Resmî Gazete: 2.5.2006/26156
Ek ve Değişiklikler: 1) 31.07.2009/27305 RG
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 –
(1) Bu Yönetmeliğin amacı; özürlülerin yetenekleri doğrultusunda yapabilecekleri bir işte verimli kılınarak ekonomik ve sosyal refahının sağlanması amacıyla kurulacak özel mesleki rehabilitasyon merkezlerinin açılışı, denetlenmesi ve işleyişine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 –
(1) Bu Yönetmelik, gerçek ve tüzel kişilerce özürlülere yönelik olarak açılacak olan özel mesleki rehabilitasyon merkezlerini kapsar.
Dayanak
MADDE 3 –
(1) Bu Yönetmelik, 1/7/2005 tarihli ve 5378 sayılı Özürlüler ve Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanununun 13 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 –
(1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Kurs: Mesleki rehabilitasyon merkezlerinde herhangi bir mesleği olmayan ya da bir mesleği olmakla birlikte mesleğinde iş bulamayan Türkiye İş Kur il müdürlüklerine kayıtlı özürlü işsizler veya mesleğinde yeterli olmayan özürlüler için düzenlenen mesleki eğitim faaliyetlerini,
b) Kurucu: Özel mesleki rehabilitasyon merkezi açmak isteyen gerçek veya tüzel kişiyi,
c) Merkez: Özel mesleki rehabilitasyon merkezini,
ç) Mesleki rehabilitasyon: Özürlülerin işgücü piyasasında ihtiyaç duyulan, ilgi ve yeteneklerine uygun mesleklerde yetiştirilerek istihdamlarını kolaylaştırmak ve mesleklerinde ilerlemelerini sağlamak amacıyla devamlı ve koordinasyon içinde sosyal ve tıbbi rehabilitasyon, mesleki rehberlik, mesleğe hazırlık, meslek edindirme, geliştirme ve değiştirme eğitimi, işe yerleştirme ve takibini,
d) Özürlü: 18/3/1998 tarihli ve 23290 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkındaki Yönetmeliğe uygun olarak çalışma gücünün en az yüzde kırkından yoksun olduğu belgelenenleri,
e) Özel öğretim kurumları mevzuatı: 8/6/1965 tarihli ve 625 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu, 23/6/1985 tarihli ve 18790 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Milli Eğitim Bakanlığına Bağlı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliği ve 22/7/2005 tarihli ve 25883 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Milli Eğitim Bakanlığı Özel Kurslar Yönetmeliğini,
f) Özel mesleki rehabilitasyon merkezi: Mesleki rehabilitasyon hizmetini vermek üzere kurulan gündüzlü kuruluşu,
g) Sorumlu müdür: Özel mesleki rehabilitasyon merkezinin idari, mali, hukuki ve mesleki tüm işleyişinden sorumlu olan yöneticiyi,
ğ) Sosyal rehabilitasyon: Özürlü kişilere evde, merkezde ve sosyal çevrelerinde psiko -sosyal uyumlarını desteklemek ve sorunlarında yardımcı olmak, resmi/resmi olmayan kurumlarla etkin bir iletişim kurmalarını sağlamak amacıyla yapılan çalışmaları,
h) Yararlanıcı: Özel mesleki rehabilitasyon merkezleri tarafından gerçekleştirilen mesleki rehabilitasyon hizmetleri ve kurs programlarına katılan özürlüleri, ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Merkez Açma, Devir, Nakil ve Kapatma
Merkez Açma, Devir, Nakil ve Kapatma
MADDE 5 –
(1) Özel Mesleki Rehabilitasyon Merkezinin açılması, devri, nakli, kapatılması ve personel görevlendirmesi işlemleri Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları mevzuatına göre yürütülür. Ancak, özel mesleki rehabilitasyon merkezinin açılabilmesi için Türkiye İş Kurumu il müdürlüklerinden de uygun görüş istenir.
(2) Merkeze, başvuruda daha sonra ilave edilecek özür grupları için de ayrıca izin alınır. Hizmet verilecek her bir özür grubu için rehabilitasyon ve kurs programı hazırlanır. Merkezin fiziksel şartları ve donanımı hizmet verilecek her bir özür grubuna uygun şekilde düzenlenir.
(3) Mesleki eğitimini tamamlayan özürlülerin merkez tarafından Türkiye İş Kurumuna kayıt yaptırılması için bildirilmesi gerekir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Merkezde Uygulanacak Rehabilitasyon Hizmetleri ve Kurs Programları
Merkezde uygulanacak rehabilitasyon hizmetleri ve kurs programları
MADDE 6 –
(1) Merkezde verilen hizmetler aşağıda belirtilmiştir;
(a) Fizyoterapi ve rehabilitasyon: Yararlanıcının mevcut fiziksel ve zihinsel yetenek seviyesi, sağlık problemleri, ilgileri ve becerileri belirlenir, tıbbi değerlendirme, mobil değerlendirme ve mesleki rehberlik yapılır.
(b) Ergoterapi: Çalışma kapasitesinin değerlendirilmesi, iş ile uyumlandırılması ve bu süreç sonunda fizyoterapi ve rehabilitasyon birimi ile birlikte kişinin uygun iş kursuna yönlendirilmesi yapılır.
(c) Sosyal rehabilitasyon: Bu süreçte özürlü kişilerle evde, merkezde ve sosyal çevrelerinde psiko -sosyal uyumlarını desteklemek için resmi/resmi olmayan kurumlarla etkin bir iletişim kurmalarını sağlamak amacıyla çalışmalar yapılır, bireysel ve grup programları ile danışmanlık hizmetleri verilir.
(ç) Mesleki eğitim: Bireylerin yönlendirildikleri ve eğitim sonrasında sertifikalandırıldıkları iş kursunda eğitim almaları sağlanır. Özürlü bireylere verilecek kursların programları, il milli eğitim müdürlüklerince onaylanan eğitim programlarına göre yürütülür.
(d) Mesleki rehberlik: Özürlünün özelliklerine ve mevcut fırsatlara göre mesleki bilgilendirme, eğitsel-mesleki gelişim ve yönlendirme iş ve mesleki danışmanlık çalışmalarını kapsar. Bu süreçte özürlünün bireysel özellikleri, yeterlilikleri, özgeçmişi, başvuru formları, kurs sonucu başarı durumu değerlendirilerek yararlanıcı ve işveren arasında bağlantı kurulur.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Merkez Personeli ve Nitelikleri
Merkezde çalıştırılacak personel
MADDE 7 –
(1) Merkezde; sorumlu müdür, sosyal hizmet uzmanı veya sosyal çalışmacı, özel eğitimci ve eğitici personelin istihdam edilmesi zorunludur. Belirtilen bu personele ilaveten doktor (yarı zamanlı olarak), fizyoterapist, psikolog, psikolojik danışman ve rehber uzman merkezin özür gruplarına göre Milli Eğitim Bakanlığı tarafından zorunlu personel olarak belirlenebilir.
Merkez personelinin nitelikleri
MADDE 8 –
(1) Merkez personelinin nitelikleri aşağıdaki gibidir.
a) Sorumlu müdür: Fizyoterapist, psikolojik danışman ve rehber uzman, psikolog, sosyal hizmet uzmanı veya sosyal çalışmacı, özel eğitimci, çalışma ekonomisti, sosyolog ve doktor sorumlu müdür olarak atanabilir. Bu özellikleri taşıyan kurucular aynı zamanda kuruluşun sorumlu müdürü olabilirler.
b) Eğitici personel: Mesleki ve teknik eğitim alanında yüksek öğrenim görmüş veya ustalık yeterliliğini kazanmış olmalıdır.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Merkezin Bölümleri ve Donanım
Merkezin bölümleri
MADDE 9 –
(1) Merkezin bölümleri aşağıda belirlenen şekilde olmalıdır;
a) Fizyoterapi ve rehabilitasyon bölümü: Yararlanıcının mevcut fiziksel ve zihinsel yetenek seviyesi, sağlık problemleri, ilgilerinin ve becerilerinin belirlendiği, tıbbi değerlendirme, mobil değerlendirme, yapıldığı bölümdür. Yararlanıcının ihtiyaçlarının belirlenmesinden sonra gerekli fizyoterapi ve rehabilitasyon hizmetleri bu bölümde yerine getirilir. Bu bölümde, yararlanıcının ilgi, yetenek ve becerileri ile işin gerekleri karşılaştırılarak uygun mesleki eğitim alanına yönlendirilir. Bu bölümde özür ve yaşam biçimi arasındaki ilişkinin belirlenmesi, sağlıklı yaşam için kardio vasküler efor kapasitesinin belirlenmesi, fiziksel kondisyon geliştirici egzersiz eğitimi, diyet, stres, hijyenik eğitim, sigara bıraktırma eğitimleri verilir. Ayrıca çalışma kapasitesinin değerlendirilmesi, iş ve özürlünün birbirine uyumlandırılması ile verimliliğin artırılması, doğru oturma, hareket etme, ağırlık kaldırma prensiplerinin öğretilmesi, kuvvet, hız, dayanıklılık, çeviklik, duruş, el becerileri gibi parametrelerin işin gerektirdiklerine göre geliştirilmesi sağlanır.
b) Mesleki eğitim bölümü: En az altı haftalık kursların düzenlendiği bölümdür.
c) Mesleki rehberlik ve danışmanlık, işe yönlendirme ve izleme bölümü: Özürlünün kişisel özellikleri, yeterlilikleri, özgeçmişi ile başvuru formları, mesleki eğitim belge ve sertifikasyonuna göre durumunu değerlendirip yararlanıcıya mesleki bilgilendirme, mesleki gelişim ve uyum, mesleki danışmanlık, işe yönlendirme ve izleme hizmetlerini sunan, özürlü ile işveren arasındaki bağlantıyı kuran bölümdür. Özürlü kişilere ev ve merkezde yaşadıkları psiko -sosyal sorunlarına yardımcı olmak için bireysel ve grup programları ve danışmanlık hizmetleri verilir. Ayrıca bu bölümde işe yerleştirilen özürlüyü işyerinde izleme, işveren ile uyumlandırma, verimlilik ve emniyet açısından iş adaptasyonu ve iş yeri organizasyonu işlevlerini üstlenen bölümdür. İşe yerleştirilen özürlünün izlenmesi, en az haftada bir gün ve üç ay boyunca devam etmelidir.
Merkezin donanımı
MADDE 10 –
(1) Merkezin donanımı hususunda Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumlarına ilişkin mevzuat hükümleri uygulanır.
ALTINCI BÖLÜM
Merkezin İşleyişine İlişkin Esaslar
Merkeze özürlü kabulü
MADDE 11 –
(1) Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğüne kayıtlı ve mesleki rehabilitasyon hizmetinden yararlanmak isteyen özürlüleri Türkiye İş Kurumu il müdürlüğü veya Şube Müdürlüğü bu hizmeti alabilecekleri merkezlere yönlendirir. Özürlü doğrudan merkeze başvurduğunda ilgili merkez bunu Türkiye İş Kurumu il müdürlüğüne veya Türkiye İş Kurumu şube müdürlüğüne bildirmekle yükümlüdür.
Merkeze kabul edilecek özürlülerde aranacak şartlar ve istenecek belgeler
MADDE 12 –
(1) Merkeze katılabilmek için;
a) En az %40 oranında özürlü olmak,
b) Kuruma kayıtlı olmak,
c) 15 yaşını bitirmiş olmak, gerekir.
(2) (Değişik fıkra: 31/07/2009-27305 RG) Kabulde gerekli belgeler şunlardır;
a) T.C. Kimlik Numarası beyanı,
b) Sağlık Kurulu raporu ya da özürlü kimlik belgesi,
c) İki adet vesikalık fotoğraf,
ç) Var ise öğrenim belgesinin veya çıkış belgesinin aslı veya kurumca onaylı örneği.
Merkezden özürlünün ayrılması
MADDE 13 –
(1) Merkezden özürlünün ayrılması aşağıdaki durumlarda gerçekleşir;
a) Özürlünün isteği,
b) Merkez müdürlüğü tarafından kabule esas bilgi ve belgelerde yanlışlık olduğunun tespiti veya merkezin işleyiş ve düzenine aykırı hareket edilmesi hallerinde özürlünün ilişiği kesilir.
YEDİNCİ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Teftiş denetim ve soruşturma
MADDE 14 –
(1) Merkezin denetimi Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları mevzuatına göre yapılacak, gerekli görüldüğünde Türkiye İş Kurumu il müdürlüklerinden bir yetkilinin katılımı sağlanır.
Bu Yönetmelikte hüküm bulunmayan haller
MADDE 15 –
(1) Bu Yönetmelikte yer almayan hükümler hakkında Milli Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumlarına ilişkin mevzuat hükümleri uygulanır.
Yürürlük
MADDE 16 –
(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 17 –
(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Özürlüler İdaresi Başkanlığının bağlı olduğu Devlet Bakanı, Milli Eğitim Bakanı ile Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı birlikte yürütür.
GIDA GÜVENLİĞİ VE KALİTESİNİN DENETİMİ VE KONTROLÜNE DAİR YÖNETMELİKTE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA YÖNETMELİK
MADDE 1 –
26/9/2008 tarihli ve 27009 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Gıda Güvenliği ve Kalitesinin Denetimi ve Kontrolüne Dair Yönetmeliğin 12 nci maddesinin birinci fıkrasının (h) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“(h) Denetim ve kontrol sırasında;
1) Muayene ve analiz amacıyla gerektiğinde 16/11/1997 tarihli ve 23172 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği veya özel mevzuatına uygun olarak, yeterli miktarda numune/numuneleri alır. Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca hazırlanacak “Numune Alma Tutanağı” ile “Numune Alma Etiketini” doldurarak numuneye iliştirir. Numuneyi alan yetkili idare, özel mevzuatı olan gıda ve gıda ile temasta bulunan madde ve malzemeler hariç olmak üzere, denetim ve kontrol sırasında iki takım halinde alınan numunelerden bir takımını şahit numune olarak ve numunenin yapısını bozmayacak şekilde tekniğine uygun muhafaza eder, bir takım numuneyi ise muayene ve analiz yapılmak üzere usulüne uygun olarak en kısa zamanda Tarım ve Köyişleri Bakanlığı tarafından yetkilendirilen kamu veya özel laboratuvara resmi prosedür ile gönderir.
2) Denetim sırasında fiziksel muayene sonucu, herhangi bir gıdanın, 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde belirtilen hususlara göre, insan tüketimi için uygun olmadığının belirlenmesi veya gıda maddesi vasfını kaybetmiş olması durumunda, bu ürünlerin analizi yaptırılmaz ve yine aynı maddenin (e) bendindeki hüküm saklı kalmak kaydıyla, bu Yönetmeliğin 13 üncü maddesi hükümleri uygulanır.”
MADDE 2 –
Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
MADDE 3 –
Bu Yönetmelik hükümlerini İçişleri Bakanı, Sağlık Bakanı ve Tarım ve Köyişleri Bakanı müştereken yürütür.
Resmi Gazete Tarihi: 02.08.2006 Resmi Gazete Sayısı: 26247
FINDIK LİSANSLI DEPO YÖNETMELİĞİ
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 –(1)Bu Yönetmeliğin amacı, fındık ticaretini kolaylaştırmak, depolanması için yaygın bir sistem oluşturmak, ürün sahiplerinin mallarının emniyetini sağlamak ve kalitesini korumak, lisanslı depo işleticilerinin kişiler arasında ayrım yapmaksızın depolanmak üzere fındık kabul etmelerini temin etmek, ürünlerin mülkiyetini temsil eden, satışını ve teslimini sağlayan, teminat olarak verilebilen ürün senedi çıkartmak ve standartları belirlenmiş fındığın depolanması hizmetini sunan lisanslı depo işletmelerinin kuruluş, işleyiş ve denetimine ilişkin usûl ve esasları düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 –(1)Bu Yönetmelik; yetkili sınıflandırıcılar tarafından standartları belirlenen fındığın, emniyetli ve sağlıklı koşullarda depolanmasına ve ürün senetleri vasıtasıyla ticaretinin kolaylaştırılmasına ilişkin hizmet ve faaliyetleri yürütmek üzere fındık lisanslı depo işletmelerinin kurulması ve lisans alması ile bunların işleyiş ve denetimine ilişkin usul ve esasları kapsar.
Dayanak
MADDE 3 –(1)Bu Yönetmelik; 10/2/2005 tarihli ve 5300 sayılı Tarım Ürünleri LisanslıDepoculuk Kanununun 4, 5, 6, 8, 15, 18, 21, 27 ve 38 inci maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 –(1)Bu Yönetmelikte geçen;
a) Bakan: (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gümrük ve Ticaret Bakanını,
b) Bakanlık: (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110)Gümrük ve Ticaret Bakanlığını,
c) Borsa: Aralarındaki sözleşme çerçevesinde lisanslıdepo işletmesince düzenlenen ürün senetlerinin kota ettirildiği, alım satımının yapıldığı ve hareketlerinin kontrol ve takip edildiği ürün ihtisas borsasını (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…),
ç) Depolama hizmetleri: Lisanslı depoya kabul edilen ürünlerin tartılması, boşaltılması, yüklenmesi, taşınması, nakliyesi, depolamaya ve şartlara uygun hale getirilmesi ve depolanması, ürün ambalajlarının onarılması, ürünün depodan çıkarılması gibi hizmetleri,
d) Fındık veya ürün: kabuklu fındık, iç fındık, işlenmiş iç fındık ile Bakanlığın onayına tabi olarak, genellikle fındık depolarında depolanabilecek diğer ürünleri,
e) Fon: Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonunu,
f) İç fındık: Corylus avellana L. ve Corylus maxima Mill. türlerine giren ve bunların hibritlerinden oluşan kültür bitkilerinden elde edilen kabuklu fındıkların, sert meyve kabuğundan çıkarılmış olan içlerini,
g) İlgili bakanlık: (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110)Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı ile Ekonomi Bakanlığını,
ğ) İşlenmiş iç fındık: Naturel iç fındığın beyazlatılması, kavrulması, kıyılması, dilinmesi veya diğer şekillerde işlenmesi suretiyle elde edilen fındık ürününü,
h) Kabuklu fındık: Corylus avellana L. ve Corylus maxima Mill. türlerine giren ve bunların hibritlerinden oluşan kültür bitkilerinin zuruflarından/kapçıklarından ayrılmış kabuklu meyveleri,
ı) Kanun: Tarım Ürünleri Lisanslı Depoculuk Kanununu,
i) Lisans: Bakanlıkça verilen faaliyet iznini gösterir belgeyi,
j) Lisanslı depo: Kanun kapsamında fındığın sağlıklıkoşullarda muhafaza ve ticarî amaçla depolanması hizmetlerini sağlayan tesisleri,
k) Lisanslı depo işletmesi veya lisanslı depo işleticisi: Fındığın depolanmasıyla iştigal eden ve Kanun kapsamında geçerli bir lisansa sahip anonim şirketi,
l) (Mülga:RG-18/1/2013-28532)
m) Mudî: Depolama hizmetleri için ürününü lisanslıdepoya teslim eden veya lisanslı depo işletmesince düzenlenen ürün senedini mevzuata uygun olarak elinde bulunduran gerçek veya tüzel kişiyi,
n) Parti: Sınıfı, grubu, boyu, ürün yılı ve ambalajlarıaynı olan ve bir seferde muayeneye ve depoya kabule sunulan fındık miktarını,
o) Tartıcı: Lisanslı depoya getirilen ya da depodan teslim edilen ürünü tartmak ve ağırlığını belgelendirmek üzere tartım makbuzu düzenlemekle görevli Bakanlık tarafından lisans verilmiş gerçek kişileri,
ö) Ürün senedi: Ürünün mülkiyetini temsil ve rehnini temin eden, lisanslı depo işleticisince nama veya emre düzenlenmiş, teminat olarak verilebilen, ciro edilebilen veya edilemeyen ve bu Kanunda öngörülmeyen durumlarda Türk Ticaret Kanununda düzenlenen makbuz senedi hükümlerine tâbi olan kıymetli evrakı,
p) Yetkili sınıflandırıcı: Kanun kapsamında lisans almış olan ve tarım ürünlerini analiz eden, ürünün nitelik ve özelliklerini belirleyen, standartlara uygun olarak sınıflandıran ve bu durumu belgelendiren laboratuvarları işleten gerçek ve tüzel kişileri,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Lisanslı Depolarda Bulunması Gereken Asgari Nitelikler,
Depo Numaraları, Kantar ve Bilgi İşlem Donanımı
Lisanslı depolarda bulunması gereken asgari nitelikler
MADDE 5 –(1)Bu Yönetmeliğe konu ürünlerin depolanacağı lisanslı depoların;
a) Taban, iç ve dış duvar yüzeyleri ile çatısının, ürüne yabancı madde karışmasını ve kirlenmesini önleyecek ve rutubeti geçirmeyecek, fındığı her türlü koku ve hava etkisi ile iç ve dış zararlardan koruyacak şekil ve nitelikte olması,
b) Kapalı depo olması, ürünün depolara aktarılması ya da depodan tahliyesi amacıyla ihtiyaç duyulan nakil ve diğer araç ve gereçlerin rahatça çalışabileceği genişlikte boş alanların bulunması,
c) Lisanslı depo işletmesinin merkez ve şubelerindeki lisansa tabi toplam kapalı ürün depo kapasitesinin asgari 10.000 ton, müstakil her bir ünitenin ya da şubenin kapalı depo kapasitesinin asgari 1.000 ton ürün kapasitesine haiz olması,
ç) Farklı yıl ürünü fındık ile çeşitli grup, sınıf, boy, derece ve ambalajlardaki fındığın karışmasını, niteliklerinin bozulmasını,fazla basınç altında bulunmasını önleyecek önlemlerin alınmasına elverişli büyüklükte ve nitelikte olması,
d) Yeterli nem alma ve havalandırma sistemine sahip olması,
e) Yeterli yangın söndürme sistemine sahip bulunması,
f) Özel muhafazalı ve toza karşı korumalı elektrik sistemine sahip bulunması,
g) Depolama hizmetleri ve depolamayla ilgili ihtiyaç duyulan diğer yan hizmetleri yerine getirebilecek uygun ve yeterli alet, ekipman ve cihazlarla donatılması, depoda ihtiyaç duyulan teknik donanım ile bunları kullanacak yeterli ve nitelikli personel istihdamının sağlanması,
ğ) İhtiyaç duyulması halinde; depolanmak üzere getirilen ürünün niteliğine göre şartlandırma, eleme, kurutma, yabancımaddelerden ayıklama, ön işleme tabi tutma ve benzeri hizmetlerin sağlanabilmesi amacıyla lisanslı depo bünyesinde veya yakın civarında, uygun kapasite ve tipte makine, cihaz, ünite ve tesislerinin bulunması ya da lisanslıdepo işletmesinin bu hizmeti, başka işletmelerle anlaşma yaparak sağlaması ve depolanmak istenen ürünü depolarına nakledecek gerekli altyapı ve nakil sistemini kurması, anlaşmalı olduğu bu tür işletmeleri depoda kolayca görünebilecekşekilde teşhir etmesi
gereklidir.
(2) Bakanlık depolanacak ürünün sağlıklı muhafazasına yönelik olarak gerekli gördüğü diğer depo niteliklerini de, lisans koşulu olarak arayabilir veya uygulamaya koyabilir.
Depo numaraları
MADDE 6 –(1) Ürünlerin depolanacağı lisanslı depo, lisanslı depo içindeki üniteler, üniteler içindeki dökme fındık bölümleri, kasalanmış/ambalajlanmış/çuvallanmış fındık bölmeleri ve diğer bölümler, üzerlerinden çıkmayacak ve her numaranın kapsadığı alanı gösterecek şekilde numaralandırılır.
(2) Dökme fındık depo ve bölümlerine, üst kısımlarındaki açıklıkta ya da yanında kolayca görülecek biçimde numara verilir.
(3) Bakanlık numaralandırmanın nasıl yapılacağıkonusunda standart bir düzenleme yapıp zorunlu uygulamaya koyabilir.
Tartım araçları, kantarlar ve bakanlık kontrolü
MADDE 7 –(1) 11/1/1989 tarihli ve 3516 sayılı Ölçüler ve Ayar Kanunu ve bu kanuna dayanılarak çıkarılan Yönetmeliklere uygun olarak, her lisanslı depoda, depoya giren ve çıkan fındığın tartımının yapılabilmesi amacıyla yeterli tartım aleti, cihaz ve kantarlar bulunmalıdır.
(2) Bu tartım aletleri ve kantarların doğru tartım yapması hususunda lisanslı depo işleticisince gerekli her türlü tedbir alınır.
(3) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Lisanslı depoda depolanan ürün için düzenlenen tartım makbuzu ve ürün senedinde belirtilecek olan ağırlıkları saptamada kullanılacak tartı alet ve cihazları ile kantarlara ilişkin 3516 sayılı Kanuna ve bu Kanuna dayanılarak çıkarılan yönetmeliklere uygun olarak yapılan işlem, kontrol ve denetimlerde, doğru tartım yapmadığı saptanan tartım araçve kantarları, düzeldikleri saptanıncaya kadar kullanılamaz. Tartım ve tartım makbuzunun doğru ve usulüne uygun yapılmasından, tartıcıyla birlikte lisanslı depo işletmesi/işleticisi de sorumlu olur.
(4) (Mülga:RG-18/1/2013-28532)
Borsayla sözleşme yükümlülüğü ve bilgi işlem donanımı
MADDE 8 –(1) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Ürün senetlerinin güven içinde ticaretinin ve takibinin yapılabilmesini teminen lisanslı depo işletmesi ile borsa arasında sözleşme yapılır. Sözleşmede; ürün senetlerinin borsaya kota ettirilmesi, hareketlerinin kontrol ve takibi, teyidi, iptali, bilgi akışının düzenli olarak sağlanması, lisanslı depolardaki ürünlerin gerektiğinde her zaman veya üçer aylık dönemleri geçmemek üzere Bakanlıkça uygun görülecek sürelerde borsaca incelenmesi ve kontrolü ile aralarındaki bilgi iletişim sistemi ve Bakanlıkça belirlenecek diğer hususlar yer alır. Bakanlık, sözleşmeleri matbu olarak düzenleyebilir.
(2) Sözleşme ve sözleşmede yapılacak değişiklikler ancak Bakanlık onayından sonra geçerli olur. (Ek cümle:RG-18/1/2013-28532) Sözleşmenin herhangi bir nedenle feshini doğuracak bir sebebin ortaya çıkması halinde bu durum taraflarca en geç beş işgünü içinde Bakanlığa bildirilir ve ayrıca mudilerin zarar görmemesi için gerekli tedbirler alınır. (Ek cümle:RG-18/1/2013-28532) Sözleşmenin feshi, söz konusu bildirimin Bakanlığa ulaştığı tarihten itibaren otuz günlük sürenin dolmasından sonra hüküm ifade eder.
(3) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Lisanslı depo işletmesi, birinci fıkradaki yükümlülüğünü de kapsayacak şekilde lisanslı depoculuk faaliyetlerine ilişkin gerekli bilgi işlem alt yapısını oluşturur ve sertifikaları temin eder. Oluşturulan bilgi işlem alt yapısına ilgili borsanın ve talep halinde Bakanlığın erişimi sağlanır.
(4) (Mülga:RG-12/11/2011-28110)
(5) (Mülga:RG-12/11/2011-28110)
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Lisanslı Depo İşletmesinin Kuruluş Şartları,
Faaliyet Konuları ile Kuruluş İşlemleri
Lisanslı depo işletmesi kuruluş şartları ve aranılan belgeler
MADDE 9 –(1)Lisanslı depo işletmesinin kuruluşu Bakanlığın iznine tabidir. Lisanslı depo işletmesinin kuruluşuna izin verilebilmesi için;
a) Başvuru dilekçesi,
b) Başvuru sahiplerinin unvanı veya adı ve soyadı,adresi, telefon, faks numarası ve e-posta adresi, varsa tesis ve depolarının adresi,
c) Lisanslı depo işletmesinin faaliyet konuları,depolanacak ürünler ve öngörülen depo kapasitesi,
ç) Ekonomik ihtiyaç ve etkinlik şartlarının uygun olması,
d) Depolanacak ürüne ilişkin piyasa yapısının, mevcut bir lisanslı depodan ayrı olarak depo kurulmasını gerektirecek nitelik ve düzeyde olması,
e) Anonim şirket şeklinde ana sözleşmesinin hazırlanması ve 29/6/1956 tarihli ve 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununda öngörülen anonim şirket kuruluş işlemlerinin tamamlanması,
f) Bir milyon YTL’den az olmamak üzere depolama kapasitesine göre Bakanlıkça belirlenen tutarda ödenmiş sermayeye sahip olması,
g) Pay senetlerinin tamamının nama yazılı olması,
gerekir.
(2)Bakanlık kuruluş başvuru ve işlemlerinde, ihtiyaç gördüğü formların doldurulması ve sunulmasını isteyebilir.
Lisanslı depo işletmesi kurucularının, ortaklarının, yönetim kurulu üyelerinin ve denetçilerin sahip olmaları gereken şartlar
MADDE 10 –(1)Lisanslı depo işletmesi kurucularının, ortaklarının, yönetim kurulu üyelerinin ve denetçilerinin;
a) Kanun, 19/10/2005 tarihli ve 5411 sayılı Bankacılık Kanunu ile 13/11/1996 tarihli ve 4208 sayılı Kara Paranın Aklanmasının Önlenmesine Dair Kanun ve ödünç para verme işleri hakkında mevzuat kapsamında cezai hüküm giymemiş olması, Kanunun 7 nci maddesinde aranılan şartlarıtaşıması,
b) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Kamu tüzel kişileri hariç, tüzel kişi ortakların serbest muhasebeci mali müşavirlerce veya Bakanlıkça gerekli görülmesi durumunda yeminli mali müşavir ya da bağımsız denetim kuruluşlarınca düzenlenen veya onaylanan son bir yıla ait bilanço ve gelir gider tablosu ile istenilen ek mali tablolarını sunmaları, ortaklık payları dikkate alınarak gerçek ve tüzel kişi ortakların mali ve ticari itibar bakımından lisanslı depo işletmesinin itibarına zarar verebilecek nitelikte engel bir durumlarının bulunmaması,
c) Kendileri veya sınırsız sorumlu olduklarıkuruluşlar hakkında iflas kararı verilmemiş ve konkordato ilan edilmemişolduğuna dair noterce tasdikli beyanda bulunması,
ç) Yabancı uyruklu kurucu ve ortakların, Türk gerçek ve tüzel kişiler için aranan şartları taşıdığına dair, bulundukları ülke yetkili makamlarınca onanmış bilgi ve belgelerin noterce tasdikli çevirilerinin veya geçerliliği kanun veya uluslararası sözleşmelerle kabul edilen şekilde sunulmuş olması,
zorunludur.
Sermaye şartı ve mali tablolar
MADDE 11 –(1)Lisanslı depo işletmesi, şirketin kuruluşunda bir milyon YTL’den az olmamak üzere, lisanslı depo kapasitesine göre aşağıda belirlenen tutarda ödenmişsermayeye sahip olması gerekmektedir.
a) 10 bin tona kadar; 1,00 milyon YTL
b) 10 binden fazla 20 bin tondan az; 1,50 milyon YTL
c) 20 binden fazla 35 bin tondan az; 2,00 milyon YTL
ç) 35 binden fazla 50 bin tondan az; 2,50 milyon YTL
d) 50 bin tonu aşan her 10 bin ton içinde ilave 200 bin YTL.
(2) Birinci fıkrada depo kapasitesine göre belirlenen ve 1 milyon YTL’yi aşan ilave sermaye tutarı, şirketin faaliyet izni için başvurma tarihine kadar tamamlanabilir.
(3)Lisanslı depoculuk yapacak şirkete faaliyet izni verilmeden önce, şirketin tasdikli bilançosu, gelir gider tablosu, mizanı ve istenen diğer mali tablo ve raporların Bakanlığa ibrazı zorunludur. Bakanlık gerekli görürse, bunların bağımsız denetimden geçmiş veya yeminli mali müşavirlerce onaylanmış olması mecburiyetini arayabilir.
Ticaret borsalarının, ürün ihtisas borsalarının ve lisanslı depo işletmelerinin ortaklığı
MADDE 12 –(1)Ticaret borsaları ve ürün ihtisas borsaları, kurulmuş veya kurulacak lisanslı depo işletmesine ortak olabilir veya aralarındaki sözleşme uyarınca bunlarla birlikte çalışabilir. Lisanslı depo işletmeleri de kurulmuş ya da kurulacak ürün ihtisas borsalarına ortak olabilir.
Lisanslı depo işletmesinin faaliyet konuları
MADDE 13 –(1)Lisanslı depo işletmesi, depoculuk ana faaliyeti yanında, lisanslı depoşirketinin ana sözleşmesinde gösterilmek ve Bakanlıkça uygun görülmek kaydıyla, ilgili mevzuatına uygun şekilde bu ürünlere dayalı ya da ilişkili ticaret, antrepoculuk, taşıma ve nakliye, sigorta, sanayi tesisi kurma, işleme, kurutma, ayıklama ve benzeri diğer konularda da faaliyet gösterebilir.
Kuruluş işlemleri
MADDE 14 –(1)Kuruluş başvurusu; bu Yönetmeliğin 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen belge ve istenen formlar ile kuruluş şartlarına uygun olarak hazırlanacak ana sözleşmeyle birlikte Bakanlığa yapılır.
(2) Bakanlık ana sözleşmeyi matbu olarak düzenleyebilir ya da asgari unsurlarını belirleyebilir.
(3) Bakanlık bu başvuruyu, 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (ç) ve (d) bendindeki koşullar bakımından inceler ve değerlendirmeye tabi tutar. Bakanlığın başvuruyu kabul edip uygun görüş vermesi durumunda, başvuru sahibince 9, 10 ve 11 inci maddelerde aranılan diğer belgeler de tamamlanarak Bakanlığa sunulur.
(4) Bakanlık öncelikle, kuruluş başvurusu için sunulan belgelerin tam ve yeterli olup olmadığının tespitini yapar, varsa eksikliklerin giderilmesini talep eder. Bilgi ve belgelerde, Kanun, (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu ve bu Yönetmelik çerçevesinde bir eksiklik ya da aykırılık olmaması halinde, Bakanlıkça şirketin ana sözleşmesi onaylanır ve Türk Ticaret Kanunu çerçevesinde şirketin kuruluşişlemleri tamamlanır. Kuruluşu gerçekleşen lisanslı depo işletmesi Türkiye Ticaret Sicil Gazetesinde ilan olunur.
(5) Pay devirlerinde, paylarıdevralacak gerçek ve tüzel kişilerin bu Yönetmeliğin 10 uncu maddesinde sayılan şartlara sahip olmaları gerekir.
(6) Şirket ana sözleşmesinin, ortaklarının ve ortaklık paylarının değişikliği Bakanlık iznine tâbidir.
(7) Kuruluş izni alan şirkete, ancak Kanunun ve bu Yönetmeliğin öngördüğü lisans şartlarını taşıdığının tespiti halinde faaliyet izni verilir. Şirket faaliyet izni almadan ürün kabul edemez, ürün senedi düzenleyemez.
(8) Tarım ürünleri lisanslı depo işletmesinin şube açması ve lisans kapsamını değiştirmesi de Bakanlığın iznine tâbidir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Lisanslı Depo İşletmesinin Lisans Başvurusu, Lisans Koşulları,
Faaliyete Geçme, Teminat ve Sigorta
Lisans başvurusu ve aranılan belgeler
MADDE 15 – (1) Bakanlıkça depoculuk lisansı verilirken aşağıdaki koşullar ve belgeler aranır:
a) Bu Yönetmeliğin 16 ncı maddesinde öngörülen süre içinde, bir başvuru dilekçesi veya formuyla faaliyet izni başvurusunun yapılmışolması.
b) Kuruluş izni verilirken aranılan şartların kaybedilmemiş olması, değişiklikler varsa bunların yazılı olarak bildirilmesi.
c) Lisans kapsamında başvurulan depoların bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinde öngörülen şartları taşıması.
ç) Lisanslı depo, depo ünite ve bölümlerinin bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinde öngörüldüğü şekilde numaralandırılması.
d) Bu Yönetmeliğin 7 nci maddesine uygun olarak yeterli tartım alet, cihaz ve kantarların bulunması.
e) Bu Yönetmeliğin 8 inci maddesi gereğince borsayla sözleşme yükümlülüğünün yerine getirilmesi, bilgi işlem donanımın kurulması.
f) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Lisans için başvuran şirketin kuruluşunun yayımlandığı Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi,şirketin Ticaret Sicil Memurluğunca onaylı değişiklikleri de içeren ana sözleşmesi, kayıtlı vergi dairesi adı ve vergi kimlik numarası beyanı.
g) Lisanslı depo işletmesi ve depolarının varsaşubelerinin yerleşim planı.
ğ) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Lisanslı depo işleticisinin bina ve tesislerinin mülk sahibi veya kiracısı olduğuna dair yazılı beyanı.
h) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Lisanslı depo işletmesinin tamamından sorumlu yönetici veya müdürünün, bölüm sorumlularının ve varsa şube sorumlularının isimleri, T.C. Kimlik numaraları, ikamet adresleri ve diploma fotokopileri.
ı) Personelin unvan, görev ve sorumlulukları ile iştanımlarını da gösterir personel ve organizasyon şeması.
i) Bu Yönetmeliğin 55 inci maddesinde gösterilen defter ve kayıt yükümlülüğünün yerine getirilmiş olması.
j) Lisanslı depolarda kullanılacak cihaz, alet ve ekipmanların marka, model, üretim yılı ve kullanım talimatları.
k) Kanunun 5 inci ve bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesi gereğince teminat yükümlülüğünün yerine getirilmiş olması.
l) Bu Yönetmeliğin 20 nci maddesi gereğince sigorta yükümlülüğünün yerine getirildiğine dair sigorta poliçeleri.
m) Bu Yönetmeliğin 11 inci maddesi kapsamında aranılan sermaye şartının yerine getirilmiş ve istenilen mali tablo ve raporların Bakanlığa sunulmuş olması.
n) Faaliyetleriyle ilgili muhasebe kayıt, bilgi ve belge sistemi ile düzenli iş akışı ve haberleşmeyi sağlayacak yeterli bir altyapı kurulmuş, teknik donanım ile iç kontrol sisteminin oluşturulmuş olması.
o) Lisanslı depo işletmelerinin faaliyet ve ihtiyaçlarına uygun olarak, yeterli sayıda ziraat mühendisi, gıda mühendisi, kimya mühendisi, kimyager, biyolog veya tarım ürünlerinin muhafazası ya da depolanması konusunda lisans veya ön lisans yapmış ya da depolama, gıda, laboratuvar ve kimya konularındaki liselerden diploma almış veya Bakanlıkça kabul edilen ilgili bakanlık ya da diğer kamu veya özel kuruluşlarca düzenlenen kursa, belli bir sertifika programına veya eğitime tabi tutularak, lisanslı depo işletmesinin iş ve faaliyetlerine ilişkin bir sertifikaya hak kazanmış, lisanslı personel, teknik personel ile diğer idari ve yardımcı personel istihdamının sağlanması.
ö) Kanun ve bu Yönetmelikte öngörülen veya lisanslıdepo işletmesinin niteliğine göre gerekli görülen diğer bilgi ve belgeler.
(2) Bakanlık lisans başvuru ve işlemlerinde, ihtiyaç gördüğü formların doldurulması ve sunulmasını isteyebilir.
(3) Lisans verilirken aranılan bilgi ve belgeler zaman içinde güncellenebilir veya değiştirilebilir. Bu durumda Bakanlık ve ilgili lisanslı depo işletmesi, kendilerinden kaynaklanan değişiklikleri ivedilikle birbirlerine haber verir ve gerekli değişiklikler yapılır.
Faaliyete geçme
MADDE 16 –(1)Kuruluşuna izin verilen lisanslı depoculuk şirketinin Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde ilan edilmesini takiben en geç bir yıl içinde, faaliyet izni alması şarttır. Bu süre gerektiğinde Bakanlık tarafından en fazla bir yıl daha uzatılabilir. Söz konusu süre içinde Bakanlığa başvurmayan veya başvurusunun sonucunda kendilerine faaliyet izni verilmesi uygun görülmeyen kuruluşun faaliyet izni alma hakkı düşer. Bu durumda en geç üç ay içinde ana sözleşmelerindeki ticaret unvanı, amaç ve faaliyet konularını değiştirmesi veya tasfiyeye girmesi zorunludur.
(2) Faaliyet izninin verilebilmesi için; Bakanlık öncelikle, bu Yönetmeliğin 15 inci maddesinde aranılan belgelerin tam ve yeterli olup olmadığının tespitini yapar, varsa eksikliklerin giderilmesini talep eder. Sonra lisanslı depo işleticisi olmak için başvuranın lisans kapsamındaki depo ve diğer tesisleri, Kanun ve bu Yönetmelik hükümleri ile teknik yeterlilik bakımından Bakanlık tarafından oluşturulan bir Komisyona yerinde incelettirilir.
(3) Komisyon, (Mülga ibare:RG-12/11/2011-28110) (…)Bakanlık bünyesinden ve/veya dışarıdan, sayısı üçten az olmamak üzere (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…), teknik ve uzman kişilerden oluşturulur.
(4) Bakanlık bu incelemeyi, kuracağı bir komisyon yerine, uygun göreceği başka bir kuruluştan da talep edebilir.
(5) İnceleme sonucu gerekçeleriyle birlikte bir rapora bağlanarak Bakanlığa sunulur. Raporda lisans alması uygun görülenlere Bakanlıkça lisans verilir.
(6) Bakanlık düzenlenen raporu yetersiz bulursa ya da ihtiyaç duyarsa, lisans verilmeden önce konuyla ilgili ek ya da yeni bir inceleme yapılmasına da karar verebilir.
(7) Yapılan incelemeye ilişkin olarak, bir gider belgesine, bu mümkün olmazsa gideri yapanın beyanına dayalı giderler, (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) inceleme sırasında, lisans bedeli ise, lisans verilmeden önce başvuru sahiplerince ödenir.
(8) Kuruluş izni ve lisans alınmasına ilişkin olarak öngörülen şartlardan herhangi birinin kaybedilmesi üzerine, Bakanlıkça verilecek süre içerisinde söz konusu şartların sağlanmaması halinde, lisanslıdepoların lisansları askıya alınır, faaliyetleri geçici olarak durdurulur veya lisansları iptal edilir.
Lisanslı depo işletmesinin şube ve depolama üniteleri
MADDE 17 –(1) Lisanslı depo işletmesinin depolama tesis ve ünitelerinin aynı yerde bulunmaması durumunda, depolama ünitelerinin aynı ilde ve işletme merkezinden en fazla 50 km uzaklıkta olması gerekir. Farklı bir il sınırı içinde olmasıveya uzaklığın 50 km’yi aşması durumda bu ünitelerin şube şeklinde kurulması ve faaliyet göstermesi zorunludur.
(2) Lisanslı depo işletmesinin tüm şubeleri aynılisans kapsamında çalışır, şubeler lisansta gösterilir.
(3) Lisans başvurusunda ya da değişikliğinde şubeler de yerinde incelenir.
(4) Şubeleri temsilen yetkileri belirlenmiş sorumlu personelin, lisans başvurusunda veya değişikliğinde Bakanlığa bildirilmesi zorunludur.
(5) Merkez ve şubelerde; depolama hizmetlerinin sunumunda, rapor, kayıt, belgelendirme ve personel düzeninde standart ya da benzer bir yönetim sistemi ve uygulaması olması esastır.
(6) Lisanslı depo işletmesinin merkez ve şubelerinde bulunan ve lisans almış olan depolara ilaveten, yeni depolama tesis veya üniteleri edinmek istenirse, bunlar için de Bakanlığa lisans değişiklik başvurusunda bulunulması zorunludur. Lisanslı depo işleticisi, lisans almadığı bir depoyu lisanslı depo şeklinde kullanamaz.
(7) Lisanslı depo işleticisi tarafından kullanılan lisanslı bir depo ya da depo ünitesi herhangi bir nedenle lisans koşullarıbakımından yetersiz hale gelirse, onu yetersiz hale getiren neden ortadan kalkmadıkça ürün depolanması amacıyla kullanılamaz.
Yetkili sınıflandırıcılarla sözleşme yükümlülüğü (Değişik başlık:RG-18/1/2013-28532)
MADDE 18 –(1) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Lisanslı depo işletmesi, depolanacak veya depolanmış ürünlerin analiz, sınıflandırma ve belgelendirme işlemlerinin yürütülmesi için yetkili sınıflandırıcılarla sözleşme yapar. Bakanlık bu sözleşmeleri matbu olarak da düzenleyebilir.
(2) Lisanslı depo işletmeleri, sözleşme kapsamında çalıştığı yetkili sınıflandırıcıları listeleyerek lisanslı depo işletmesinin görünecek bir yerine veya yerlerine asar.
(3) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Sözleşme ve sözleşmede yapılacak değişiklikler ancak Bakanlık onayından sonra geçerli olur. Sözleşmenin herhangi bir nedenle feshini doğuracak bir sebebin ortaya çıkması halinde bu durum taraflarca en geç beş işgünü içinde Bakanlığa bildirilir ve ayrıca mudilerin zarar görmemesi için gerekli tedbirler alınır. Sözleşmenin feshi, söz konusu bildirimin Bakanlığa ulaştığı tarihten itibaren otuz günlük sürenin dolmasından sonra hüküm ifade eder.
Lisanslı depo teminatı
MADDE 19 –(1) Kanuna göre lisanslı depo işletmek üzere lisansa müracaat edenler ile lisanslı depo işletmecileri, lisans kapsamındaki depo kapasitesinin ürün rayiç bedelinin asgari %15’i oranında olan ve Bakanlık tarafından kabul edilen lisanslı depo teminatını vermek zorundadır. Depo kapasitesi; ürünün deponun bölümlerine kolayca taşınması, düzenli şekilde yerleştirilmesi, istiflenmesi ve depodan çıkarılması ile depoda bulunan cihaz, donanım, iş araç ve makinelerinin rahatça çalışabileceği boş alanlar ve geçiş yerleri gözetilerek lisanslı depo işletmesinin normal çalışma ve depolama faaliyetinde depolayabileceği azami ürün miktarını gösterir. Depo kapasitesi lisansta gösterilir.
(2) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) İstenen teminat tutarına eşit nakit para, banka teminat mektubu, gayrimenkul rehni veya sorumluluk sigortası, mevzuatta öngörülen yükümlülüklerin yerine getirilmesinde temerrüde düşülmesi halinde Fona bu tür teminatı alış, satış, düzenleme ve transfer gibi her türlü tasarrufta bulunma yetkisi veren bir gayri kabili rücu yetki belgesiyle birlikte verilir.
(3) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Banka teminat mektubunun, Bakanlıkça kabul edilen Türkiye’de yerleşik bir bankadan alınması, vazgeçilmesi olanaksız ve kesin olmasıgerekir. Sorumluluk sigortasının, lisanslı depolarda depolanan ürünlerin mevzuatta öngörülen şekilde mudiye teslim edilmemesi rizikosu dahil, lisanslı depo işletmesi/işleticisinin Kanunda ve Kanuna istinaden çıkarılan ikincil düzenlemelerde öngörülen yükümlülüklerini yerine getirmemesi dolayısıyla meydana gelecek zararları karşılayacak mahiyette olması şarttır.
(4) (Değişik:RG-26/09/2007-26655) Lisanslı depo işletmesinin toplam hissesinin % 51’i veya daha fazlasının, kamu tüzel kişiliğine haiz kuruluşlar, kamu iktisadi teşebbüsleri, iktisadi devlet teşekkülleri, 18/5/2004 tarihli ve 5174 sayılı Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği ile Odalar ve Borsalar Kanununa göre kurulan borsalar veya tarım satışkooperatifleri ve birlikleri ya da tarım kredi kooperatifleri ve birlikleri tarafından sahip olunması durumunda, toplam teminatın % 90’ına kadar gayrimenkul rehni ile teminat yükümlülüğü yerine getirilebilir. Diğer lisanslıdepo işletmeleri için bu oran azami % 75 olarak uygulanır.
(5) Kanun kapsamında alınacak teminatlar, Fon adına ve lehine düzenlenir. Bu teminatların muhafazası, Kanunda öngörüldüğü şekilde nakde çevrilmesi ve zarar görene ödenmesi, kanuni takibinin yapılması,ilgililer hakkında dava açılması, tahsili, yeterliliği, depoculuk lisansının iptali durumunda lisanslı depo işletmesinin yerine getirmesi gereken bir tazmin veya yükümlülüğünün bulunmadığının tespiti sonrasıteminatın iadesi ve bunların Bakanlığa bildirilmesi, teminatla ilgili diğer hususlar ve tasarruflar Fon (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) tarafındanyerine getirilir.
(6) Depoculuk lisansının iptali durumunda, lisanslıdepo işletmesinin yerine getirmesi gereken bir tazmin veya yükümlülüğünün bulunmadığı Bakanlık ve Fon tarafından tespit edilmedikçe, teminatlar iade olunamaz.
(7) Bakanlık, genel olarak lisansın değiştirilmesi, süresinin uzatılması, yeniden verilmesi sırasında lisanslı depo işletmesinin teminatını kontrol eder, eksik kalan tutarı tamamlatır. Ancak Bakanlıkça, Fonun talebi, piyasadaki gelişmeler ile ürün fiyatlarının izlenmesi sonucu ihtiyaç görülmesi durumunda, her zaman lisanslı depo teminatları kontrol edilebilir, lisanslı depo işletmelerine yapılacak bir bildirimle teminat oranıyükseltilebilir, toplam teminat oranı içindeki gayrimenkul oranıdeğiştirilebilir, eksik kalan teminat tutarı tamamlattırılır.
(8) Lisanslı depo işletmeleri nezdinde yapılan denetim raporlarında da; işletmenin mali durumunda ve yükümlülüklerini yerine getirmesinde zayıflık ve güçlükler bulunduğu, takip eden dönemde de bunların devam edebileceği tespitine yer verilerek teminat tutar ve oranının artırılmasıönerilmişse, Bakanlık teminat oran ve tutarının artırılması da dahil uygun gördüğü tedbirleri alır.
(9) Eksik kalan teminat Bakanlığın bildirimini takiben en geç 30 gün içinde tamamlanır. Teminat tamamlanmadan lisansta değişiklik, süre uzatımı veya lisans yenilemesi yapılmaz.
(10) Teminat tutarının hesabında; lisanslı depo işletmesi tarafından lisanslı depo kapasitesinin hangi oranda hangi ürün çeşidine tahsis edildiğine dair Bakanlığa verilen beyanname ya da form dikkate alınır. Bu formda gösterilen ürün çeşitlerinin borsada en çok işlem gören tür ve sınıfının, içinde bulunulan aydan önceki son 6 aya ait borsada oluşan ortalama fiyatı; borsa ortalama fiyatı tespit edilemiyorsa Bakanlıkça ürün için belirlenen referans borsa veya borsalarda oluşan ortalama fiyat esas alınır. Bu beyanname ya da form lisansın yenilenmesi sırasında güncellenerek tekrar düzenlenir. Ancak bu beyannamede gösterilen ürün tahsis oranları, depoya getirilen ürün çeşidi ve miktarına bağlı olarak zaman içinde değişiklik gösterebilir. Bu durumda teminat tutarı lisanslı depo işletmesince de takip olunur. Söz konusu değişikliklerin, Kanunda belirlenen asgari % 15 teminat oranının altına düşmesine yol açması durumunda, lisanslı depo işletmesi bunu en geç 15 işgününde Bakanlığa bildirmekle yükümlüdür. Bu yükümlülüğü yerine getirmeyen lisanslı depo işletmeleri hakkında Bakanlıkça teminat tutar ve oranının artırılması da dahil, bu Yönetmeliğin 60 ıncı maddesine göre uygun görülen idari tedbirler alınır.
(11) Lisanslı depo teminatıyla ilgili olarak bu Yönetmelikte düzenlenmeyen hususlarda, 21/12/2005 tarihli ve 26030 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonu Yönetmeliğinin ilgili hükümleri uygulanır.
Sigorta
MADDE 20 –(1) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Lisanslı depo işleticisi, lisans koşulu olarak işletme tesisleri ve lisanslı depoculuk faaliyeti kapsamında depoladığı ürünler için; hırsızlık, yangın, duman, infilak, deprem, dahili su basması, sel, grev-lokavt-kargaşalık, terör, fırtına, kar ağırlığı, yıldırım, yer kayması, kara, deniz veya hava araç çarpması ve benzeri diğer rizikolara karşısigorta yaptırmak zorundadır.
(2) Depolanan ürün için düzenlenen sigorta poliçesinde, poliçe lehdarı, hasarın meydana geldiği tarihteki mudîdir. (Ek cümle:RG-18/1/2013-28532) Ancak,ürün senetlerinin teminat olarak gösterildiği hallerde kredi veya avans veren kuruluşun hakları saklıdır.
(3) Lisanslı bir depoda sigorta kapsamına giren bir hasar meydana gelmesi durumunda, lisanslı depo işleticisi bu durumu ve muhtemel zarar miktarını derhal Bakanlığa ve ilgili sigorta şirketine bildirir. Zarar hesabında, ilgili ürünün hasar gördüğü tarihte borsada oluşan ortalama fiyat; borsa ortalama fiyatı tespit edilemiyorsa Bakanlıkça ilgili ürün için belirlenen yurt içi ve/veya yurt dışı referans borsa veya borsalarda oluşan ortalama fiyat esas alınır.
(4) Lisanslı depo işleticisi hukuken geçerli bir mazereti olmadıkça hasarın tespitini takiben en geç beş iş gününde istenen tüm belgeleri ilgili sigorta şirketine iletmek, sigorta şirketi de belgelerin ulaşmasını takiben en geç on iş gününde mudîye hasarın bedelini ödemek zorundadır.
(5) Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında öngörülen sigorta sözleşmelerinin feshedilmesi sonucunu doğuracak bir nedenin ortaya çıkması durumunda, ilgili sigorta şirketi bunu derhal Bakanlığa ve lisanslıdepo işletmesine bildirmekle yükümlüdür. Sigorta sözleşmesinin feshi, ancak söz konusu bildirimin Bakanlığa ulaştığı tarihten itibaren otuz günlük sürenin dolmasından sonra hüküm ifade eder.
(6) Hazine Müsteşarlığı, bu Kanun kapsamında sigorta yapacak sigorta şirketlerinde aranılacak nitelikleri ve bu niteliklere uyan sigorta şirketlerini her yıl Nisan ayında belirler ve Bakanlığa bildirir.
(7) Lisanslı depo işleticisi, lisanslı depo tesislerini ve içerisinde bulunan tüm ürünleri kapsayan sigorta poliçe ve sözleşmelerinde öngörülen kurallara uygun davranmak ve personelinin de bu sigorta hükümlerini ihlal edecek veya geçersiz kılacak davranışlardan kaçınmalarını sağlayacak tedbirleri almak zorundadır.
(8) (Ek:RG-18/1/2013-28532) Lisanslı depo teminatının sorumluluk sigortası olarak verilmesi halinde, bu sigorta ile birinci fıkrada belirtilen sigortaların aynı sigorta şirketine yaptırılması zorunludur.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Depoculuk Lisansının Düzenlenmesi, Reddi, Geri Verilmesi,
Zayi Olması, Süresinin Uzatılması, Bedeli ve Tartıcı Lisansı
Depoculuk lisansı
MADDE 21 –(1) Lisanslı depoculuk faaliyetinde bulunmak için Bakanlıktan depoculuk lisansıalınması zorunludur. Bakanlıktan lisans alınmadan lisanslı depoculuk faaliyetinde bulunulamaz, lisanslı depo veya lisanslı depo işletmesi izlenimini verecek hiçbir isim, unvan, işaret ve benzerleri kullanılamaz.
(2) Bir lisanslı depo işletmesinde iki ya da daha fazla çeşit ürünün depolanması için bir lisans düzenlenebilir. Lisansta hangi ürünlerin depolanabileceği ve bunların azamî kapasiteleri gösterilir.
(3) Bu lisans, Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde ilân edilir.
(4) Depoculuk lisansı devredilemez ve lisanslı depo işletmesinin tüm şubeleri aynı lisans kapsamında çalışır.
(5) Şirket unvanının ve depolama kapasitesinin değiştiği hallerde lisans değişikliği yapılması zorunludur.
(6) Lisansın değiştirilmesi ve yenilenmesi de lisans alınmasıyla aynı esas ve usûle tâbidir.
(7) Lisansın değiştirilmesi ve yenilenmesinden önce bu Yönetmelik hükümlerine uygunluk bakımından gerekli denetim Bakanlıkça yapılır ya da yaptırılır. Denetim sonucuna göre uygun görülenlerin lisansı yenilenir veya değiştirilir.
Lisans talebinin reddi
MADDE 22 – (1) Bakanlık tarafından yapılacak değerlendirme sonucunda; işletmenin ve deponun ürünlerin depolanmasına uygun olmadığı veya gerekli şartları taşımadığı, şirket ortaklarının, yönetici ve denetçilerinin Kanunun 7 nci maddesinde yer alanşartlara uymadığı veya güven ve ticarî itibar taşımadığı ya da lisans verilmesine engel geçerli bir sebebin varlığının tespiti hallerinde, depoculuk lisansı verilmesi, süresinin uzatılması veya lisansta değişiklik yapılmasıtalepleri reddedilir.
Lisansın geri verilmesi
MADDE 23 –(1) Lisansın Bakanlıkça iptal edilmesi, askıya alınması veya süresi dolan lisansın süresinin uzatılmaması durumunda, lisans en geç yedi iş günü içinde Bakanlığa geri verilir.
(2) Bakanlıkça askıya alınan lisans askı süresi içinde iptal edilmemişse; askıya alınmanın başlangıç ve bitiş süreleri belirtilerek, ait olduğu lisanslı depo işleticisine geri verilir.
(3) Bakanlığın depoculuk lisansını askıya alma veya iptaline ilişkin kararları, ilgili ticaret siciline tescil ile Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde ve bir ulusal gazetede ilan ettirilir.
Lisans belgesinin zayi olması
MADDE 24 –(1) Lisans belgesi zayi olan lisanslı depo işletmecisi gerekçeleriyle birlikte Bakanlığa başvurur. Bu durumda Bakanlık, lisanslı depo işletmesine verilmek üzere yeni bir lisans belgesi tanzim eder. Verilen belgede, orijinal lisans numarası ve tarihi ile yenileme nedeni belirtilir.
Lisansın geçerlilik süresi ve uzatılması
MADDE 25 –(1) Verilen lisanslar iki yıllık süre için geçerlidir. Süre bitiminde, bu Yönetmelikte ve lisansta belirtilen kurallara uygun olarak lisansların geçerlilik süresi Bakanlıkça aynı süreyle uzatılır.
Lisans bedelleri ve diğer ücretler
MADDE 26 –(1) Kanun kapsamında verilen, süresi uzatılan, değiştirilen veya yeniden verilen depoculuk lisansı ile diğer lisanslara ilişkin bedeller, Bakanlıkça genel bütçeye gelir kaydedilmek üzere peşin olarak tahsil edilir.
(2) Yukarı fıkradaki lisans bedelleri her yıl 1 Ocak tarihinden geçerli olmak üzere, Bakan Oluru ile belirlenir. Lisans bedelleri belirlenirken lisanslı depo işletmesinin depo kapasitesi dikkate alınır.
(3) Bakanlık, bu Yönetmelik kapsamında yapacağı veya yaptıracağı (Ek ibare:RG-18/1/2013-28532) her türlü inceleme ve denetimler ile verilen hizmetlere ilişkin ücret ve masrafların tamamının veya bir kısmının ilgili lisanslı depo işletmecisi tarafından karşılanmasını talep edebilir. Bu durumda ilgililer ücret ve masrafları en geç on iş günü içinde öder.
Tartıcı lisansları
MADDE 27 –(1) Lisanslı depoda depolanacak veya depolanmış ürünün tartılması ve tartım makbuzuyla belgelendirilmesi, lisanslı depo işletmesinde istihdam edilen lisanslı tartıcılar tarafından yapılır.
(2) Lisanslı tartıcılar, lisanslı depoya depolanacak veya depolanmış ürünleri istem üzerine en kısa sürede, ayrımcılık yapmadan doğru olarak tartmak ve belgelendirmekle görevli ve yetkilidirler.
(3) Tartıcı lisansı için doğrudan Bakanlığa veya Bakanlığın belirleyeceği yerlere, isim, adres ve talebi belirten bir dilekçeyle başvurulur. Tartıcı lisansı için başvuran kişi, lisanslı depo işletmesinin bir personeli ya da temsilcisi ise, başvurusuna, lisanslı depo işleticisinin kendilerini yeterli gördüğünü ve tartıcı olarak çalıştırmak istediğine dair beyanını da ekler. Gerekli görülmesi halinde, Bakanlık, ilave bilgi veya belgelerde isteyebilir.
(4) Tartıcı lisansı için başvuruda bulunanlara, tartım aletlerinin özellikleri ve kullanımı konusunda Bakanlıkça veya Bakanlığın belirlediği mercilerce ya da Bakanlığın kabul ettiği tartım aletinin satım veya kurulumunu yapan yetkili firma ya da kişilerce verilen bir eğitim veya program sonucunda, eğitim veya programa katıldığı ve yeterli olduğu anlaşılanlara tartıcı lisansı verilir. Tartıcı lisansı verilmeden önce başvuru sahibinin Kanun ve bu Yönetmelik hükümlerini okuduğuna ve bunlara uygun çalışacağına dair yazılı beyanı alınır.
Tartıcı lisansının iptali ve tartıcının sorumluluğu
MADDE 28 –(1) Kasten gerçeğe aykırı şekilde tartan veya herhangi bir nedenle tartım yapabilme yeterliliğini kaybeden tartıcının lisansı iptal edilir.
Ayrıca yaptığı tartımlarda, Kanun hükümlerine aykırıdavrandığı tespit edilen lisanslı tartıcılar hakkında gerekli hukuki işlemler yapılır.
(3) (Ek:RG-18/1/2013-28532) Tartıcı, tartım işlemleri ve araçlarının mevzuata uygun, düzenli ve sağlıklı bir şekilde yürütülmesi ve kullanılmasına engel teşkil edebilecek hususları derhal lisanslı depo işletmesine bildirmekle yükümlüdür.
ALTINCI BÖLÜM
Tartım Makbuzu, Analiz ve Sınıflandırma Belgesi, Ürün Senedi
Tartım makbuzu
MADDE 29 – (1) Kanun ve bu Yönetmelik uyarınca düzenlenen tartım makbuzu, asgari aşağıdaki bilgileri içerecektir;
a) “Tarım Ürünleri Lisanslı Depoculuk Kanunu Ürün Tartım Makbuzu” başlığı,
b) Tarihi ve seri numarası,
c) Belgenin kaçıncı nüsha olduğu ve “ciro edilemez” ibaresi,
ç) Tartımı yapılan ürünün cinsi,
d) Fındığın depolandığı ya da depolanacağı lisanslıdepo işletmesinin ticaret unvanı ve bulunduğu yer,
e) Mudinin ismi ve adresi,
f) Fındığın lisanslı depoya; girişinde veya çıkışında tartıldığını gösteren ibare,
g) Fındığın brüt ve net ağırlığı,
ğ) Tartımın Kanun ve Yönetmelik hükümlerine uygun yapıldığını belirten ibare ve tartıcının imzası.
(2) Eğer lisanslı tartıcı, fındığın normal veya tahminen beklenen ağırlığından ciddi farklı bir ağırlıkla ya da ürünün ağırlığını etkileyen bir durum veya maddeyle karşılaşırsa, bu durumu ve bunun tahminen ne kadar olabileceğini, tartım makbuzuna not olarak yazar.
(3) Lisanslı depoda tam elektronik tartı aletinin bulunması zorunlu olup, tartı kartelalarının yukarıdaki bilgilerin tümünü içermesi ve başlığının “Ürün Tartım Makbuzu” şeklinde düzenlenmesi kaydıyla, ayrıca bir tartım makbuzu düzenlenmez.
Tartım makbuzunun mülkiyet hakkını temsili
MADDE 30 – (1) Bir ürünün lisanslı depo işletmesine teslimi sırasında, ürün senedinden önce düzenlenen tartım makbuzu ve delil niteliğini haiz benzer belgeler de o ürünün mülkiyetinin ispatında kullanılabilir. Ürün senedi, tartım makbuzu, analiz ve sınıflandırma belgesi ile delil niteliğini haiz diğer belgeler, ürünün aynımiktar, cins, sınıf ve kalitede mudîye geri verilmesini garanti eder.
Analiz ve sınıflandırma belgesi ve itiraz
MADDE 31 –(1) Lisanslı depolarda depolanacak veya depolanmış ürünlere ilişkin analiz ve sınıflandırma belgesinin düzenlenmesi ile buna ilişkin itirazların sonuçlandırılması hakkında, 8/10/2005 tarihli ve 25960 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yetkili Sınıflandırıcıların Lisans Alma, Faaliyet ve Denetimi Hakkında Yönetmelikte gösterilen usul ve esaslar uygulanır.
(2) Bir ürünün numune analiz ve sınıflandırmasına ilişkin bir itiraz yapılmışsa, itiraz sonuçlanmadan o ürüne ilişkin ürün senedi düzenlenemez.
Ürün senedinin şekli ve içeriği
MADDE 32 – (1) Lisanslı depolarda depolanmış ürün için düzenlenen ürün senedinde aşağıdaki bilgilerin bulunması zorunludur:
a) Lisanslı depo işleticisinin lisans numarası.
b) Lisanslı depo işleticisinin ticaret unvanı ve adresi.
c) Ürünün depolandığı deponun numarası, adres ve yeri.
ç) Ürün senedinin düzenlendiği tarih ve seri numarası.
d) “5300 SAYILI TARIM ÜRÜNLERİ LİSANSLI DEPOCULUK KANUNU KAPSAMINDA LİSANSLI VE TEMİNATLIDIR” ibaresi ile bu ibarenin altına “CİRO EDİLEBİLİR FINDIK ÜRÜN SENEDİ” veya “CİRO EDİLEMEZ FINDIK ÜRÜN SENEDİ” ibareleri.
e) Ürün senedi karşılığında (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) veya avans alınmışsa, ‘Kredi/Avans kullanılmışsa, ‘kredi karşılığı teminat alınmıştır’ibaresi ile teminatı alan kuruluşun unvanı.
f) Ürün senedinin kimin namına veya emrine düzenlendiğini gösteren ibare.
g) Gün, ay ve yıl olarak depolama tarihi ile lisanslıdepo işletmecisinin, lisanslı depo ücret tarifesi çerçevesinde ücretlerini talep etme hakkına sahip olduğuna ve ürün senedinin alım satım ve depodan teslim alınması aşamasında ücretlerin tahsil edilerek lisanslı depo işletmecisine ödeneceğine dair bir açıklama.
ğ) Bu senedin, Kanun ve Yönetmelik hükümlerine tabi olarak senette miktar, çeşit, sınıf veya standardı tanımlanan ürünün ticaret ve muhafazası amacıyla, unvanı yazılı lisanslı depo işletmesinde depolanması için çıkarıldığı; ürün analiz ve sınıflandırmasının ürün standardına göre yetkili sınıflandırıcı tarafından yapıldığı; depodaki fındığın (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) hırsızlık, yangın, duman, infilak, deprem, dahili su basması, sel, grev-lokavt-kargaşalık, terör, fırtına, kar ağırlığı, yıldırım, yer kayması, kara, deniz veya hava araç çarpması ve benzeri diğer riskler sebebiyle gerçekleşebilecek kayıp veya zararlara karşı sigorta kapsamına alınmış olduğu; mudinin talebi üzerine bu senetle, depolanan fındığının azamî depolama süresini geçmemek şartıyla depodan geri alınabileceği; iş bu senette aksi belirtilmedikçe, lisanslı depo işleticisinin bu senede tek başına, birlikte veya diğerleriyle ortak olarak sahip olmadığı; iş bu senedin orijinal veya doğru olarak ciro edilmiş halde ibrazıile lisanslı depo işletmecisinin depolama hizmeti ücretlerinin ödenmesinden sonra, aynı ya da daha iyi kalitedeki ürünü, bu senette yazılı mudinin kendisine veya yazılı emrine göre teslim edeceği ifadesi.
h) Fındığın üretildiği yer, cins, sınıf veya derecesi, varsa alt sınıfı, ambalajlı ya da dökme ibaresi, (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) analiz ve sınıflandırma belgesinin tarihi ve nosu ve ağırlığı.
ı) (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) Yılolarak fındığın hasat dönemi, gün, ay ve yıl olarak depolanabileceği son tarih.
i) Lisanslı depo yetkilisinin imzası.
j) Ürünün depoya nasıl getirildiğine ilişkin kara taşıtı, denizyolu veya demiryolu ibaresi.
k) Senedin arkasında mudinin ciro edebileceği boş alan ve açıklamalar.
(2) Ürün senedinde ihtiyari olarak Bakanlıkça uygun görülen başka bilgilere de yer verilebilir.
(3) (Mülga:RG-12/11/2011-28110)
(3) (Ek:RG-18/1/2013-28532) Bakanlık, ürün senedini matbu olarak düzenlemeye yetkilidir.
Ürün senedi örnekleri ve saklama süresi
MADDE 33 –(1) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Aynı ürüne ait veya aynı seri numaralıbirden çok ürün senedi düzenlenemez.
(2) Bütün basılı ürün senetlerinin bir adet sureti olur ve suretler açık ve belirgin bir şekilde basılı veya damgalı olarak “Surettir–Ciro Edilemez” ibaresi taşır. Lisanslı depo işleticisi, iptal edilen ürün senetlerinin asıllarına iptal damgası basarak bir klasör içinde Kanunda öngörülen süre boyunca saklar.
Ürün senetlerinin kaybolması, zarar görmesi ve haczi
MADDE 34 –(1) Kanun kapsamında düzenlenmiş ve iptal edilmemiş ürün senedinin temsil ettiği ürünün tümü veya bir bölümü için başka bir ürün senedi düzenlenemez.
(2) Ürün senedinin kaybolması veya zarar görmesi halinde ürün senedi sahibi, mülkiyetin tespiti için Türk Ticaret Kanununun makbuz senedinin kaybolmasına ilişkin hükümleri çerçevesinde bir karar almak üzere mahkemeye başvurur. Mahkeme kararına istinaden lisanslı depo işleticisi yeni bir ürün senedi düzenler.
(3) (Ek:RG-18/1/2013-28532) Bu Kanun çerçevesinde ürün senedine bağlanmış tarım ürünlerinin haczi, ancak ürün senedinin haczi suretiyle yapılır.
(4) Kredi veya avans karşılığında teminat olarak gösterilen ürün senedi, borcun vadesinde ödenmemesi halinde kredi veya avans veren kuruluşun yazılı talebi üzerine lisanslı depo işletmesince mudiye bilgi verilmek kaydıyla borsada satılır. Bunun için, Kanunun 33 üncü maddesi hükmü gereği mudinin yazılı izninin ürün senedinin teminat olarak gösterilmesinden önce alınması gerekir.”
(5) (Ek:RG-18/1/2013-28532) Dördüncü fıkraya göre yapılan satışa ilişkin masraflar ile tahakkuk eden depolama ücreti düşüldükten sonra, borsa tarafından satış bedelinin mudinin kredi ve avans veren kuruluşa olan borcunu karşılayacak kısmı bu kuruluşlara, kalan kısmı ise mudiye yedi iş günü içinde ödenir.
Ürün senetlerinin basımı
MADDE 35 –(1) Ürün senetleri; lisanslı depo işletmesinin unvanını, varsa özel işaretini taşıyan, birbirini takip eden seri numaralı ve bu Yönetmelikte gösterilen bilgileri içeren ve Bakanlıkça kabul edilen formatta, giderleri şirketçe ödenmek üzere filigranlı ya da özel kağıtlara Bakanlıkça bastırılır ve lisanslıdepo işletmesine tutanakla teslim edilir.
(2) (Mülga:RG-12/11/2011-28110)
Ürün senetlerini imzalamaya yetkili kişi
MADDE 36 –(1) Lisanslı depo işleticileri, ürün senetlerini imzalamaya yetkili kişi ya da kişilerin isimleri ile orijinal imzalarını ticaret sicilinde tescil ve Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde ilân ettirir. İmzaya yetkili kişilerde herhangi bir değişiklik olduğu takdirde de aynı usûl izlenir. Ürün senedinin mevzuata uygun olarak düzenlenmesinden, senedi imzalayanlarla birlikte lisanslı depo işleticisi de sorumludur.
YEDİNCİ BÖLÜM
Lisanslı Depo İşleticisinin Hak ve Yükümlülükleri, Fındığın Depolanması ve Teslimi
Yasak Faaliyetler, Lisanslı Depo Ücret Tarifesi
Lisanslı depo işleticisinin hak ve yükümlülükleri
MADDE 37 –(1) Lisanslı depo işleticisinin hakları şunlardır:
a) Depolama hizmetleri karşılığında Bakanlıkça onaylıücret tarifesi çerçevesinde ücret talep etmek.
b) Ücreti ödenmemişse depolanmış ürün üzerinde hapis hakkını kullanmak.
c) Kanunda ve bu Yönetmelikte belirtilen durumlarda ürünlerin depolamasını reddetmek.
ç) Kanun ve bu Yönetmelikte öngörülen diğer haklarıkullanmak.
a) Lisans şartlarının korunması ve sürdürülmesi için gerekli tedbirleri almak ve bu şartların kaybolması hâlinde durumu derhal Bakanlığa bildirmek.
b) Depolama hizmetlerinde ve görevlerinde itinalıdavranmak, aynı koşullarda kişiler arasında ayrım yapmamak ve depolanmış ürünün korunmasında gerekli dikkat ve özeni göstermek, her türlü tedbiri almak.
c) Kanun ve bu Yönetmelikte aksine bir hüküm olmadıkça teslim alınan ve depolanan ürün karşılığında ürün senedini ve diğer belgeleri düzenlemek.
ç) Mudînin talebi üzerine, ürünü gecikmeksizin teslim ve ürün senedini iptal etmek.
d) Borsaya ürün senetleriyle ilgili bilgi akışınıdüzenli olarak sağlamak, borsanın talebi hâlinde inceleme ve kontrolüne izin vermek, gerektiğinde kendi kayıtlarını borsa kayıtlarıyla teyit etmek.
e) Ücret tarifesine uygun davranmak ve mudîler arasında ayrım yapmamak.
f) Kanunda ve bu Yönetmelikte öngörülen kayıt ve defterleri tutmak.
g) Doğrudan Bakanlıkça veya denetim sırasında istenecek bilgi, belge ve raporları vermek, Bakanlıkça Kanun ve bu Yönetmelik çerçevesinde verilen diğer görevleri ve talimatları yerine getirmek.
ğ) Kanun ve bu Yönetmelikte öngörülen diğer hükümlere uymak.
Bozulmuş ve hasar görmüş ürünün depoya kabul edilmemesi
MADDE 38 –(1) Depolanmak üzere lisanslı depoya teslim edilmek istenen ürün, bu depodaki diğer ürünleri ve sağlığı olumsuz etkileyecek düzeyde tarımsal ilaçlar ile kir,ıslaklık, yangın ve benzeri maddelere maruz kalmış, çimlenmiş veya bozulmuşise, böyle ürünler depolamak üzere kabul edilmez, depolanmışsa depodan çıkarılır.
Ürünü depolamaya hazır hale getirme, temizleme, kurutma ve şartlandırma
MADDE 39 –(1) Gerekli ve uygun araç, cihaz ve makinelerle donatılmış lisanslı depo işleticisi, depolanmaya ve standartlara uygun olmayan ya da depolandığında lisanslı depodaki diğer ürünleri olumsuz etkileyebilecek ürünleri, mudinin talebi üzerine ve ücreti karşılığında, depolanmaya ve standartlara uygun hale getirmek üzere ürünün niteliğine göre ihtiyaç duyulan temizleme, toz, taş ve diğer yabancı maddelerden ayıklama, eleme, kurutma, şartlandırma ve benzeri işlemlere tabi tutar.
(2) Kabuklu fındığın toplam ağırlığı, ihtiyaç duyulan bu işlemlerden sonra ve % 6 iç rutubet ve % 50 randıman esasına göre hesaplanarak tespit edilir. Ürün mudiye teslim edilirken de aynı değerler esas alınarak tartım yapılır.
(3) Kabuklu fındık ile iç ve işlenmiş iç fındıklar ayrı depo bölmeleri veya tanklarda depolanır.
(4) Depolanmaya ve standartlara uygun hale getirilen ürün, tür, sınıf ve standartlarına uygun diğer ürünlerle depolanabilir.
(5) Depolama şartları uygun olmamakla birlikte bozulmamış veya sağlığı olumsuz etkileyecek durumda olmayan ürünler ile aşırırutubet, çok düşük randıman gibi nedenlerle standartların dışına çıkmışürünler, lisanslı depolara alınmaz ve diğer ürünlerle karıştırılmaz. Ancak bunlar için ayrılmış farklı bölüm, konteynır veya özel alanlara konulabilir.
Numune alımı, analiz ve sınıflandırma (Değişik başlık:RG-12/11/2011-28110)
MADDE 40 –(1) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Lisanslı depo işletmesince depolanacak fındığın numune alma, analiz ve sınıflandırma işlemleri; bu maddeye, bu maddede hüküm bulunmayan hallerde 8/10/2005 tarihli ve 25960 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yetkili Sınıflandırıcıların Lisans Alma, Faaliyet ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 18 ve 32 nci maddelerine göre yapılır.
(2) Görevli tarafından numune alma araç ve cihazlarıyla elle veya otomatik olarak alınan numuneler, bir ambalajda ya da pakette veya doğrudan ilgili yetkili sınıflandırıcı tesisine ulaştırılır. Numune paket veya ambalajının dış etkilerden korunacak, numunenin temsil nitelik ve özelliğini muhafaza edecek şekilde tasarlanması ve numunenin etiketlenmesi gerekir.
(3) Lisanslı depo işletmeleri ile bunların personeli, yetkili sınıflandırıcının gözetim ve sorumluluğunda numune işlemlerinde görev yapabilirler.
(4) Numune alınması ve gönderilmesi işlemlerine, istemeleri halinde ürün sahibi ile lisanslı depo işleticisi veya bunların temsilcileri nezaret edebilir.
Fındığın parti olarak tartılması, depolanması ve blok ürün senedi
MADDE 41 –(1) Lisanslı depo işleticisi, ilgili mevzuatına uygun olarak tartımı yapılmış,sınıf ve standardı belirlenmiş ürünleri lisanslı depoya kabul ve teslim eder. Tüm ürünler, depolanmadan önce lisanslı depoda tartılır ve belirlenen ağırlık tartım makbuzunda belirtilir. Mudi tarafından ürünler depodan teslim alınırken yine tartım işlemi yapılır.
(2) Tartım, analiz, sınıf veya standarda ilişkin bir itiraz olursa, itiraz sonucu yeniden belirlenen değerlere göre hareket edilir.
(3) Mudinin talebi, lisanslı depo işletmesinin kabulü halinde; bir kentali/100 kilogramı aşan parti halindeki ürünlerin toplam miktarı için blok halinde tek ürün senedi düzenlenebilir. Bu durumda blok ürün senedi üzerine parti fındığın toplam ağırlığı yazılır.
(4) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Diğer durumlarda depolanan ürünün her bir kentali için ayrı bir ürün senedi düzenlenir. Ancak ambalajlı veya paketli iç veya işlenmiş iç fındık için Bakanlıkça belirlenecek bir kentalden daha az ağırlıklar için de ürün senedi düzenlenebilir. Elektronik ürün senetlerinin düzenlenmesine ilişkin Elektronik Kayıt Kurallarında yer alan hükümler saklıdır.
(5) Tartım, analiz ve sınıflandırması yapılmayan fındık, lisanslı depolara alınmaz. Ancak depolanmış ürünlerden ayrı olarak bunlar için ayrılmış farklı bölüm, konteynır veya özel alanlara konulabilir.
Ürünlerin lisanslı depoya geçici olarak kabulü
MADDE 42 –(1) Fındığın; depolama amacından ziyade şartlandırma, nakletme veya toplayarak ya da istifleyerek bir araca yükleme ve gönderme, bir işletme veya fabrikada kullanılmak üzere kısa süreli muhafaza etme gibi amaçlarla lisanslı depoya en fazla (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) 90 günü geçmeyecek şekilde geçici olarak kabul edilebilir. Bu durumda lisanslı depo işleticisi, ürün sahibiyle kendisi arasında yaptığı özel sözleşme çerçevesinde ürünü depolar ve depolama ücret tarifesinden farklı olarak ücret talep edebilir. (Ek cümle:RG-18/1/2013-28532) Ancak, bu şekilde kabul edilecek ürün miktarı, bu ürünün depolama döneminin başlangıcını takip eden ilküçay içinde merkez veya şubede o ürün için tahsis edilen depolama kapasitesinin yüzde onunu geçemez. (Ek cümle:RG-18/1/2013-28532) Bu fıkrada belirtilen geçici depolama süresi, gerekli görülmesi halinde genel olarak veya lisanslı depo işletmesi bazında Bakanlıkça en fazla yarısı oranında arttırılıp azaltılabilir.
(2) Bu şekilde kabul edilen ürüne ilişkin ürün senedi düzenlenmez. Ancak bu tür ürünlerin lisanslı depoda geçici olarak bulundurma amacı ortadan kalkarsa veya geçici depolama süresi aşılırsa, o ürün için ürün senedi düzenlenir.
(3) Bu tür geçici olarak depoya kabul edilen ürün, ürün senedi düzenlenen ürünlerden ayrı olarak depolanır, üzerlerine geçici olarak kabul edildiğine dair bir ibare iliştirilir ve ağırlık (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) ile ürünün depoya konulmasından önce yetkili sınıflandırıcılarca yapılan analiz sonucuna ilişkin bilgiler kayıtlarda ayrı olarak gösterilir.
(4) Buna ilişkin olarak ürün sahibi ve lisanslı depo işletmesi arasında çıkan ihtilaflar Kanun kapsamı dışında, aralarındaki sözleşme ve genel hükümlere göre çözülür.
Ürünlerin karıştırılması, prim ve indirim tarifesi
MADDE 43 –(1) Lisanslı depo işleticisi; aynı yıl ürünü fındık ile aynı grup, sınıf ve boy fındıkları karıştırabilir. Bu durumda ürünün mudiye tesliminde ortaya çıkabilecek küçük kalite farklılıkları prim ve indirim tarifesine göre tazmin edilir. Prim ve indirim tarifesi ve bu tarifede yapılacak değişiklikler lisanslı depo işletmesince hazırlanır ve borsanın görüşü alınarak Bakanlıkça onaylanır.
(2) Mudinin isteği ve depolama olanaklarının uygun olması halinde, farklı derecelerdeki ürünler de karıştırılabilir. Lisanslı depo işletmesi, mudinin iki veya daha fazla ürün senedinin temsil ettiği ürününün karıştırılması talebi üzerine, bu ürün senetlerini iptal eder, ürünü karıştırır ve yeni oluşan partiden alınan temsili numune ile belirlenen partinin sınıf ve özellikleri, yeni ürün senedi üzerinde gösterilir. Ürünlerin belli oranda karıştırılması işleminden sonra artan bir ürün olması halinde, bu ürün için, tartım ve analizi takiben yeni bir ürün senedi düzenlenir ve benzer derecedeki ürünle birlikte depolanır ya da ayrı depolanır.
(3) Ürünün tesliminde küçük kalite farklılıklarıçıkmış ve bunlar prim ve indirim tarifesindeki oranları aşmamış ise, prim ve indirim tarifesindeki kabul edilebilir sınırlar içerisindeki değerlere göre;
a) Mudinin lisanslı depodan teslim aldığı ürün, teslim ettiğinden kaliteli çıkar ise, mudi tarafından ürünün sınıf ve derecesine göre teslim tarihinde borsada oluşan ortalama fiyat baz alınarak, lisanslı depo işleticisine, kalite farklılığından doğan fiyat farkı indirim tarifesi olarak ödenir.
b) Ancak mudinin lisanslı depoya teslim ettiği ürün, teslim aldığından kaliteli çıkar ise, lisanslı depo işleticisince ürünün sınıf ve derecesine göre teslim tarihinde borsada oluşan ortalama fiyat baz alınarak, mudiye, kalite farklılığından doğan fiyat farkı prim olarak ödenir.
MADDE 44 –(1) Lisanslı depo işleticisi, depoya kabul edilen fındığı aşağıdaki şekilde depoya yerleştirir:
a) Ürün; bu fıkranın (b) ve (c) bendinde yer alan durumlar hariç, dökme fındığın cins, tür, sınıf boy ve derecesine göre tahsis ve tasnif edilmiş, numaralanmış lisanslı depo, depo üniteleri, bölme, tank ve konteynırlara, aynı bitki türü, ürünün sınıf ve derecesinden diğer ürünler ile karıştırılarak düzenli ve kolayca erişilebilecek şekilde depolanır. Ürünlerin deponun bölümlerine taşınmasında, düzenli şekilde yerleştirilmesi, istiflenmesi ve depodan çıkarılmasında, iş araç ve makinelerinin rahatça çalışabileceği boş alanlar ve geçiş yerleri bırakılır.
b) Mudinin talebi ve lisanslı depo işletmesinin kabul etmesi halinde, bir mudiye ait dökme/yığın fındığın diğer ürünlerle karıştırılmadan, ürünün kimliği ve orijinal hali korunarak ayrı olarak depolanabilir. Bu durumda lisanslı depo işletmesi, bu fındığı ayrı bir tank, bölüm veya konteynırlara koyar ve bunlara diğer ürünleri karıştırmadan, açıkça ve fark edilebilir şekilde işaretler.
c) Ürünler çuvallarda veya diğer uygun ambalajlarda/paketlerde teslim alınmış ise; ambalajlarının sağlamlığı ve uygunluğu, üzerindeki tanıtıcı bilgi ve işaretler kontrol edilerek ve işaretlenerek ürünün kimliği ve orijinal hali kaybolmayacak, diğer ürünlerle karışmayacak, düzenli ve kolayca erişilebilecek şekilde parti olarak ayrıdepolanır. Lisanslı depo işleticisinin kayıtları, ayrı depolanan ürünlerin depodaki yerini her zaman açık şekilde gösterir.
Lisanslı depoda bulunan ürünün korunması
MADDE 45 –(1) Lisanslı depo işleticisi, lisansın askıya alındığı süreler de dahil olmak üzere her zaman, sorumluluğu altında bulunan ürünlerin muhafazasında gerekli dikkati ve özeni gösterir. Depo her zaman temiz olmalı, (Ek ibare:RG-18/1/2013-28532) depolama ortamının bağıl nemi yüzde yetmişin altında tutulmalı, yangın tehlikesini artıran veya ürünün sağlıklı muhafazasını engelleyen toz, çöp ve madde birikimlerinden korunmalıdır.
(2) Ürün, aşırı nem ve sair koşullar sebebiyle zarar veya hasar görmesine yol açacak bir depoda ya da depo bölümünde tutulamaz veya depolanamaz. Fındığın depolanmasında, deponun yapısının herhangi bir kısmıyla doğrudan temas etmesi halinde ürüne zarar geleceği düşünülüyorsa, ürün deponun bu kısmında saklanmaz. Deponun bu kısmı, gerekli tadilatlar yapılıncaya ve fındığı bozulmadan sıhhatli şekilde depolamaya elverişli hale gelinceye kadar kullanılmaz.
Fındığın ıslahı, yeniden şartlara uygun hale getirilmesi
MADDE 46 –(1) Lisanslı deposundaki herhangi fındığın bozulduğunu fark eden lisanslı depo işleticisi, bozulmanın daha ileri seviyeye ulaşmasını önlemek ve ürünün eski haline dönmesini sağlamak amacıyla, ürünün yeniden depolanması, (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) fümigasyonu ile eleme, kurutma, soğutma ve deponun dezenfeksiyonu işlemleri ile diğer uygun tedbirleri alarak ürünün ıslahına çalışır. Lisanslı depo işleticisi, amaca uygun cihazlarla donatıldığı ölçüde kendi deposunda ya da uygun cihazlara sahip olmadığı yerlerde söz konusu tertibata sahip başka bir depoda veya yerde ürünü, yukarıda bahsedilen işlemlerin bir kısmına ya da hepsine tabi tutar.
(2) Tarımsal üründeki bozulmanın ıslahtan sonra dahi engellenemeyeceğini saptarsa veya ıslah çalışmalarından sonra da ürün eski haline dönmemiş ise, lisanslı depo işletmesi ivedilikle Bakanlığa, borsaya ve ilgili sigorta şirketine durumu bildirir. Bildirimde; fındığın depolandığı deponun numarası, tahminen bozulan ürünün çeşit, derece ve miktarı ile durumu ve eğer biliniyorsa, bunun nedeni belirtilir.
(3) Bildirim üzerine borsa ve Bakanlık gerekli incelemeyi ve denetimi yapar, ihtiyaç gördüğü tedbirleri alır.
(4) Zayi olan ya da nitelik kaybına uğrayan ürün bedeli sigorta tarafından karşılanacak hususlar kapsamı dışında ve lisanslıdepo işleticisinin ürünün muhafazasına yönelik Kanunda ve bu Yönetmelikte belirtilen yükümlülüklerini aksatmasından kaynaklanmışsa:
a) Söz konusu ürünü teslim almak amacıyla mudinin başvurması üzerine ve o anda lisanslı depoda bu ürün senedinde kayıtlımiktar ve nitelikte ürünün bulunmaması durumunda, lisanslı depo işleticisi aynınitelik ve miktardaki ürünü, başvurudan itibaren en geç yedi gün içerisinde piyasadan temin ederek teslim eder veya aynı nitelik ve miktardaki ürünün başvuru tarihinde borsada oluşmuş fiyatının % 5 üzerindeki bir bedeli öder.
b) (a) bendinde öngörülen şekilde mudi zararıgiderilmemişse, Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonu Yönetmeliğinin 26 ncı maddesi çerçevesinde mudi zararları tazmin edilir.
Ürün senedi karşılığında ürünün teslim yükümlülüğü, hapis hakkı
MADDE 47 – (1) Lisanslı depo işleticisi, mudînin talebi üzerine, hukuken geçerli bir mazereti olmadıkça gecikmeksizin ürünü teslim eder. Ürünün tesliminde bu ürüne ait ürün senedini geri alır ve iptal eder. Mudî kısmî teslimat talebinde bulunursa, mevcut ürün senedi iptal edilerek teslim edilmeyen kısım için yeni bir ürün senedi düzenlenir.
(2) Ancak lisanslı depo işleticisi, lisanslıdeposundaki ürün üzerinde, bu ürünleri kabul etme, şartlandırma, depolama ve teslim de dahil olmak üzere gerçekleştirdiği hizmetlerden doğan alacaklarıkarşılığında hapis hakkına sahiptir.
(3) Lisanslı depo işleticisi; ürün senediyle birlikte, ürün senedini ibraz eden mudinin, mudinin yazılı talimatının veya mudi temsilcisinin doğruluğu konusunda mudinin ve diğerlerinin kimlik ve imza kontrolü dahil mümkün olan kontrolleri gerek kendi, gerekse borsa kayıtlarından ve/veya (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Elektronik Kayıt Kuruluşu veri tabanından yaparak teyit aldıktan sonra ürünü teslim eder.
(4) Ürün ambalajlı olarak depoya kabul edilmiş ve diğer ürünlerle karıştırılmamışsa lisanslı depodan aynı orijinal ürün teslim edilir.
(5) Ürünler ilke olarak depolandıkları lisanslıdepolardan teslim edilir. Ancak mudinin talebi üzerine, lisanslı depo işletmesi kendi vasıtalarıyla veya anlaşmalı bulundukları nakliye işletmeleri aracılığıyla, ücreti karşılığında ürünün istenen yerde teslimini sağlayacak nakliye hizmeti sunabilir. Ayrıca usul ve esasları Bakanlıkça bir tebliğ ile belirlenmesi kaydıyla, ürünün depolandığından farklı bir depodan teslimi yapılabilir.
(6) (Ek:RG-18/1/2013-28532) Depoda kalan son ürünlerin teslimi aşamasında, 46 ncı maddenin dördüncü fıkrası hükmü saklı kalmak kaydıyla, doğal fire kaybı nedeniyle lisanslı depoda ürün senedinde kayıtlı miktar ve nitelikte ürünün kalmamış olması durumunda, lisanslı depo işleticisi aynı nitelik ve miktardaki ürünü, en geç yedi gün içerisinde piyasadan temin ederek mudiye teslim eder veya bu ürünün başvuru tarihindenönceki son beş işlem gününde borsada oluşmuş fiyatlarının ortalaması üzerinden mudiye ödeme yapar.
Fire
MADDE 48 –(1) Lisanslı depo işletmesinin, depolamak üzere kabul ettiği ürünü aynı miktar ve kalitede, firesiz olarak geri vermesi esastır.
(2) Ancak ürünün niteliğine, çeşit ve türüne, depolama süresi ve koşullarına, iklim ve bölgeler ile diğer bazı etkenlere göre değişen oranda ürünün doğası gereği ortaya çıkabilecek fire kaybı karşısında, lisanslıdepo işletmesi, ambalajlı ürünler dışında depoya kabul ettiği ürünleri aynımiktarda teslim etmesinden doğabilecek zararlarını gidermek üzere, lisanslıdepo ücret tarifesinde “fire ücreti” olarak bir ücret koyabilir ve tahsil edebilir.
(3) Ambalajlı olarak depolanmış ürünlerde ise;
a) Hukuken geçerli bir sebebi olmadan ambalaj içindeki ürünün miktarını azaltacak bir işlem veya müdahale yapılmaması,
b) Kanun ve bu Yönetmelik hükümlerinde öngörülen ürün depolama ve saklama koşullarına uygun davranılması, ürünün muhafazasında gerekli dikkat ve özenin gösterilmesi ile,
c) Ambalajlı üründe ortaya çıkabilecek fire kaybının, lisanslı deponun bulunduğu yerdeki teamül gereği kabul edilebilir sınırlar içinde bulunması ve mudi tarafından bir itiraz yapılmaması,
şartlarıyla, lisanslı depo işletmesi, fire kaybından dolayı miktarında azalma olsa bile ambalajlı ürünü orijinal haliyle teslim edebilir. Bu durumda, mudi teslim edilen ürünü reddedemez, lisanslı depo işletmesi ise fire ücreti alamaz.
(4) Mudi tarafından ürün fire miktarının teamül gereği kabul edilebilir sınırlar içinde olmadığına veya düzgün olmayan depolama koşulları nedeniyle yüksekliğine dair mudi tarafından yapılan bir itiraz veya başvuru olursa, Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonu Yönetmeliğinin 26 ncı maddesine göre gerekli hukuki işlem yapılır ve lisanslı depo işletmesi ile mudi arasında fire oranı konusundaki ihtilaf çözülür.
(5)Ürün mudi tarafından kabul ve teslim alındıktan sonra fireye ilişkin itiraz yapılamaz.
Ürünün azami depolama süresinde depodan geri alınmaması ve satışı
MADDE 49 –(1) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Kabuklu fındık, hasat döneminden itibaren azami 24 ay süreyle lisanslı depolarda depolanabilir. İç veya işlenmiş iç fındık ise; kabuklu olarak hasat edilmesinden itibaren 24 aylık süreyi aşmamak kaydıyla içfındığa dönüştürüldüğü tarihten itibaren, çuvallanmış/kasalanmış iç fındıklarda azami 6 ay, raf ömründe daha kısa süre öngörülmemişse vakumlu ambalajlarda azami 10 ay lisanslı depolarda muhafaza edilebilir. Ürünün depolama döneminin başlangıç ve bitiş tarihleri, uygulama göz önünde bulundurularak Bakanlıkça belirlenir. Ürünün hasat dönemi, ürün sahibinin beyanı ile gerekli analiz ve incelemelerle tespit edilir.
(2) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Ürünün son depolama tarihine kadar geri alınması gerektiği, aksi takdirde ürün senetlerinin lisanslı depo işletmesince satılabileceği hususu, mudiye veya yetkili temsilcisine lisanslı depo işletmesi tarafından yazılı olarak azami depolama süresinden kırk beş gün önce bildirilir. Bildirme işleminde, 11/2/1959 tarihli ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uygulanır. Nihai mudinin ve adresinin tespitinde, borsa kayıtlarından yararlanılır.
(3) (Değişik:RG-18/1/2013-28532) Depolama döneminin bitiminde geri alınmayan ürünler, lisanslı depo işletmesince borsada satılabilir. Bu durumda, depolama ücreti ve diğer masraflar satışbedelinden düşülerek geri kalan tutar yedi iş günü içinde ilgiliye ödenir. Bu fıkra uyarınca borsada satılan ürünlere ilişkin düzenlenen ürün senetleri, lisanslı depo işletmesince derhal iptal edilerek mudiye ve borsaya bilgi verilir.
Lisanslı depo işleticisinin ayrım yapma yasağı
MADDE 50 –(1) Depo kapasitesinin dolu olması, teslim edilmek istenen veya depolanmış bir ürünün lisanslı depodaki diğer ürünleri ve sağlığı olumsuz etkileyecek bir nitelik taşıması (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) , depolanmaya elverişsiz olması ya da mevzuatta belirtilen diğer durumlar dışında, lisanslı depo işletmesi ürünün depolanmak üzere kabulünde, depolama hizmetlerinden ve lisanslı depo işletmesi imkânlarından yararlanılmasında kişiler arasında ayrım yapamaz.
Yasak faaliyetler
MADDE 51 –(1) Lisanslı depo işletmeleri, bu Kanunda ve mudî tarafından izin verilmedikçe kendilerine tevdi olunan başkalarına ait ürünler üzerinde hiçbir şekilde alım, satım, rehin gibi tasarruflarda bulunamaz, ürünlerin niteliklerini değiştirecek herhangi bir işlem yapamazlar.
Çalışma saatleri
MADDE 52 –(1) Lisanslı depo, ürünlerin kabulünde, tesliminde ve diğer hizmetlerinin sunumunda, hukuken geçerli bir mazereti olmadıkça her iş günü saat 08:00 ile 18:00 arasında ve sekiz saatten az olmamak üzere açık olacaktır. Lisanslıdeponun bu günler ve saatler dışında da açık olması serbesttir.
(2) Lisanslı depo çalışma saatleri, kolayca görünebilecek şekilde lisanslı deponun girişinde bir yere veya yerlere asılır ve ilan edilir.
Teşhir
MADDE 53 –(1) Depoculuk lisansı, yetkili sınıflandırıcılık lisansı, lisanslı depo ücret tarifesi, prim ve indirim tarifesi, çalışma zamanı çizelgesi, sigorta poliçelerinin nüshası ile Bakanlıkça uygun görülen diğer belgeler, askıya alınmadığı ya da iptal edilmediği sürece lisanslı depo işletmesinde kolayca görünebilecek ve okunabilecek şekilde bir yere veya yerlere asılmasızorunludur.
(2) İlgililer yukarıda belirtilen ve asılması zorunlu olan belge ve tarifelere uygun davranmak ve bunların uygulanmasında kişiler arasında ayrım yapmamak zorundadır.
Lisanslı depo ücret tarifesi
MADDE 54 –(1) Lisanslı depo işleticisi, depolama hizmetlerine ilişkin olarak önceden belirlenmiş ve bilinen lisanslı depo ücret tarifesi çerçevesinde ücret talep edebilir. Depolanan ürüne, ürünün depolanması sırasında yürürlükte olan ücret tarifesi uygulanır.
(2) Ücret tarifesinde depolama hizmetinin kapsamında hangi hizmetlerin yer aldığı ve bunların ücretleri açıkça belirtilir.
(3) Ücret tarifesi ve tarifedeki değişiklikler, Bakanlıkça onaylandıktan sonra ve Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yayımlandığı tarihi izleyen gün yürürlüğe girer. Lisanslı depo ücret tarifesinde, yürürlük tarihinden itibaren altı ay geçmedikçe, yeni değişiklik talebinde bulunulamaz. Yeni tarife, tarifenin yürürlüğe girmesinden sonra depolanan ürünler için geçerli olur.
(4) Bakanlık, lisanslı depo işletmesince belirlenen depo ücret tarifesini; ayrımcı yapıda olması, çok yüksek olması ya da tarifedeki ücretin sebepsiz ve gerekçesiz olması bakımından değerlendirerek, ücretlerin üst sınırını belirleyebilir.
(5) İlgili lisanslı depo işletmesinin Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinde yayımlanmış ve yürürlükte olan lisanslı depo ücret tarifesi çerçevesinde; mudinin ürün senedini satış veya devir gününe kadar elinde tuttuğu süre için tahakkuk etmiş bulunan depolama ücretleri, borsa tarafından satışbedelinden tahsil edilir ve izleyen ilk beş iş gününde ilgili lisanslı depo işleticisi hesabına aktarılır. Ayrıca ürünün lisanslı depodan teslimi sırasında da ürüne ilişkin tahakkuk etmiş ancak tahsil edilmemiş herhangi bir depolama ücreti varsa, bu ücret ürün teslim edilmeden tahsil edilir.
SEKİZİNCİ BÖLÜM
Lisanslı Depo İşletmesinin Kayıt ve Defterleri, Mali Tablolar ve Raporlar
Kayıtlar ve defterler
MADDE 55 –(1) Her lisanslı depo işleticisi; lisanslı depoya giren ve çıkan tüm ürünlerin kayıtları ile Bakanlık veya lisanslı depo işletmesi merkezinin içinde bulunduğu il Valiliği, (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gümrük ve Ticaret İl Müdürlüğü, noter ya da Bakanlıkça belirlenen diğer bir kuruluşça onaylı ürün senedi defterini ve kanunen tutmakla yükümlü olduğu diğer defterleri, tam ve doğru olarak tutmak zorundadır.
(2) Ürün senedi defterine; depolanmak üzere teslim alınan ve depodan çıkan ürünün teslim alındığı ve teslim edildiği tarihler, net ağırlığı, sınıfı, depolandığı yer, depo ile depo bölüm numarası, düzenlenen ve iptal dilen ürün senetlerinin tarih ve numarası, mudi, o ürün için alınan ücretler kaydedilir.
(3) Elektronik ortamda tutulanlar da dahil defterler, sigorta poliçeleri, iptal edilen ürün senetleri, depolama kayıtları ve diğer tüm kayıt ve belgeler lisanslı depo işleticisi tarafından on yıl müddetle saklanır.
(4) Lisanslı depo işletmecisince bu kayıt ve belgelerin korunmasında; mümkün olduğunca yedekleme, yangından etkilenmeyen bir kasada muhafaza etme gibi koruyucu önlemler alınır.
İstenilen rapor ve belgeler
MADDE 56 –(1) Lisanslı depo işleticisi, Bakanlıkça istenilmesi durumunda lisanslı deponun durumu, ürün miktarı, işleyişi, iş durumunu ve benzeri bilgileri içeren form, rapor ve belgeleri ivedilikle hazırlayıp sunar.
(2) Ayrıca faaliyetleri ve mali durumu ile görüş ve önerilerini içeren yıllık rapor hazırlayarak takip eden yılın Mart ayı sonuna kadar Bakanlığa gönderir.
Ürün Stok Dengesi
MADDE 57 –(1) Lisanslı depo işletmesinin sınıf ve derece bazında deposundaki ürün stoku ile bunları temsilen çıkardığı ürün senetleri ve defter kayıtları dengede olmalı, birbirini teyit etmelidir. Denge yoksa bunun nedeni araştırılmalı ve gerekli düzeltmeler yapılmalıdır.
Onaylanmış Mali Tablolar
MADDE 58 –(1) Bakanlık, lisanslı depo işletmelerini, iş yılı bitimini takiben üç ay içinde bağımsız denetimden geçmiş veya yeminli mali müşavirlerce onaylanmışmalî tablolarını sunmakla yükümlü kılabilir.
DOKUZUNCU BÖLÜM
Bakanlığın Görev ve Yetkileri, Denetim, Lisansın Askıya Alınması
ve İptali ile Hukuki ve Cezai Sorumluluk
Bakanlığın görev ve yetkileri
MADDE 59 –(1) Bakanlık;
a) Kanun ve bu Yönetmelik çerçevesinde lisanslı depoculuk faaliyeti göstereceklere lisans vermeye, bu lisansları askıya almaya veya iptal etmeye, lisans sahiplerinin görev ve sorumluluklarını belirlemeye, bunlarısınıflandırmaya, tüm işlem ve hesaplarını, varlıklarını denetlemeye veya denetletmeye,
b) Kanuna ve bu Yönetmeliğe aykırılık durumunda; mudîlerin çıkarlarının korunması, işlem ve faaliyetlerin güven ve istikrar içinde sürdürülebilmesini teminen gerekli gördüğü tedbirleri almaya, talimat vermeye ve tasarruflarda bulunmaya,
c) Kanunun ve bu Yönetmeliğin uygulanması ve lisanslıdepoculuğun geliştirilmesi için ihtiyaç duyulan komisyonlar ve çalışma gruplarıoluşturmaya,
ç) Kanunun 31 inci maddesi çerçevesinde ilgili bakanlıkları, kamu ve özel kuruluşları denetim, çalışma ve uygulamalara katılmaya, işbirliği ve katkı sağlamaya davet etmeye,
d) Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında öngörülen diğer iş ve işlemleri yerine getirmeye,
görevli ve yetkilidir.
Bakanlığın idarî tedbirleri, depo lisansının askıya alınması ve iptali
MADDE 60 – (1) Lisanslı depo işletmesinin;
a) Bu Yönetmeliğin 13 üncü maddesine aykırı olarak faaliyet konusu dışında çalışması, 61 ve 63 üncü maddelerine aykırılıktan durdurulan faaliyet veya işlemlerine devam ettiğinin ya da eksiklerini gidermediğinin tespit edilmesi,
b) Bakanlığın uyarı ve idarî tedbirlerine rağmen verilen sürede, başta lisans koşulları olmak üzere Kanuna ve bu Yönetmeliğe aykırı ya da eksik hususları gidermemesi,
c) Lisans sahiplerinin, ilgili mevzuat hükümleri doğrultusunda lisansa konu işlemleri yapmakta yetersiz hale gelmesi veya mücbir sebepler ortaya çıkması,
ç) İflas etmesi, tasfiye kararı alması veya tasfiye sürecine girmesi,
d) Lisansa konu iş ve işlemlerle artık iştigal etmiyor olması, lisanslı depoculuk faaliyetini durdurması, lisansının askıya alınmasınıya da iptalini talep etmesi,
e) Yapılan denetimler sonucunda, lisanslı depo işletme yeterliliğini kaybettiğinin veya Kanun gereğince cezaî sorumluluğunu gerektiren hususların saptanması,
f) Kanunda ve bu Yönetmelikte izin verilmediği sürece; lisanslı depoya teslim edilmeyen ürün için veya teslim edilen ürün miktarının üzerinde veya altında ürün senedi düzenlemesi, ürün senedini iptal etmeden bu senedin temsil ettiği ürünün depodan çıkışına izin vermesi veya mudînin izni olmaksızın söz konusu ürünü depodan çıkarma, satma, rehnetme gibi tasarruflarda bulunması ve bunu stok kayıtlarında göstermemesi,
g) Menfaat temin etmek üzere ürün senedinin temsil ettiği miktar ve kalitenin altında ürün teslim etmesi, teslim alınan ürünün kalite özelliklerini ve standardını ürün senedinde farklı göstermesi, ürünün tartımı, depolanması, teslimi ve diğer depolama hizmetlerinde yanıltıcı ve gerçeğe aykırı işlemler yapması,
ğ) Mudînin mevzuata uygun talebine rağmen ürünü teslim etmemesi,
h) Sağlığı olumsuz etkileyecek düzeyde tarımsal ilaçlar ile kir ve benzeri maddelere maruz kalmış tarım ürünlerini bilerek depoya kabul etmesi ve bunları depodaki diğer ürünlerle karıştırması,
ı) Depolama hizmetlerinin usulüne ve ilgili mevzuatına aykırı yapması ve ürün kalitesini muhafaza edememesi,
i) Kanun veya bu Yönetmeliğin diğer hükümlerine aykırıdavranması,
durumlarında; mudîlerin çıkarlarının korunması ile lisanslı depoculuk faaliyetlerinin güven ve istikrar içinde sürdürülebilmesini teminen fiilin önem ve mahiyetine göre ilgililere uyarıda bulunmaya, talimat vermeye, faaliyetlerinin bir veya birkaçını geçici olarak durdurmaya, lisansıaskıya almaya, lisansı iptal etmeye, işin mahiyet ve aciliyetini gözeterek işletmenin mevcut yönetimini feshe ve yerine en fazla bir yıla kadar görev yapmak üzere geçici yönetim kurulu atamaya ya da yetkili mahkemeye başvurarak kayyım atanması talebinde bulunmaya, işletmenin ve ortaklarının mal varlıklarına, hak ve alacaklarına tedbir veya el konulması, tasarruf yetkisinin kısmen veya tamamen kaldırılması, zapt edilmesi, bunların bir tevdi mahalline yatırılması için yetkili sulh ceza mahkemesine başvurmaya, tasfiye etmeye ve diğer idarî tedbir ve tasarruflarda bulunmaya yetkilidir.
(2) Bakanlık, yaptığı bir tespit veya denetim sonucunda mevzuata aykırılığı belirlemesi durumunda fiilin önem ve mahiyetine göre yukarıdaki tedbir ve tasarruflardan bir veya birkaçını uygulamaya koyabilir ve kanuni takip gerektiren durumları derhal ilgili mercilere bildirir.
(3) Uyarı veya talimat verilmesi durumlarında verilen süre içinde gerekli önlemleri almayan ya da eksiklikleri gidermeyen işletmelerin faaliyetlerinin bir veya birkaçı durdurulabilir ya da azamî bir yıla kadar lisansı askıya alınabilir. Aykırılık ve eksikliklerin bu sürenin sonunda da giderilmemesi halinde lisans iptal edilir.
(4) Lisanslı depo işletmesinin; faaliyetlerini durdurması, tasfiye kararı alması veya lisans koşullarından bir veya birkaçınıyerine getirememesi ya da iflası durumunda, depo işleticisi derhâl mudîlere bir ihtar göndererek durumu bildirir ve mudîlerin sözleşmeleri gereği ödemesi gereken normal depo hizmeti ücretinin tahsilinden sonra ürünleri mudîye teslim eder. Bildirimin yapıldığı tarihten itibaren otuz günlük süre geçmeden depolama hizmetlerine son verilemez.
(5) Depo lisansının askıya alınması ya da iptal edilmesi durumunda, bu lisans Bakanlığa geri verilir. Askı süresi içerisinde ya da askı süresinin bitiminde iptal edilmeyen lisanslar, sahibine iade olunur.
Lisansın askıya alınması, iptali veya lisanslı depo işletmesine el konulması hallerinde, deponun faaliyet göstermesi
MADDE 61 –(1) Lisanslı depo işletmesinin bir veya birkaç faaliyetinin geçici olarak durdurulması ya da lisansının askıya alınması durumlarında, lisanslı depo işletmesi faaliyetlerini sürdürür, ancak depolamak üzere yeni ürün kabul edemez. Bu durumlarda mudîlerin çıkarlarının korunması amacıyla Bakanlık, lisanslı depo işleticisinin işlem ve faaliyetlerine nezaret edebilir veya ihtiyaç görürse geçici yönetim kurulu atayabilir ya da kayyım atanması için mahkemeye başvurabilir.
(2) Doğrudan lisanslı depo işletmesinin yönetimine ve varlıklarına el konulmasını gerektiren durumlarda ya da lisansın iptali halinde, lisanslı depo işletmesine geçici yönetim kurulu veya mahkeme marifetiyle kayyım atanır ve mudîlerin çıkarları öncelikle korunur.
Bakanlık Denetimi
MADDE 62 –(1) Lisanslı depo işletmeleri ile Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında lisans alanlar Bakanlığın gözetim ve denetimine tâbidir. Bakanlık, bunların işlemlerini, defterlerini, kayıtlarını, belgelerini, hesaplarını, denetler veya denetlettirir. Bakanlık ihtiyaca göre denetimlerde yardımcı olmak üzere teknik personel de görevlendirebilir, ilgili bakanlık ve kuruluşların denetime katılmalarını veya yardımcı olmalarını talep edebilir.
(2) Bakanlık, Kanun ve bu Yönetmelik esaslarıdahilinde lisanslı depo işletmelerini; kuruluşta, lisansın yenilemesinde veya değişikliğinde, şikayet ve özel hallerde, uygun gördüğü belli dönemlerde veya ani olarak denetleyebilir ya da denetlettirebilir. Lisans verilmesi aşamasında ilk kuruluş denetimi yapılır.
(3) Bunların yönetici ve personeli; denetim amacıyla Bakanlıkça görevlendirilenlerin işletme ve tesislere girmesine engel olmamaya, varlıklarını, numuneleri, cihazları, belgeleri, kayıt ve defterleri gizli de olsa göstermeye, incelenmesine yardımcı olmaya, istenilen bilgileri eksiksiz ve gerçeğe uygun olarak vermeye ve diğer her türlü yardımı ve kolaylığı göstermeye mecburdur.
(4) Bunlar denetim sonucunda Bakanlıkça verilecek talimata uymak zorundadırlar.
Denetim sırasında alınabilecek idari tedbirler
MADDE 63 –(1) Denetim sırasında, hatalı tartım, ürünlerin bozulacak şekilde hatalıdepolanması ya da gecikilmesinde sakınca görülen durumlarda, hatalı ve yanlışişlemlerin önlenmesi ve eksiklerin giderilmesi amacıyla, Bakanlık denetim görevlileri tarafından denetim sırasında yazılı talimat verilebilir.
(2) Böyle durumlarda yanlış ve eksiklikler bir tutanakla saptanır ve bir nüshası lisanslı depo yöneticisine verilir, bir nüshasıda Bakanlığa gönderilir. Talimatta, o işlemlere ya da o bölüme ilişkin faaliyetlerin belirlenen süre içinde geçici olarak durdurulması ve eksikliklerin ivedi olarak giderilmesi talep olunur.
(3) Denetim sırasında eksikliklerin giderilmesi mümkün olmamışsa, eksikliklerini gideren lisanslı depo işletmesi yeniden inceleme yapılmak üzere Bakanlığa başvurur. Başvuru üzerine yapılan incelemede eksikliklerin giderildiğinin tutanakla tespiti sonrasında, o işlemlere ya da o bölüme ilişkin faaliyetlere yeniden başlanmasına denetim görevlilerince veya denetim sonrasında Bakanlıkça yazılı olarak izin verilir.
(4) Lisanslı depo işletmesinin talimatta belirlenen süre içinde durdurulan faaliyet veya işlemlere devam ettiğinin ya da eksiklerini gidermediğinin tespiti halinde Bakanlıkça bu Yönetmeliğin 60 ıncımaddesi gereğince gerekli idari tedbirler alınır.
Lisanslı depo işleticisinin hukukî ve cezaî sorumluluğu
MADDE 64 –(1) Kanun ve bu Yönetmelik hükümlerine uygun davranmayan, yükümlülüklerini yerine getirmeyen lisanslı depo işletmelerinin malik, yönetici, denetçi ve personeli, kendi kusurlarından ileri gelen zararlardan dolayı, lisanslı depo işletmeleriyle birlikte sorumlu olur.
(2) Kanunun 34 üncü maddesi uyarınca; lisanslı depo işletmelerinin yöneticileri, denetçileri ve personeli, bunların işlem ve faaliyetlerine, ürün ve ürün senetlerine, para ve mallarına, evrak, rapor, hesap, kayıt ve defterlerine ve diğer başka belgelere ilişkin işledikleri suçlardan dolayı Devlet memurları gibi ceza görürler. Bunlar tarafından düzenlenen evraklar, Türk Ceza Kanununun tatbiki bakımından resmî evrak olarak kabul edilir.
(3) Lisanslı depo işletmelerinin yönetici ve personeli, Kanunun 34 üncü maddesinde gösterilen fiil ve hareketlerinden dolayıcezai sorumluluk taşır ve haklarında aynı maddede öngörülen cezalar uygulanır.
ONUNCU BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Zarar görenlerin müracaat hakkı
MADDE 65 –(1) Zarar, sigorta kapsamında ödenemezse ve lisanslı depo işleticisinin Kanun ve bu Yönetmelikte öngörülen yükümlülüklerinin herhangi bir nedenle yerine getirilmemesinden dolayı ortaya çıkmışsa; Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonu Yönetmeliğinin mudi zararının karşılanma usul ve esasları gösteren ilgili maddesine göre gerekli müracaatlar yapılır ve zarar tazmin edilir.
Tanıtım belgesinin taşınması
MADDE 66 –(1) Lisanslı depo işletmesi personelinin ismini, unvan ve görevini ve varsa göreviyle ilgili aldığı lisans ya da sertifikaya ilişkin bilgileri içeren bir tanıtım belgesi, kolayca görünecek biçimde ve sürekli olarak personelin üzerinde taşınır.
Vadeli piyasalarda lisanslı depo ürün senedinin kullanımı ve ürün teslimi
MADDE 67 –(1) Lisanslı depo işletmesi, vadeli ve opsiyon işlem borsalarında işlem gören kontratlarda ürün teslimi şartı varsa, bu borsalarla yapacağı sözleşme çerçevesinde, ürün senedi vasıtasıyla bu kontratlardaki ürün teslim yükümlülüğünün yerine getirilmesi ve lisanslı deponun ürün dağıtım ve teslim noktası olması görevlerini üstlenebilir.
Denetim kurulu üyesi atanması
MADDE 68 –(1) Kamu menfaatinin korunması, denetim ve hizmetlerde süreklilik, şeffaflık, etkinlik ve Bakanlığa önemli durumlarda hızlı bilgi akışının sağlanmasıamaçlarıyla, Bakanlık tarafından gerekli görüldüğünde, en az dört yıllık örgün öğretim veren üniversitelerin hukuk, iktisadi ve idari bilimler, siyasal bilgiler ve mühendislik fakülteleri mezunlarından olan ilgili birim personeli arasından lisanslı depo işletmesinin denetim kuruluna bir üye atanabilir.
(2) Denetim kurulunda bulundurulacak Bakanlık temsilcisi hakkında Türk Ticaret Kanununun 275 inci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları hükümleri uygulanır.
Tebliğ çıkarma
MADDE 69 –(1) Bakanlık bu Yönetmeliğin uygulamasıyla ilgili olarak, uygulama birliği ve standardın oluşturulması ya da açıklık ve anlaşılabilirliğin artırılmasıamacıyla ilgili bakanlıkların görüşünü alarak tebliğ çıkarabilir.
Yetkilendirilen ticaret borsaları
GEÇİCİ MADDE 1 – (Ek:RG-18/1/2013-28532)
(1) Ürün ihtisas borsası faaliyete geçinceye kadar, yeterli teknik, kurumsal ve mali altyapıya sahip ticaret borsaları ürün senetlerinin alım satımı konusunda Kanunun 3 üncü ve 5174 sayılı Kanunun 53 üncü maddesine göre Bakanlıkça yetkilendirilebilir. Yetkilendirilen ticaret borsaları hakkında, ürün ihtisas borsasına ilişkin bu Yönetmelikte öngörülen düzenlemeler uygulanır.
(2) Yetkilendirilmek üzere Bakanlığa başvuran ticaret borsasının yeterliliği, Bakanlıkça teknik ve/veya uzman kişilerden oluşturulan en az iki üyeden müteşekkil bir komisyonca incelenir. Komisyonun çalışmasına ilişkin hususlarda, 16 ncı maddenin üçüncü fıkrasında belirtilen komisyona ilişkin hükümler uygulanır.
(3) Yetkilendirilen ticaret borsalarınca, 8/1/2005 tarihli ve 25694 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ticaret Borsalarına Tabi Maddeler ve Bu Maddelerin Alım veya Satımlarının Tescili Hakkında Yönetmeliğe göre alınacak tescil ücreti dışında başkaca bir ücret alınamaz.
(4) Lisans bedelleri ve diğer ücretlere ilişkin 26 ncı madde hükümleri, yetkilendirilen ticaret borsaları hakkında da uygulanır.
(5) Lisanslı depo işletmesinin birden fazla yetkilendirilmiş ticaret borsası ile sözleşme akdetmesi durumunda, 19 uncu maddenin onuncu fıkrasına, 20 nci maddenin üçüncü fıkrasına, 43 üncü maddenin üçüncü fıkrasına ve 47 nci maddenin altıncı fıkrasına göre yapılacak işlemlerde, sözleşme akdedilen borsalarda ilgili ürüne ilişkin oluşan ortalama fiyatların ortalaması baz alınır.
(6) Ürün senetlerine ilişkin alım satımın tescili, devir ile bedelinin ödenmesi, alıcı ve satıcı ile üçüncü şahısların haklarının korunması, yükümlülüklerinin yerine getirilmesi ve alım satıma ilişkin diğer hususlar yetkilendirilen ticaret borsasının sorumluluğunda olup bu işlemler ile takas işlemlerinden doğan zararlar bu borsa tarafından tazmin edilir.
(7) Yetkilendirilen ticaret borsaları, ürün senetlerinin alım satımı konusunda Kanun ve Kanuna istinaden çıkarılan ikincil düzenlemelere aykırı olmamak kaydıyla idari düzenlemeler yapabilir.
Yürürlük
MADDE 70 –(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 71 –(1) Bu Yönetmelik hükümlerini (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gümrük ve Ticaret Bakanı yürütür.
Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi
Sayısı
2/8/2006
26247
Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
ELEKTRİK ENERJİSİ İMDAT GRUPLARI VE OTOPRODÜKTÖR TESİSLERİ RUHSAT YÖNETMELİĞİ
AMAÇ
MADDE 1 –
Bu yönetmeliğin amacı, yürürlükten kaldırılan 1312 sayılı TEK Kanununun yürürlüğe giriş tarihi olan 25.10.1970 tarihinden günümüze kadar gerçek ve tüzel kişiler tarafından kurulmuş bulunan ve bundan sonra kurulacak olan, imdat grubu ve otoprodüktör elektrik üretim tesislerinin kurulma esaslarını belirli bir statüye bağlamak, tekniğe uygun olarak yapılıp yapılmadıklarını denetlemek, öngörülen statüye ve teknik gereklere uygun olarak yapılıp tamamlanmış olan tesislere işletme izninin (ruhsat) verilmesini sağlamaktır.
KAPSAM
MADDE 2 –
Bu yönetmelik gerçek ve tüzel kişiler tarafından yalnızca kendi uğraş alanlarındaki elektrik enerjisi ihtiyaçlarının acil bölümünü ya da tamamını karşılamak için kurulmuş olan ve hiçbir şekilde ticaret amacıyla başka bir kuruluşa elektrik enerjisi satışı yapılmayan elektrik üretim tesislerini kapsar.
DAYANAK
MADDE 3 –
Bu yönetmelik, 01.03.1985 tarih ve 18681 sayılı Resmi Gazete`de yayımlanmış olan 3154 sayılı “Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Teşkilat Kanunu”nun 2 nci ve 28 inci maddeleri ile 16.08.1985 tarih ve 85/9799 sayılı, Bakanlar Kurulu Kararıyla 04.09.1985 tarih ve 18858 sayılı Resmi Gazete`de yayımlanan “TEK Dışındaki Kuruluşlara Elektrik Enerjisi Üretim Tesisi Kurma ve İşletme İzni Verilmesi Esaslarını Belirleyen Yönetmelik”in 4 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.
TANIMLAR
MADDE 4 –
Bu yönetmelikte geçen deyimlerden;
a) Elektrik Enerjisi Üretim Tesisleri: Elektrik enerjisi üretimi ile ilgili her türlü makine, aygıt ve gereçlerini,
b) Ulusal Elektrik Sistemi (Enterkonekte Sistem): Üretim merkezlerini birbirine ve indirici merkezlere bağlayan hatlar ile indirici merkezleri birbirine bağlayan hatlar, indirici merkezler ve indirici merkezlerden çıkan bir ve birden çok kuruluşu besleyen gerekli tesisler veya yörenin ihtiyaçlarını karşılayan hatlar ve tesislerin bütününü,
c) Otoprodüktör: Kendi uğraş alanındaki elektrik enerjisi ihtiyaçlarını karşılamak için üretim tesisleri kurup elektrik enerjisi üreten gerçek ve tüzel kişileri,
d) İmdat Grupları (Yedek Gruplar, Zorunlu Gruplar): Can ve mal kaybını, önlemek amacıyla yalnızca elektrik enerjisi kesilmelerinde kullanılan elektrojen gruplarını,
e) Bakanlık: “Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığını”,
f) TEK: “Türkiye Elektrik Kurumunu”,
g) Görevli Şirket: 04.12.1984 tarihli ve 3096 sayılı “Türkiye Elektrik Kurumu Dışındaki Kuruluşların Elektrik Üretimi, İletimi, Dağıtımı ve Ticareti ile Görevlendirilmesi Hakkında Kanun”un, 3`üncü maddesine göre elektrikle ilgili hizmet vermek üzere kurulmuş olan sermaye şirketini, ifade eder.
UYGULAMA
MADDE 5 –
Üretilen elektrik enerjisini kendisi kullanırsa bu yönetmeliğin ilgili hükümleri uygulanır. Üretilen elektrik enerjisinin bir bölümünü kendisi kullanır, fazlasını satarsa 16.08.1985 tarih ve 85/9799 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla 04.09.1985 tarih ve 18858 sayılı Resmi Gazete`de yayımlanan “TEK Dışındaki Kuruluşlara Elektrik Enerjisi Üretim Tesisi Kurma ve İşletme İzni Verilmesi Esaslarını Belirleyen Yönetmelik” hükümleri uygulanır.
ÜRETİM VE İLETİM TESİSLERİNİN KURULAMAYACAĞI DURUMLAR
MADDE 6 –
a) Gerçek ve tüzel kişiler Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığından ruhsat almadan hiçbir şekilde otoprodüktör ve imdat gruplu elektrik üretim tesisi kurup işletemezler.
b) Elektrik üretim tesisi kurup işletenler ürettikleri elektrik enerjisini Bakanlık izni ile TEK veya görevli şirkete satabilir. Aksi halde, elektrik üretim tesislerinin çalışmasına son verilerek ruhsatları iptal edilir.
ÜRETİM VE İLETİM TESİSLERİNİN KURULABİLECEĞİ DURUMLAR
MADDE 7 –
Tesisleri ulusal elektrik sistemine bağlı bulunmayan Belediye, köy ve öteki kamu kimliğindeki tüzel kişiler yeniden elektrik üretim ve iletim tesisleri kurmak ve işletmek istediklerinde, olur almak için Bakanlığa başvurabilirler.
OTOPRODÜKTÖRLER
MADDE 8 –
Otoprodüktörler kendi faaliyet alanları için elektrik ihtiyaçlarını karşılamak üzere elektrik enerjisi üretim ve iletim tesisleri kurup işletebilirler. Bu tesisler kuruluş amaçlarına göre aşağıdaki iki sınıftan birine uygun olmalıdır.
a) Ulusal elektrik sistemine bağlı olmayan tesisler: Bu tesisler elektrik enerjisi ihtiyaçlarının tümünü kendileri üretirler, ancak kurulmadan önceki başvurularda elektrik enerjisinin o bölgeye hangi tarihlerde ulaşabileceğini içeren TEK`ten alınmış bir belge istenir. Bölgeye elektrik gelmesinden sonraki faaliyeti için yeniden izin alınmalıdır.
b) Ulusal elektrik sistemine bağlı tesisler: Bunlar kimya, petrol, metalurji vb. gibi büyük sanayi tesisleri olup elektrik enerjisi ihtiyaçlarının bir bölümünü bağlı oldukları sistemden karşılarlar, bir bölümünü de aşağıda özellikleri açıklanan kendi elektrik üretim tesislerinde güvenilir biçimde ve ekonomik olarak üretirler.
– Sanayi tesisinin yan ürünleri artık ısısından yararlanan kombine çevrimli bir tesis,
– Gerekli buhar ihtiyacı ara buharı, egsoz buharı ya da bunların karışımı biçiminde genel ısı çevrimi bilançosu verimi yükseltilerek karşılanan buhar çevrimli bir tesis,
– Artıkların kullanıldığı bir enerji üretim tesisi, olabilir.
GEÇİCİ ÜRETİM VE İLETİM TESİSLERİ
MADDE 9 –
Bunlar kurulu sanayi tesisleri, ulusal elektrik sistemine bağlanıncaya kadar çalışacak olan tesislerdir.
İMDAT ÜRETİM VE İLETİM TESİSLERİ
MADDE 10 –
Bunlar, besledikleri sistemde ya da kendi sürekli üretim tesislerinde üretilen elektriğin kesilmesi durumunda can güvenliği ve mal zararının önlenmesi amacıyla kurulur ve kısa süreli çalıştırılırlar. Bu tesislerin kuruluşu ve kapasite seçimi, çalışma amacı gözetilerek ancak sürekli (kesilmeyen) güce ihtiyacı bulunan tesislere göre yapılır. Turistik tesisler de aynı kapsam içerisindedir.
ÖN İZİN ALINMASI İÇİN YAPILACAK İŞLEMLER
MADDE 11 –
Müracaatçıların üretim ve iletim tesisi kurmak istediklerinde ilgili üretim sınıfına ilişkin bilgi ve belgeleri kapsayan (elektrik tesislerine ait elektrik projesi ile ilişki kurarak) gerekçe raporu, tek hat şeması, genel konum planı ve güç hesabı ile birlikte (Ek-1) de örneği verilen ve yetkililerce imzalanan yükümlülük belgesini (taahhütname) dilekçelerine ekleyerek Bakanlığa başvuracaklardır.
ULUSAL ELEKTRİK SİSTEMİNE BAĞLI OLMAYAN OTOPRODÜKTÖR ÜRETİM TESİSLERİ İÇİN İSTENECEK BELGELER
MADDE 12 –
Ulusal elektrik sistemine bağlı olmayan geçici veya sürekli üretim tesisleri için;
a) Üretim tesisinin kurulma nedenlerini,
b) Gerekli elektrik enerjisi ihtiyaçlarının miktarını,
c) Elektrik ihtiyaçlarını karşılayacak makine birimlerinin tipi ve bunların nereye ve ne şekilde konulacağını,
d) Dağıtımın ve gerekli durumlarda iletimin nasıl yapılacağını,
Tam olarak açıklayan bilgi, belge, hesap, plan ve şemalar Bakanlığa verilecektir.
ULUSAL ELEKTRİK SİSTEMİNE BAĞLI OTOPRODÜKTÖR ÜRETİM TESİSLERİ İÇİN İSTENECEK BELGELER
MADDE 13 –
Ulusal elektrik sistemine bağlı olan, sürekli üretim ve iletim tesisleri için;
a) Elektrik üretim ve iletim tesislerine ilişkin ayrıntılı açıklamalar ve gerekçelerine,
b) Buhar (akış şeması vb.) ve elektrik üretim tesisine ilişkin belgelerine,
c) Tesisin temel nitelikleri (karakteristikleri), tesisin montaj durumu, işletme ve koruma esaslarına,
d) Kurulu elektrik şebekesi ile paralel çalışma durumlarını,
e) Mekanik, ısıl (termik) ve elektrik güvenliğinin nasıl sağlanacağına,
f) Kurulu elektrik enerjisi tesislerinin projesinden ayrı olarak ve bununla ilişkili olarak hazırlanacak elektrik enerjisi projelerine,
İlişkin tüm rapor, plan, hesap ve şemalar Bakanlığa verilecektir.
İMDAT ÜRETİM VE İLETİM TESİSLERİ İÇİN İSTENEN BELGELER
MADDE 14 –
Besledikleri sistemde ya da kendi sürekli üretim tesislerinde üretilen elektriğin kesilmesi durumunda;
a) Toplum düzeninin korunması, sağlık, yangın, haberleşme, su basması, ulaşım vb. kamu görevlerinin aksatılmaması,
b) Fabrikalarda ya da iş yerlerinde çalışanlarla buralarda bulunan tesislerin, aygıtların ve gereçlerin ya da üretilen ve işlenen malzemelerin zarar görmelerinin önlenmesi,
c) Gerekçelerden hangisine dayanıldığının açıklanması ve belgelerle kanıtlanması,
d) Gerekli elektrik gücünün (zorunlu güç), eşzamanlık katsayısı göz önüne alınarak nasıl hesaplanacağı,
e) Bu gücün hangi tip ve sayıdaki grupla (az sayıda olmasına dikkat edilmeli) ne kadar gecikme ile sağlanacağı ve grupların nereye ve nasıl konulacağı,
f) Kurulacak grupların sistemle (ana besleme şebekesi) karşılaşmaması için hangi önlemlerin alınacağı, konularına ilişkin rapor ile hesaplar (ekonomik, mekanik, ısıl ve elektrik) planlar ve şemalar Bakanlığa verilecektir.
BAKANLIKÇA YAPILACAK ÖN İŞLEMLER
MADDE 15 –
Bakanlık, yukarıdaki açıklamalara göre yapılan başvuruları önce biçim yönünden inceler.
Bu incelemeler sonunda Bakanlık başvuru dosyalarını TEK`e göndererek Kurumun görüşünü alır (Bu hüküm yalnızca otoprodüktörler için geçerlidir).
Bu incelemeler sonunda Bakanlık kurulması uygun görülen tesisin işleme biçimlerini, geçici ya da yedek tesis olduğunu, birim (grup) sayısı ile birim gücünü hangi koşullarla uygun gördüğünü ve tamamlanması gerekli öteki işlemleri bildiren bir yazı (ön izin belgesi) ile ön izin verir. Verilen ön izin üç yıl için geçerlidir.
ÖN İZİN BELGESİNİN ALINMASINDAN SONRA YAPILACAK İŞLEMLER
MADDE 16 –
Uygulama projesinin onaylanması: Ön izin belgesine uygun olarak sağlanacak olan elektrik üretim tesislerine ilişkin makinelerin, aygıtların ve gereçlerin tesis edilmelerinden önce, ayrıntılı uygulama projeleri ön izin yazısında istenilen gerekli belgelerle birlikte hazırlanarak Bakanlığa onaylattırılacak ve tesisin kurulmasına bundan sonra başlanacaktır.
TESİSİN KURULMASI VE GEÇİCİ KABUL İSTEME
MADDE 17 –
Ön izin yazısındaki istek ve şartların hepsi yerine getirilerek elektrik üretim ve iletim tesisi kurulduktan sonra tesisin teknik kontrolünün ve kabul işleminin yapılması ve işletmeye açılması için Bakanlıktan istekte bulunulacaktır.
Yukarıda belirtilen şartlara uymayanlar Bakanlıkça uyarılırlar ve istenilenler bir ay içinde yerine getirilmediğinde, (Ek-1) deki yükümlülük belgesinde açıklandığı gibi, almış oldukları ön izin geçersiz sayılır. Tesis kurulmuşsa tesisin elektrik enerjisinin kesilmesi, tesise elektrik enerjisi veren kuruluştan bir yazı ile istenebilir.
KABUL İŞLEMLERİ
MADDE 18 –
Elektrik üretim tesislerinin geçici ve kesin kabul işlemleri Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca yapılır.
İŞLETME İZNİNİN VERİLMESİ
MADDE 19 –
Sözü edilen tesisin geçici kabul işleminin yapılarak işletmeye açılmasından ve yerinde düzenlenen geçici kabul tutanaklarının Bakanlıkça onaylanmasından sonra (Ek-2) deki örneğe uygun bir “Elektrik İşletme İzni (Ruhsatı)” verilir.
İşletme izin kâğıdında en az aşağıdaki bilgiler bulunmalıdır:
a) Elektrik enerjisi üretim tesisi kurma ve işletme izni alan kişi ya da kuruluşun adı,
b) Adresi,
c) Tesisin kurulacağı yer,
d) İşletme durumu (sürekli, geçici ya da yedek işletme),
e) Birim (grup) sayısı ve gücü,
f) Makinelerin plakalarındaki açıklamalar,
g) Geçici kabul ve işletmeye açılma tarihi ve geçici kabul tutanağının Bakanlıkça onay tarihi,
h) Resmi kuruluşlar için kesin kabul tutanaklarının Bakanlıkça onay tarihi.
İŞLETME İZNİNİN BAĞLI OLDUĞU ŞARTLAR
MADDE 21 –
Bu yönetmeliğe bağlı olarak elektrik üretim ve iletim tesisleri kurulması ve işletilmesi için izin (ruhsat) alan gerçek ve tüzel kişiler bu tesislerin yerlerini değiştiremezler, onaylı projelerine aykırı değişiklik yapamazlar ve Bakanlığa bilgi vermeden ve olur almadan bu tesisleri başka şahıslara satamaz veya devredemezler. Ayrıca tesis sahipleri tesislerini sürekli olarak güvenli ve iyi konumda bulundurmak zorundadırlar. Bu şartlara uymayanların almış oldukları ruhsat geçersiz sayılır.
İŞLETME İZNİ BULUNMAYAN TESİSLER
MADDE 22 –
Bakanlıktan izin almadan kurulan ya da izinleri geçersiz sayılan elektrik enerjisi üretim ve iletim tesislerini (Dizel-Generatör, Türbin-Generatör vb.) işletilmesi yasaktır. Bakanlık yetkililerince tespit edilmeleri durumunda (Belediye ya da TEK görevlileri sayaç okuma sırasında izinsiz Dizel-Generatör tesisinin olup olmadığını denetler), bu gibi tesisler Bakanlığın görevlendireceği elemanlar veya yetkili kimseler tarafından mühürlenerek çalıştırılmaları önlenir. Bakanlık gerekli görürse bu tesislerin sistemden beslenmesini önleyici önlemler de alabilir. Bu işlemler Bakanlığın yazılı isteği üzerine Mülki İdare Amirliklerince görevlendirilecek elemanlar tarafından yerine getirilerek Bakanlığa bilgi verilir.
DİZEL-GENERATÖR GRUPLARININ SATIN ALINMA ŞARTLARI
MADDE 23 –
Ticaret amacıyla Dizel-Generatör grubu ithal ya da imal eden firmalar grup veya grupların teknik karakteristiklerini ve bu grupları satın alan kişi veya kuruluşların açık adreslerini satış tarihinden itibaren üç ay içinde Bakanlığa bildirmek zorundadırlar.
PROJE HAZIRLAMA FORMUNUN BAKANLIKTAN İSTENMESİ
MADDE 24 –
Elektrik üretim ve iletim tesislerine ilişkin proje hazırlama esaslarını belirten form Bakanlıkça hazırlanarak istekte bulunanlara verilir.
MADDE 25 –
Hazırlanacak olan projeler şekil ve tanzim yönünden 09.12.1978 tarih ve 16484 sayılı Resmi Gazete`de yayımlanan “Elektrik Enerji Tesisleri Proje Yönetmeliği” esasları uygulanacaktır.
GEÇİCİ MADDE 1 –
25.10.1970 tarihinden önce satın alınarak kuruldukları ve işletmeye girdikleri tespit edilen tesisler için yürürlükteki yönetmeliklere uygun olarak hazırlatılmış olan uygulama projeleri Bakanlığa gönderildiğinde, Bakanlıkta gerekli incelemeler yapılarak bu tesisler için işletme ruhsatı verilebilir.
GEÇİCİ MADDE 2 –
25.10.1970 tarihinden bu yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihe kadar Bakanlıkça projeleri onaylanıp kabul işlemleri yapılmış olan tesislerin işletmeye açılış belgeleri ruhsat belgesi sayılır.
YÜRÜRLÜK
MADDE 26 –
Bu yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
YÜRÜTME
MADDE 27 –
Bu yönetmelik hükümlerini Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanı yürütür.
EK1
YÜKÜMLÜLÜK BELGESİ
(TAAHHÜTNAME)
… Tesislerimizde imdat-sürekli Elektrik Üretim Tesisi olarak kurulup işletilecek … adet … Dizel/Türbin Generatör grubu için Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığınca 3096 sayılı Kanunun 10 uncu maddesine dayanılarak 16.08.1985 tarih ve 85/9799 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla 04.09.1985 tarih ve 18858 sayılı Resmi Gazete`de yayımlanan “TEK Dışındaki Kuruluşlara Elektrik Enerjisi Üretim Tesisi Kurma ve İşletme İzni Verilmesi Esaslarını Belirleyen Yönetmelik” hükümlerine göre verilecek olan “Kurma ve İşletme Ruhsatı”na esas teşkil edecek olan ÖN İZİN belgesindeki kayıt ve koşullar ile RUHSAT işleminin tamamlanmasında Bakanlıkça ayrıca bildirilecek Ruhsat koşullarına uyacağımı;
bu hususlara uymadığımda RUHSATIMIN veya Ruhsata ilişkin ÖN İZİN BELGEMİN
iptal edilmesini ve söz konusu grupların işletilmesine engel olmak için ilgililerce alınacak önlemlere karşı gelmeyeceğimi şimdiden kabul ettiğimi bildirir ve taahhüt ederim.
ADRES VE İMZA
NOT: İmza Genelgesi verilmek koşuluyla yükümlülük belgesinin pullu olarak imzalanıp gönderilmesi ya da noterden onaylı örneğin gönderilmesi gerekir.
Resmi Gazete Tarihi: 02.11.1985 Resmi Gazete Sayısı: 18916 Mükerrer
PLAN YAPIMINA AİT ESASLARA DAİR YÖNETMELİK(1)(2)
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Tanımlar
Amaç
Madde 1- Bu Yönetmeliğin amacı; insan, toplum, çevre münasebetlerinde kişi ve aile mutluluğu ile toplum hayatını yakından etkileyen fiziksel çevreyi sağlıklı bir yapıya kavuşturmak, yatırımların yer seçimlerini ve gelişme eğilimlerini yönlendirmek ve toprağın korunma, kullanma dengesini en rasyonel biçimde belirlemek üzere hazırlanacak (Değişik ibare:RG-17/3/2001-24345) her tür ve ölçekteki planın ve bu planlar üzerinde yapılacak değişikliklerin hangi esaslar dahilinde yapılacağını belirlemektir.
Kapsam
Madde 2-(Değişik:RG-17/3/2001-24345) Bu Yönetmelik hükümleri her tür ve ölçekteki plan yapımına ilişkin esasları kapsar.
(Ek fıkra:RG-2/9/1999-23804) Özel kanunlara göre belirlenen alanlarda Kanun ile farklı hüküm getirilmemiş ise plan yapımına dair teknik kurallar konusunda bu Yönetmelik hükümleri geçerlidir.
Tanımlar
Madde 3- Bu Yönetmelikte adı geçen terimler aşağıda tanımlanmıştır:
1) Nazım İmar Planı:(Değişik:RG-2/9/1999-23804) Onaylı halihazır haritalar üzerine varsa kadastral durumu işlenmiş olan, varsa bölge ve çevre düzeni planlarına uygun olarak hazırlanan ve arazi parçalarının; genel kullanış biçimlerini, başlıca bölge tiplerini, bölgelerin gelecekteki nüfus yoğunluklarını, gerektiğinde yapı yoğunluğunu, çeşitli yerleşme alanlarının gelişme yön ve büyüklükleri ile ilkelerini, ulaşım sistemlerini ve problemlerinin çözümü gibi hususları göstermek ve uygulama imar planlarının hazırlanmasına esas olmak üzere 1/2000 veya 1/5000 ölçekte düzenlenen, detaylı bir raporla açıklanan ve raporu ile bir bütün olan plandır.
2) Uygulama İmar Planı:(Değişik:RG-2/9/1999-23804)Onaylı halihazır haritalar üzerine varsa kadastral durumu işlenmiş olan ve nazım imar planına uygun olarak hazırlanan ve çeşitli bölgelerin yapı adalarını, bunların yoğunluk ve düzenini, yolları ve uygulama için gerekli imar uygulama programlarına esas olacak uygulama etaplarını ve esaslarını ve diğer bilgileri ayrıntıları ile gösteren ve 1/1000 ölçekte düzenlenen raporuyla bir bütün olan plandır.
3) Revizyon Planı:(Değişik:RG-17/3/2001-24345) Her tür ve ölçekteki planın ihtiyaca cevap vermediği veya uygulamasının mümkün olmadığı veya sorun yarattığı durumlar ile üst ölçek plan kararlarına uygunluğun sağlanması amacıyla planın tamamının veya plan ana kararlarını etkileyecek bir kısmının yenilenmesi sonucu elde edilen plandır.
4) İlave Plan:(Değişik:RG-17/3/2001-24345) Yürürlükte bulunan planın ihtiyaca cevap vermediği durumlarda, mevcut plana bitişik ve mevcut planın genel arazi kullanım kararları ile süreklilik, bütünlük ve uyum sağlayacak biçimde hazırlanan plandır.
5) Mevzii İmar Planı:(Değişik:RG-2/9/1999-23804) Mevcut planların yerleşmiş nüfusa yetersiz kalması veya yeni yerleşim alanlarının kullanıma açılması gereğinin ve sınırlarının ilgili idarece belirlenmesi halinde, bu Yönetmeliğin plan yapım kurallarına uyulmak üzere yapımı mümkün olan, yürürlükteki her tür ve ölçekteki plan sınırları dışında, planla bütünleşmeyen konumdaki, sosyal ve teknik altyapı ihtiyaçlarını kendi bünyesinde sağlayan, raporuyla bir bütün olan imar planıdır.
6) Plan Değişikliği: (Değişik:RG-17/3/2001-24345) Plan ana kararlarını, sürekliliğini, bütünlüğünü, teknik ve sosyal donatı dengesini bozmayacak nitelikte, bilimsel, nesnel ve teknik gerekçelere dayanan, kamu yararının zorunlu kılması halinde yapılan plan düzenlemeleridir.
7) Sosyal alt yapı: Sağlıklı bir çevre meydana getirmek amacı ile yapılması gereken eğitim, sağlık, dini, kültürel ve idari yapılar ile park, çocuk bahçeleri gibi yeşil alanlara verilen genel isimdir.
8) Aktif yeşil alan: Park, çocuk bahçesi ve oyun alanları olarak ayrılan sahalardır.
9) Teknik alt yapı: Elektrik, havagazı, içme ve kullanma suyu, kanalizasyon ve her türlü ulaştırma, haberleşme ve arıtım gibi servislerin temini için yapılan tesisler ile açık veya kapalı otopark kullanışlarına verilen genel isimdir.
10) ÇevreDüzeniPlanı:(Ek:RG-2/9/1999-23804)(Değişik:RG-17/3/2001-24345) Konut, sanayi, tarım, turizm, ulaşım gibi sektörler ile kentsel-kırsal yapı ve gelişme ile doğal ve kültürel değerler arasında koruma-kullanma dengesini sağlayan ve arazi kullanım kararlarını belirleyen yönetsel, mekansal ve işlevsel bütünlük gösteren sınırlar içinde, varsa bölge planı kararlarına uygun olarak yapılan, idareler arası koordinasyon esaslarını belirleyen, 1/25000, 1:50000, 1:100000, veya 1:200000 ölçekte hazırlanan, plan notları ve raporuyla bir bütün olan plandır.
11) İmar Planı:(Ek:RG-17/3/2001-24345) Belde halkının sosyal ve kültürel gereksinimlerini karşılamayı, sağlıklı ve güvenli bir çevre oluşturmayı, yaşam kalitesini artırmayı hedefleyen ve bu amaçla beldenin ekonomik, demografik, sosyal, kültürel, tarihsel, fiziksel özelliklerine ilişkin araştırmalara ve verilere dayalı olarak hazırlanan, kentsel yerleşme ve gelişme eğilimlerini alternatif çözümler oluşturmak suretiyle belirleyen, arazi kullanımı, koruma, kısıtlama kararları, örgütlenme ve uygulama ilkelerini içeren pafta, rapor ve notlardan oluşan belgedir. İmar planı, nazım imar planı ve uygulama imar planı olmak üzere iki aşamadan oluşur.
12) Bakanlık:(Ek:RG-17/3/2001-24345) Bayındırlık ve İskan Bakanlığıdır.
13) İlgili idare: (Ek:RG-17/3/2001-24345) Belediye ve mücavir alan sınırları içinde belediye, dışında valiliktir.
İKİNCİ BÖLÜM (2)
(Değişik bölüm başlığı:RG-17/3/2001-24345)
Plan Yapımına Dair Esaslar
Madde 4-(Ek:RG-17/3/2001-24345) (2)
Çevre düzeni planı sınırları, yönetsel, mekansal ve işlevsel bütünlük arz eden bir veya birden fazla il sınırları bütününü veya bir kısmını kapsayacak şekilde belirlenir.
Planlar, ilgili kurum ve kuruluşlarla ve plan kapsamındaki ilgili idarelerle işbirliği sağlanarak Bakanlıkça yapılır veya yaptırılır. Bakanlık, plan yapım işini Bakanlıkça belirlenen planlama sınırı içerisinde kalan ilgili idarelere devredebilir.
Kentsel gelişme alanı ihtiyacının büyük şehir belediye sınırları ve mücavir alan sınırları dışında karşılanma gereği halinde, kent bütününü, kentsel gelişme alanını ve bu alanlarla bütünlük gösteren alanları kapsayan çevre düzeni planları, Bakanlığın koordinasyonu altında, ilgili büyük şehir belediyesi ve valilikçe ortaklaşa yapılır.
Çevre düzeni planları Bakanlıkça onaylanarak yürürlüğe girer.
Onaylı planlar, plan kapsamında bulunan ilgili idarelere ve ilgili kurum ve kuruluşlara gönderilir. Planlar, ilgili idarelerce bir ay süre ile ilan edilir.
Askı süresi içerisinde plan kararlarına gerçek ve tüzel kişiler ile kamu kurum ve kuruluşları itiraz edebilirler. İtirazlar, itiraza konu alanla ilgili belediye veya valiliğe yapılır. İdarenin görüşü ile valilikçe Bakanlığa gönderilen itirazlar Bakanlıkça, Yönetmelik hükümleri kapsamında değerlendirilir ve sonuçlandırılır.
Çevre düzeni planlarında yapılacak revizyon, ilave ve değişiklikler de aynı usullere tabidir.
Çevre düzeni planları alenidir. Bu aleniyeti sağlamak Bakanlığın ve idarelerin görevidir. Bakanlık planların tamamını veya bir kısmını kopyalar veya kitapçıklar halinde çoğaltarak tespit edilecek ücret karşılığında isteyenlere verir.
Madde 5-(Ek:RG-17/3/2001-24345) (2)
Çevre düzeni planları, varsa bölge planı esas alınarak yapılır. Çevre düzeni planlarının hazırlanması sürecinde, planlanacak alan ve yakın çevresindeki alanlarda aşağıda genel başlıklar halinde belirtilen konularda ilgili kurum ve kuruluşlardan veriler elde edilir:
a) Planlama alanının konumu ile ilgili bilgiler,
b) Yönetim yapısı, idari bölünüş, sınırlar,
c) Fiziksel yapı ve mevcut arazi kullanımı,
d) Çevresel değerler ve koruma alanları,
e) Afet verileri, afete maruz alanlar, yerleşmeler ve özellikleri,
f) Planlama alanı ile ilgili demografik, sosyal, ekonomik, kültürel, tarihi vb. bilgiler,
g) Ulaşım ve enerji dahil teknik altyapı,
h) Sektörel yapı,
i) Askeri alanlar,
j) Mülkiyet yapısı,
k) Yerleşmelerle ilgili yerel özellikler,
l) Planlama alanının özelliğine göre diğer konular.
Çevre düzeni planı yapılacak alan ve yakın çevresinin bir bütünlük içinde ele alınması ve değerlendirilmesi için eşik analizi, yerinde yapılan incelemeler gibi fiziksel çalışmalarla birlikte, bilimsel tekniklere ve yöntemlere dayalı, yeterli nitelikte ve kapsamda ekonomik, sosyal, kültürel, politik, tarihi, sektörel ve teknolojik araştırmalar yapılır, ilgili kurum ve kuruluşların görüş ve önerileri alınır ve değerlendirilir.
Çevre düzeni planı kararları, yapılan inceleme, araştırma sonuçları ve görüşler değerlendirilerek oluşturulur. Plan raporunda, yapılan tüm inceleme ve araştırmalar, alınan görüş ve öneriler ve yapılan değerlendirmelerle birlikte, planın gerçekleştirilmesini sağlayacak uygulama araçları, kurumsal yapı ve denetim konularına dair ilkeler de yer alır.
Madde 6- (Ek:RG-17/3/2001-24345) (2)
Çevre düzeni planı sınırları içerisinde kalan alanlarda;
Yerleşilebilirlik ilkesi ve taşıma kapasitesi göz önünde bulundurularak koruma kullanma dengesinin sağlanması,
Makro ölçekte nüfus dağılımı ve yoğunluk kararlarının verilmesi,
Kısıtlı doğal kaynakların, artan yerleşik nüfusun ekonomik ve sosyal yapısını güçlendirerek, gereksinimlerini karşılayacak biçimde kullanılmasının sağlanması,
Doğal, tarihi, kültürel çevre değerlerinin korunması,
Tarım alanlarının, sit alanlarının, orman alanlarının, özel çevre koruma alanlarının, ekolojik açıdan korunması gerekli alanların, sulak alanların, uluslararası sözleşmelere konu alanların, kıyı alanlarının ve benzeri alanların, ilgili mevzuatında öngörülen kurallar çerçevesinde kullanımı ve korunması,
Yatırımların koordineli olarak kullanıma sunulması,
Planlama sürecinin analiz, araştırma ve sentez aşamalarında, yönetmelikte belirlenen konularda yapılan çalışmaların ve toplanan değişik sınıf ve türdeki verilerin planlama kararlarının oluşumunda etkin kullanımı,
Afete maruz bölge, yerleşme ve alanlardaki afet risklerinin belirlenmesi ve bu risklerin plan kararlarında dikkate alınması,
Alt ölçekli planlamaya veri teşkil edecek politikaların oluşturulması,
esastır.
Madde 7-(Ek:RG-17/3/2001-24345) (2)
Çevre düzeni planı ilke, esas ve kararlarına aykırı imar planı yapılamaz.
Çevre düzeni planı sınırları içerisinde mevzi imar planı yapılamaz. Çevre düzeni planı ile yapılaşma kararı alınmış alanlar için yapılacak imar planları, mevzii imar planı olarak değerlendirilmez.
Çevre düzeni planı ile yapılaşma kararı getirilen alanlarda, kentsel ve kırsal yerleşmelerde imar planlarının alan bütününde veya çevre düzeni planında belirlenen etaplara ve/veya çevre düzeni planı ilke ve kararlarına uygun önceliklere göre yapılması esastır.
Çevre düzeni planında, tarım alanı, mera, maki-funda vb. kullanım kararı getirilmiş alanlarda konut, sanayi, turizm, enerji, vb. yapılaşma amaçlı uygulama yapılamaz.
Madde 8-(Ek:RG-17/3/2001-24345) (2)
Bakanlığın plan yapım yetkisini devrettiği birden fazla idareyi kapsayan planlama çalışmalarında, koordinasyon Bakanlığa aittir. Planlama alanı içinde yer alan idarelerin planlama sürecine katılımı, görev, yetki ve sorumlulukları ve alt ölçek plan yapımı ile ilgili esaslar, gerektiğinde protokolle belirlenir.
Madde 9-(Ek:RG-17/3/2001-24345) (2)
Çevre düzeni planlarının revizyon, ilave ve değişikliklerinde;
a)Yerel yönetimlerin yerleşik nüfuslarının gereksinimlerinin karşılanmasına,
b) Maddi hataların düzeltilmesine,
c) Kamu yatırımlarına ve kamu yararına,
d) Mevzuatın gerektirdiği düzenlemelere,
e) Geleceğe yönelik proje ve programlara
dair, yeterli, geçerli ve gerekçeleri belirli teklif ve talepler, Bakanlıkça incelenerek sonuçlandırılır.
Madde 10 (2)–İmar Kanununun 9. maddesindeki esaslara göre Bayındırlık ve İskan Bakanlığı’na verilen plan yapma, yaptırma, değiştirme ve resen onaylama yetkileri saklı kalmak kaydı ile, imar planları ilgili idarece doğrudan veya ihale suretiyle yaptırabileceği gibi İller Bankası Genel Müdürlüğü’ne yetki verilmek suretiyle de yaptırılabilir.
Madde 11 (2)– İmar planının ilgili idarece doğrudan yapılması durumunda ilgili idarenin planlama grubunda veya sözleşmeli olarak istihdam edilenlerin o yerleşmenin imar planlarının hazırlanmasında geçerli olan yeterliliği haiz olması şarttır.
İlgili idare, planlama grubunda görev alacakları Bakanlığa bildirmekle yükümlüdür.
Madde 12 (2)– İmar planlarının ihale suretiyle elde edilmesi durumunda; plan müellifinin, “İmar Planlarının Yapımını Yükümlenecek Müellif ve Müellif Kuruluşlarının Yeterlik Yönetmeliği”nde o yerleşme için belirlenen asgari yeterlilik belgesine haiz olması şarttır. Planlama yarışmaları sonucunda yapılan ihaleler bu hükmün dışındadır.
Madde 13(2)– İmar planı ihalelerinde İller Bankası Genel Müdürlüğü’nce bu amaçla hazırlanan tip sözleşme ve teknik şartlaşma esaslarına uyulur.
Bu esaslar; sit, sanayi, turizm gibi ağırlıkları nedeni ile özel ve tafsilatlı çalışma gerektiren durumlarda veya bölge şartlarına uymak amacıyla değiştirilmek suretiyle, özel sözleşme ve teknik şartlaşmalar yapılabilir.
Madde 14(2)–(Değişik:RG-2/9/1999-23804)
Planların hazırlanması sürecinde, planı düzenlenecek alan ve yakın çevresindeki alanlarda aşağıda genel başlıklar halinde belirtilen konular ile planlama alanının özelliğine ve plan türüne göre diğer konularda ilgili kurum ve kuruluşlardan veriler elde edilir:
1- Planlama alanının yeri
2- Yönetim yapısı, idari bölünüş, sınırlar
3- Fiziksel yapı
a) Jeolojik durum
b) Akarsular, taşkın alanları
c) İklim
d) Toprak kabiliyeti
e) Tarım alanları, tarımsal arazi kullanımı
f) Sulama alanları
g) Bitki örtüsü
h) Yeraltı ve yüzeysel su kaynakları, havzaları ve özellikleri
4- Maden kaynakları
5- Çevresel kaynaklar ve koruma alanları
a) Korunması gerekli kültür ve tabiat varlıkları ve alanları
b) Sulak alanlar
c) Özel çevre koruma alanları
d) Orman alanları
e) Ekolojik açıdan korunması gerekli alanlar
f) Milli Parklar
6- Demografik yapı
7- Sosyal yapı
8- Ekonomik yapı
9- Teknik altyapı
a) Ulaşım
b) Enerji
c) Çöp
d) İçme suyu
e) Kanalizasyon
10- Arazi kullanımı
11– Sektörel yapı
12- Askeri alanlar
13- Mülkiyet yapısı
14- Yerleşme alanları ile ilgili özellikler
Planlama alanı ve yakın çevresi ile alanın bölge veya kent bütünü içindeki konumunu belirlemek üzere eşik analizi, yerinde yapılan incelemeler gibi fiziksel çalışmalarla birlikte, bilimsel tekniklere ve yöntemlere dayalı, yeterli nitelikte ve kapsamda ekonomik, sosyal, kültürel, politik, tarihi, sektörel ve teknolojik araştırmalar yapılır, ilgili kurum ve kuruluşların görüş ve önerileri alınır.
Plan kararları, yapılan inceleme ve araştırma sonuçları değerlendirilerek oluşturulur. Plan raporunda, yapılan tüm inceleme ve araştırmalar, alınan görüş ve öneriler ve yapılan değerlendirmelerle birlikte, planın gerçekleştirilmesini sağlayacak uygulama araçları, kurumsal yapı ve denetim konularına dair ilkeler de yer alır.
Madde 15(2)– Uygulama imar planlarının tamamı bir aşamada yapılabileceği gibi etaplar halinde de hazırlanabilir. Ancak, bu durumda etap sınırlarının varsa nazım planlar üzerinde gösterilmiş olması gerekir.
Uygulama imar planlarında, yapı adaları içinde imar parselleri gösterilir.
Uygulama imar planlarına uygun olarak parselasyon planları düzenlenir ve bu planlar imar planlarının ayrılmaz parçasıdır.
Madde 16(2)–(Değişik:RG-2/9/1999-23804)
Hazırlanacak her ölçekteki imar planlarının yapım ve değişikliklerinde planlanan beldenin ve bölgenin şartları ile gelecekteki gereksinimleri göz önünde tutularak sosyal ve teknik donatı alanlarında EK-1 deki tabloda belirtilen asgari standartlara uyulur.
Planlarda, özürlülerin kentsel kullanımlar, sosyal ve teknik altyapı alanlarına ulaşımını ve kullanımını sağlayıcı ve kolaylaştırıcı tedbirlerin alınması amacıyla özürlülere yönelik her türlü mevzuat ve Türk Standartları Enstitüsü standartları dikkate alınır.
Madde 17(2)– Nazım planlar üzerinde gösterilen teknik ve sosyal altyapı alanlarının konum ile büyüklükleri, toplam standartların altına düşülmemek şartı ile uygulama planlarında değiştirilebilir.
Madde 18(2)– Her ölçekteki planlar EK-2 de verilen lejant ve plan çizim normlarına göre hazırlanır.
Madde 19(2)– (Değişik:RG-13/1/2005-25699)
Üst Ölçekli planı bulunmayan alanlarda şahıslarca yaptırılan mevzi imar planı çalışmalarında, planlaması yapılan alanın kendilerine ait olduğunu belgelemek amacı ile; tapu senedi, mülkiyete dair kesinleşmiş mahkeme kararı ve bu mahkeme kararına müsteniden diğer makamlar tarafından verilmiş belge veya özel kanunlara göre tahsisi yapılıp henüz tapu siciline kaydedilmemiş yerler için ilgili kamu kuruluşlarınca verilmiş tahsis belgesi ibraz edilmesi mecburidir.
Birden fazla maliki bulunan arazilerin mevzi imar planı kapsamına alınması mecburiyetinin bulunması halinde, planı yapılacak alana ait parsel sahiplerinin muvafakati ile arazilerinin planlanmasına izin verdiklerinin belgelenmesi şarttır.
Planlanan alan içinde maliklerine ulaşılamayan, malikleri belli olmayan veya maliki bulunmayan yerlerin mevcudiyeti halinde, bunların, ilgili idarece belgelendirilmesi ve planlanan alanın %20’sini aşmaması şartı aranır. Ancak, bu gibi hallerde, Bakanlıkça veya ilgili idarece yapılan veya yaptırılan ve onaylanan mevzi imar planlarında muvafakat şartı aranmaz.
Her ölçekteki planlama çalışmalarında, planlamaya alınan alanın niteliğine göre çeşitli kanunlarla ve yönetmeliklerle getirilmiş sağlık koruma bantları, güvenlik bölgesi ve yapı yaklaşma mesafesi ve benzeri alanların, planlanan alanın içerisinde kalması ve mülkiyetin planlama alanının tümü için birinci fıkrada belirtilen şekilde belgelendirilmesi mecburidir.
Madde 20(2)– Belediye ve mücavir alan sınırları içinde; belediye meclislerince aynen veya değiştirilerek onaylanıp yürürlüğe giren imar planları Belediye Başkanınca mühürlenir ve imzalanır. Mühür ve imza süresindeki gecikmeler, imar planının tatbikatını engelleyemez.
Belediye meclislerince uygun görülmeyen imar planı teklifleri gerekçeleri belirtilmek suretiyle, Belediye Başkanlığınca 15 gün içinde ilgilisine yazı ile bildirilir.
Belediye ve mücavir alan sınırları dışında; il idare kurullarınca karar verilen imar planları valilikçe uygun görüldüğü takdirde onaylanarak yürürlüğe girer.
Valilikçe uygun görülmeyen imar planı teklifleri gerekçeleri belirtilmek suretiyle 15 gün içinde ilgilisine yazı ile bildirilir.
Onaylanmış planlar; onay tarihinden itibaren ilgili idarece herkesin görebileceği şekilde ilan yerlerinde asılmak ve nerede nasıl görülebileceği mahalli haberleşme araçları ile duyurulmak suretiyle 30 gün süre ile ilan edilir. 30 günlük ilan süresi içinde planlara itiraz, ilgili idare nezdinde yapılır.
Belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan yerlerde; Belediye Başkanlığınca Belediye Meclisine gönderilen itirazlar ve planlar, Belediye Meclisince 15 gün içinde incelenerek gerekçeleri de belirtilmek suretiyle kesin karara bağlanır ve karar tarihinden itibaren 15 gün içinde Belediye Başkanlığınca ilgilisine yazı ile bildirilir.
Belediye ve mücavir alan sınırları dışında kalan yerlerde; valiliğe yapılan itirazlar, valilikçe 15 gün içinde incelenerek gerekçeleri de belirtilmek suretiyle kesin karara bağlanır ve bu tarihten itibaren 15 gün içinde valilikçe ilgilisine yazı ile bildirilir.
Madde 21(2)– Uygulama veya revizyon imar planı yapılan kentlerde, “3030 sayılı Büyük Şehir Belediyelerinin Yönetimi Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabulü Hakkında Kanun Kapsamı Dışında Kalan Belediyeler Tip İmar Yönetmeliği”nin 6. maddesi uyarınca gerekli görülen ilave yönetmelik maddeleri, imar planı ile birlikte düzenlenerek onaylanır.
Madde 22(2)– Onaylanan imar planı ve eklerinden birer takım onaylamaya esas olan karar ile birlikte Bayındırlık ve İskan Bakanlığı ile İller Bankası Genel Müdürlüğüne muhafaza edilmek üzere gönderilir.
Madde 23(2)– (Değişik:RG-2/9/1999-23804)
Çevre düzeni planı, imar planı, revizyonu, ilavesi ve değişiklikleri ile mevzii imar planı yüklenicilerinin 2.11.1985 tarihli ve 18916 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “İmar Planlarının Yapımını Yüklenecek Müellif ve Müellif Kuruluşlarının Yeterlilik Yönetmeliği”nde belirlenen grupta yeterlilik belgesine sahip olması gerekir.
Planın ilgili idarelerce onaylanmış olması, plan müelliflerinin sorumluluğunu ortadan kaldırmaz.
İmar Kanunu ve mevzuat hükümlerine aykırı planlar ve sorumluları hakkında 1580 sayılı Belediye Kanununun 74. maddesi hükümleri ile 3152 sayılı İçişleri Bakanlığı’nın Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun hükümleri saklıdır.
Madde 24(2)– Belediye Meclislerince veya Valiliklerce onaylanan her ölçekteki imar planları; büyüklükleri veya pafta adedi göz önüne alınarak, kitap halinde veya pafta pafta çoğalttırılmak suretiyle talep sahiplerine bedeli mukabilinde verilir.
Bedel, Belediye Encümenlerince veya Valiliklerce pafta ve sahife bazında tespit edilir.
Madde 25(2)– Nüfusu 10.000’in altında olan belediyelerin imar planları yürürlükte olup, 3194 sayılı İmar Kanununun 44. maddesi gereği çıkarılan yönetmeliklerin hükümlerine tabidir.
Madde 26(2)–(Değişik:RG-2/9/1999-23804)
Çevre düzeni planı, plan revizyonu, ilaveleri ve değişiklikleri ile mevzii imar planları da bu Yönetmelikteki esaslara tabidir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
İmar Planı Değişikliklerinde Uyulması Gereken Esaslar
Madde 27(2)– İmar planlarında bulunan sosyal ve teknik alt yapı alanlarının kaldırılması, küçültülmesi veya yerinin değiştirilmesine dair plan değişiklikleri zorunluluk olmadıkça yapılmaz. Zorunlu hallerde böyle bir değişiklik yapılabilmesi için:
1- İmar planındaki durumu değişecek olan sosyal ve teknik altyapı alanındaki tesisi gerçekleştirecek ilgili yatırımcı Bakanlık ve kuruluşların görüşü alınacaktır.
2- İmar planındaki bir sosyal ve teknik alt yapı alanının kaldırılabilmesi ancak bu tesisin hizmet götürdüğü bölge içinde eşdeğer yeni bir alanın ayrılması suretiyle yapılabilir.
3-(Değişik:RG-8/7/2005-25869) Onaylı imar planlarında kentsel, sosyal ve teknik altyapı alanı olarak belirlenen kullanımlar dışında kalan alanlarda plan değişikliği yolu ile yeni bir kentsel, sosyal ve teknik altyapı alanı ayrılması halinde, yatırımcı bakanlık ve kuruluşların görüşleri alınmak kaydıyla, bu Yönetmeliğe ekli EK-1a, EK-1b, EK-1c, EK-1d ve EK-1e işaretli tablolarda belirtilen asgari alan büyüklüğü şartı aranmaz.
4-(Ek:RG-2/9/1999-23804) (Mülga:RG-13/1/2005-25699)(Yeniden düzenleme:RG-8/7/2005-25869) Afetzede yerleşim alanlarının imar planlarında yapılacak değişikliklerde yeni bir kentsel, sosyal ve teknik altyapı alanı ayrılması halinde, (2) numaralı bentteki şartlar ve bu Yönetmeliğe ekli EK-1a, EK-1b, EK-1c, EK-1d ve EK-1e işaretli tablolarda belirtilen asgari alan büyüklükleri şartı aranmaz
(Ek fıkra:RG-30/9/1998-23479) Dini yapı alanlarına ilişkin planlarda ve değişikliklerinde il müftülerinin görüşü alınır.
Madde 28(2)– İmar planında verilmiş olan inşaat emsalinin, kat adedinin, ifraz şartlarının değiştirilmesi sonucu nüfus yoğunluğunun arttırılmasına dair imar planı değişikliklerinde:
1- (Değişik:RG-2/9/1999-23804) Artan nüfusun ihtiyacı olan sosyal ve teknik altyapı alanları EK-1 de belirtilen standartlara uygun olarak plan değişikliğine konu alana hizmet vermek üzere ayrılır ve/veya artırılır.
2- Kat adedi arttırılmasının istenmesi durumunda; önerilecek kat adetlerinin tayininde aşağıdaki formüle göre bulunacak bir yoldaki karşılıklı bina cepheleri arasındaki asgari uzaklık sağlanacaktır.
K =
H1 + H2
+ 7 m
2
Yukarıdaki formülde;
K = Karşılıklı bina cepheleri arasındaki mesafe (m)
H1 = Yolun bir cephesine önerilecek yapının irtifaı
H2 = Yolun diğer cephesinde önerilecek yapının irtifaıdır.
Madde 29(2)– İmar planında gösterilen yolların genişletme, daraltma ve güzergahına ait imar planı değişikliklerinde;
1- Devamlılığı olan bir yol belli bir kesimde daraltılamaz.
2- Yolların kaydırılmasında, mülkiyet ve yapılaşma durumu esas alınır.
3- İmar planlarındaki gelişme alanlarında (7.00) m.den dar yaya, (10.00) m.den dar trafik yolu açılamaz, meskun alanlarda mülkiyet ve yapılaşma durumlarının elverdiği ölçüde yukarıdaki standartlara uyulur.
4- İmar planı değişikliği ile çıkmaz sokak ihdas edilemez.
5- İmar planı içinde kalan karayolu, kent içi geçişinin değiştirilmesi durumunda, Karayolları Genel Müdürlüğü’nden alınacak görüşe uyulur.
Madde 30(2)– İmar planlarında sosyal ve teknik alt yapı kullanımlarından başka herhangi bir amaca ayrılmış olan bir alanın kullanılışının değiştirilmesi durumunda;
1- Nazım plan ana kararlarını bozucu fonksiyonel değişiklikler plan değişikliği yolu ile yapılamaz.
2- Yeni belirtilen kullanışın ihtiyacı olan sosyal ve teknik alt yapı alanları EK-1’deki tabloda belirtilen standartlara ve nüfus şartı aranmaksızın otopark yönetmeliği hükümlerine uygun olarak birlikte düzenlenir.
3- Yerleşmenin gelişme yönü, büyüklüğü ve arazi kullanımlarının fonksiyonel dağılımı ve genel yoğunlukları gibi nazım plan ana kararlarının değiştirilmesi ancak imar planının yeniden yapılması için mümkün olabilir.
Madde 31(2)– İmar planı değişikliklerinin onaylama, askı, onaya itiraz, itirazların değerlendirilmesi ve dağıtımı konularında 14 ve 16. maddelerdeki esaslara uyulur.
Madde 32(2)– Bayındırlık ve İskan Bakanlığına gönderilecek imar planı değişiklik paftalarında; yerleşme adı, pafta numarası, kuzey işareti, koordinat değerleri, ölçeği, kıyı ile ilgili ise kıyı kenar çizgisi işlenir.
Geçici Madde 1 – (Ek:RG-29/9/2000-24185 Mükerrer)
Elektrik enerjisi sıkıntısının bulunduğu aciliyet arz eden durumlarda, sıkıntının umumi hayata müessir etkilerinin giderilmesine yönelik olmak koşuluyla, elektrik üretim ve iletimiyle görevli kamu kurum ve kuruluşları tarafından, mülkiyeti özel sektöre ait mobil ve yüzer elektrik santrallerinden geçici şekilde elektrik alınmasına ihtiyaç duyulduğu ve bu husus Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı’nca belgelendiği takdirde, bu santrallerin konumlanacağı alanlara ait imar planları hazırlanarak onay için Bayındırlık ve İskan Bakanlığı’na sunulur. Bakanlık tarafından uygun görülen imar planları 15 gün içinde onaylanır. Tesislerin mimari, statik ve tesisat avan projelerine göre inşaat ruhsatları 15 gün içinde ilgili idare tarafından verilir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Yürürlük ve Yürütme
Madde 33(2)– Bu Yönetmelik 3194 sayılı İmar Kanunu ile birlikte yürürlüğe girer.
Madde 34(2)– Bu Yönetmelik hükümlerini Bayındırlık ve İskan Bakanı yürütür.
(1) Bu Yönetmeliğin adı “İmar Planı Yapılması ve Değişikliklerine Ait Esaslar Hakkında Yönetmelik” iken 17/3/2001 tarihli ve 24345 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yönetmelik ile metne işlendiği şekilde değiştirilmiştir.
(2) 17/3/2001 tarihli ve 24345 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan değişiklikle bu Yönetmeliğin ikinci bölümüne 4 üncü maddeden önce gelmek üzere altı adet madde eklenmiş, müteakip maddeler buna göre teselsül ettirilmiştir.
EK- 1
(Değişik:RG-9/4/2011-27900)
Kentsel, Sosyal ve Teknik Alt Yapı (1)
Nüfus
0-15.000
15.000-45.000
45.000-100.000
100.000-+
Kreş+ Anaokulu (2)
1 m2/ kişi
1 m2/ kişi
1 m2 / kişi
1 m2/ kişi
İlköğretim (2)
4 m2/ kişi
4 m2/ kişi
4 m2 / kişi
4 m2 / kişi
Ortaöğretim (2)
3 m2/ kişi
3 m2/ kişi
3 m2 / kişi
3 m2 / kişi
Aktif Yeşil Alan (3)
10 m2/ kişi
10 m2/ kişi
10 m2 / kişi
10 m2 / kişi
Sağlık Tesisi Alanları (2)
2 m2 / kişi
2 m2/ kişi
3 m2 / kişi
4 m2 / kişi
Kültürel Tesis Alanları (2)
0.5 m2/ kişi
1 m2/ kişi
2 m2 / kişi
2,5 m2 / kişi
Sosyal Tesis Alanları (2) (4)
0.5 m2/ kişi
0.5 m2/ kişi
1 m2 / kişi
1,5 m2 / kişi
Halk Eğitim Merkezi
0.4 m2/ kişi
0.4 m2 / kişi
0.4 m2 / kişi
0.4 m2 / kişi
Dini Tesis Alanları
0.5 m2/ kişi
0.5 m2 / kişi
0.5 m2 / kişi
0.5 m2 / kişi
İdari Tesis Alanları
3 m2/ kişi
3.5 m2 / kişi
4 m2 / kişi
5 m2 / kişi
Teknik Alt Yapı(yol ve otopark hariç)
1 m2 / kişi
2 m2/ kişi
3 m2/ kişi
4 m2 / kişi
(1) Alan hesabında, planlamaya esas olan projeksiyon nüfusu dikkate alınacaktır.
(2) Özel Kreş + Anaokulu, Özel İlköğretim, Özel Ortaöğretim, Özel Sağlık Tesisi, Özel Kültürel Tesis, Özel Sosyal Tesis Alanları, (EK-1a), (EK-1b) ve (EK-1c)’de belirtilen alan büyüklüklerinin altına düşülmemek ve imar planı kararıyla ayrılmak, oranları ilgili Bakanlık veya kamu kuruluşunca belirlenmek kaydıyla, bu tabloda belirtilen kişi başına asgari standart değerinin içinde yer alır.
(3) Belediye ve mücavir alan sınırları dışında yapılacak olan planlamalarda aktif yeşil alan miktarı, kişi başına 14 m2 alınmak suretiyle belirlenecektir. Bu tablodaki diğer kullanışlar ise gerek duyulması halinde kullanılır.
(4) Sosyal tesis alanları; huzurevi, rehabilitasyon merkezi, güçsüzler evi, yetiştirme yurdu gibi alanları kapsamaktadır.
EK – 1a
Eğitim Tesisleri
Alan Büyüklüğü (m2)
Anaokulu
3000 – 5000
İlköğretim Okulu
8000 – 15000
Lise, Anadolu Lisesi, Ticaret Lisesi,Kız Meslek Lisesi, İmam Hatip Lisesi
10000 – 15000
Endüstri Meslek Lisesi, Çok Programlı Lise (1)
20000 – 30000
Pratik Sanat Okulu
3000 – 5000
Fen Lisesi, Anadolu Öğretmen Lisesi,Otelcilik Meslek Lisesi, Güzel Sanatlar Lisesi
20000 – 30000
Halk Eğitim Merkezi
4000 – 8000
(1) Bu okulların varsa atölyeleri ve uygulama birimleri için ilave alan ayrılır.
EK – 1b
Sosyal ve Kültürel Tesisler
Asgari Alan Büyüklüğü ( m2 )
Kütüphane
Küçük ilçe tipi
1250
Büyük ilçe tipi
2000
İl tipi (300 kişi)
1050
İl tipi (400 kişi)
1070
Yurt (200 yatak)
2500
Kreş
2000
Huzurevi
7500
Yetiştirme Yurdu
10000
Rehabilitasyon
5000
Güçsüzler Evi
10000
EK – 1c
Sağlık Tesisleri
Asgari Alan Büyüklüğü (m2)
Köy tipi sağlık ocağı
2 240
İlçe tipi sağlık ocağı
2 300
İlçe tipi sağlık evi
1 050
Sağlık merkezi (15 yatak)
2 300
Hıfzısıhha enstitüsü
3 200
Halk sağlığı laboratuarı
1 000
Dispanser- semt polikliniği
5 000
Ana çocuk sağlığı ve aile planlaması merkezi
1 050
Ağız ve diş sağlığı merkezi (1)
Acil yardım ve kurtarma istasyonu (1)
Doğum ve çocuk bakım evleri (75-250 yatak) (1)
Devlet hastaneleri (25- 700 yatak) (1)
İhtisas hastaneleri (1)
Fizik tedavi ve rehabilitasyon hastaneleri (1)
(1) Yatak başına (130) m2 alan ayrılır.
EK – 1d
Resmi Tesisler
Hükümet konağı
İlçelerde yapılacak yeni tip hükümet konakları için en az aşağıda belirtilen büyüklükte alan ayrılır.
a- 100 x 75 m.
b- 80 x 70 m.
c- 75 x 75 m.
Cezaevleri
Asgari Alan Büyüklüğü (m 2)
Azami meyil (%)
500 kişilik
17 000
5
150 kişilik
9 200
5
K1 tipi cezaevi
1 500
5
K2 tipi cezaevi
400
5
E tipi cezaevi
14 000
5
EK – 1e
İbadet yerleri
Asgari Alan Büyüklüğü (m 2)
Küçük ibadet yeri
2 500
Orta ibadet yeri (semt ibadet yeri)
5 000
Büyük merkez ibadet yeri
10 000
Dini yapılar içerisinde yer alan tüm yapılanmalar tabloda belirlenmiş olan asgari alan kapsamında değerlendirilir.
RESMÎ YAZIŞMALARDA UYGULANACAK ESAS VE USULLER HAKKINDA YÖNETMELİK
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
Madde 1 —Bu Yönetmeliğin amacı; resmî yazışma kurallarını belirlemek, bilgi ve belge alışverişinin sağlıklı, hızlı ve güvenli bir biçimde yürütülmesini sağlamaktır.
Kapsam
Madde 2 —Bu Yönetmelik, bütün kamu kurum ve kuruluşlarını kapsar.
Dayanak
Madde 3 —Bu Yönetmelik, 10/10/1984 tarihli ve 3056 sayılı Başbakanlık Teşkilatı Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin Değiştirilerek Kabulü Hakkında Kanunun 2 nci ve 33 üncü maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
Madde 4 —Bu Yönetmelikte geçen;
a) Resmî yazı: Kamu kurum ve kuruluşlarının kendi aralarında veya gerçek ve tüzel kişilerle iletişimlerini sağlamak amacıyla yazılan yazı, resmî belge, resmî bilgi ve elektronik belgeyi,
b) Resmî belge: Kamu kurum ve kuruluşlarının kendi aralarında veya gerçek ve tüzel kişilerle iletişimlerini sağlamak amacıyla oluşturdukları, gönderdikleri veya sakladıkları belirli bir standart ve içeriği olan belgeleri,
c) Resmî bilgi: Kamu kurum ve kuruluşlarının kendi aralarında veya gerçek ve tüzel kişilerle iletişimleri sırasında metin, ses ve görüntü şeklinde oluşturdukları, gönderdikleri veya sakladıkları bilgileri,
d) Elektronik ortam: Belge ve bilgilerin üzerinde bulunduğu her türlü bilgisayarı, gezgin elektronik araçları, bilgi ve iletişim teknolojisi ürünlerini,
e) Elektronik belge: Elektronik ortamda oluşturulan, gönderilen ve saklanan her türlü belgeyi,
f) Dosya planı: Resmî yazıların hangi dosyaya konulacağını gösteren kodlara ait listeyi,
g) Yazı alanı: Yazı kâğıdının üst, alt, sol ve sağ kenarından 2,5 cm boşluk bırakılarak düzenlenen alanı,
h) Güvenli elektronik imza: Münhasıran imza sahibine bağlı olan, sadece imza sahibinin tasarrufunda bulunan güvenli elektronik imza oluşturma aracı ile oluşturulan, nitelikli elektronik sertifikaya dayanarak imza sahibinin kimliğinin ve imzalanmış elektronik veride sonradan herhangi bir değişiklik yapılıp yapılmadığının tespitini sağlayan elektronik imzayı,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Resmî Yazışma Ortamları, Nüsha Sayısı, Belge Boyutu ve Yazı Tipi
Resmî yazışma ortamları ve güvenlik
Madde 5 —Kamu kurum ve kuruluşları arasında yazılı iletişim, kâğıt kullanılarak veya elektronik ortamda yapılır.
Kâğıtla yapılan resmî yazışmalarda daktilo veya bilgisayar kullanılır. Bu tür yazışmalar, yazının içeriğine ve ivedilik durumuna göre faks ile de gönderilebilir. Faksla yapılan yazışmalarda, yazıda belirtilen hususlarda hemen işlem yapılabilir, ancak bunların beş gün içerisinde resmî yazı ile teyidinin yapılması gerekir.
Elektronik ortamdaki yazışmalar ilgili mevzuatta belirtilen güvenlik önlemlerine uyularak yapılır.
Elektronik ortamda yapılan yazışmalar bu ortamın özellikleri dikkate alınarak kaydedilir, dosyalanır ve ilgili yere iletilir. Gerekli durumlarda, gelen yazı kâğıda dökülerek de işleme alınır.
Her kurum kendisi ve gerektiğinde kurum içindeki birimler adına resmî elektronik posta (e-posta) adresi belirler. Bu adreslerin belirlenmesinde koordinasyon Başbakanlık tarafından yapılır. Elektronik ortamdaki resmî yazışmalar bu adresler arasında yapılır.
Kamu kurum ve kuruluşları elektronik ortamda yapılacak yazışmalarda, bu Yönetmeliğe aykırı olmamak kaydıyla gerekli düzenlemeleri yapabilir.
Nüsha sayısı
Madde 6 —Kâğıt kullanılarak hazırlanan resmî yazılar en az iki nüsha olarak düzenlenir.
Belge boyutu
Madde 7 —Resmî yazışmalarda A4 (210×297 mm) ve A5 (210×148 mm) boyutunda kağıt kullanılır.
Yazı tipi ve karakter boyutu
Madde 8 —Bilgisayarla yazılan yazılarda “Times New Roman” yazı tipi ve 12 karakter boyutunun kullanılması esastır. Rapor, form ve analiz gibi özelliği olan metinlerde farklı yazı tipi ve karakter boyutu kullanılabilir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Resmî Yazıların Bölümleri
Başlık
Madde 9 —Başlık, yazıyı gönderen kurum ve kuruluşun adının belirtildiği bölümdür. Bu bölümde amblem de yer alabilir.
Başlık, kâğıdın yazı alanının üst kısmına ortalanarak yazılır.
İlk satıra “T.C.” kısaltması, ikinci satıra kurum ve kuruluşun adı büyük harflerle, üçüncü satıra ise ana kuruluşun ve birimin adı küçük harflerle ortalanarak yazılır. Başlıkta yer alan bilgiler üç satırı geçemez.
Bakanlıklar ile bağlı ve ilgili kuruluşların taşra teşkilatlarında kullanılan başlıklar 5442 sayılı İl İdaresi Kanunu hükümlerine uygun olarak düzenlenir.
Bölge müdürlüklerinde ise bakanlığın adının altına hangi bölge teşkilatı olduğu yazılır (Örnek:1).
Sayı ve evrak kayıt numarası
Madde 10 —Sayı ve evrak kayıt numarası, dosya planına göre verilir, başlığın son satırından iki aralık aşağıda ve yazı alanının en solundaki “Sayı:” yan başlığından sonra yazılır.
Bu ifadeden sonra kod numarası verilir. Kod numarasından sonra kısa çizgi (-) işareti konularak dosya numarası, dosya numarasından sonra (-) işareti konularak evrak kayıt numarası yazılır. Genel evrak biriminden sayı verilmesi durumunda araya eğik çizgi (/) işareti konulur.
Evrak kayıt numarası, yazıyı gönderen birimde ve/veya kurumun genel evrak biriminde aldığı numaradır (Örnek: 2).
Resmî yazışmalarda Başbakanlık tarafından belirlenen kodlama sistemine ve dosya planına uyulması zorunludur.
Tarih
Madde 11 —Yazının yetkili amir tarafından imzalanarak ilgili birimden sayı verildiği zamanı belirten tarih bölümü, sayı ile aynı hizada olmak üzere yazı alanının en sağında yer alır.
Tarih; gün, ay ve yıl rakamla, aralarına (/) işareti konularak yazılır.
Konu
Madde 12 —Konu, sayının bir aralık altına “Konu:” yan başlığından sonra, başlık bölümündeki “T.C.” kısaltması hizasını geçmeyecek biçimde yazılır. Yazının konusu, anlamlı ve özlü bir şekilde ifade edilir.
Gönderilen makam
Madde 13 —Gönderilen makam; yazının gönderildiği kurum, kuruluş ve kişi ile bunların bulundukları yeri belirtir. Bu bölüm; konunun son satırından sonra, yazının uzunluğuna göre iki-dört aralık aşağıdan ve kâğıdı ortalayacak biçimde büyük harflerle yazılır. Yazının gönderildiği yerin belirlenmesine ilişkin diğer hususlar parantez içinde küçük harflerle ikinci satıra yazılır.
Kuruluş dışına gönderilen yazılarda, gerekiyorsa yazının gideceği yerin adresi küçük harflerle ve başlığın ilk satırının hizasında, iki aralık bırakılarak ayrıca belirtilir.
Kişilere yazılan yazılarda; “Sayın” kelimesinden sonra ad küçük, soyadı büyük, unvan ise küçük harflerle yazılır (Örnek: 3).
İlgi
Madde 14 —İlgi, yazılan yazının önceki bir yazıya ek ya da karşılık olduğunu veya bazı belgelere başvurulması gerektiğini belirten bölümdür.
“İlgi:” yan başlığı, gönderilen makam bölümünün iki aralık altına ve yazı alanının soluna küçük harflerle yazılır.
İlgide yer alan bilgiler bir satın geçerse, “İlgi” kelimesinin altı boş bırakılarak ikinci satıra yazılır.
İlginin birden fazla olması durumunda, a, b, c gibi küçük harfler yanlarına ayraç işareti “) ” konularak kullanılır.
İlgide, ” tarihli ve sayılı” ibaresi kullanılır.
İlgide yazının sayısı, kurum veya birimin dosya kodu tam olarak belirtilir. İlgi, tarih sırasına göre yazılır. Yazı aynı konuda birden fazla makamın yazısına karşılık veya daha önce yazılmış çok sayıda yazıyla ilgili ise bunların hepsi belirtilir (Örnek: 4).
Metin
Madde 15 —Metin, “İlgi”den sonra başlayıp “İmza”ya kadar süren kısımdır.
Metne, “İlgi”nin son satırından itibaren iki aralık, “İlgi” yoksa gönderilen yerden sonra üç aralık bırakılarak başlanır.
Metindeki kelime aralarında ve nokta, virgül, soru işareti gibi yazı unsurlarının arasında bir vuruş boşluk bırakılır.
Paragraf başlarına yazı alanının 1.25 cm içerisinden başlanır. Paragraf başı yapılmadığı durumlarda paragraflar arasında bir satır aralığı boşluk bırakılır (Örnek: 5-A, B).
Metin içinde geçen sayılar rakamla ve/veya yazı ile yazılabilir. Önemli sayılar rakam ile yazıldıktan sonra parantez içerisinde yazı ile de gösterilebilir.
Metin içinde veya çizelgelerde üçlü gruplara ayrılarak yazılan büyük sayılarda gruplar arasına nokta (22.465.660), sayıların yazılışında kesirleri ayırmak için ise virgül (25,33 -yirmi beş tam yüzde otuz üç) kullanılır.
Yazı, Türk Dil Kurumu tarafından hazırlanan İmla Kılavuzu ile Türkçe Sözlük esas alınarak dil bilgisi kurallarına göre yaşayan Türkçe ile yazılır.
Metinde zorunlu olmadıkça yabancı kelimelere yer verilmez ve gereksiz tekrardan kaçınılır. Türk Dil Kurumu tarafından hazırlanan İmla Kılavuzu’nda bulunmayan kısaltmaların kullanılmasının zorunlu olduğu durumlarda, kısaltmanın ilk kullanıldığı yerde parantez içinde kısaltmanın açık biçimi gösterilir.
Alt makama yazılan yazılar “Rica ederim.”, üst ve aynı düzey makamlara yazılan yazılar “Arz ederim.”, üst ve alt makamlara dağıtımlı olarak yazılan yazılar “Arz ve rica ederim.” biçiminde bitirilir.
İmza
Madde 16 —Metnin bitiminden itibaren iki-dört aralık boşluk bırakılarak yazıyı imzalayacak olan makam sahibinin adı, soyadı ve unvanı yazı alanının en sağına yazılır. İmza ad ve soyadın üzerinde bırakılan boşluğa atılır. Elektronik ortamda yapılacak yazışmalarda, imza yetkisine sahip kişi yazıyı, güvenli elektronik imzası ile imzalar.
Yazıyı imzalayanın adı küçük, soyadı büyük harflerle yazılır. Unvanlar ad ve soyadın altına küçük harflerle yazılır. Akademik unvanlar ismin ön tarafına küçük harflerle ve kısaltılarak yazılır.
Yazıyı imzalayacak olan makam, yazının gideceği makama göre kurum/kuruluşun “imza yetkileri yönergesi”ne veya yetkili makamlarca verilen imza-yetkisine uyularak seçilir.
Yazıyı makam sahibi yerine yetki devredilen kişi imzaladığında, imzalayanın ad ve soyadı birinci satıra, yetki devredenin makamı “Başbakan a.”, “Vali a.” ve “Rektör a.”, biçiminde ikinci satıra, imzalayan makamın unvanı ise üçüncü satıra yazılır.
Yazı vekaleten imzalandığında, imzalayanın ad ve soyadı birinci satıra, vekalet bırakanın makamı “Başbakan V.”, “Vali V.” ve “Rektör V.” biçiminde ikinci satıra yazılır (Örnek: 6-A).
Yazının iki yetkili tarafından imzalanması durumunda üst makam sahibinin adı, soyadı, unvanı ve imzası sağda (Örnek: 6-B); ikiden fazla yetkili tarafından imzalanması durumunda üst makam sahibinin adı, soyadı, unvanı ve imzası solda olmak üzere yetkililer makam sırasına göre soldan sağa doğru sıralanır (Örnek: 6-C).
Atama kararnamelerinde imza bölümü, Örnek: 6-D‘de olduğu biçimde düzenlenir.
Onay
Madde 17 —Onay gerektiren yazılar ilgili birim tarafından teklif edilir ve yetkili makam tarafından onaylanır.
Yazı onaya sunulurken imza bölümünden sonra uygun satır aralığı bırakılarak yazı alanının ortasına büyük harflerle “OLUR” yazılır. “OLUR”un altında onay tarihi yer alır.
Onay tarihinden sonra imza için uygun boşluk bırakılarak onaylayanın adı, soyadı ve altına unvanı yazılır (Örnek: 7-A).
Yazıyı teklif eden birim ile onay makamı arasında makamlar varsa bunlardan onay makamına en yakın yetkili “Uygun görüşle arz ederim.” ifadesiyle onaya katılır. Bu ifade, teklif eden birim ile onay bölümü arasına uygun boşluk bırakılarak yazılır ve yazı alanının solunda yer alır (Örnek: 7-B).
Elektronik ortamda hazırlanan yazıya onay verecek yetkili kişi resmî yazıyı güvenli elektronik imzası ile imzalar.
Ekler
Madde 18 —Yazının ekleri imza bölümünden sonra uygun satır aralığı bırakılarak yazı alanının soluna konulan “EK/EKLER:” ifadesinin altına yazılır.
Ek adedi birden fazla ise numaralandırılır. Ek listesi yazı alanına sığmayacak kadar uzunsa ayrı bir sayfada gösterilir.
Yazı eklerinin dağıtımdaki bazı yerlere gönderilmediği durumlarda, “Ek konulmadı” ya da “Ek-…. konulmadı”, bazı eklerin konulması durumunda ise, “Ek-…. Konuldu” ifadesi yazılır (Örnek: 8).
Dağıtım
Madde 19 —Dağıtım, yazıların gereği ve bilgi için gönderildiği yerlerin protokol sırası esas alınarak belirtildiği bölümdür. “EKLER”den sonra uygun satır aralığı bırakılarak yazı alanının soluna “DAĞITIM:” yazılır. Ek yoksa dağıtım EKLER’in yerine yazılır.
Yazının gereğini yerine getirme durumunda olanlar, “Gereği” kısmına, yazının içeriğinden bilgilendirilmesi istenenler ise “Bilgi” kısmına protokol sırasıyla yazılır. “Gereği” kısmı dağıtım başlığının altına, “Bilgi” kısmı ise “Gereği” kısmı ile aynı satıra yazılır.
“Bilgi” kısmı yoksa kurum ve kuruluş adları doğrudan “DAĞITIM” başlığının altına yazılır (Örnek: 9-A, B).
Paraf
Madde 20 —Yazının kurum içinde kalan nüshası, yazıyı hazırlayan ve kurum tarafından belirlenen en fazla 5 görevli tarafından paraf edilir. Paraflar, adres bölümünün hemen üstünde ve yazı alanının solunda yer alır.
Elektronik ortamda yapılan yazışmalarda paraflar elektronik onay yoluyla alınır.
Yazıyı paraflayan kişilerin unvanları gerektiğinde kısaltılarak yazılır, (:) işareti konulduktan sonra büyük harfle adının baş harfi ve soyadı yazılır. El yazısı ile tarih belirtilerek paraflanır (Örnek: 10).
Koordinasyon
Madde 21 —Başka birimlerle işbirliği yapılarak hazırlanan yazılarda, paraf bölümünden sonra bir satır aralığı bırakılarak “Koordinasyon:” yazılır ve işbirliğine dâhil olan personelin unvan, ad ve soyadları paraf bölümündeki biçime uygun olarak düzenlenir (Örnek: 11).
Adres
Madde 22 —Yazı alanının sınırları içinde kalacak şekilde sayfa sonuna soldan başlayarak yazıyı gönderen kurum ve kuruluşun adresi, telefon ve faks numarası, e-posta adresi ve elektronik ağ sayfasını içeren iletişim bilgileri yazılır. İletişim bilgileri yazıdan bir çizgi ile ayrılır.
Yazının gönderildiği kurum ve kişilerin, gerektiğinde daha ayrıntılı bilgi alabilmeleri için başvuracakları görevlinin adı, soyadı ve unvanı adres bölümünün sağında yer alır (Örnek: 12).
Gizli yazılar
Madde 23 —Yazı gizlilik derecesi taşıyorsa, gizlilik derecesi belgenin üst ve alt ortasına büyük harflerle kırmızı renkli olarak belirtilir. Gizlilik dereceleri; çok gizli, gizli, özel, hizmete özel şeklinde görev alanı ve hizmet özelliğine göre kurum veya kuruluşça belirlenir (Örnek: 5-A, B).
İvedi ve günlü yazılar, tekit yazısı
Madde 24 —Öncelik verilmesi gereken durumlarda yazıya cevap verilmesi gereken tarih metin içinde, yazının ivedi ve günlü olduğu ise sayfanın sağ üst kısmında büyük harflerle kırmızı renkli olarak belirtilir. Yazıyı alan bu ivediliğin gereğini yapmakla yükümlüdür (Örnek: 5-A, B).
Resmî yazılara uygun sürede cevap verilmemesi durumunda ilgili kurum ve kuruluşlara tekit yazısı yazılır.
Sayfa numarası
Madde 25 —Sayfa numarası, yazı alanının sağ altına toplam sayfa sayısının kaçıncısı olduğunu gösterecek şekilde verilir (Örnek: 1/9, 2/7, 5/32).
Aslına uygunluk onayı
Madde 26 —Bir yazıdan örnek çıkartılması gerekiyorsa örneğinin uygun bir yerine “Aslının aynıdır” ifadesi yazılarak imzalanır ve mühürlenir.
Kurum ve kuruluşlar elektronik ortamdaki belgelerin değiştirilmesini ve aslına uygun olmayan biçimde çoğaltılmasını önleyen teknik tedbirleri alır.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Resmî Yazıların Gönderiliş ve Alınışlarında Yapılacak İşlemler
Kayıt kaşesi
Madde 27 —Gelen evrak, Örnek 13‘te yer alan kayıt kaşesi kullanılarak kaydedilir. Kamu kurum ve kuruluşları Örnek 13’te yer alan kaşeyi örnek alarak kendilerine uygun bir kaşe hazırlar ve kullanırlar. Bu kaşeler evrakın arka yüzüne basıldıktan sonra evrakın tarih ve sayısı yazılır, ünite içinde hangi bölümü ilgilendiriyorsa o bölümün karşısına gereği yapılmak veya bilgi vermek maksadıyla (x) işareti konulur. Ek olduğunda bunların adedi en alt sütunda rakamla belirtilir.
Elektronik ortamda yapılan yazışmalarda, doğrulama yapıldıktan sonra yazı ilgili birime gönderilir.
Yazıların gönderilmesi
Madde 28 —Yazıyı gönderenin iletişim bilgileri zarfın sol üst köşesinde, yazının gideceği yerin iletişim bilgileri ise zarfın ortasında yer alır. Yazının gizlilik derecesi zarfın üst ve alt ortasına, ivedilik derecesi ise sağ üst köşeye gelecek biçimde kırmızı renkle belirtilir.
Çok gizli yazılar çift zarf ile gönderilir. İç zarfa yazı konulur, zarfın kapanma yerlerine hazırlayanın parafları atılır ve saydam bant ile paraflar örtülecek şekilde zarf kapatılır. İç zarfın üzerine de iletişim bilgileri yazılarak, yazının çok gizli olduğu zarfın üst ve alt ortasına, varsa ivedilik derecesi sağ üst köşeye gelecek biçimde kırmızı renkle belirtilir.
İç zarf ve Örnek 14‘te gösterilen iki suret evrak senedi dış zarfın içine konularak gizlilik derecesi olmayan yazılar gibi kapatılıp, üzerine gideceği yer ve evrak sayısı yazılır. Dış zarfın üzerinde gizlilik derecesi bulunmaz, varsa ivedilik derecesi kırmızı renkli olarak belirtilir.
Elektronik ortamdaki yazışmalar kurum ve kuruluşların e-posta adresi üzerinden yapılır.
Elektronik ortamda yapılan yazışmaların ve gönderilen belgelerin gizli olması durumunda bunlar bir iletinin ekinde gönderilir ve iletinin konu kısmına gizlilik derecesi yazılır.
“Çok gizli” gizlilik dereceli yazıların alınması
Madde 29 —”Çok gizli” gizlilik dereceli yazılarda, dış zarfı açan görevli iç zarf üzerinde yer alan “çok gizli” ibaresini gördüğünde zarfı açmadan yetkili makama sunar. Bu görevli dış zarfın içinde yer alan evrak senedini imzalayarak bir nüshasını gönderen makama iade eder.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Son Hükümler
Yürürlük
Madde 30 —Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
Madde 31—Bu Yönetmelik hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür.
Resmî Gazete Tarihi: 02.12.2011 Resmî Gazete Sayısı: 28130
SIĞIR CİNSİ HAYVANLARIN TANIMLANMASI, TESCİLİ VE İZLENMESİ YÖNETMELİĞİ
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 –
(1) Bu Yönetmeliğin amacı, hayvan hareketlerinin ve hayvan hastalıklarının daha etkin kontrolünü sağlamak, ülkesel ya da bölgesel eradikasyon programlarının etkin yürütülmesini desteklemek, ilgili birimlerce gerekli sağlık, ıslah, istatistik ve destekleme ödemeleri kayıtlarının daha düzenli tutulması ve değerlendirilmesi amacıyla hayvancılık işletmelerinin belirlenmesi, tescili ile bu işletmelerde bulunan sığır cinsi hayvanların tanımlanması, kayıt altına alınması ve hayvan hareketlerinin takibi ile ilgili esas ve usulleri düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 –
(1) Bu Yönetmelik, her yaş grubunda bulunan sığır cinsi hayvanların bireysel olarak tanımlanmasını, tanımlamada kullanılacak yöntemi, malzeme tipi ve özelliklerini, numaralama sistemine dair teknik özellikleri, tanımlanan hayvanlar ile bunların bulundukları işletmelerin ve hayvan sahiplerinin kayıt altına alınmasını, bilgisayar destekli veri tabanının kurulması ve işletilmesini, tanımlanan hayvanlar ve bunların barındırıldığı işletmelerle ilgili bilgi ve verilerin değişimini, sistem içerisinde söz konusu hayvanların hareketlerinin takip ve kontrolünün sağlanmasını, sürü sağlığına ilişkin bilgiler ile destekleme ödemeleriyle ilgili bilgilerin kaydedilmesini, tanımlanan hayvanlar ve işletmelerin kontrol ve denetimlerini kapsar.
Dayanak
MADDE 3 –
(1) Bu Yönetmelik;
a) 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunun 7 nci, 8 inci, 31 inci, 32 nci ve 36 ncı maddelerine dayanılarak,
b) Avrupa Birliğinin 1760/2000/EC sayılı Konsey Tüzüğü, 494/98/EC sayılı Komisyon Tüzüğü, 1082/2003/EC sayılı Komisyon Tüzüğü, 911/2004/EC sayılı Komisyon Tüzüğü ile 2006/28/EC sayılı Komisyon Kararının ilgili hükümlerine paralel olarak,
hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 –
(1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) (Değişik: RG-3/11/2018-30584) Bakanlık: Tarım ve Orman Bakanlığını,
b) Denetim görevlisi: Bu Yönetmeliğin dokuzuncu bölümünde belirtilen kontrolleri yapmak üzere Genel Müdürlük veya İl/İlçe Müdürlüğü tarafından görevlendirilen resmî veteriner hekimleri ve Bakanlığın yetkilendirdiği kişi, kurum, kuruluşların yetki verdiği veteriner hekimleri,
c) Genel Müdürlük: Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,
ç) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) Hayvan pasaportu: Bu Yönetmelik kapsamında Bakanlıkça belirlenen hayvana ait bilgileri içeren İl/İlçe Müdürlüğü veya yetkilendirilmiş kurum veya kuruluş tarafından imzalı olarak veya elektronik ortamda düzenlenen belgeyi,
d) Hayvan sahibi: Hayvanların mülkiyet hakkını üzerinde bulunduran gerçek veya tüzel kişiyi,
e) (Değişik: RG-3/11/2018-30584) İl/ilçe müdürlüğü: İl/ilçe tarım ve orman müdürlüklerini,
f) İşletme: Bu Yönetmelik kapsamında bulunan hayvanların barındırıldığı, tutulduğu, bakıldığı veya beslendiği herhangi bir tesis, kuruluş veya etrafı çevrili açık alan çiftliği durumundaki yerleri,
g) Kanun: 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununu,
ğ) Kısıtlama: Hayvanların piyasaya arzının, taşınmasının veya işletmeye giriş ve çıkışının yasaklanması, işletmede ve veri tabanında hayvan hareketlerini önlemeye yönelik tedbirleri,
h) Kimliklendirici: Hayvancılık konusunda eğitim almış meslek mensupları ile hayvanı tanımlama konusunda yapılacak bilgilendirme sonunda uygun görülerek Bakanlık tarafından izin verilen yer ve süre içinde tanımlama yetkisi verilen kişiyi,
ı) Resmî veteriner hekim: Bu Yönetmelik kapsamında verilen görevleri Bakanlık adına yapan Bakanlık personeli veteriner hekimi,
i) Sığır cinsi hayvan: Et üretimi, süt üretimi, damızlık veya diğer amaçlarla yetiştirilen Bison bison ve Bubalus bubalus türü hayvanlar dâhil her yaştaki sığır ve mandaları,
j) Tanımlama araçları: Hayvanların tanımlanmasında kullanılan plastik kulak küpesi, elektronik kulak küpesi, mikroçip, bolus veya bileklik gibi tanımlama araçlarını,
k) Veteriner sağlık raporu: Yurtiçi hayvan ve hayvansal ürün nakilleri için hayvan ve hayvansal ürünlerin Kanunda belirlenen sağlık şartlarına uygun olduğunu gösteren, resmî veya yetkilendirilmiş veteriner hekim tarafından düzenlenen belgeyi,
l) Yetkilendirilmiş veteriner hekim: Bakanlıkta görevli veteriner hekimler dışında, verilecek resmî görevleri yürütmek üzere Bakanlık tarafından yetki verilen veteriner hekimi,
m) (Ek: RG-28/11/2020-31318) Hayvan sağlık zabıtası komisyonu: 20/1/2012 tarihli ve 28179 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Bulaşıcı Hayvan Hastalıkları ile Mücadelede Uygulanacak Genel Hükümlere İlişkin Yönetmelik hükümlerine göre kurulmuş komisyonları,
n) (1/1/2026 Tarihinde Mülga: RG-05/09/2025-33008) Tanımlı hayvan: Hayvanın tanımlanmasını sağlayacak özgün tanımlama numarasını taşıyan hayvanı,
o) (1/1/2026 Tarihinde Mülga: RG-05/09/2025-33008) Tanımsız hayvan: Daha önce özgün tanımlama numarası ile tanımlanmamış veya daha önce tanımlandığı halde tanımlama numarası tespit ve ispat edilemeyen hayvanı,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Görev, Yetki, Sorumluluk ve Yükümlülükler
Yetki ve sorumluluk
MADDE 5 –
(1) Bu Yönetmelik çerçevesindeki sığır cinsi hayvanların tanımlanması, işletmede kayıt altına alınması ve işletmelerin tescili ile ilgili tüm diğer işlemlerin yürütülmesinden Bakanlık yetkili ve sorumludur. Gerektiğinde bu yetkinin bir kısmını veya tamamını Bakanlığın kontrol ve denetimi altında olmak şartı ile yeterli altyapıya sahip, hayvancılık konusunda faaliyet gösteren ilgili kurum, kuruluş, gerçek veya tüzel kişilere devredebilir.
Genel Müdürlüğün görev ve sorumlulukları
MADDE 6 –
(1) Genel Müdürlük, hayvan hareketleri ve sağlığına yönelik bilgisayar destekli veri tabanının oluşturulması, İl/İlçe Müdürlükleri arasında bilgi akışının sağlanması, İl/İlçe Müdürlükleri ile yetki verilen ilgili kurum veya kuruluşların çalışmalarının kontrolü, denetimi ile merkezî veri tabanının işletilmesi, geliştirilmesi ve işlemlerin uygulanması ile yetkili, görevli ve sorumludur.
İl/İlçe Müdürlüğünün görev ve sorumlulukları
MADDE 7 –
(1) İl/İlçe Müdürlüğü kendi yetki, görev ve sorumluluk sahasında bulunan sığır cinsi hayvanların tanımlanmasında kullanılacak tanımlama araçlarının bu Yönetmelikte belirtilen şartlara uygunluğunu onaylamak, hayvanları bireysel olarak tanımlamada kullanılacak kulak küpe numaralarını işletmelere tahsis etmek, il içi işletme numaralarının işletmelere tahsisini sağlamak, tanımlanan ve kayıt altına alınan hayvanlar ile bunların bulundukları işletmeleri tescil etmek, 43 üncü maddede belirtilen bilgileri bilgisayar destekli veri tabanına kaydetmek, hayvan sahiplerinin işletmelerindeki hayvanlar için kayıt tutmalarını sağlamak, tanımlanan ve tescil edilen hayvanlar ile işletmelerin kontrol ve denetimlerini sağlamak, kontrollere ilişkin raporları hazırlamak, gerekli eğitimleri vermek, bu Yönetmelik hükümlerinin ihlal edilmesi halinde gerekli yaptırımları uygulamak ve bu Yönetmeliğin ilgili diğer hükümlerini uygulama konularında yetkili, görevli ve sorumludur.
Hayvan sahibinin sorumluluk ve yükümlülükleri
MADDE 8 –
(1) Hayvan sahibi, işletme veya işletmelerini tescil ettirmek, işletme plakasını takmak ve tescil edilen işletme veya işletmelerindeki hayvanların tanımlanmalarını sağlamak, doğum, ölüm, kesim, zorunlu kesimleri ile işletmelerine ve işletmelerinden olacak tüm hayvan hareketleri ile ilgili kayıtları tutmak ve bunları ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne bildirmek, her bir sığır cinsi hayvanın işletmesine gelişinde ve işletmesinden ayrılışında hayvanın pasaportunun yanında bulunması ve pasaportların hayvanlara eşlik etmesini sağlamak, işletmelerinin kontrolünde yetkililerce talep edilmesi halinde son üç yıl içerisinde sorumlu olduğu hayvanlara ilişkin orijin, tanımlama, varış yeri, yetiştirdiği, naklettiği, pazarladığı veya kesimi yapılan hayvanlara ilişkin bilgileri sunmak, tutulan işletme kayıtlarını vermek ve incelenmesinde denetim görevlisine yardımcı olmak, (Mülga ibare: RG-29/6/2018-30463) (…) düşen kulak küpelerini İl/İlçe Müdürlüğüne bildirmek ve bu Yönetmeliğin hayvan sahipleriyle ilgili diğer hükümlerinin yerine getirilmesini sağlamak ile sorumlu ve yükümlüdür.
(2) Hayvan sahibi bu Yönetmelikte yer alan yükümlülüklerini yerine getirmemesinden, eksik ya da hatalı yerine getirmesinden, vermiş olduğu beyanları nedeniyle oluşacak tüm olumsuzluk ve hatalardan sorumludur.
(3) Kayıtlar, Genel Müdürlük tarafından belirlenen şekilde, İl/İlçe Müdürlüğünün talebi halinde ibraz edilmek üzere yazılı veya bilgisayar veri tabanında en az üç yıl muhafaza edilir.
Alıcı ve satıcıların sorumluluk ve yükümlülükleri
MADDE 9 –
(1) Alıcı ve satıcılar, bu Yönetmelik hükümleri çerçevesinde aldıkları veya sattıkları sığır cinsi hayvanların hayvan sağlığı ve refahı, alım ve satımlarına ilişkin gerekli bildirimleri bildirim süresi içinde ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne bildirmekle sorumlu ve yükümlüdür.
(2) Kurbanlık amacıyla hayvan alan ve bu hayvanı kesen alıcıların bildirim yapması zorunlu değildir.
Kesimhane yetkililerinin sorumluluk ve yükümlülükleri
MADDE 10 –
(1) Kesimhane yetkilileri, kesimhanelerine kesim için getirilen sığır cinsi hayvanların bu Yönetmelik hükümlerine göre tanımlandığını ve yanlarında hayvan pasaportlarının bulunduğunu kontrol etmek, veteriner sağlık raporu veya hayvan pasaportu bulunmayan ya da veteriner sağlık raporu veya hayvan pasaportunda yanlış bilgileri bulunan veya tanımlanmamış sığır cinsi hayvanların kesimlerine izin vermemek, kesimhanelerinde kesimleri sağlanan sığır cinsi hayvanların nakil belgelerini en az üç yıl süre ile muhafaza etmek, kesimleri sağlanan sığır cinsi hayvanların veri tabanından düşümlerini yapmak, kulak küpelerini biriktirerek Bakanlıkça belirlenen usul ve esaslar gereğince imhalarını sağlamak, hayvan pasaportlarını İl/İlçe Müdürlüğüne kesim tarihlerinden itibaren yedi gün içinde teslim etmek ve bu Yönetmeliğin kendileri ile ilgili diğer hükümlerini yerine getirmekle sorumlu ve yükümlüdürler.
(2) Tanımlanmamış veya ilgili mevzuattaki şartları taşımayan hayvanların kesimhaneye getirilmesi durumunda resmî veya yetkilendirilmiş veteriner hekim gerekli yasal işlemlerin uygulanmasını sağlamak üzere bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne bildirimde bulunur.
Hayvan satış yerindeki yetkililerinin sorumluluk ve yükümlülükleri
MADDE 11 –
(1) (Değişik: RG-29/6/2018-30463) Hayvan satış yeri yetkilileri, satış için getirilen sığır cinsi hayvanların bu Yönetmelik hükümlerine göre tanımlandığını, yanlarında hayvan pasaportlarının bulunduğunu ve veri tabanındaki kayıtlarını kontrol etmek, bu Yönetmelik şartlarına göre tanımlanmamış, pasaportu bulunmayan veya hayvan pasaportunda yanlış bilgileri bulunan sığır cinsi hayvanların satış yerine girişlerine izin vermemek, satış yerine girişlerine izin verilen hayvanların hayvan pasaportlarını alıcısına teslim etmek, pasaportun bir nüshasını en az üç yıl süre ile muhafaza etmek ve bu Yönetmeliğin kendileri ile ilgili diğer hükümlerini yerine getirmekle sorumlu ve yükümlüdürler.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Sığır Cinsi Hayvanların Tanımlanması ve Tescili Sistemi
Sistemin unsurları
MADDE 12 –
(1) Sığır cinsi hayvanların tanımlanması ve kayıt altına alınması sistemi aşağıdaki unsurlardan oluşur:
a) Hayvanları bireysel olarak tanımlamak için kulak küpesi.
b) Bilgisayar destekli veri tabanı.
c) Hayvan pasaportu.
ç) Her bir işletmede tutulan bireysel kayıtlar.
Bilgi erişimi
MADDE 13 –
(1) Genel Müdürlüğün bu Yönetmelik çerçevesindeki tüm bilgilere; İl/İlçe Müdürlüğünün de kendi görev, yetki ve sorumluluk sahasındaki bilgilere erişimini sağlayan sistem kullanılır. Bakanlık, ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde bilgi gizliliğinin ve korunmasının sağlanması şartıyla, Bakanlık tarafından tanınan üretici ve tüketici örgütleri dâhil tüm ilgili taraflara gerekli önlemleri alarak, paydaşların uygun şartları haiz olmaları halinde, bu bilgilere erişimleri için izin verebilir.
Sığır cinsi hayvanların tanımlanması ve müracaat
MADDE 14 –
(1) (Değişik: RG-21/6/2014-29037)(1) Sığır cinsi hayvanların tanımlanması doğumundan itibaren en geç (Değişik ibare: RG-28/11/2020-31318)6 ay içinde, ancak (Değişik ibare: RG-28/11/2020-31318)6 aydan önce hayvan doğduğu işletmeyi terk edecekse işletmeyi terk etmesinden önce gerçekleştirilir.
(2) Hayvanların tanımlanması hayvan sahiplerinin İl/İlçe Müdürlüğüne veya Bakanlıkça yetki verilen kurum veya kuruluşa bildirim süresi içinde müracaatı ile bu Yönetmeliğin ilgili hükümleri çerçevesinde İl/İlçe Müdürlüğünce onaylanmış tanımlama araçlarının hayvanlara uygulanması ve veri tabanına kayıt edilmesi suretiyle gerçekleştirilir.
(3) Hayvanların her iki kulağına da uygulanan kulak küpesi hayvanın bireysel olarak tanımlanmasını sağlayacak aynı özgün tanımlama numarasını taşır.
(4) Birinci fıkradaki tanımlama süresi geçtikten sonra hayvanların tanımlanması, Kanunun ilgili hükümlerine göre hayvan sahibine idari para cezası verildikten sonra gerçekleştirilir.
(5) Bu Yönetmelik şartlarına göre tanımlanmayan hayvanlar bulunduğu işletmeden nakledilemez.
(6) (Mülga: RG-28/11/2020-31318)
(7) (Mülga: RG-28/11/2020-31318)
(8) (Ek: RG-28/11/2020-31318) İl hayvan sağlık zabıtası komisyonu tarafından alınan kararla, ilin coğrafi yapısı, personel ve araç durumu, iklim şartları, doğal afet, idare kaynaklı gecikmeler veya mücbir sebepler nedeniyle bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanımlanmayan sığır cinsi hayvanlar, birinci fıkrada belirtilen tanımlama süresine bakılmaksızın tanımlanır. İl hayvan sağlık zabıtası komisyonu kararları takvim yılını kapsar. İl hayvan sağlık zabıtası komisyonu kararı alınması durumunda 43 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinin beşinci alt bendinde yer alan annesinin bireysel tanımlama numarası aranmaz.
Kulak küpelerinin işletmelere tahsisi ve uygulanması
MADDE 15
(1) Üzerinde bireysel tanımlama numaraları bulunan kulak küpeleri, Bakanlıkça belirlenecek usul ve esaslar dâhilinde ilgili İl/İlçe Müdürlüğü tarafından kendi görev, yetki ve sorumluluk sahasındaki işletmelere tahsis edilir.
(2) Üzerinde bireysel tanımlama numaraları bulunan kulak küpeleri, Bakanlıkça belirlenecek usul ve esaslar dâhilinde ilgili İl/İlçe Müdürlüğü veya yetki verilen hayvan sahibi, kimliklendirici, serbest veteriner hekim, kurum ya da kuruluşlar tarafından kendi görev, yetki ve sorumluluk sahasındaki işletmelerdeki hayvanlara uygulanır.
Sığır cinsi hayvanlarda tanımlama döneminin bir yıla kadar uzatılması için izin verilmesi
MADDE 16 –
(Başlığı ile Birlikte Değişik: RG-28/11/2020-31318)
(1) Doğal afet veya mücbir sebepler nedeniyle bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanımlanamayan sığır cinsi hayvanlar ile süt üretiminde kullanılmayan emziren ineklerin buzağılarına küpe uygulamasında, 17 nci, 18 inci ve 19 uncu maddelerde belirtilen koşullara uymak şartıyla, 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen sürenin uzaması için bu işletmelere bir yıla kadar İl Müdürlüğü tarafından izin verilir.
Sığır cinsi hayvanların tanımlanmasında işletmelere izin verme koşulları
MADDE 17 –
(1) 16 ncı maddede belirtildiği şekilde aşağıdaki koşulları sağlayan işletmelere küpeleme döneminin uzatılması için izin verilir.
a) Emziren ineklerin ekstansif şartlar altında yetiştirildiği, serbest olarak beslendiği işletmeler.
b) Sığır cinsi hayvanlara fiziksel temasın güç olduğu doğal engellere sahip işletmeler.
c) İnsanlarla düzenli temas kurmaya alışkın olmayan ve ileri derecede agresif davranışlar gösteren sığır cinsi hayvanların bulunduğu işletmeler.
ç) (Ek: RG-28/11/2020-31318) Doğal afet veya mücbir sebeplerden dolayı bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanımlama yapılamayan işletmeler.
(2) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) 16 ncı maddede belirtilen koşulları taşıyan işletmelerdeki hayvanların küpelenmesinde 43 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendinin beşinci alt bendinde yer alan annesinin bireysel tanımlama numarası aranmaz.
(3) İl Müdürlüğü doğal engellere sahip özel coğrafi bölgelerdeki işletmeleri veya özel hayvan ırklarına yönelik verilen izinlerin sınırlandırılması amacıyla ilave kriterleri belirler.
(4) (Mülga: RG-28/11/2020-31318)
Bir yıla kadar tanımlanan sığır cinsi hayvanların veri tabanına kaydı (Değişik başlık: RG-28/11/2020-31318)
MADDE 18 –
(1) İl/İlçe Müdürlüğü tarafından 16 ncı madde ile izin verilen işletmelerde;
a) Hayvan sahibi, İl/İlçe Müdürlüğü veya Bakanlık tarafından tanımlama yetkisi verilmiş kişi, kurum veya kuruluşa her bir hayvanın doğum bildirimini süresi içinde yapar.
b) İl/İlçe Müdürlüğü veya Bakanlık tarafından yetki verilmiş kişi, kurum veya kuruluşa doğum bildirimi yapılan hayvanın kulak küpesinin bu işletmeye tahsisini yapar ve veri tabanına kulak küpesi takılacak hayvan olarak kayıt eder.
Bir yıla kadar sığır cinsi hayvanların tanımlanması koşulları (Değişik başlık: RG-28/11/2020-31318)
MADDE 19 –
(1) (Değişik cümle: RG-28/11/2020-31318) 16 ncı madde ile izin verilen işletmelerde, buzağılara tahsis edilen kulak küpeleri en geç bir yıla kadar aşağıdaki durumlarda takılır.
a) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) Altı ay ile bir yıllık yaş arasındaki hayvanlar.
b) (Mülga: RG-28/11/2020-31318)
c) Hayvan işletmeden ayrılacaksa, işletmeden ayrılmadan önce.
Kulak küpelerinin sökülmesi veya değiştirilmesi
MADDE 20 –
(1) Kulak küpeleri, Genel Müdürlük veya ilgili İl/İlçe Müdürlüğünün izni olmaksızın hiçbir surette sökülemez veya değiştirilemez.
(2) Kulak küpelerinin Genel Müdürlük veya ilgili İl/İlçe Müdürlüğünün izni olmaksızın sökülmesi ve değiştirilmesi durumunda, Kanunun ilgili hükümleri uygulanır.
Düşen veya kayıp olan kulak küpeleri
MADDE 21 –
(1) Hayvan sahibi, tanımlanan bir sığır cinsi hayvanın kulak küpelerinin birinin ya da ikisinin de düştüğünü veya üzerlerindeki bilgilerin silindiğini tespit ederse otuz gün içinde (Mülga ibare: RG-28/11/2020-31318) (…) ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne veya Bakanlıkça yetki verilmiş kurum veya kuruluşlara müracaat eder ve kaybolan ya da silinen kulak küpesi veya küpelerinin yerine aynı özgün tanımlama numarasını içeren yenisi veya yenileri takılır.
(2) (Değişik: RG-24/5/2022-31845) İthal edilen sığır cinsi hayvanların düşen ya da silinen kulak küpesi, ihracatçı ülke tarafından verilen orijinal bireysel tanımlama numarasını muhafaza eden ancak Bakanlığın logosunu taşıyan veya varış işletmesinde tahsis edilen bireysel tanımlama numarasını içeren yenisiyle değiştirilir.
(3) (1/1/2026 Tarihinde Mülga: RG-05/09/2025-33008) Bakanlıkça belirlenen korunmuş bölgeler hariç olmak üzere hayvanın aynı özgün tanımlama numarasının beyan edilemediği durumlarda hayvan sahibi tarafından EK-3’te yer alan taahhütnamenin verilmesi halinde hayvanlar tanımsız hayvan olarak kabul edilir ve bu durumda hayvan sahibine Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi kapsamında, hayvanların nakil sırasında yakalanması halinde ise (f) bendi kapsamında idari para cezası uygulanır ve hayvanlar yeni tanımlama numarasını içeren kulak küpesi ile tanımlanır.
Kulak küpesi numarasının belgelerde belirtilmesi
MADDE 22 –
(1) Tanımlanan sığır cinsi hayvanların kulak küpeleri üzerinde bulunan özgün tanımlama numaraları, sığır cinsi hayvanlarla ilgili olarak hazırlanacak hayvan sigortaları, hayvan sağlığı ve hayvancılıkla ilgili olarak laboratuvar için numune alınması ve gönderilmesi ile ilgili belgeler, laboratuvar analizleri ile ilgili belgeler ve analiz raporları, yurtiçi hayvan nakilleri için düzenlenenler dâhil hayvancılıkla ilgili her türlü veteriner sağlık raporu, hayvan alış ve satışları ile ilgili proforma fatura veya faturalar, her türlü hayvan sertifikaları, hayvanlardan elde edilen hayvansal ürünlerle ilgili her türlü belgeler ve sığır cinsi hayvanlar ve hayvancılıkla ilgili olarak tanzim edilecek her türlü diğer belgelerde mutlaka belirtilir.
Hayvan pasaportu ve sığır cinsi hayvanların yer değiştirmesi
MADDE 23 –
(1) (Değişik: RG-24/5/2022-31845) İthal edilerek 32 nci madde gereğince veri tabanına kayıt edilen sığır cinsi hayvanlar için ilgili il/ilçe müdürlüğü tarafından bir hayvan pasaportu düzenlenir.
(2) (Mülga: RG-24/5/2022-31845)
(3) (Değişik: RG-29/6/2018-30463) Tanımlanan sığır cinsi hayvanın her bir işletme değiştirmesinde hayvan pasaportu hayvanın beraberinde bulundurulur. Sığır cinsi hayvanların alım veya satım sonucu işletme değiştirmelerinde alıcı ve satıcılar hayvanlara ait pasaportların kendileri ile ilgili kısımlarını imzalar ve pasaport ile bildirim süresi içinde ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne bildirimde bulunur.
(4) Hayvan sahibi işletmeye her bir sığır cinsi hayvan gelişinde hayvanın pasaportunu kontrol eder ve işletmeden her bir sığır cinsi hayvan ayrılışında hayvanın yanında pasaportunun bulunmasını sağlar.
(5) Sığır cinsi hayvanların (Ek ibare: RG-28/11/2020-31318)il dışı işletme değiştirmelerinde bildirim süresi içerisinde çıkış veya varış bildirimi yapılmadığının tespit edilmesi halinde, işletme sahiplerine Kanuna göre idari para cezası uygulanır.
(6) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) Hayvan sahiplerine; işletmesine belgeli olarak geldiği tespit edilen hayvanlarını bildirim süresi içerisinde bildirmemesi veya hayvanların belgesiz olarak geldiği tespit edilirse Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi hükmü gereği idari para cezası uygulanır.
(7) Varış işletmesine idari para cezasının verilmesini takiben, hayvanın çıkış işletmesinin bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne bilgi verilir. Hayvanların çıkış işletmesinin sahibine Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrası (e) bendi hükmü gereği gerekli bildirimde bulunmadığından dolayı idari para cezası uygulanır ve hayvanların veri tabanından nakli yapılır.
(8) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) İşletme ziyaretleri veya aşılama çalışmaları sırasında; bu maddenin altıncı ve yedinci fıkraları, 8 inci maddede belirtilen hayvan sahibinin sorumluluk ve yükümlülükleri ile 70 inci maddenin birinci fıkrasında belirtilen bildirim süresine bakılmaksızın; ölen veya kesilen hayvanların, ölüm, kesim ve işletmede zorunlu kesim işlemleri veri tabanında kaydedilir. İşletmede fiilen tespit edilemeyen ancak işletmede kayıtlı olan hayvanların nakilleri Bakanlıkça belirlenen işletmeye veri tabanında kaydedilir. İşletmede fiilen bulunan ancak il içinde başka işletmede kayıtlı olan hayvanların nakilleri fiilen bulundukları işletmeye veri tabanında kaydedilir. İşletmede fiilen bulunan ancak il dışında başka bir işletmede kayıtlı olan hayvanların nakilleri, Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi hükmü gereği idari para cezası uygulandıktan sonra fiilen bulundukları işletmeye veri tabanında kaydedilir.
Ölüm hali
MADDE 24 –
(1) Sığır cinsi hayvanların ölümleri halinde, bulundukları işletmenin işletme defterine/formuna hayvan sahibi tarafından kaydedilir ve bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne bildirim süresi içinde bildirilir. Ölen sığır cinsi hayvanın pasaportu bildirim süresi içinde bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne hayvan sahibi tarafından iade edilir.
(2) Sığır cinsi hayvanlar kesim için kesimhaneye gönderilirse, pasaportların bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne iadesinden kesimhanenin işleticisi sorumludur.
Kurban bayramı nedeniyle kesim
MADDE 25 –
(1) (Değişik: RG-29/6/2018-30463) Kurban Bayramı nedeniyle kesilecek sığır cinsi hayvan satışlarında, kesilen hayvanların kayıtlardan düşülmesi maksadı ile satıcı hayvan pasaportlarını bu hayvanların kurbanlık olarak satıldığını belirterek (Değişik ibare: RG-28/11/2020-31318)otuz gün içinde en yakın İl/İlçe Müdürlüğüne teslim eder.
Kesimhane dışında acil kesim
MADDE 26-
(Başlığı ile Birlikte Değişik: RG-24/5/2022-31845)
(1) Kesimhane dışında acil kesimi yapılan sığır cinsi hayvanlar hakkında, 27/12/2011 tarihli ve 28155 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Hayvansal Gıdalar İçin Özel Hijyen Kuralları Yönetmeliği hükümlerine göre hareket edilir.
Sığır cinsi hayvanın kaybolması veya çalınması
MADDE 27 –
(1) Tanımlanmış sığır cinsi hayvan kaybolur veya çalınır ise, hayvan sahibi yedi gün içinde durumu ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne bildirir ve hayvana ait pasaportu teslim eder. Kaybolan veya çalınan hayvanların durumları İl/İlçe Müdürlüğünce veritabanına kayıt edilir.
(2) Çalınan veya kaybolan hayvanlar daha sonra bulunur ise, bulunan hayvanların pasaportlarda belirtilen hayvanların tanımlarına ve bireysel tanımlama numaralarına uygun bulunmaları durumunda bu hayvanlara ait pasaportları ilgili İl/İlçe Müdürlüğü tutanakla hayvan sahibine yeniden teslim eder.
İşletme kayıt defteri/formu ve düzenlenmesi
MADDE 28 –
(1) Tescil edilen işletmelerdeki sığır cinsi hayvanlar için hayvan sahibi tarafından işletme kayıt defteri/formu tutulur.
(2) Hayvan sahibi işletme kayıt defteri/formunda güncel kayıtları tutar; işletmeye gelen veya işletmeden ayrılan tüm sığır cinsi hayvanların hareketlerinin tarih, gittiği veya geldiği işletmesinin bilgileri, hayvan sahiplerinin bilgileri ile işletme içindeki tüm sığır cinsi hayvanın tanımlama numarası, doğum tarihi, cinsiyeti, ırkı, rengi ve ölüm tarihi bilgilerini işletme kayıt formuna kayıt ederek bildirim süresi içinde bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne bildirir.
(3) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) İşletme kayıt defteri/formu, Ek-2’de belirtilen şekilde düzenlenir. İşletmeye ait bilgileri içeren işletme kayıt defteri/formu, elle yazılı formda veya bilgisayar ortamında tutulur, en az üç yıl saklanır ve İl/İlçe Müdürlüğü tarafından talep edilmesi hâlinde hayvan sahibi tarafından ibraz edilir.
(4) Yetkili otorite adına kayıt ve tarihlerin kontrolünü yapan denetim görevlisinin adı ve imzası raporda bulunur.
İşletme kayıt defteri/formunun kaybolması, çalınması veya imha edilmesi
MADDE 29 –
(1) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) Sığır cinsi hayvanlara ait bilgileri içeren işletme kayıt defteri/formu kaybolmuş, çalınmış veya imha edilmiş ise, hayvan sahipleri bildirim süresi içinde durumu yazılı olarak veya elektronik ortamda ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne bildirir.
Denetim ve kontroller
MADDE 30 –
(1) İşletmeler, sığır cinsi hayvanların tanımlanması ve tesciline ilişkin kontroller, kesimhane, hayvan satış yerleri, geçici kurban kesim yerleri ve sınır kontrol noktalarının bu Yönetmelik çerçevesindeki kontrolleri Genel Müdürlük veya ilgili İl/İlçe Müdürlüğü tarafından yapılır.
Masraflar
MADDE 31 –
(1) 12 nci maddenin birinci fıkrasının (Mülga ibare: RG-29/6/2018-30463) (…) (c) ve (ç) bentlerinde belirtilen unsurlar ile bu Yönetmelik gereği uygulanacak kontrollere ilişkin masraflar hayvan sahipleri tarafından karşılanır.
(2) Tanımlama araçlarının uygulama ücreti Bakanlık tarafından belirlenir ve güncellenir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
İthalat ve İhracat
İthal hayvanların kaydı
MADDE 32-
(Başlığı ile Birlikte Değişik: RG-24/5/2022-31845)(2)
(1) 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ülkeye Giriş Yapan Canlı Hayvanlarda Yürütülecek Veteriner Kontrollerinin Düzenlenmesine Dair Yönetmelik hükümlerine göre kontrollere tabi tutularak ithal edilen sığır cinsi hayvanlar, (Mülga ibare: RG-16/5/2024-32548)(Değişik ibare: RG-16/5/2024-32548)on gün içinde varış işletmesinde ve işletmeyi terk etmeden önce, ülke kodu bulunan bireysel tanımlama numarası ile tanımlanmış ise orijinal bireysel tanımlama numarasıyla, bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanımlanmamış ise varış işletmesinde tahsis edilen bireysel tanımlama numarası ile veri tabanına kaydedilir.
Avrupa Birliğine üye ülkelerden ithalat
MADDE 33 –
(Mülga: RG-24/5/2022-31845)
İhraç hayvanların kaydı
MADDE 34-
(Başlığı ile Birlikte Değişik: RG-24/5/2022-31845)
(1) Sığır cinsi hayvanların diğer ülkelere ihraç edilmeleri durumunda, hayvanların pasaportları ihracatçı tarafından ihracat yapılacak gümrük kapısının bulunduğu ildeki il/ilçe müdürlüğüne teslim edilir. Hayvan kayıtlarının veri tabanından düşümü, pasaportların teslim edildiği il/ilçe müdürlüğü tarafından yapılır.
Avrupa Birliğine üye ülkelere ihraç
MADDE 35 –
(Mülga: RG-24/5/2022-31845)
BEŞİNCİ BÖLÜM
İşletmelerin Tanımlanması ve Tescili
Tescil
MADDE 36 –
(1) Bünyesinde sığır cinsi hayvan bulunduran tüm işletmeler tanımlanır ve tescil edilir.
İl/İlçe Müdürlüğüne müracaat
MADDE 37 –
(1) Hayvan sahibi işletmesinin tanımlanması ve tescili için işletmenin bulunduğu yerdeki İl/İlçe Müdürlüğüne müracaat eder.
İşletmelerin tanımlanması
MADDE 38 –
(1) İşletmeler, 36 ncı maddeye göre her il için ilgili İl/İlçe Müdürlüğünce veri tabanından tahsis edilecek il içi işletme tanımlama numarası ile tanımlanır. İşletme numarası mükerrer olamaz.
(2) Tanımlanan işletmelere İl/İlçe Müdürlüğü veya Bakanlıkça yetki verilen kurum veya kuruluşlar ya da hayvan sahibi tarafından işletme girişindeki uygun bir yere 40 ıncı maddede belirtilen bir işletme plakası takılır.
İşletme tanımlama numarası tahsisi
MADDE 39 –
(1) 37 nci maddede belirtilen müracaat üzerine her bir işletme için özgün bir işletme tanımlama numarası, aynı hayvan sahibine ait birden fazla işletme bulunması durumunda, hayvan sahibinin her bir işletmesi için ayrı bir özgün işletme tanımlama numarası tahsis edilir. İşletme tanımlama numarası bir gerçek ya da tüzel kişiliğe tahsis edilir.
İşletme tanımlama numarası
MADDE 40 –
(1) İşletme tanımlama numaraları aşağıda belirtilen şekilde tahsis ve kayıt edilir.
a) İşletme tanımlama numarası, 49 uncu maddede belirtilen iki haneli ülke kodu ve ülke kodu, iki hanelik il trafik kodundan ayrı olmak üzere en fazla on rakamdan oluşan bir tanımlama numarasından oluşur.
b) İşletme tanımlama numarası, veri tabanına ve işletme tescil belgesine kaydedilir. Bu numara işletmenin kaydı sırasında veri tabanından otomatik olarak verilir.
c) (Değişik: RG-29/6/2018-30463) İşletme tanımlama plakası üzerinde işletme tanımlama numarası, işletme tanımlama numarasını içeren barkod, karekod veya mikroçip ile Bakanlık logosu bulunur.
İşletmelerin tescili
MADDE 41 –
1) İşletmenin bağlı bulunduğu yerdeki İl/İlçe Müdürlüğü tarafından müracaatı uygun bulunarak değerlendirilen, işletme veya işletmeleri tanımlanan hayvan sahibine işletme tescil belgesi (Mülga ibare: RG-28/11/2020-31318) (…) ve işletme plakası teslim edilir.
(2) İl/İlçe Müdürlüğü tarafından veri tabanında kayıtlı işletmelerin de işletme plakalarının işletme girişinde uygun bir yere takılması sağlanır.
ALTINCI BÖLÜM
Veri Tabanı
Bilgisayar destekli veri tabanı
MADDE 42 –
(1) Genel Müdürlük tarafından bilgisayar destekli işlevsel bir veri tabanı kurulur. Bu Yönetmelik gereği talep edilen tüm bilgiler söz konusu bilgisayar destekli veri tabanında saklanır.
Veri tabanında bulunması gereken bilgiler
MADDE 43 –
(1) Bilgisayar destekli veri tabanında asgari aşağıdaki bilgiler bulunur.
a) Tanımlanmış ve kayıt altına alınmış her bir sığır cinsi hayvan için;
1) Bireysel tanımlama numarası.
2) Doğum tarihi.
3) Cinsiyeti.
4) Irkı.
5) Annesinin bireysel tanımlama numarası veya Avrupa Birliği üye ülkeleri dışındaki ülkelerden ithalat halinde, 32 nci maddenin birinci fıkrası gereğince verilen ve orijin tanımlama numarası ile bağlantılı bireysel tanımlama numarası.
7) Hayvanın bulunduğu işletmelerin tanımlama numaraları ve işletme değiştirme tarihleri.
8) İhracat durumunda hayvanın ihraç edildiği ülkenin adı ve ihraç edildiği tarih.
9) Ölüm veya işletmede zorunlu kesim tarihi ve yeri.
10) Kesimhane kesimlerinde kesimhanenin adı, adresi, ruhsat numarası ve kesim tarihi.
b) Her bir işletme için;
1) Ülke kodu ve il trafik kodu, ayrı olmak üzere en fazla on rakamdan oluşan bir tanımlama numarası.
2) İşletmenin ait olduğu veya işletmeden kanuni olarak sorumlu hayvan sahibinin adı, T.C. Kimlik Numarası, ikametgâh ve işletmenin adresi, coğrafi koordinatları ve varsa telefon/faks numarası ile e-posta adresi.
c) Veri tabanından aşağıdaki bilgilerin daima elde edilebilir olması gerekir.
1) İşletmedeki mevcut tüm sığır cinsi hayvanların bireysel tanımlama numaraları.
2) Her bir sığır cinsi hayvanın doğduğu işletmeden veya Avrupa Birliği üye ülkeleri dışındaki ülkelerden ithalat halinde, hayvanın ithal edildiği işletmeden başlamak suretiyle değiştirdiği işletmelerin bir listesi.
ç) Tanımlanmış ve kayıt altına alınmış sığır cinsi hayvanların destekleme veya prim ödemelerinden faydalanıp faydalanmadıkları, eğer faydalanmışlarsa destekleme veya prim ödeme tarihleri.
(2) Birinci fıkrada belirtilen bilgiler sığır cinsi hayvanın ölüm veya kesim tarihini takip eden üç yıl süresince veri tabanında bulundurulur.
Veri tabanına kayıt
MADDE 44 –
(1) Bu Yönetmelik hükümlerine göre tanımlanmayan hiçbir sığır cinsi hayvan veri tabanına ve hayvancılıkla ilgili başka veri tabanına kaydedilmez.
Diğer veri tabanları ile uyumluluk
MADDE 45 –
(1) 42 nci maddede belirtilen veri tabanının, ilgili diğer ulusal veri tabanları ile uyumlu ve bunlarla bilgi değişimine uygun olması gerekir.
Veri tabanında bilgi erişimi
MADDE 46 –
(1) Bakanlık, ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde bilgi gizliliğinin ve korunmasının sağlanması şartıyla Bakanlık tarafından tanınan üretici ve tüketici örgütleri dâhil tüm ilgili tarafların da veri tabanındaki bilgilere erişimleri için gerekli önlemleri alır, paydaşların uygun şartları taşımaları halinde bilgi erişimine izin verebilir.
YEDİNCİ BÖLÜM
Tanımlama Araçlarına İlişkin Hususlar
Tanımlama araçları
MADDE 47 –
(1) Bireysel olarak tanımlanacak sığır cinsi hayvanlar, Bakanlık tarafından belirlenen özelliklere sahip tanımlama araçlarıyla tanımlanır.
Plastik kulak küpelerinde bulunması gereken karakterler
MADDE 48 –
(1) Bu Yönetmelik hükümleri gereği sığır cinsi hayvanların tanımlanmasında kullanılacak plastik kulak küpelerinin üzerinde lazer tekniği ile silinmez şekilde baskılı asgari aşağıda belirtilen hususlar bulunur.
a) (Değişik: RG-21/6/2014-29037) Plastik kulak küpeleri Bakanlık logosunu ihtiva eder.
b) Sığır cinsi hayvanların plastik kulak küpeleri üzerindeki bireysel hayvan tanımlama numarası en fazla on dört karakterden oluşur. Bu karakterlerden;
1) İlk iki hane ülke kodunu,
2) (Değişik: RG-16/5/2024-32548) Ülke kodundan sonraki iki hane il trafik kodunu,
3) İl trafik kodunu takip eden en fazla on hane hayvanın bireysel tanımlama numarasını,
oluşturur.
(2) Plastik kulak küpelerinin dişi yaprağı 49 uncu maddenin birinci fıkrasında belirtilen bilgiler ile 50 nci maddede belirtilen barkodu, erkek yaprağı ise sadece hayvanın bireysel tanımlama numarasını ihtiva eder.
Ülke kodu
MADDE 49
(1) Plastik kulak küpelerinde ülke kodu TR şeklinde gösterilir.
Barkod
MADDE 50 –
(1) Sığır cinsi hayvanın plastik kulak küpeleri üzerinde ayrıca bir barkod bulunur. Barkodlarla ilgili detaylı hususlar Bakanlıkça belirlenir.
Plastik kulak küpelerinin kalite ile ilgili teknik özellikleri ve taşıması gereken şartlar
MADDE 51 –
(1) Sığır cinsi hayvanların tanımlanmasında kullanılacak plastik kulak küpelerinin teknik olarak;
a) Sağlam, büküldüğü zaman kırılmayacak, esnek, yüksek kaliteli plastik materyalden imal edilmiş ve Bakanlık tarafından belirlenen sarı renkte,
b) Hayvanın hayatı süresince dış etkilere ve farklı iklim şartlarına fiziksel olarak dayanıklı ve kolay okunabilir,
c) Yeniden kullanılabilir olmayan, dişi yaprakla erkek yaprağın birbirinden ayrılmasını engelleyecek yapıda ve kulağa takılı kalacak tarzda dizayn edilmiş,
ç) Kulak dokusuna ve hayvan sağlığına zarar vermeyecek hammaddelerden üretilmiş,
d) 48 inci maddede belirtilen silinmez ve değiştirilemez bilgileri taşıyor,
olması gerekir.
Plastik kulak küpelerinin yapısı ve modeli
MADDE 52 –
(1) Sığır cinsi hayvanların tanımlanmasında kullanılacak plastik kulak küpelerinin yapısı ve modeli aşağıda belirtilmiştir.
a) Her bir plastik kulak küpesi, bir erkek ve bir dişi parça olmak üzere iki parçadan oluşur.
b) Her bir plastik kulak küpesi, lazer tekniği ile silinmez şekilde baskılı olarak 48 inci maddede belirtilen bilgi ve hususları ihtiva eder.
c) Plastik kulak küpesinin her bir yaprağının eni en az 55 mm, yüksekliği en az 45 mm’dir.
ç) Plastik kulak küpesi üzerindeki karakterlerin yüksekliği minimum 5 mm’dir.
Diğer tanımlama araçları
MADDE 53 –
(1) Bakanlık, hayvanların bir kulağına uygulanan plastik kulak küpesinin bu Yönetmelikte belirtilen hükümleri karşılaması şartıyla, tanımlama için ilave olarak elektronik özellikte ve başka yapıda tanımlama araçları seçebilir. Diğer tanımlama araçlarının yapısı ve modeli Bakanlıkça belirlenir.
SEKİZİNCİ BÖLÜM
Sığır Cinsi Hayvan Pasaportu
Hayvan pasaportu
MADDE 54 –
(1) Tescil edilen işletmelerde tanımlanan her bir sığır cinsi hayvan için hayvan sahibinin müracaatı üzerine bir hayvan pasaportu düzenlenir.
(2) (Değişik: RG-29/6/2018-30463) Bu Yönetmeliğe uygun olarak düzenlenmiş hayvan pasaportu bulunan sığır cinsi hayvanların satın alınması durumunda, alıcı satın aldığı hayvana ait alıcı ve satıcı tarafından imzalanmış pasaport ile İl/İlçe Müdürlüğüne bildirimde bulunduğunda, yeni hayvan pasaportunun düzenlenmesi için müracaatta bulunur ve bu hayvan için ilgili İl/İlçe Müdürlüğünce veya Bakanlıkça yetki verilen kurum ve kuruluşlar tarafından güncel hayvan pasaportu düzenlenir ve düzenlenen hayvan pasaportu hayvan sahibi tarafından teslim alınır.
(3) Sığır cinsi hayvanlara ait pasaportların kaybolması, çalınması veya imha olması halinde hayvan sahibi yedi gün içinde durumu bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne bildirir. Hayvan sahibinin talebi üzerine İl/İlçe Müdürlüğü (Mülga ibare: RG-29/6/2018-30463) (…) hayvanlar için yeniden pasaport düzenler.
Hayvan pasaportunun ihtiva edeceği bilgiler
MADDE 55 –
(1) Tanımlanan her bir sığır cinsi hayvan için düzenlenecek hayvan pasaportunda en az aşağıdaki bilgiler bulunur:
a) (Değişik: RG-24/5/2022-31845)(2) 43 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi ve (b) bendinin (1) numaralı alt bendinde belirtilen bilgiler.
b) (Değişik: RG-24/5/2022-31845)(2) Nakliyeciler hariç olmak üzere işletme değiştirmesi durumunda işletme sahiplerinin adı, soyadı, adresi ve imzası.
c) (Değişik: RG-21/6/2014-29037) Pasaportu düzenleyen İl/İlçe Müdürlüğünün veya Bakanlıkça yetki verilen kurum ve kuruluşun adı ve düzenleyenin imzası.
ç) Pasaportun düzenlendiği tarih.
(2) (Değişik: RG-29/6/2018-30463) Düzenlenecek pasaportların üzerinde ayrıca bir barkod veya karekod bulunur.
DOKUZUNCU BÖLÜM
Kontroller
Nokta kontroller
MADDE 56 –
(1) Bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanmasını denetlemek maksadıyla denetim görevlisi tarafından tesadüfî ve işletme sahibine haber verilmeksizin nokta kontroller uygulanır. Ancak hayvanların işletmede toplanması mümkün değilse iki gün öncesinden işletme sahibine haber verilebilir.
(2) Kontroller, her yıl İl/İlçe Müdürlüklerinin kendi görev sahalarındaki sığır cinsi hayvancılık işletmeleri için en az yüzde üçünü kapsar.
(3) Düzenlenen kontrollerde bu Yönetmelik hükümlerinin karşılanmadığı tespit edilirse, minimum kontrol oranları artırılır.
(4) Bir işletmedeki hayvan sayısı yirminin altında ise hayvanların tamamı, yirmi ve üzerinde ise örnekleme yöntemiyle hayvanların en az yüzde beşi kontrol edilir.
(5) Örnekleme yöntemiyle yapılan kontrollerde bu Yönetmelik hükümlerine uygun olmayan bir durum tespit edilirse işletmedeki tüm hayvanlar kontrol edilir.
Kontrol edilecek işletmelerin seçimi
MADDE 57 –
(1) İl/İlçe Müdürlüğü tarafından kontrol edilecek işletmelerin seçimi bir risk analizi bazında yapılır.
Risk analizi
MADDE 58 –
(1) Her bir işletme için hazırlanacak risk analizinde aşağıdaki hususlar dikkate alınır.
a) İşletmedeki sığır cinsi hayvan sayısı ile bu Yönetmelik hükümleri gereğince tanımlanmış ve kayıt altına alınmış hayvan sayısı.
b) Halk ve hayvan sağlığı ile ilgili hususlar, sürülerin sağlık statüleri ve özellikle işletmede daha önce hastalık mihraklarının bulunup bulunmadığı.
c) Özellikle işletmede tutulan kayıtlar ve işletmedeki mevcut hayvanlara ait pasaportların muhafazasına ilişkin olarak önceki yıllarda uygulanan kontrollerin sonuçları.
ç) İşletme ve işletmedeki hayvanlarla ilgili bilgilerin İl/İlçe Müdürlüğüne uygun olarak iletilip iletilmediği.
d) Önceki yıllarda uygulanan kontrollere göre işletmede gerçekleşen önemli değişiklikler.
e) Bir önceki yılda ödenen miktarla karşılaştırmalı olarak işletmeye ödenen veya işletme tarafından talep edilen yıllık sığır destekleme ödemesi.
f) Önceki yıllarla kıyaslayarak ortaya çıkan önemli değişiklikler.
g) Bakanlıkça belirlenebilecek diğer kriterler.
Rapor hazırlanması ve gönderilmesi
MADDE 59 –
(1) İşletmelere düzenlenen her bir kontrol sonucunda kontrolleri uygulayan denetim görevlisi tarafından, kontrollerin sonuçlarını, olumsuz bulguları, kontrollerin nedenlerini ve kontroller sırasında mevcut şahısları belirten bir rapor hazırlanır. Hayvan sahibi ve denetim görevlisi tarafından da imzalanan bu raporun bir sureti hayvan sahibine verilir. Diğer sureti de ilgili İl/İlçe Müdürlüğünde kalır.
(2) Bu Yönetmelik hükümlerinin ihlal edildiğinin tespiti durumunda, hazırlanan raporun bir sureti derhâl İl/İlçe Müdürlüğüne gönderilir ve gerekli yasal işlemler uygulanır.
Yıllık raporlar
MADDE 60 –
(1) (Değişik cümle: RG-24/5/2022-31845) İl Müdürlükleri her yıl 1 Mart tarihinden önce elektronik ortamda yıllık rapor hazırlar. Bu rapor önceki yılla ilgili olarak aşağıdaki bilgileri ihtiva eder.
a) İl içinde hayvan bulunduran işletmelerin sayısı.
b) Kontrol edilen işletmelerin sayısı.
c) Raporlama dönemi başlangıcındaki kayıtlı hayvan sayısı.
ç) Kontrol edilen işletme ve hayvan sayısı.
d) Tespit edilen aksaklıklar.
e) Bu Yönetmelik gereğince uygulanan yaptırımlar.
Ülke yıllık raporu
MADDE 61 –
(1) Genel Müdürlük tarafından, (Değişik ibare: RG-24/5/2022-31845) illerin hazırladığı raporlar doğrultusunda her yıl (Değişik ibare: RG-24/5/2022-31845)elektronik ortamda ülke yıllık raporu hazırlanır.
Sığır cinsi hayvanlarda bir yıla kadar tanımlama döneminin uzatılması için izin verilen işletmelerin kontrolleri (Değişik başlık: RG-24/5/2022-31845)
MADDE 62 –
(1) İl/İlçe Müdürlüğü 16 ncı madde gereği, izin verilen her bir işletmeye yılda en az bir kere denetim ziyaretinde bulunur. 17 nci maddede belirtilen koşulların sağlanmadığı tespit edilirse, işletmeye verilen (Değişik ibare: RG-24/5/2022-31845)bir yıla kadar hayvanların tanımlama izni iptal edilir.
ONUNCU BÖLÜM
İdari Yaptırımlar
Hayvan hareketlerinin kısıtlanması
MADDE 63 –
(1) Bu Yönetmelik hükümlerine göre tanımlanmamış hiçbir sığır cinsi hayvanın işletme dışına çıkışına yasal işlemler uygulanana kadar izin verilmez, bu tür hayvanlar için pasaport ve veteriner sağlık raporu düzenlenmez.
(2) Bu Yönetmelik hükümlerine göre tanımlanmış ve kayıt altına alınmış hayvanlara hayvan hastalıklarını önleme amacı dışında veri tabanında kısıtlama konulmaz.
İşletmede hayvan hareketlerinin kısıtlanması
MADDE 64 –
(1) Bir işletmede bir ya da birden fazla hayvan 12 nci maddede belirtilen hükümlerin hiçbirisini karşılamıyorsa, yasal işlemler uygulanana kadar bu işletmeden veya bu işletmeye yapılacak tüm hayvan hareketlerine kısıtlama uygulanır.
Noksan şartlar
MADDE 65 –
(1) 12 nci maddede belirtilen tanımlama ve kayıt şartlarını sadece kısmi olarak karşılayan hayvanlar için, noksan şartların karşılanmasına kadar sadece bu hayvanların hareketleri derhal kısıtlanır.
Az sayıda sığır cinsi hayvan bulunduran işletmelerde kısıtlama
MADDE 66 –
(1) Bir işletmede 12 nci maddede belirtilen tanımlama ve kayıt şartlarını ancak kısmi olarak karşılayan sığır cinsi hayvanların sayısı yüzde yirmiyi geçerse, bu işletmedeki mevcut bütün sığır cinsi hayvanların hareketleri kısıtlanır. Bu önlem, on başın altında sığır cinsi hayvan bulunduran işletmelerde, sadece ikiden fazla hayvan bu Yönetmeliğin şartları gereği kısmi olarak tanımlanmışsa uygulanır.
(2) Tanımlanmamış hayvanlar idari para cezası uygulamasını takiben veri tabanına kayıt edilir.
Destekleme ödemesi
MADDE 67 –
(1) Bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanımlanmayan ve kayıt altına alınmayan, işletme kayıtlarını tutmayan ve bildirim yapmayan hiçbir işletmeye, hayvanı için destekleme ödemesi yapılmaz.
İspat
MADDE 68 –
(1) Bu Yönetmelik hükümlerine göre tanımlanmamış sığır cinsi hayvanların yakalanması durumunda, eğer hayvan sahibi yakalanan hayvanların tanımlarını ve hayvanların kendisine ait olduğunu ispat edemez ise, yakalanan bu tür hayvanlar kaçak olarak kabul edilir.
Masrafların ödenmemesi
MADDE 69 –
(1) Eğer hayvan sahibi, 31 inci maddede belirtilen masrafları ödemezse, bu hayvan sahibine ait hayvanlar için pasaport düzenlenmez.
Bildirim
MADDE 70 –
(1) (Değişik: RG-28/11/2020-31318) Hayvan sahibi, işletmesine ve işletmesinden yapılan sığır cinsi hayvan hareketlerini, ölümlerini, işletmede zorunlu kesimlerini, yetiştiricinin kendisine ve işletmesine ait bilgilerini otuz gün, doğumlarını 6 ay içinde ilgili İl/İlçe Müdürlüğüne bildirir. Bildirimler elektronik ortamda da yapılabilir.
(2) Hayvan sahibi süresi içerisinde gerekli bildirimlerde bulunmaz ise, ilgili İl/İlçe, Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine göre idari para cezası uygular.
(3) Hayvanların işletme değiştirmelerinde süresi içerisinde çıkış veya varış bildirimi yapılmadığının tespit edilmesi halinde, işletme sahibine Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrası (e) bendi hükmü gereği gerekli bildirimlerde bulunmadığından dolayı idari para cezası uygulanır. İdari para cezasının uygulanmasını takiben, hayvanın çıkış veya varış işletmesinin bağlı bulunduğu İl/İlçe Müdürlüğüne bilgi verilir.
Kesimhane ve hayvan satış yerleri ile ilgili kısıtlamalar
MADDE 71 –
(Değişik: RG-24/5/2022-31845)
(1) Bu Yönetmeliğe göre tanımlanmayan ve beraberlerinde pasaportu bulunmayan hiçbir sığır cinsi hayvan veya veteriner sağlık raporu bulunmayan ya da belgelerinde yanlış bilgileri bulunan sığır cinsi hayvanların kesimhanelerde kesimine, hayvan satış yerlerine girişine izin verilmez.
(2) Kesimhaneye veya hayvan satış yerine tanımlanmamış hayvanın gelmesi durumunda 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yurt İçinde Canlı Hayvan ve Hayvansal Ürünlerin Nakilleri Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre hareket edilir.
Nakil sırasında yakalanan tanımlanmamış sığır cinsi hayvanlarla ilgili işlemler
MADDE 72 –
(Değişik: RG-24/5/2022-31845)
(1) Tanımlanmamış sığır cinsi hayvanların nakil sırasında yakalanması hâlinde Yurt İçinde Canlı Hayvan ve Hayvansal Ürünlerin Nakilleri Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre hareket edilir.
İşletmede tespit edilen tanımlanmamış sığır cinsi hayvanlar
MADDE 73 –
(Değişik: RG-4/4/2017-30028)
(1) Bu Yönetmelikle belirlenen süreler içinde tanımlanmamış olduğu tespit edilen sığır cinsi hayvanlar için hayvan sahiplerine, Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi hükmü gereği idari para cezası uygulanır ve hayvanlar kimliklendirilerek kayıt altına alınır. (Ek cümleler: RG-24/5/2022-31845) Cezalı olarak tanımlanan hayvanlar, kayıt tarihinden itibaren hayvan bazlı kısıt konularak otuz gün süreyle karantina altına alınır, karantina süresi içinde Bakanlıkça belirlenen programlı aşılamaları tamamlanır, karantina süresi içerisinde hayvanların işletmeyi terk etmesi durumunda hayvan sahibine Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi gereği idari para cezası verilir. Karantinadaki hayvanların kesimhaneye veya geçici kurban kesim yerine sevkleri ile ihracat amaçlı sevkleri karantina süresine bakılmaksızın resmî veteriner hekim tarafından yapılabilir.
(2) (Değişik: RG-18/11/2023-32373) Bakanlıkça belirlenen korunmuş bölgelerde, bu Yönetmelikle belirlenen süreler içinde tanımlanmamış olduğu tespit edilen sığır cinsi hayvanlar için Bulaşıcı Hayvan Hastalıkları ile Mücadelede Uygulanacak Genel Hükümlere İlişkin Yönetmelik hükümlerine göre hareket edilir.
Tanımlama araçlarında yapılan tahrifat ve sahtecilik
MADDE 74 –
(Değişik: RG-24/5/2022-31845)
(1) Hayvanların tanımlanmasında kullanılan tanımlama araçlarında tahrifat yapanlar, sahtelerini üretenler veya uygulayanlar hakkında Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulur. Yetkili merci tarafından fiilin suç oluşturmadığına karar verilmesi durumunda Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi hükmü gereği idari para cezası verilir.
(2) 48 inci ve 49 uncu maddeler ile 51 inci maddenin birinci fıkrasının (a) ve (d) bentlerinde belirtilen özellikleri taşıyan tanımlama araçları Bakanlıktan küpe firması kayıt belgesi almış firmalar tarafından üretilebilir veya ithal edilebilir. Bakanlıktan küpe firması kayıt belgesi almadan üretim yapanlar veya ithal edenler hakkında Kanunun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi hükmü gereği Cumhuriyet savcılığına suç duyurusunda bulunulur.
ONBİRİNCİ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Yürürlükten kaldırılan yönetmelik
MADDE 75 –
(1) 28/7/2002 tarih ve 24829 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Sığır Cinsi Hayvanların Tanımlanması, Tescili ve İzlenmesi Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmıştır.
Tanımlama süresi
GEÇİCİ MADDE 1 –
(Değişik: RG-4/4/2017-30028)
(1) Herhangi bir nedenle bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak tanımlanmayan her yaştaki sığır cinsi hayvanların, 14 üncü maddenin birinci fıkrasında belirtilen tanımlama süresine bakılmaksızın (Değişik ibare: RG-3/11/2018-30584)31/3/2019 tarihine kadar tanımlama ve kayıt işlemleri yapılır.
GEÇİCİ MADDE 2 –
(Ek: RG-21/6/2014-29037)
(1) Herhangi bir nedenle bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak gerekli bildirimleri yapılmayan sığır cinsi hayvanların hareket, ölüm, kesim, işletmede zorunlu kesimleri ile yetiştiricinin kendisine ve işletmesine ait bilgiler, 70 inci maddenin birinci fıkrasında belirtilen bildirim süresine bakılmaksızın (Değişik ibare: RG-3/11/2018-30584)31/3/2019 tarihine kadar güncellenir.
Yürürlük
MADDE 76 –
(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 77 –
(Değişik: RG-3/11/2018-30584)
(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Orman Bakanı yürütür.
__________
(1) 21/6/2014 tarihli ve 29037 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yönetmelik değişikliği 1/7/2014 tarihinde yürürlüğe girer.
(2) Bu değişiklik yayımı tarihinden altı ay sonra yürürlüğe girer.
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; 4/1/2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu kapsamında yapılan ihalelerde; aday, istekli veya istekli olabileceklerin ihale sürecindeki işlem veya eylemlerin hukuka aykırılığı iddiasıyla yapacakları şikayet ve itirazen şikayet başvuruları ile bu başvuruların incelenmesi ve karara bağlanmasına ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.
Dayanak
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, 4734 sayılı Kanunun 53 üncü maddesine dayanılarak çıkarılmıştır.
Tanımlar
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmeliğin uygulanmasında, 4734 sayılı Kanunun 4 üncü maddesinde yer alan tanımlar yanında;
a) İhale süreci: İhale yetkilisince ihale onayının verildiği tarihten itibaren başlayan, sözleşmenin taraflarca imzalanıp notere onaylattırılması ve tescili ile noter onayı ve tescili gerekmeyen hallerde ise sözleşmenin taraflarca imzalanmasıyla tamamlanan süreci,
b) İlk ilan: Kamu İhale Bülteni ile birlikte işin ve/veya ihalenin yapılacağı yerde yapılan ilanlardan Kamu İhale Bülteninde yapılmış olan ilanı, Kamu İhale Bülteninde yayımlanmayan ilanlarda ise önce yapılmış olan ilanı,
c) İş günü: Ulusal bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatili günleri dışında kalan ve idari izin günlerini de kapsayan günleri,
ç) Kanun: 4734 sayılı Kamu İhale Kanununu,
d) Nihai karar: Bu Yönetmelikte yer alan usul ve esaslar çerçevesinde Kurul tarafından başvuruyu sonuçlandıran kararı ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Başvuru Yolları, Ehliyet ve Süreler
Başvuru yolları
MADDE 4 – (1) İhalelere yönelik başvuru yolları şikayet ve itirazen şikayettir.
(2) Şikayet: İhale sürecindeki işlem ve eylemlerin hukuka aykırı olduğu iddiasıyla aday, istekli veya istekli olabilecekler tarafından idareye yapılan başvurudur.
(3) İtirazen şikayet:
a) Şikayet başvurusu üzerine idare tarafından alınan kararın uygun bulunmaması veya süresi içinde karar alınmaması halinde,
b) Şikayet başvurusu üzerine idare tarafından şikayet dilekçesinin kayıtlara alındığı tarih veya sonrasında herhangi bir nedenle alınan ihalenin iptali kararına karşı,
c) İtirazen şikayet üzerine Kurul tarafından başvurunun reddine veya düzeltici işlem belirlenmesine karar verildikten sonra idare tarafından verilen ihalenin iptali kararına karşı,
Kuruma yapılan başvurudur.
Başvuru ehliyeti
MADDE 5 – (1) İhale sürecindeki hukuka aykırı işlem veya eylemler nedeniyle bir hak kaybına veya zarara uğradığını veya zarara uğramasının muhtemel olduğunu iddia eden;
a) İstekli olabilecekler; ön yeterlik ve/veya ihale dokümanının verilmesi, ön yeterlik ve/veya ihale ilanında veya ön yeterlik ve/veya ihale dokümanında yer verilen düzenlemeler ve/veya bu düzenlemeler ile idari uygulamalar arasındaki uyumsuzluklar,
b) Adaylar; belli istekliler arasında ihale usulü ile yapılan ihalelerde ön yeterlik başvurularının sunulması, değerlendirmesi ve sonuçlandırılmasına ilişkin idari işlem ve eylemler; belli istekliler arasında ihale usulü ile yapılan danışmanlık hizmet alımı ihalelerinde ise kısa listeye alınmış olmaları kaydıyla ayrıca ihale daveti ve/veya ihale dokümanının gönderilmesi, ihale dokümanında yer verilen düzenlemeler ve/veya bu düzenlemeler ile idari uygulamalar arasındaki uyumsuzluklar,
c) İstekliler; yeterlik başvurularının veya tekliflerin sunulması, değerlendirilmesi ve ihalenin sonuçlandırılmasına ilişkin idari işlem veya eylemler, hakkında başvuruda bulunabilir.
(2) Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasının (a), (d) ve (e) bentlerine göre yapılan ihalelerde oluşturulan şartları netleştirilmiş teknik şartname, birinci fıkranın (c) bendi kapsamında idari işlem veya eylem sayılır.
Başvuru süreleri
MADDE 6 – (1) İdareye şikayet süresi; ihale sürecindeki şikayete konu işlem veya eylemlerin farkına varıldığı veya farkına varılmış olması gerektiği tarihi izleyen günden itibaren Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentlerine göre yapılan ihalelere yönelik başvurularda beş gün, diğer hallerde on gündür.
(2) Ancak, ilan ile ön yeterlik veya ihale dokümanına yönelik şikayetler, birinci fıkradaki süreleri aşmamak kaydıyla başvuru veya teklif sunulmadan önce en geç ihale veya son başvuru tarihinden üç iş günü öncesine kadar yapılabilir.
(3) Kuruma itirazen şikayet süresi; şikayet veya itirazen şikayet üzerine idare tarafından alınan iptal kararına karşı yapılacak başvurularda beş gün, diğer hallerde on gündür.
Sürelerle ilgili genel esaslar
MADDE 7 – (1) Süreler;
a) İlana yönelik başvurularda ilk ilan tarihini,
b) Ön yeterlik veya ihale dokümanının ilana yansımayan hükümleri için dokümanın satın alındığı tarihi, belli istekliler arasında ihale usulü ile yapılan danışmanlık hizmet alımı ihalelerinde ihale dokümanının teslim alındığı tarihi, zeyilnameye yönelik başvurularda ise zeyilnamenin bildirildiği tarihi,
c) İdarenin işlem veya eylemlerine karşı yapılacak başvurularda şikayete yol açan durumun farkına varıldığı yahut farkına varılmış olması gerektiği tarihi,
ç) Şikayet üzerine idare tarafından verilen kararın bildirildiği veya bildirilmiş sayıldığı tarihi, on gün içerisinde karar alınmaması halinde ise bu sürenin bitimini,
d) İhalenin iptali kararına karşı yapılan itirazen şikayet başvurularında ise iptal kararının bildirildiği veya bildirilmiş sayıldığı tarihi, izleyen günden itibaren başlar.
(2) Tatil günleri sürelere dahildir. Sürenin son gününün tatil gününe rastlaması halinde, süre tatil gününü izleyen ilk iş gününün bitimine kadar uzar. Ancak, ilan ile ön yeterlik veya ihale dokümanına yönelik şikayet başvurularının, ihale veya son başvuru tarihinden üç iş günü öncesine kadar yapılması zorunludur.
Başvuruların şekil unsurları
MADDE 8 – (1) Şikayet başvuruları idareye, itirazen şikayet başvuruları ise Kuruma hitaben yazılmış imzalı dilekçelerle yapılır.
(2) Dilekçelerde aşağıdaki hususlara yer verilir;
a) Başvuru sahibinin, varsa vekil ya da temsilcisinin; adı, soyadı veya unvanı ve adresi ile varsa bildirime esas elektronik posta adresi ve faks numarası.
b) İhaleyi yapan idarenin ve ihalenin adı veya ihale kayıt numarası.
c) Başvuruya konu olan durumun farkına varıldığı veya bildirildiği tarih.
ç) Başvurunun konusu, sebepleri ve dayandığı deliller.
d) İtirazen şikayet başvurularında ayrıca idareye yapılan şikayetin tarihi ve varsa şikayete ilişkin idare kararının bildirim tarihi.
(3) İlana yönelik başvurularda ilk ilan tarihi başvuruya konu olan durumun farkına varıldığı veya bildirildiği tarih olarak belirtilir. Ön yeterlik veya ihale dokümanının ilana yansımayan hükümlerine yönelik başvurularda, dokümanın satın alındığı, belli istekliler arasında ihale usulü ile yapılan danışmanlık hizmet alımı ihalelerinde ise ihale dokümanının teslim alındığı tarih, başvuruya konu olan durumun farkına varıldığı veya bildirildiği tarih olarak belirtilir.
(4) Şikayet dilekçelerine başvuruda bulunmaya yetkili olunduğuna dair belgeler ile imza sirkülerinin aslı veya yetkili mercilerce onaylı örneğinin eklenmesi zorunludur. Ancak aday veya isteklinin başvuru belgeleri veya teklif zarfı içerisinde bu belgelerin bulunması durumunda, dilekçe ekinde söz konusu belgeler aranmaz.
(5) İtirazen şikayet dilekçelerine, başvuruda bulunmaya yetkili olunduğuna dair belgeler ile imza sirkülerinin aslı veya yetkili mercilerce onaylı örneklerinin, varsa şikayete idarece verilen cevabın bir örneği ile başvuru bedelinin, teminat alınan hallerde başvuru teminatının Kurum hesaplarına yatırıldığına dair belgenin eklenmesi zorunludur.
(6) İlanda veya dokümanda itirazen şikayet başvuru bedeli belirtilmeyen hallerde, Kanunun 53 üncü maddesinin (j) fıkrasının (2) numaralı bendine göre hesaplanacak başvuru bedeli, İhale Kayıt Numarası üzerinden Kurumun internet sayfasından yapılacak sorgulama yoluyla öğrenilebilir.
(7) Başvuru bedelinin altıncı fıkra çerçevesinde tespit edilemediği hallerde, başvuru bedeli 4734 sayılı Kanunun 53 üncü maddesinin (j) fıkrasının 2 numaralı bendinde işin niteliğine göre belirtilen en yüksek tutar üzerinden yatırılır ve yaklaşık maliyete göre fazla ödendiği anlaşılan tutar Kurum tarafından başvuru sahibine iade edilir.
(8) Ortak girişim adına yapılacak şikayet veya itirazen şikayet başvurularının, pilot ortak/koordinatör ortak veya temsil yetkisi verilen özel ortak ya da ortakların tamamı tarafından yapılması zorunludur. Bu başvurulara, ortak girişim beyannamesinin veya sözleşmesinin, özel ortak tarafından yapılan başvurularda ayrıca özel ortağa temsil yetkisi verildiğine ilişkin belgenin eklenmesi gerekir.
(9) Aynı kişi tarafından birden fazla ihaleye, birden fazla kişi tarafından aynı ihaleye veya birden fazla ihaleye tek dilekçe ile başvuruda bulunulamaz.
(10) İdarenin şikayet üzerine aldığı kararda belirtilen hususlar hariç, şikayet başvurusunda belirtilmeyen hususlar itirazen şikayet başvurusuna konu edilemez.
Başvuruların yapılacağı yerler
MADDE 9 – (1) Şikayet başvuruları ihaleyi yapan idareye, itirazen şikayet başvuruları ise Kuruma, elden veya posta yoluyla yapılır.
(2) Dilekçeye eklenen bütün belgeler; belgelerin adları, sayfa sayıları, asıl/tasdikli/fotokopi vb. olduklarını gösteren iki nüsha dizi pusulası ile birlikte sunulur.
(3) İdare tarafından dizi pusulası ekindeki bilgi ve belgelerin dizi pusulasında belirtilen şekilde olup olmadığı kontrol edilerek, belirtilen şekilde olması halinde dizi pusulalarına; “ekler dizi pusulasında belirtilen şekildedir” şerhi düşülerek teslim alan idare görevlisi tarafından imzalanır ve bir nüshası başvuru sahibine geri verilir. Posta yoluyla yapılan başvurularda dizi pusulasına eklerin dizi pusulasında belirtilen şekilde olup olmadığına ilişkin şerh düşülür.
(4) Başvuru dilekçelerinin derhal kaydı yapılarak, kayıt tarih ve sayısı dilekçenin üzerine yazılır ve elden yapılan başvurularda ilgilisine kayıt tarih ve sayısını gösteren onaylı bir alındı belgesi verilir.
(5) Başvuruların idare veya Kurum dışındaki idari mercilere ya da yargı mercilerine yapılması ve başvuru dilekçelerinin bu merciler tarafından ilgisine göre ihaleyi yapan idareye veya Kuruma gönderilmesi halinde, bu dilekçelerin ilgisine göre ihaleyi yapan idare veya Kurum kayıtlarına girdiği tarih, başvuru tarihi olarak kabul edilir. Bu başvurularda, başvuru süresinin henüz dolmadığı hallerde dilekçedeki eksiklikler başvuru süresinin sonuna kadar giderilebilir.
(6) Doğrudan Kuruma yapılan ve 15 inci madde uyarınca idareye gönderilen şikayet başvurularında dilekçenin idare kayıtlarına alındığı tarih, idareye başvuru tarihi olarak kabul edilir.
(7) Posta yoluyla yapılan başvurularda, postadaki gecikmeler dikkate alınmaz.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
İdare Tarafından İnceleme
Şikayet başvurusu üzerine inceleme
MADDE 10 – (1) İhalelere ilişkin olarak öncelikle ihaleyi yapan idareye şikayet başvurusunda bulunulur. Bu şikayet başvuruları, süresinde ve usulüne uygun sözleşme imzalanmadan önce yapılmış olması halinde idare tarafından incelenerek sonuçlandırılır.
(2) 8 inci maddede belirtilen ve dilekçe ile ekinde yer alması zorunlu olan bilgi ve belgeleri içermeyen şikayet başvurularında, söz konusu eksiklikler başvuru süresinin sonuna kadar başvuru sahibi tarafından giderilebilir. Eksikliklerin başvuru süresi içerisinde tamamlanmaması halinde idare tarafından başvurunun reddine karar verilir.
(3) İdare tarafından yapılan inceleme sonucunda on gün içerisinde 11 inci maddedeki kararlardan biri alınarak başvuru sonuçlandırılır. Ancak, ilan ile ön yeterlik veya ihale dokümanına yönelik şikayet başvurularının ihale veya son başvuru tarihinden önce sonuçlandırılması esastır.
(4) İnceleme, ihale yetkilisince bizzat yapılabileceği gibi ihale yetkilisinin görevlendireceği bir veya birden fazla raportör tarafından da yapılabilir. Bu inceleme sonucunda, ihale yetkilisi tarafından gerekçeli bir karar alınır.
Alınacak kararlar
MADDE 11 – (1) Şikayet üzerine idare tarafından yapılan inceleme sonucunda gerekçeli olarak;
a) İhale sürecinin devam etmesine engel oluşturacak ve düzeltici işlemle giderilemeyecek hukuka aykırılığın tespit edilmesi halinde ihalenin iptaline,
b) Düzeltme yapılması yoluyla giderilebilecek ve ihale sürecinin kesintiye uğratılmasına gerek bulunmayan durumlarda, düzeltici işlem belirlenmesine,
c) Başvurunun süre, usul ve şekil kurallarına uygun olmaması, usulüne uygun olarak sözleşmenin imzalanmış olması veya şikayete konu işlemlerde ihalenin iptalini veya düzeltici işlem belirlenmesini gerektirecek hukuka aykırılığın tespit edilememesi hallerinde başvurunun reddine, karar verilir.
Kararlarda bulunacak hususlar
MADDE 12 – (1) Şikayet başvurusu üzerine idare tarafından alınacak kararlarda aşağıdaki hususlar gösterilir:
a) İhalenin adı ve ihale kayıt numarası,
b) Başvuru sahibinin, varsa vekil ya da temsilcisinin adı, soyadı veya unvanı ve adresi
c) Başvurunun idare kayıtlarına alındığı tarih ve sayı,
ç) Başvuru üzerine alınan diğer kararlar ve yapılan işlemlerin özeti,
d) İleri sürülen iddiaların, olayların ve hukuki dayanaklarının özeti,
e) İddiaların ve olayların değerlendirilmesi,
f) Kararın dayandığı hukuki sebepler ile gerekçeleri ve karar sonucu,
g) Şikayetin kısmen veya tamamen haklı bulunması halinde, yapılması gereken düzeltici işlemler,
ğ) Karar tarihi ile kararı alanların adı ve soyadı ile imzası.
Karar gereklerinin yerine getirilmesi
MADDE 13 – (1) Şikayeti sonuçlandıran idare kararı, en geç üç gün içerisinde başvuru sahibi ile aday veya isteklilere bildirilir. Ancak, ilan ile ön yeterlik veya ihale dokümanına yönelik şikayet başvurularında ve ilan veya dokümanda yer alan düzenlemeler ile idari uygulamalar arasındaki uyumsuzluklara yönelik şikayet başvurularında istekli olabileceklere, belli istekliler arasında ihale usulü ile yapılan danışmanlık hizmet alımı ihalelerinde ise adaylara da bildirim yapılır. Son bildirim tarihini izleyen günden itibaren süresi içerisinde Kuruma itirazen şikayet başvurusunda bulunulmamış ise, idare tarafından kararın gerektirdiği işlem veya eylemler yerine getirilir.
(2) İdareye şikayet başvurusunda bulunulması halinde, başvuru üzerine alınan kararın son bildirim tarihini, süresi içerisinde bir karar alınmaması halinde ise bu sürenin bitimini izleyen tarihten itibaren on gün geçmeden ve itirazen şikayet başvurusunda bulunulmadığına ilişkin Kurumun internet sayfasından sorgulama yapılmadan, Kuruma itirazen şikayet başvurusu yapılan hallerde ise itirazen şikayet başvurusu nihai kararla sonuçlandırılmadan sözleşme imzalanamaz.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Kurum Tarafından İnceleme
İtirazen şikayet başvuruları
MADDE 14 – (1) İdareye yapılan şikayet başvurusu üzerine idare tarafından alınan kararın uygun bulunmaması veya süresi içinde karar alınmaması hallerinde veya şikayet ya da itirazen şikayet üzerine idare tarafından alınan ihalenin iptali kararlarına karşı doğrudan Kuruma itirazen şikayet başvurusunda bulunulabilir.
(2) Aynı kişi tarafından idareye yapılan ve ilk başvuru ile aynı mahiyette olan daha sonraki şikayet başvurularına idarece verilen cevaplar başvuru süresini yeniden başlatmaz.
(3) Şikayet başvurusu üzerine idarece alınan kararla bir hak kaybına veya zarara uğradığını ya da zarara uğramasının muhtemel olduğunu iddia edenler idareye şikayet başvurusunda bulunmadan doğrudan Kuruma itirazen şikayet başvurusunda bulunabilir.
Başvuru üzerine yapılacak işlemler
MADDE 15 – (1) Kuruma yapılan başvurular, öncelikle 16 ncı madde çerçevesinde incelenir.
(2) İdareye başvuruda bulunulması gerekirken doğrudan Kuruma yapılan başvurular ile idareye başvurulmuş olmakla birlikte Kurumun haberdar edilmesine yönelik başvurular veya idarenin on günlük karar alma süresi beklenilmeden yapılan başvurular ihaleyi yapan idareye gönderilir.
Ön inceleme konuları ve ön inceleme üzerine yapılacak işlemler
MADDE 16 – (1) Başvurular öncelikle;
a) Başvuru konusunun Kurumun görev alanında bulunup bulunmadığı,
b) Başvuru ehliyeti,
c) Başvurunun süresinde yapılıp yapılmadığı,
ç) Başvuru sahibinin, varsa vekil ya da temsilcisinin; adı, soyadı, unvanı, adresi, imzası ile başvuruda bulunmaya yetkili olunduğuna dair belgelerin ve imza sirkülerinin aslı veya yetkili mercilerce onaylı örneğinin bulunup bulunmadığı,
d) İhaleyi yapan idarenin ve ihalenin adı veya ihale kayıt numarasının belirtilip belirtilmediği,
e) Başvuruya konu olan durumun farkına varıldığı veya bildirildiği tarihin belirtilip belirtilmediği,
f) İdareye başvuru tarihi ile varsa idarenin cevabının başvuru sahibine bildirildiği tarihin belirtilip belirtilmediği,
g) İdare tarafından şikayet üzerine alınan karar başvuru sahibine bildirilmiş ise bu kararın bir örneğinin eklenilip eklenilmediği,
h) Aynı kişi tarafından birden fazla ihaleye, birden fazla kişi tarafından aynı ihaleye veya birden fazla ihaleye tek dilekçe ile başvuruda bulunulup bulunulmadığı,
ı) Başvurunun konusu, sebepleri ve dayandığı delillerin belirtilip belirtilmediği, yönlerinden sırasıyla incelenir.
(2) Başvuru dilekçesi ve ekinde yukarıda belirtilen ön inceleme konuları bakımından bir aykırılığın bulunmaması durumunda esasın incelenmesine geçilir.
(3) Birinci fıkrada yer alan bilgi ve belgeleri içermeyen ve henüz başvuru süresi dolmamış olan itirazen şikayet başvurularında, başvuru süresinin sonuna kadar söz konusu eksiklikler başvuru sahibi tarafından giderilebilir.
(4) Yapılan ön inceleme sonucunda, bir aykırılığın tespit edilmesi halinde bu hususa ilişkin ön inceleme raporu düzenlenir.
Ön inceleme konularına aykırılık üzerine alınacak kararlar
MADDE 17 – (1) 16 ncı maddenin birinci fıkrası bakımından bir aykırılığın tespiti üzerine Kurul tarafından başvurunun reddine karar verilir.
(2) Kurul tarafından gerekli görüldüğü takdirde, başvuru dilekçesi ve eklerinin bir örneğinin ilgisi nedeniyle idareye veya idarenin bağlı veya ilgili/ilişkili olduğu mercie yahut yetkili Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilir.
Kurum tarafından inceleme
MADDE 18 – (1) İtirazen şikayet başvuruları;
a) İlan veya ön yeterlik/ihale dokümanına yapılan başvurular, başvuru sahibinin iddiaları ile idarenin şikayet üzerine aldığı kararda belirtilen hususlarla sınırlı incelenir.
b) İhale veya ön yeterlik dokümanının verilmesi, başvuruların veya tekliflerin sunulması, değerlendirilmesi ve ihalenin sonuçlandırılmasıyla ilgili olarak ise, başvuru sahibinin iddiaları ve idarenin şikayet üzerine aldığı kararda belirtilen hususlar ile itiraz edilen işlemler bakımından eşit muamele ilkesinin ihlal edilip edilmediği yönünden incelenir.
(2) Eşit muamele ilkesi yönünden yapılacak incelemede; dayanağı bakımından, itiraz edilen işlemin diğer aday veya isteklilere ilişkin olarak da Kanun ve ilgili mevzuat hükümlerine uygun şekilde gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğine bakılır.
(3) Şikayet veya itirazen şikayet başvurusu üzerine idare tarafından alınan ihalenin iptali kararına karşı yapılacak itirazen şikayet başvuruları ise idarenin iptal gerekçeleriyle sınırlı incelenir.
(4) Sözleşmenin Kanunda belirtilen sürelere ve usule uyulmadan imzalanmış olması veya itirazen şikayet başvurusundan feragat edilmesi, Kurum tarafından itirazen şikayet başvurusunun incelenip sonuçlandırılmasına engel teşkil etmez.
(5) Kurum, Kanunun 21 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentlerine göre yapılan ihaleler ile şikayet veya itirazen şikayet üzerine alınan ihalenin iptal edilmesi kararına karşı yapılacak itirazen şikayet başvurularına ilişkin nihai kararını, ihale işlem dosyası ile ihaleye ilişkin gerekli bilgi ve belgelerin Kurum kayıtlarına alındığı tarihten itibaren on iş günü içinde, diğer itirazen şikayet başvurularında yirmi gün içinde verir.
Bilgi ve belge istenilmesi
MADDE 19 – (1) Başvuruya ilişkin belge ve bilgiler ile gerekli görülmesi halinde ihale işlem dosyası ilgili daire başkanlığı tarafından istenir.
(2) Kurum, gerekli gördüğü takdirde özel uzmanlık gerektiren teknik hususlarla ilgili bilgi kapsamında, ihtisas sahibi kamu veya özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişilerin görüşüne başvurabilir. Bu durumda görüşüne başvurulan özel hukuk tüzel kişilerine, gerçek kişilere ve kamu görevlilerine yapılacak ödeme miktarı Kanunun 56 ncı maddesinde belirtilen sınırları geçmemek üzere Kurul tarafından belirlenir.
(3) Ayrıca, başvuru ve incelemeyle ilgili olarak ihtiyaç duyulan her tür bilgi ve belge ilgili daire başkanlığı tarafından yazılı olarak resmi ve özel bütün kurum, kuruluş ve kişilerden istenir.
(4) İstenilen bilgi ve belgelerin belirtilen süre içinde verilmesi zorunludur.
Dinleme toplantısı
MADDE 20 – (1) Kurul tarafından gerekli görülen hallerde tarafların ve ilgililerin dinlenmesine karar verilir. Bu durumda, Kurul tarafından tespit edilen tarihte taraflar ve ilgililer dinlenir. Dinleme toplantısı için tayin edilen gün ve saat taraflara ve ilgililere bildirilir.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Kararlar ve Sonuçları
Kurul tarafından alınacak kararlar
MADDE 21 – (1) İtirazen şikayet başvuruları üzerine Kurul tarafından gerekçeli olarak;
a) İhale sürecinin devam etmesine engel oluşturacak ve düzeltici işlemle giderilemeyecek hukuka aykırılığın tespit edilmesi halinde ihalenin iptaline,
b) İdare tarafından düzeltme yapılması yoluyla giderilebilecek ve ihale sürecinin kesintiye uğratılmasına gerek bulunmayan durumlarda, düzeltici işlem belirlenmesine,
c) Başvurunun süre, usul ve şekil kurallarına uygun olmaması, usulüne uygun olarak sözleşme imzalanmış olması veya şikayete konu işlemlerde ihalenin iptalini veya düzeltici işlem belirlenmesini gerektirecek hukuka aykırılığın tespit edilememesi veya itirazen şikayet başvurusuna konu hususun Kurumun görev alanında bulunmaması hallerinde başvurunun reddine, karar verilir.
(2) Ayrıca, başvuru teminatı yatırılan hallerde başvuruya konu hususun Kurumun görev alanında bulunmaması hali hariç, itirazen şikayet başvurusunun reddedilmesi halinde, başvuru teminatının gelir kaydedilmesine de karar verilir.
(3) Kurul tarafından gerekli görülen hallerde, tespit edilen aykırılıklara ilişkin olarak idari ve/veya cezai yönleriyle gereği yapılmak üzere konunun ilgili idarelere bildirilmesine ve/veya yetkili Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulmasına karar verilir.
Kararlarda bulunacak hususlar
MADDE 22 – (1) Kurul tarafından alınacak nihai kararlarda aşağıdaki hususlara yer verilir:
a) İhalenin adı ve ihale kayıt numarası,
b) İhaleyi yapan idare,
c) Başvuru sahibinin, varsa vekil ya da temsilcisinin; adı, soyadı veya unvanı ve adresi,
ç) Başvurunun Kurum kayıtlarına alındığı tarih ve sayı,
d) Şikayet konuları
e) Kararın dayandığı hukuki sebepler ile gerekçeleri ve karar sonucu, varsa azlık oyu gerekçeleri ve sonucu,
f) Karar tarihi ve sayısı ile oybirliği, oyçokluğu ayrımı,
g) Toplantıya katılan Kurul Başkan ve üyelerinin isim ve imzaları.
Kararların uygulanması
MADDE 23 – (1) İdare, hukuki durumda değişiklik yaratan Kurul kararlarının gerektirdiği işlemleri ivedilikle yerine getirmek zorundadır.
(2) İlgililer, hukuki durumda değişiklik yaratan Kurul kararlarının eksik veya yanlış uygulandığı iddialarıyla doğrudan Kuruma başvuruda bulunabilir.
(3) Kurul tarafından alınan kararların hiç uygulanmaması halinde doğrudan Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulabilir.
ALTINCI BÖLÜM
Bildirim ve Tebligat Esasları
Bildirim ve Tebligat Esasları
MADDE 24 – (1) Kurul tarafından başvurular üzerine verilen bütün nihai kararlar, karar tarihini izleyen beş iş günü içinde taraflara bildirime çıkarılır ve bu tarihi izleyen beş gün içinde Kurumun internet sayfasında yayımlanır.
(2) Kurumun internet sayfasında yayımlanan Kurul kararlarına erişim ücretsizdir.
(3) Tebligatlar idare veya Kurum tarafından;
a) İmza karşılığı elden,
b) İadeli taahhütlü mektupla,
c) Elektronik posta yoluyla,
ç) Faksla, yapılabilir.
(4) Şikayet veya itirazen şikayet üzerine alınan kararlara ilişkin olarak iadeli taahhütlü mektupla yapılan tebligatlarda mektubun postaya verilmesini takip eden yedinci gün, yabancı isteklilerde ise ondokuzuncu gün kararın istekliye tebliğ tarihi sayılır. Tebligatın bu tarihten önce muhataba ulaşması halinde ise fiili tebliğ tarihi esas alınır.
(5) Başvuru sahibi tarafından ön yeterlik veya ihale dokümanının satın alındığına ilişkin formda veya başvuru dilekçesinde elektronik posta yoluyla veya faks ile yapılacak bildirimlerin kabul edileceğinin taahhüt edilmesi halinde, elektronik posta adresinin veya faks numarasının başvuru dilekçesinde belirtilmesi kaydıyla, başvuru sahibine elektronik posta yoluyla veya faksla bildirim yapılabilir.
(6) Elektronik posta yoluyla veya faks ile yapılan bildirimlerde, bildirim tarihi tebliğ tarihi sayılır. Bu şekilde yapılan bildirimlerin aynı gün idare veya Kurum tarafından teyit edilmesi zorunludur. Aksi takdirde bildirim yapılmamış sayılır. Teyit işleminin gerçekleşmiş kabul edilmesi için tebligatın iadeli taahhütlü mektupla bildirime çıkarılmış olması yeterlidir. Elektronik posta yoluyla veya faks ile yapılan bildirimler, bildirim tarihi ve içeriğini de kapsayacak şekilde ayrıca belgelenir.
(7) Elektronik posta yoluyla yapılacak bildirimler, idarenin veya Kurumun resmi elektronik posta adresinin kullanılması halinde geçerlidir.
YEDİNCİ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Yazım hatalarının düzeltilmesi
MADDE 25 – (1) Kurul kararlarında yer alan taraflara veya ihaleye ilişkin bilgilerdeki hatalar, gerekçe ve karar sonucu arasındaki çelişkiler ile hesaplama yanlışlarından kaynaklanan yazım hataları Kurul tarafından düzeltilebilir.
(2) Hataları giderilen Kurul kararı ilgililere tebliğ edilerek Kurumun internet sayfasında yayımlanır.
Yürürlükten kaldırılan yönetmelik
MADDE 26 – (1) 22/6/2007 tarihli ve 26560 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan İhalelere Yönelik Yapılacak Başvurular Hakkında Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.
Mevcut başvurular
GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce yapılmış olan başvurular ile başlatılmış incelemeler hakkında 22/6/2007 tarihli ve 26560 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Yönetmelik hükümleri uygulanır.
Bildirimler
GEÇİCİ MADDE 2 – (1) 27 nci maddenin (a) bendinde yürürlük tarihi düzenlenen hükümler yürürlüğe girinceye kadar, Kanunun 41 inci maddesi uyarınca yapılacak bildirimler ile bu Yönetmelik kapsamında yapılacak bütün bildirimlerde 11/2/1959 tarihli ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uygulanır.
Yürürlük
MADDE 27 – (1) Bu Yönetmeliğin;
a) 24 üncü maddesinin 3, 4, 5, 6 ve 7 nci fıkraları 5/3/2009 tarihinde,
b) Diğer maddeleri 4/1/2009 tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 28 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Kamu İhale Kurumu Başkanı yürütür.
Madde 1 — Bu Yönetmeliğin amacı, 4857 sayılı İş Kanununun 53 üncü maddesi uyarınca, işverenlerce işçilere verilecek yıllık ücretli izinlerin usul ve esaslarını belirlemektir.
Kapsam
Madde 2 — 4857 sayılı İş Kanununa dayanılarak işverenler tarafından işçilere kullandırılacak yıllık ücretli izinler, aynı Kanunun 1 inci maddesi kapsamına giren işyerlerinde bu Yönetmelikte belirtilen usul ve esaslara göre yürütülür.
Dayanak
Madde 3 — Bu Yönetmelik, 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 60 ıncı maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.
İKİNCİ BÖLÜM
İzin Hakkının Belirlenmesi ve Kullanımı
Yıllık Ücretli İzine Hak Kazanma
Madde 4 — İş Kanununun 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ile 54 üncü maddesindeki esaslar ve 55 inci maddesindeki durumlar göz önünde tutularak her işçinin yıllık ücretli izne hak kazandığı tarih bu Yönetmeliğin 20 nci maddesinde sözü geçen yıllık ücretli izin kayıt belgesine yazılır.
Yıllık izin süresinin ve izne hak kazanmak için gerekli sürenin hesabında işçinin aynı işverene ait işyerlerinde çalıştığı süreler birleştirilir. Şu kadar ki, bir işverenin bu Kanun kapsamına giren işyerinde çalışmakta olan işçilerin aynı işverenin işyerlerinde bu Kanun kapsamına girmeksizin geçirmiş bulundukları süreler de hesaba katılır.
Aynı bakanlığa bağlı işyerleri ile aynı bakanlığa bağlı tüzel kişilerin işyerlerinde geçen süreler ve kamu iktisadi teşebbüsleri yahut özel kanun veya özel kanunla verilmiş yetkiye dayanılarak kurulan banka ve kuruluşlar veya bunlara bağlı işyerlerinde geçen süreler de, işçinin yıllık ücretli izin hakkının hesaplanmasında birleştirilerek göz önünde bulundurulur.
İzin Kullanma Dönemleri
Madde 5 — İşveren veya işveren vekilleri, bu Yönetmeliğin 15 inci maddesinde belirtilen izin kurulu veya 18 inci maddeye dayanılarak bunun yerine geçenlere danışmak suretiyle işyerinde yürütülen işlerin nitelik ve özelliklerine göre, yıllık ücretli izinlerin, her yılın belli bir döneminde veya dönemlerinde verileceğini tayin edebilir. Bunu işyerinde ilan eder.
Yıllık Ücretli İznin Uygulanması
Madde 6 —Yıllık ücretli izin işveren tarafından bölünemez.
Bu iznin 53 üncü maddede gösterilen süreler içinde işveren tarafından sürekli bir şekilde verilmesi zorunludur.
Ancak, 53 üncü maddede öngörülen izin süreleri, tarafların anlaşması ile bir bölümü on günden aşağı olmamak üzere en çok üçe bölünebilir.
İşveren tarafından yıl içinde verilmiş bulunan diğer ücretli ve ücretsiz izinler veya dinlenme ve hastalık izinleri yıllık izne mahsup edilemez.
Yıllık ücretli izin günlerinin hesabında izin süresine rastlayan ulusal bayram, hafta tatili ve genel tatil günleri izin süresinden sayılmaz.
Yıllık ücretli izinleri işyerinin kurulu bulunduğu yerden başka bir yerde geçirecek olanlara istemde bulunmaları ve bu hususu belgelemeleri koşulu ile gidiş ve dönüşlerinde yolda geçecek süreleri karşılamak üzere işveren toplam dört güne kadar ücretsiz yol izni vermek zorundadır.
İşveren tarafından iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde İş Kanununun 17 nci maddesinde belirtilen bildirim süresi ile 27 nci maddesi gereğince işçiye verilmesi zorunlu yeni iş arama izinleri, yıllık ücretli izin süreleri ile iç içe giremez.
İşveren, işyerinde çalışan işçilerin yıllık ücretli izinlerini gösterir izin kayıt belgesi tutmak zorundadır.
İzin İsteğinin Zamanı
Madde 7 — İşçi yukarıdaki maddelere göre hak ettiği yıllık ücretli iznini, kullanmak istediği zamandan en az bir ay önce işverene yazılı olarak bildirir.
İşveren veya işveren vekilleri, bu istekleri Yönetmeliğin 15 inci maddesinde sözü geçen izin kuruluna veya 18 inci maddesinde belirtilen kişilere bildirir.
İzin İsteği ve Verilmesi
Madde 8 — İşçi yıllık izin isteminde, adını soyadını, varsa sicil numarasını, iznini hangi tarihler arasında kullanmak istediğini ve ücretsiz yol izni isteyip istemediğini yazar.
İzin kurulu veya işveren, işçinin istediği izin kullanma tarihi ile bağlı değildir. Ancak, izin sıra ve nöbetleşmesini göstermek üzere söz konusu kurulca düzenlenecek çizelgeler işçinin talebi ve iş durumu dikkate alınarak hazırlanır.
Aynı tarihe rastlayan izin isteklerinde; işyerindeki kıdem ve bir önceki yıl iznini kullandığı tarih dikkate alınarak öncelikler belirlenir.
Yol izni alanlar bu süreyi kullanmadan işe dönerlerse, işveren bunları anılan sürenin bitiminden önce işe başlatmayabilir.
İzin Süresinin Tespiti
Madde 9 — İşçinin izin süresi, iznini hak ettiği tarihteki hizmet süresine ve 4857 sayılı Kanunun 55 inci maddesine göre belirlenir.
İşyerinde işe başladığı günden itibaren deneme süresi de içinde olmak üzere en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verilir. Yıllık ücretli izin hakkından vazgeçilemez.
İşçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi, hizmet süresi;
a) Bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden,
b) Beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden,
c) Onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden,
az olamaz.
Ancak, onsekiz ve daha küçük yaştaki işçilerle elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz.
Toplu İzin
Madde 10 — İşveren veya işveren vekili Nisan ayı başı ile Ekim ayı sonu arasındaki süre içinde, işçilerin tümünü veya bir kısmını kapsayan toplu izin uygulayabilir.
Bu uygulamaya gidildiğinde, izin kurulu izin çizelgelerini, toplu izne çıkacak işçiler aynı zamanda izne başlayacak ve Kanunun 53 üncü maddesindeki izin sürelerine ve yol izni isteklerine göre her işçinin izin süresinin bitimini gösterecek biçimde düzenler ve ilan eder.
Toplu izin dönemleri, bu dönemlerde henüz yıllık ücretli izin hakkını kazanmayan işçileri de kapsayacak şekilde belirlenebilir. Şu kadar ki, ertesi yıl veya yıllarda bu toplu izin yönteminin uygulanmaması halinde, bu durumda olanların gelecek yıllık ücretli izne hak kazanacakları tarih, genel esaslara göre belirlenir.
Toplu İzin Uygulaması Dışında Tutulacak İşçiler
Madde 11 — Toplu izin uygulanması halinde işveren veya işveren vekili, işyerinin korunması, işyerindeki araç, gereç, donatım veya makinelerin bakımı, hazırlanması, temizlenmesi veya güvenliğinin sağlanması gibi zorunlu durumlar için yeter sayıda işçiyi toplu izin dışında tutabilir.
Bu durumda olanların yıllık izinleri toplu izin döneminden önce veya sonra diledikleri tarihte verilir.
Mevsimlik veya Kampanya İşlerinde Yıllık Ücretli İzin
Madde 12 — İş Kanununun 53 üncü maddesinin üçüncü fıkrasında sözü geçen ve nitelikleri yönünden bir yıldan az süren mevsim veya kampanya işlerinin yürütüldüğü işyerlerinde devamlı olarak çalışan işçilerin yıllık ücretli izinleri hakkında bu Yönetmelik hükümleri uygulanır.
Kısmi Süreli ve Çağrı Üzerine Çalışmalarda Yıllık Ücretli İzin
Madde 13 — Kısmi süreli ya da çağrı üzerine iş sözleşmesi ile çalışanlar yıllık ücretli izin hakkından tam süreli çalışanlar gibi yararlanır ve farklı işleme tabi tutulamaz.
Kısmi süreli ya da çağrı üzerine iş sözleşmesi ile çalışanlar iş sözleşmeleri devam ettiği sürece her yıl için hak ettikleri izinleri, bir sonraki yıl izin süresi içine isabet eden kısmi süreli iş günlerinde çalışmayarak kullanır.
Yukarıdaki esaslara göre izine hak kazanan kısmi süreli ya da çağrı üzerine çalışan işçilerle tam süreli çalışan işçiler arasında yıllık izin süreleri ve izin ücretleri konularında bir ayrım yapılamaz.
Geçici İş İlişkisiyle Çalışan İşçilerin Yıllık Ücretli İzinleri
Madde 14 — Geçici iş ilişkisi ile çalışan işçilerin yıllık ücretli izinleri hakkında, geçici iş sözleşmesinde aksi belirtilmediği takdirde, bu Yönetmelik hükümleri uygulanır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
İzin Kurullarının Oluşumu, Toplantı Usulü, Görev ve Yetkileri
İzin Kurulunun Oluşumu
Madde 15 — İşçi sayısı yüzden fazla olan işyerlerinde işveren veya işveren vekilini temsilen bir, işçileri temsilen iki kişi olmak üzere toplam üç kişiden oluşan izin kurulu kurulur.
Kurula işveren temsilcisi başkanlık eder. Kurulun başkanı dışında kalan işçi üyeleri ve yedekleri işyerinde varsa, işyeri sendika temsilcileri tarafından seçilir.
Sendika temsilcileri seçilmemiş işyerinde izin kurulunun işçi üyeleri ve yedekleri, o işyerindeki işçilerin yarıdan bir fazlasının katılacağı bir toplantıda açık oyla seçilir. İzin kurulu başkanı ile üye ve yedekleri işyerinde işveren tarafından ilan edilir. Asil üyelerin yokluğunda yedeklerin biri başkanın çağrısı üzerine toplantıya katılır.
Herhangi bir nedenle eksilen üye ve yedekler aynı şekilde tamamlanır. İzin kurulu üyelerinin seçimi iki yılda bir yapılır. Yeni izin kurulu üyeleri seçilinceye kadar eski kurul üyeleri görevine devam eder.
Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden sonra yeni açılacak işyerlerinde seçim, işyerlerinin faaliyete geçtiği tarihi takip eden bir yıl içerisinde yapılır.
İzin Kurulunun Görev ve Yetkileri
Madde 16 — İzin kurulunun görev ve yetkileri şunlardır:
a) İşçiler tarafından verilip işveren veya işveren vekili tarafından izin kuruluna iletilen izin isteklerine göre hazırlayacağı izin çizelgelerini işverenin onayına sunmak,
b) İzin çizelgelerini; işçilerin kıdemlerini, izni belirli bir dönemde kullanmak bakımından içinde bulundukları zorunluluk veya engellerini, işin aksamadan yürütülmesini ve işçi sayısını göz önünde bulundurarak hazırlamak,
c) İşçilerin yıllık izin hakları ile ilgili dilek ve şikayetlerini inceleyerek sonucunu işverene ve ilgili işçiye bildirmek,
d) Her yıl ücretli izinlerin daha yararlı geçirilebilmesi için kamplar ve geziler düzenlemek, bu konuda alınması mümkün olan tedbirleri araştırmak ve işverene tekliflerde bulunmak.
İzin kurulunun çalışmaları için gerekli yer, eleman, araç ve gereçler işveren tarafından sağlanır.
İzin Kurulunun Toplantıları
Madde 17 — İzin kurulu kendisine yüklenen görevleri yerine getirmek üzere yıllık izin çizelgelerinin hazırlanması sırasında ve gerektikçe başkanın çağrısı ile iş saatleri içerisinde toplanır. Toplantılarda alınan kararlar ve yapılan işler izin kurulu karar defterine yazılarak imzalanır.
İzin Kurulu Bulunması Zorunlu Olmayan İşyerleri
Madde 18 — İşçi sayısı yüzden az olan işyerlerinde; izin kurulunun görevleri, işveren veya işveren vekili veya bunların görevlendireceği bir kişi ile işçilerin kendi aralarında seçecekleri bir temsilci tarafından yerine getirilir.
Yıllık İzin Çizelgelerinin Hazırlanması ve İlanı
Madde 19 — İzin kurulunca hazırlanıp ilan edilecek çizelgede işçinin;
a) Adı soyadı,
b) Sicil numarası,
c) İşe giriş tarihi,
d) Yıllık izne hak kazandığı tarih,
e) İşyerindeki çalışma süresi,
f) İzin günleri sayısı,
g) Yol izni günleri sayısı,
h) İznin başlama tarihi,
ı) İznin sona ereceği tarih,
belirtilir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Yıllık Ücretli İzinlere İlişkin İşverenin Yükümlülükleri
Yıllık İzin Kaydı
Madde 20 — İşveren; çalıştırdığı işçilerin izin durumlarını gösteren, örneği bu Yönetmeliğe ekli yıllık izin kayıt belgesini tutmak zorundadır.
İşveren, her işçinin yıllık izin durumunu aynı esaslara göre düzenleyeceği izin defteri veya kartoteks sistemiyle de takip edebilir.
Ücretin Ödenmesi
Madde 21 — İzin ücretinin belirlenmesinde; fazla çalışma karşılığı alınacak ücretler, primler, sosyal yardımlar ve işyerinin devamlı işçisi olup, normal saatler dışında hazırlama, tamamlama, temizleme işlerinde çalışan işçilerin bu işler için aldıkları ücretler hesaba katılmaz.
İşveren veya işveren vekili, yıllık ücretli iznini kullanan her işçiye izin dönemine ilişkin ücreti ile ödenmesi bu döneme rastlayan diğer ücret ve ücret niteliğindeki haklarını izine başlamadan önce peşin olarak vermek veya avans olarak ödemek zorundadır.
Yüzde usulünün uygulandığı yerlerde izin ücreti yüzdelerden toplanan para dışında işveren tarafından ödenir.
Yıllık ücretli izin süresine rastlayan hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ayrıca ödenir.
Kısmi süreli ve çağrı üzerine çalışanlara; izin dönemine rastlayan çalışması gereken sürelere ilişkin ücretleri, yıllık izin ücreti olarak ödenir.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Son Hükümler
Madde 22 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Madde 23 — Bu Yönetmelik hükümlerini Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı yürütür.
EK-I
YILLIK ÜCRETLİ İZİN KAYDI
İşçinin Soyadı:İşe Giriş Tarihi:
Adı:
Sicil No:
Bir Yıllık Çalışma Süresi İçindeÇalışılmayan Gün Sayısıve Nedenleri
Yılı
Bir Yıl Önceki İzin Hakkını Kazandığı Tarih
Hastalık
Askerlik
Zorunluluk Hali
Devamsızlık
Hizmete Ara Verme
Diğer Nedenler
İzne Hak Kazandığı Tarih
İşyerindeki Kıdemi
İzin Süresi
Yol İzni
İzne Başlangıç Tarihi
İzinden Dönüş Tarihi
İşçinin İmzası
NOT: İlk defa yıllık ücretli izin hakkından faydalandırılanlar için (Bir yıl önceki izin hakkını kazandığı tarih) sütunu boş bırakılacaktır.
Bu Yönetmeliğin amacı; her türlü atık ve artığın çevreye zarar verecek şekilde, doğrudan veya dolaylı bir biçimde alıcı ortama verilmesi, depolanması, taşınması, uzaklaştırılması ve benzeri faaliyetlerin yasaklanması, çevreyi olumsuz yönde etkileyebilecek olan tüketim maddelerinin idaresini belli bir disiplin altına alarak, havada, suda ve toprakta kalıcı etki gösteren kirleticilerin hayvan ve bitki nesillerini, doğal zenginlikleri ve ekolojik dengeyi bozmasının önlenmesi ile buna yönelik prensip, politika ve programların belirlenmesi, uygulanması ve geliştirilmesidir.
Kapsam
Madde 2-
Bu Yönetmelik, meskun bölgelerde evlerden atılan evsel katı atıkların, park, bahçe ve yeşil alanlardan atılan bitki atıklarının, iri katı atıkların, zararlı atık olmamakla birlikte evsel katı atık özelliklerine sahip sanayi ve ticarethane atıklarının, evsel atık su arıtma tesislerinden elde edilen (atılan) arıtma çamurlarının ve zararlı atık sınıfına girmeyen sanayi arıtma tesisi çamurlarının, toplanması, taşınması, geri kazanılması, değerlendirilmesi, bertaraf edilmesi ve zararsız hale getirilmesine ilişkin esasları kapsar.
Özel ve/veya resmi kuruluşlarca ve gerçek kişilerce üretilip çeşidi, özelliği ve miktarı itibari ile insanın sağlığına zarar veren, su, hava ve toprağı kirleten, yanıcı ve patlayıcı madde ihtiva eden, hastalık mikrobu taşıyabilen zararlı ve tehlikeli atıklar hakkında bu Yönetmelik hükümleri uygulanmaz. (Değişik : 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik)
Tanımlar
Madde 3- Bu Yönetmelikte geçen;
Bakanlık : Çevre Bakanlığını,
Kanun : 2872 sayılı Çevre Kanununu,
Katı atık : Üreticisi tarafından atılmak istenen ve toplumun huzuru ile özellikle çevrenin korunması bakımından, düzenli bir şekilde bertaraf edilmesi gereken katı maddeleri ve arıtma çamurunu,(iri katı atık, evsel katı atık, bu Yönetmelikte “katı atık” olarak anılmaktadır.)
İri katı atık : Buzdolabı, çamaşır makinesi, koltuk gibi evsel nitelikli eşyalardan oluşan ve kullanılmayacak durumda olan çoğunlukla iri hacimli atıkları,
Evsel katı atık (çöp) : Konutlardan atılan tehlikeli ve zararlı atık kavramına girmeyen, bahçe, park ve piknik alanları gibi yerlerden gelen katı atıkları,
Arıtma çamuru : Evsel ve evsel nitelikli endüstriyel atık suların, fiziksel, kimyasal ve biyolojik işlemleri sonucunda ortaya çıkan, suyu alınmış, kurutulmuş çamuru,
Kompost : (Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Organik esaslı katı atıkların oksijenli veya oksijensiz ortamdaayrıştırılması suretiyle üretilen toprak iyileştirici maddeyi,
Üretici : Faaliyetleri süresince atık oluşumuna sebep olan kişi veya kuruluşları,
Plastik :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Tekrar kullanım : (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır
Geri Dönüşüm : (Değişik : 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Atıkların bir üretim prosedürüne tabi tutularak, orjinal amaçlı ya da enerji geri kazanımı hariç olmak üzere, organik geri dönüşüm dahil diğer amaçlar için yeniden işlenmesini,
Geri kazanım : (İlave : 2.11.1994 tarih ve 22099 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Tekrar kullanım ve geri dönüşüm kavramlarını da kapsayan; atıkların özelliklerinden yararlanılarak içindeki bileşenlerin fiziksel, kimyasal veya biyokimyasal yöntemlerle başka ürünlere veya enerjiye çevrilmesini,
Komisyon :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.
Kota veya depozito uygulamasına tabi işletmeler : (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Zararlı ve tehlikeli atık : Patlayıcı, parlayıcı, kendiliğinden yanmaya müsait, suyla temas halinde parlayıcı gazlar çıkaran, oksitleyici, organik peroksit içerikli, zehirli korozif, hava ve su ile temasında toksik gaz bırakan, toksik ve ekotoksik özellik taşıyan ve Bakanlıkça tehlikeli ve zararlı atık olduğu onaylanan atıkları,
Bertaraf etme : (Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Katı atıkların, konut, işyeri gibi üretildikleri yerlerde geçici olarak biriktirilmesi, bu yerlerden toplanması, taşınması, geri kazanılması gibi işlemlerden sonra, çevre ve insan sağlığı açısından zararsız hale getirilmesi ve ekonomiye katkı sağlanması amacıyla kompostlaştırma, enerji kazanmak üzere yakma ve/veya düzenli depolama işlemlerinin tümünü,
İşleme tesisi : Geri kazanma tesisi, kompost veya yakma tesisi gibi katı atıklardan tekrar kullanılabilir madde veya enerji elde etmek, katı atıkların hacmini küçültmek ya da çevreye zararını azaltmak maksadı ile kurulan, inşa edilen tesis ve yapıları,
Maddesel geri kazanma : (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Organik madde veya yanma kaybı : Katı atık veya kompostun kurutulduktan sonra kül fırınında 775 0C’de 3 saat süre ile yakılması sonucu yanan veya kaybolan madde miktarını,
Kuru madde : Katı atık veya kompostun kurutma fırınında 103 0C’de yaklaşık 24 saat süre ile sabit ağırlığa gelinceye kadar kurutulması sonucunda geride kalan katı madde miktarını,
Kota : (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)(,
Ambalaj: (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Değerlendirilebilir Katı Atık :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Enerji Geri Kazanımı : (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Organik Geri Dönüşüm : (İlave : 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Ambalaj atıklarının biyolojik olarak parçalanabilen kısımlarının kontrollü koşullar altında mikroorganizmalar aracılığıyla aerobik (kompostlama) veya anaerobik ortamda ayrıştırılarak (biyolojik metanlaştırma) stabilize organik atıklar veya metan gazının elde edilmesini,(Düzenli depolama organik geri dönüşüm kapsamına girmez.)
Toplama-Ayırma Tesisi :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Ön Lisans :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Lisans : (05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Toplama-Ayırma TesisiLisansı :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geri DönüşümTesisi Lisansı :(05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle tanım yürürlükten kaldırılmıştır.) ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
ÜRETİM, BERTARAF ETME VE ÖZENDİRMEYE İLİŞKİN ESASLAR
Katı Atık Üretim Aşamasında Uyulacak Esaslar
Madde 4-
Katı atık üreten kişi ve kuruluşlar, en az katı atık üreten teknolojiyi seçmekle, mevcut üretimdeki katı atık miktarını azaltmak, katı atık içinde zararlı madde bulundurmamakla, katı atıkların değerlendirilmesi ve maddesel geri kazanma konusunda yapılan çalışmalara katılmakla yükümlüdür.
(İlave İkinci Fıkra : 22.2.1992 tarih ve 21150 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Katı atıkların en aza indirilmesinde, uluslararası uygulamalara uyum sağlayabilmek amacıyla atıkların geri dönüşüm ve bertarafına ilişkin idari tedbirler almaya ve bu konuda tebliğler yayımlamaya Bakanlık yetkilidir.
Bertaraf Aşamasında Uyulacak Esaslar
Madde 5-
Bu Yönetmelik kapsamına giren katı atıkların bertarafı sırasında belediyeler ve yetkilerini devrettiği kişi ve kuruluşlar işlettikleri katı atık tesislerinin faaliyetlerinin planlanmasında ve işletilmesinde; insanların ruh ve beden sağlığına, hayvan sağlığına, doğal bitki örtüsüne, yeşil alanlara ve binalara, toplumun düzeni ve emniyetine, yeraltı ve yüzeysel su alanları ile su rezerv sahalarına zarar vermeyecek ve hava, gürültü yönünden çevre kirlenmesini önleyecek uygun tedbirleri almak zorundadırlar.
Eğitim
Madde 6-
Bakanlık, mahallin en büyük mülki amiri ve belediyeler katı atık bertarafı ile ilgili olarak konut ve işyerlerinden daha az atık atılmasını temin etmek, atık içerisinde zararlı madde atılmasını önlemek, katı atıkları değerlendirme ve maddesel geri kazanma çalışmalarına katılımı sağlamak üzere ilgili kişilere yönelik olarak gerekli eğitim çalışmalarını yaparlar.
Katı Atıklardan Geri Kazanılmış Malzeme Üretenlerin Özendirilmesi
Madde 7-
(Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Bakanlık, mahallin en büyük mülki amiri ve belediyeler;
1)Geri kazanılabilen veya insan sağlığına ve çevreye zarar vermeden bertarafı mümkün olan maddelerin kullanılmasını,
2)Geri kazanılmış maddelerden imal edilen malzeme ve ürünlerin tercih edilmesini, teşvik ederler.
Katı atıkları geri kazanma amacıyla tesislerinde işleyen kişi ve kuruluşlara, bu faaliyetlerinden dolayı Çevre Bakanlığı tarafından Çevre Kirliğini Önleme Fonu’ndan karşılanmak üzere uygun görülmesi halinde maddi destek sağlanabilir.
Ayrı Bertaraf Edilmesi Gereken Atıklar
Madde 8-
(Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Ayrı bertaraf edilmesi gereken atıkları üreten;
a) Hastanelerin, kliniklerin, laboratuarların ve benzeri yerlerin hastalık bulaştırıcı enfekte, kimyasal ve radyolojik atıkları ile tehlikeli atıklarını,
b)(Değişik :25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik)Tüketicilerin, kullanılmış akü, pil ve ilaç atıkları ile, kullanılmış araç lastiklerini,
c)(İlave :25.04.2002tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik)Tüketicilerin, ambalaj atıkları dahil değerlendirilebilir katı atıklarını,
d)(İlave :25.04.2002tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik)Tüketicilerin, metal variller, buzdolabı, çamaşır makinesi, elektronik aletler, mobilya gibi büyük hacimli katı atıklarını, evsel atıklar ile birlikte atmaları yasaktır.
Belediye ve mücavir alan sınırları içinde belediyeler, bu alanlar dışında ise mahallin en büyük mülki amiri, yukarıda belirtilen ve ihtiva ettikleri zararlı maddeler dolayısıyla toplanması, değerlendirilmesi veya bertarafı özel işlemler gerektiren atıkları, 27/8/1995 tarihli ve 22387 sayılı ResmiGazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliği ve 20/5/1993 tarihli ve 21586 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğine göre bertaraf eder veya ettirir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
AMBALAJ ATIKLARININ GERİ KAZANILMASI
Kota veya Depozito Uygulaması ve Sorumluluklar
Madde 9-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Kota veya Depozito Uygulaması İzin Başvurusu
Madde 10-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
İzin Başvurusunun Değerlendirilmesi
Madde 11-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Depozito Uygulaması
Madde 12-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Boş Kapların Geri Alınması
Madde 13-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Tüketicinin Bilgilendirilmesi
Madde 14-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Kapların Bertarafında Uyulacak Esaslar
Madde 15-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Ambalaj Atıkları Toplama-Ayırma ve Geri Dönüşüm Tesislerine Ön Lisans ve Lisans Verilmesi İle İptali
Madde 16-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Bilgi Verme Zorunluluğu
Madde 17-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
KATI ATIKLARIN KAYNAĞINDA AYRI TOPLANMASI VE TAŞINMASI
Katı Atıkların Toplanması
Madde 18-
(Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Katı atıkların, üretici veya taşıyanları tarafından denizlere, göllere ve benzeri alıcı ortamlara, caddelere, ormanlara ve çevrenin olumsuz yönde etkilenmesine sebep olacak yerlere dökülmesi yasaktır.
Konutlarda ve işyerlerinde, evsel veya evsel nitelikli endüstriyel çöpleri çöp toplama aracına vermek üzere kullanılan çöp biriktirme kapları, çeşitli büyüklükte ve her biri standart ölçülerde olmak zorundadırlar. Bu kapların ölçüleri, şekilleri, malzemeleri Bakanlıkça çıkarılacak tebliğlerde belirtilir.
Çöpü üretenler, bu çöp biriktirme kaplarını, çevrenin sağlığını bozmayacak şekilde kapalı olarak muhafaza etmek ve çöp toplama işlemi sırasında yol üstünde hazır bulundurmak zorundadır.
(İlave dördüncü fıkra : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Evsel katı atık ve evsel nitelikli endüstriyel katı atık üreten kişi ve kuruluşlar, katı atıklarını belediyelerin ve mahallin en büyük mülki amirinin istediği şekilde konut, işyeri gibi üretildikleri yerlerde hazır etmekle yükümlüdürler.
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle 5 ve 6ncı fıkralar yürürlükten kaldırılmıştır.)
Evsel Nitelikli Olmayan Katı Atıkların Toplama Kapları
Madde 19-
Evsel nitellikte olmayan katı atıkların toplanmasında veya tesis içinde biriktirilmesinde, çevre ve insan sağlığını, çevrenin görünüşünü bozmamak, çevreyi koku, toz gibi yönlerden rahatsız etmemek kaydıyla istenilen hacim ve şekilde kap veya tank kullanılabilir.
Katı Atıkların Taşınması
Madde 20-
Toplanan evsel ve evsel nitelikli endüstriyel katı atıkların, görünüş, koku, toz, sızdırma ve benzeri faktörler yönünden çevreyi kirletmeyecek şekilde kapalı özel araçlarda taşınması zorunludur.
(İlave ikinci fıkra : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) (Değişiklik: 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik)
Belediye ve mücavir alan sınırları dışında kalan yerlerdeki sanayi tesisleri ve turistik tesis işletmeleri atıklarının taşınmasından sorumludurlar. Bu alanlarda toplama ve taşıma işlemlerini Valilikler ve Bakanlık denetler.
Aktarma İstasyonları
Madde 21-
Katı atıkların taşınmasının ekonomik olmasını sağlamak, taşıma hattındaki trafiğe fazla yüklenmemek için şehirlerin merkezi yerlerinde aktarma istasyonları kurulabilir. Bu istasyonlarda küçük hacimli araçlarla toplanan katı atıkların daha büyük hacimli araçlara aktarılarak, bu araçlarla işleme ve depo yerlerine taşınması sağlanır. Aktarma direkt taşıma aracına yapılabileceği gibi, bir ara depoya (bunker) boşaltıldıktan sonra, yeni araca doldurmak şeklinde, dolaylı olarak da gerçekleştirilebilir.
Aktarma istasyonlarının koku, toz, gürültü ve görünüş yönünden çevreyi kirletmemesi için, boşaltma işleminin yapıldığı yerlerin, kapalı olarak inşa edilmesi zorunludur.
BEŞİNCİ BÖLÜM
KATI ATIKLARIN DEPOLANMASI
Evsel Katı Atık Depo Alanına Depolanacak Atıklar Ve İstisnaları
Madde 22-
2 nci madde de belirtilen atıklar, hafriyat toprağı hariç olmak kaydıyla evsel katı atık depolama sahasına depolanır.
Evsel ve evsel nitelikli endüstriyel katı atıkların öncelikle geri kazanılması esastır. Geri kazanmanın ekonomik ve teknik olarak mümkün olmaması halinde, atıklar çevrenin sağlığının korunması, katı atık hacminin azaltılması, kısmen enerji veya kompost elde edilmesi amacıyla termik veya biyolojik işlemlere tabi tutulur. Ancak termik veya biyolojik işlemlere elverişli olmayan veya bu işlemler sonucu yan ürün olarak ortaya çıkan atıkların depolanması zorunludur. Bu amaçla belediyeler 1580 sayılı Belediyeler Kanunu gereğince katı atıklar için yapılan depolarda aşağıdaki hususları gözönünde bulundurulur.
Evsel atıkları düzenli depolamak amacıyla inşa edilen depolara, insan ve çevre sağlığını korumak amacıyla;
1) Sıvıların ve sıvı atıkların,
2) Akıcılığı kayboluncaya kadar suyu alınmamış arıtma çamurlarının,
3) Patlayıcı maddelerin,
4) Hastane ve klinik atıklarının,
5) Hayvan kadavralarının,
6) Depolama esnasında aşırı toz, gürültü, kirlenmeye ve kokuya sebep olabilecek atıkların,
7) Radyoaktif madde ve atıkların,
8)Tehlikeli atık sınıfına giren katı atıkların,
9) Ambalaj atıkların,(İlave: 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) depolanması yasaktır.
Hafriyat Toprağının Depolanması
Madde 23-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Katı Atık Depo Tesislerinin Yer Seçimi
Madde 24-
Evsel ve evsel nitelikli endüstriyel katı atıkları ve arıtma çamurlarını düzenli olarak depolamak amacıyla inşa edilen depo tesisleri, Bakanlık veya ilgili belediyeler tarafından içme suyu temin edilen ve edilecek olan yüzeysel su kaynaklarının korunması ile ilgili olarak çıkarılan yönetmeliklerde, çöp dökülmeyeceği ve depolanmayacağı belirtilen koruma alanlarında kurulamaz.
Depo tesisleri, en yakın yerleşim bölgesine uzaklığı 1000 metreden az olan yerlerde inşa edilemez. Ancak, depo tesislerinin çevresinde tepe, yığın ve ağaçlandırma gibi engeller varsa mahalli çevre kurullarının karar ve gerektiğinde Bakanlığın uygun görüşü ile, bu mesafeden daha az olan yerlerde de ilgili belediye ve mahallin en büyük mülki amirliğince depo kurulmasına müsaade edilebilir.
Taşkın riskinin yüksek olduğu yerlerde, heyelan, çığ ve erozyon bölgelerinde, içme, sulama ve kullanma suyu temin edilen yeraltı suları koruma bölgelerine katı atık depo tesislerinin yapılmasına müsaade edilemez.
Bu alanlar işletmeye açıldıktan sonra iskana açılmayacak şekilde planlanır ve etraflarına bina yapılmasına müsaade edilemez.
Depo Tesisleri
Madde 25-
Depo tesisleri aşağıda belirtilen özellikler taşımalıdır:
1) Evsel ve evsel katı atık özelliğindeki endüstriyel atıklar ile, bunların atık su arıtma çamurlarını depolamak üzere inşa edilen depo tesislerinin asgari kapasiteleri, nüfusu 100.000’den küçük olan yerleşim bölgelerinde 10 yıllık depolama ihtiyacını karşılayacak şekilde, nüfusu 100.000’den büyük olan yerlerde 500.000m3 olarak planlanır.
2) Depo tesisine ulaşım ve depo iç yollarında geçiş her türlü hava şartlarında mümkün olacak şekilde düzenlenir.
3) Planlanan depo tesisi bir çit ile çevrilir.
4) Depolama sahasında kirlenen araba tekerleklerinin yolları ve caddeleri kirletmemesi için, tekerlekleri temizleyecek teknik tedbirleri alınır.
5) (Değişik : 22.2.1992 tarih ve 21150 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan yönetmelik) Depo tesisi girişinde, girişi kontrol altında tutmak, gelen katı atıkları muayene etmek, tartmak amacıyla bekçi kulübesi, işletme odası, kantar ve kantar binası bulunur.
Depo Tabanının Teşkili ve Sızıntı Suyu Toplanması
Madde 26-
(Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Düzenli depo tesisinden, depo tabanına sızan sızıntı sularının yeraltı sularına karışmasını önlemek için depo tabanı geçirimsiz hale getirilir. Depo tabanında oluşturulan bir drenaj sistemi ile sızıntı suları toplanır.Bu amaçla;
1) Depo tabanı, tabii yeraltı suyunun maksimum seviyesinden en az 1 metre yüksekte olur.
2)(Değişik : 18.8.1999 tarih ve 23790 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Depo tabanına; sıkıştırılmış kalınlığı en az 60 cm. olan kil veya aynı geçirimsizliği sağlayan doğal ya da yapay malzeme serilir. Bu malzemelerin geçirimlilik katsayısı (permeabilite) 1.10 -8 m/sn’den büyük olamaz. Az çatlaklı kaya zeminlerde ise bu değer 1.10-7 m/sn olarak alınır.
Depo tabanının, en az 3 metre kalınlığında doğal kil ve benzeri 1.10 -8 m/sn geçirimlilik katsayısını sağlayan bir malzeme olması durumunda, depo tabanı tekrar geçirimsizlik malzemesi ile kaplanmaz. Bu durumda geçirimlilik katsayısının sahanın her yerinde 1.10 -8 m/sn olması sağlanır.
İçme ve kullanma suyu havzalarının uzun mesafeli koruma alanında inşa edilecek düzenli depo sahası tabanında, sıkıştırılmış kalınlığı 60 cm. olan kil tabakasının üzerine, kalınlığı 2 mm. olan yüksek yoğunluklu polietilen folye (HDPE) serilir. Serilecek folyenin yoğunluğu 941-965 kg/m3 arasında olmak zorundadır.
3) Geçirimsiz hale getirilen taban üzerine dren boruları döşenerek sızıntı suları bir noktada toplanır. Hidrolik ve statik olarak hesaplanması gereken drenaj borularının çapı minimum 100 mm. ve minimum eğimi %1 olur. Dren boruları, münferit borular şeklinde, yatayda ve düşeyde kıvrım yapmadan doğrusal olarak depo sahası dışına çıkar. Depo tesisi çıkışında kontrol bacaları bulunur. Ayrıca dren boruları çevresine kum, çakıl filtre yerleştirilir. Bu filtrenin boru sırtından itibaren yüksekliği minimum 30 cm. olur.
4) Toplanan sızıntı suları, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinde verilen deşarj limitlerini sağlayacak şekilde arıtılır.
Depo Gazının Uzaklaştırılması
Madde 27-
Depo kütlesinde havasız kalan organik maddenin, mikrobiyolojik olarak ayrışması sonucu çevreye yayılarak, patlamalara, zehirlenmelere sebep olabilecek metan gazı ağırlıklı olmak üzere karbondioksit, hidrojen sülfür, amonyak ve azot bileşikleri yatay ve düşey gaz toplama sistemi ile toplanır ve kontrollü olarak atmosfere verilir veya enerji üretmek sureti ile değerlendirilir.
Arıtma Çamurunun Evsel Katı Atıklarla Birlikte Depolanması
Madde 28-
Arıtma çamurunun depolanabilmesi için içinde bulunan su oranının %65 olması gerekir. Ancak depo yeri işletmecileri, çamurun su oranının daha fazla olması halinde, deponun stabilitesini bozmayacağı, koku problemi ortaya çıkarmayacağı kanaatine varırlarsa, su oranı %75’e kadar olan çamurları kabul edebilirler.
Depo Tesisinin Olumsuz Etkisinin Önlenmesi
Madde 29-
Depo tesisinde toz, koku, kağıt ve gürültü gibi çevreyi olumsuz yönde etkileyecek tesirlere karşı tedbir alınır. Ayrıca, depo sahasında evcil ve yabani hayvanların beslenmesi yasak olup, haşere ve sinek üremesini önleyecek tedbirler alınır.
Depo Sahasının Yeşillendirilmesi
Madde 30-
Depolama işleminin tamamlanmasından sonra veya şevlerde dolgu sırasında, depo sahasının görünüş olarak çevreyi rahatsız etmemesi ve arazinin tekrar kullanılabilir hale getirilmesi için yeşillendirilmesi, ağaçlandırılması, deponun en üstüne ve şevlere tarım toprağı serilmesi gerekir. Bu toprağın kalınlığı dikilmek istenen bitkinin kök derinliğine göre seçilir. Depo kütlesi üzerine düşen yağmurun kısa sürede sahayı terk etmesi için en üst toprak tabakasının eğiminin %3’den büyük olması gerekir.
Depo Tesisine Ruhsat Alınması
Madde 31-
Evsel ve evsel nitelikli endüstriyel katı atık ve arıtma çamurları depo tesisine inşaat ruhsatı vermeye;
1) Belediye hudutları ve mücavir alan sınırları dışında kalan yerlerde mahallin en büyük mülki amiri,
2) Belediye hudutları ve mücavir alanlar içinde kalan ve büyükşehir belediyesi olan yerlerde Büyükşehir Belediye Başkanlığı, diğer yerlerde belediye başkanlıkları, yetkilidir.
3) (İlave : 22.2.1992 tarih ve 21150 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan yönetmelik) Ancak bu idareler Katı Atık Depo Tesisine depolama ruhsatı vermeden önce gerekli tüm bilgi ve belgelerle birlikte nüfusu on bine kadar olan yerlerde Mahalli Çevre Kurulu’na, nüfusu on binden yukarı olan yerlerde ise Bakanlığa müracaat ederek bu makamların uygun görüşünü almak zorundadır.
Bu maddenin 1 inci ve 2 nci bentlerinde belirtilen merciler tarafından, depo yeri tabanı, sızıntı suyu drenaj sisteminin ek tesislerinin projesine uygun görülmesi halinde işletme ruhsatı verilir. Ruhsatta depo tesisine kabul edilecek atık tipi belirtilir.
Depo Yeri İşletilmesi ve Kontrolü
Madde 32-
(Değişik : 15.9.1998 tarih ve 23464 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Katı atık depolama tesisi işletmecisi kişi ve kuruluşlar, her depo tesisinde tesise gelen atıkların kontrolünden ve depo tesisinin işletilmesinden sorumlu bir teknik görevli bulundurmak zorundadırlar.
Depo tesisi işleten kişi ve kuruluşlar tarafından, tesis için Bakanlıkça hazırlanacak Katı Atık Düzenli Depolama Tesisi İşletme Formatı doğrultusunda bir işletme planı hazırlanır. İşletme planı çerçevesinde, sızıntı suyu miktarı ve özellikleri tesisi işletenler tarafından belirli aralıklarla ölçülür ve sonuçlarından istenildiğinde Bakanlığa bilgi verilir.
Tesisi işleten kişi veya kuruluşlar, evsel katı atık niteliğinde olmayan pil, akü ve ilaç gibi tehlikeli ve tıbbi atıkları depo sahasına kabul etmezler. Bu atıklar 27/8/1995 tarihli ve 22387 sayılı ResmiGazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliği ve 20/5/1993 tarihli ve 21586 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğine göre bertaraf edilir.
Depo sahası çevresine sızıntı suyu ve depo gazı izleme ve ölçme kuyuları açılır. Bu kuyularda işletme planı çerçevesinde belirli aralıklarla, olası sızıntı suyu ve depo gazı kaçaklarına karşı depo tesisi işleten kişi ve kuruluşlar tarafından ölçümler ve kontroller yapılır. Ölçüm işlemleri, depo sahası kapatıldıktan sonra 10 yıl müddetle devam eder.
Bakanlığın talep etmesi halinde depo tesisi işleten kişi ve kuruluşlar, istenen her türlü bilgiyi vermek zorundadırlar.
ALTINCI BÖLÜM
KATI ATIKLARIN KOMPOSTLAŞTIRILMASI
Kompostun Kullanımı
Madde 33-
Organik katı atıkların oksijenli ortamda indirgenmesi suretiyle elde edilen kompostun toprağın yapısını iyileştirici bir vazife görmesi için;
1) Bahçe ve mutfak artıklarının, bu iş için kurulmuş tesislerde kompostlaştırılması,
2) Kompost üretimini kolaylaştırmak için, komposta elverişli organik atıkların ayrı toplanması, gerekir.
(İlave ikinci fıkra: 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik)İşlenmiş arıtma çamurunun toprakta kullanılması, ham çamur ve işlenmiş arıtma çamurunun kullanma sınırlamaları ve yasakları ile, kompostun toprakta kullanımı, 10/12/2001 tarih ve 24609 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren “Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği”’nin 8, 9 ve 10 uncu maddelerindeki hükümlere tabidir.
Kompost Tesislerinde Bulunması Gerekli Teknik Özellikler
Madde 34-
Yıllık kapasite 200 tondan büyük olan kompost tesislerinde;
1) Kompost tesisi havalandırılarak çalıştırılıyorsa, emilen havanın filtreden geçirilmek suretiyle temizlendikten sonra atmosfere verilmesi,
2) Kompost sahasından toplanan sızıntı suyu kompostun ıslatılması için kullanılmıyorsa, sızıntı suyu arıtıldıktan sonra alıcı ortama verilmesi ve bu konuda Su Kirliliği Kontrol Yönetmeliğinin alıcı ortam standartlarına uyulması,
3) Tesise gelen katı atıklar için ön depolama ve dengeleme görevi yapan ön deponun (bunker) kapalı olması,
4) Kompost tesislerinin yeraltı ve yerüstü su kaynaklarının koruma alanı içine inşa edilmemesi,
5) Yerleşim alanlarına en yakın mesafenin 1000 metre olması, gerekir.
Madde 35-
( 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Madde 36-
( 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Madde 37-
( 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
YEDİNCİ BÖLÜM
KATI ATIKLARIN YAKILMASI
Yakma Tesisi İle İlgili Teknik Hususlar
Madde 38-
Katı atıkları hijyenik olarak zararsız hale getirmek, hacmini azaltmak ve kısmen enerji elde etmek maksadı ile inşa edilen yakma tesislerinin;
1) Kapasitesi 0.75 ton/saat’den küçük olan evsel atık yakma tesislerinde baca gazı içindeki oksijen fazlalığı %17, kapasitesi 0.75 ton/saat’den büyük olan tesislerde ise %11 olması,
2) Katı atık yakma tesislerinde katı atık miktarlarındaki günlük ve haftalık değişimleri dengelemek ve atıkların yanma hücresine verilmesini sağlamak amacı ile;
a) Bir ön silo inşa edilmesi,
b) Bu ön silolarda vakum uygulanarak, boşaltma sırasında ortaya çıkabilecek tozun çevreye yayılmasının önlenmesi,
c) Bu ön silodaki basıncın atmosfer basıncının altında tutulması,
3) Sıvı atıklar ve arıtma çamurunun da tesiste yakılması halinde, bu maddelerin kapalı kaplar içinde depolanması, üstü açık olan boşaltma yerlerinde bir hava emme tertibatı veya vakum bulundurulması,
4) Yakma hücresinin devreye alınabilmesi, hücredeki sıcaklığın belirli bir değerin altına düşmesi halinde ani olarak devreye girecek yakıtla çalışan yedek yakma sisteminin bulunması,
5) Yakma tesislerinin bacaları ile ilgili olarak Hava Kalitesinin Korunması Yönetmeliğindeki teknik hususların yerine getirilmesi,
6) Yakma tesislerinde;
a) Son yakma hücresinin bulunması,
b) Minimum hücre sıcaklığının 800o C olması
c) Sistemde poliklorlü aromatik hidrokarbonu çok olan atıklar yakılıyorsa, yakma hücresinin sıcaklığının 1200o C olması,
d) Yakma hücresindeki sıcaklığın devamlı ölçülmesi, kaydedilmesi ve hücredeki sıcaklığın istenen sıcaklığın altına düşmesi halinde, yedek yakma sisteminin otomatik olarak devreye girerek son yakma hücresindeki sıcaklığı arttırması,
e) Atığın son yakma hücresine hücredeki sıcaklığın yedek yakma sistemi ile istenen minimum yakma sıcaklığına eriştikten sonra verilmesi,
7) Yanma sonucunda çıkan cüruf içinde yanmamış atık miktarının ağırlık olarak, külün %2’sini geçmemesi ve tesiste arıtma çamuru yakılması halinde bu değerin %3’e kadar çıkabilmesi,
8) Cüruf ve baca gazı partiküllerinin ayrı ayrı toplanması,
9) Yakma sonucu ortaya çıkan ısı ve cürufun değerlendirilebilmesi için gereken önlemlerin alınması,
10) Tesiste Hava Kalitesinin Korunması Yönetmeliğinde belirtilen sınır emisyon değerlerini sağlayacak baca gazı temizleme sistemlerinin bulunması gerekir.
(İlave İkinci Fıkra : 2.11.1994 tarih ve 22099 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan yönetmelik)Belediyeler atık bertarafının yakma ile olacağı hallerde ayrı toplama ve/veya ayırma ile ilgili plan ve projelerini yakma tesisleri ile birlikte gerçekleştirmek zorundadır.
Baca Gazı Sınır Emisyon Değerleri
Madde 39-
Evsel katı atık yakma tesislerinde, Hava Kalitesinin Korunması Yönetmelinin 7 nci ekinde 2 nci grup tesisler başlığı altında yer alan esaslara uyulur.
Evsel Katı Atık Tesisinde Yakılması Yasak Olan Maddeler
Madde 40-
Evsel katı atık, evsel arıtma çamuru ve evsel katı atık benzeri endüstriyel atıkları yakmak maksadı ile inşa edilen yakma tesislerinde, ağırlık olarak katı atık toplam miktarının %1’ini geçen organik bağlı klor veya 1 kg atıkta 50 mg’dan fazla halojenli organik madde ihtiva eden tehlikeli atıkların yakılması yasaktır.
SEKİZİNCİ BÖLÜM
KATI ATIK İŞLEME TESİSLERİNE İNŞAAT VE İŞLEME RUHSATI VERİLMESİ
İnşaat Ruhsatı Verilmesi
Madde 41-
Katı atıklar için yakma, kompost ve benzeri işleme tesisi inşa etmek isteyen kişi veya kuruluşlar, bu Yönetmeliğin 31 inci maddesinde belirtilen mercilerden inşaat ruhsatı almak zorundadır. Ancak bu merciler inşaat ruhsatı vermeden önce tesisle ilgili belgeleri Bakanlığa göndererek görüşünü almak zorundadır.
Belediyeler veya yetkilerini devrettiği kişi ve kuruluşlar, tesisi çevreyi kirletmeyecek, toplumun huzurunu bozmayacak ve yürürlükte olan kanun ve yönetmeliklerde istenilen ürün ve emisyon sınırlarını sağlayacak şekilde çalıştırmak zorundadır. Belediyeler veya yetkilerini devralan kişi veya kuruluşlar bu Yönetmelikte ve eklerinde belirtilen ölçümlerini yapmak, sonuçlarını istendiğinde mahallin en büyük mülki amirine, belediye başkanlıklarına ve Bakanlığa bildirmek zorundadır.
İşletme Ruhsatı Verilmesi ve Denetlenmesi
Madde 42-
İşletme ruhsatı, tesisin 3194 sayılı İmar Kanunu ile belirtilen şartlara uygun olarak inşa edildiğinin tesbiti halinde 31 inci maddede belirtilen merciler tarafından verilir.
Bakanlık veya bölge teşkilatları, mahallin en büyük mülki amirliği ve büyükşehir belediye başkanlıkları veya belediyeler, tesisi, ürünlerinin kalitesini, işletme şekli, hava ve gürültü emisyonu bakımından denetleyebilir, ölçüm yapabilir ve numune alabilirler.
İşletme Ruhsatının İptali
Madde 43-
Bakanlık, büyükşehir belediyeleri veya belediyeler ile mahallin en büyük mülki amirince yapılan kontrollerde, tesisin işletme ruhsatına uygun olarak çalıştırılamadığının ürün ve atık kalitesinin Yönetmelikte istenen özellikte olmadığının, hava, gürültü emisyonlarının veya tesise ait suların ilgili Yönetmeliklerde istenen şartları sağlamadığının tespit edilmesi halinde, hatanın giderilmesi için işletmeciyi, kontrolü yapan merci yazılı olarak ikaz eder. Hatanın düzeltilmesi için verilen süre, hatanın önemine ve kaynağına göre bir ay ile bir yıl arasında değişir. Şehirden toplanan katı atığın özelliğinden dolayı hatanın düzeltilemeyeceği anlaşılırsa, ruhsatı veren merci tarafından, Bakanlığın da görüşü alınarak, işletme ruhsatı iptal edilir. Yapılan kontrollerde, işletme ruhsatı süresi biten tesislere, mevcut işletme şartlarında çalıştırılmasının insan ve çevre sağlığı açısından mahzurlu görülmesi, sözkonusu işletme şartlarının düzeltilemeyeceğinin anlaşılması halinde, işletme ruhsatı yenilenmez.
DOKUZUNCU BÖLÜM
ARITMA ÇAMURLARININ TARIMDA KULLANILMASI
Madde 44-
( 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Madde 45-
( 25.04.2002 tarih ve 24736 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
ONUNCU BÖLÜM
ÇEŞİTLİ HÜKÜMLER
Denetim
Madde 46-
Bakanlık bu Yönetmelik çerçevesinde yapılacak denetimlerde Kanuna göre yetkilidir.
Bu Yönetmelik hükümlerine aykırı hareket edenler hakkında Kanunun 15 ve 16 ncı maddelerinde belirtilen merciler tarafından gerekli işlemler yapılır ve 26 ncı maddedeki yaptırım uygulanır. Kanunun 24 üncü maddesindeki merciler tarafından 20, 21 ve 23 üncü maddelerinde belirtilen idari nitelikteki cezalar verilir.
İşletmecinin Yükümlülüğü
Madde 47-
Tesislerin işletmecileri,
1) Yetkili merciin görevlendirdiği kişilerin tesislere girmesine izin vermekle,
2) Görevli kişiler tarafından numune alınması ve yerinde ölçüm yapılması için izin vermekle,
3) Görevli kişilerin istedikleri bilgi ve belgeleri sağlamakla,
4) İzin alma işlemi veya denetleme işlemleri ile ilgili olarak yapılan deneyler ve ölçüm masraflarını karşılamakla, yükümlüdürler.
Tebliğler
Madde 48-
Bu Yönetmeliğin uygulanması ile ilgili teknik ve idari tebliğler, Çevre Bakanlığı tarafından çıkarılır.
Geri Kazanım Komisyonu
Madde 49–
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geri Kazanım Komisyonunun Görevleri
Madde 50-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
GEÇİCİ HÜKÜMLER
Mevcut Katı Atık İşleme ve Depolama Tesisleri
Geçici Madde 1-
Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce inşaasına ve işletilmesine başlanılan katı atık işleme ve depolama tesislerini işleten belediyeler veya yetkilerini devrettikleri kişi ve kurumlar Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde tesislerin yeri, kapasitesi ve teknik özellikleri ile ilgili bilgi ve dokümanlarla birlikte Madde 31, 32, 41 ve 42’de verilen prosedüre uygun olarak inşaat ve işletme ruhsatı almak üzere ilgili mercilere başvurmak zorundadır.
Belediye ve mahallin en büyük mülki amiri; bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce dolgusuna başlanılan depolar, Yönetmeliğin 24 ve 25 inci maddelerinde belirtilen şartları taşımıyorlarsa, en geç bir yıl içinde söz konusu sahada depolama işlemine son vermeye yetkilidirler. Ancak bu durumda da 27, 28, 29 ve 30 uncu maddelerde belirtilen hususlar yerine getirilir. Sözü edilen bu geçici sürede 22 inci maddede belirtilen katı atıkların, söz konusu depo alanına depolanması yasaktır.
Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce dolgusuna başlanılan 24 üncü maddede belirtilen şartları taşıyan depo işletmecileri, 22, 25, 27 ve 29 uncu maddelerde belirtilen şartları yerine getirmek ve Bakanlığın uygun görüşünü almak kaydıyla 3 yıl süre ile faaliyetlerine devam ederler.
Mevcut Katı Atık Yakma Ve Kompostlaştırma Tesisleri
Geçici Madde 2-
Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihte mevcut kompostlaştırma tesislerinin işletmecileri Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren;
1) (Değişik: 3.4.1991 tarih ve 20834 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) 1yıl içinde 34 üncü maddede belirtilen şartları yerine getirmekle,
2) (Değişik: 3.4.1991 tarih ve 20834 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) 6 ay içinde 37 nci maddede verilen ölçümleri ve kontrolleri yapmakla, yükümlüdürler.
Mevcut evsel katı atık yakma tesisleri bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 1 yıl içinde bu Yönetmelikte verilen hükümleri yerine getirmekle yükümlüdür.
Mevcut yakma ve kompostlaştırma tesisleri Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 1,5 yıl içinde 42 nci maddede verilen prosedürle işletme ruhsatı almakla yükümlüdürler.
Arıtma Çamurlarının Analizi
Geçici Madde 3-
Arıtma çamurlarını tarımda kullanan gerçek özel ve tüzel kişi ve kuruluşlar, 44 üncü maddede verilen analizleri 6 ay içinde yapmak veya yaptırmak zorundadırlar.
Depo tesisi ve işleme tesisi işletmecileri Geçici 1 inci maddenin birinci ve ikinci fıkralarındaki bilgileri ve Geçici 2 nci maddede verilen tesis ve kontrol veya analizlere ait sonuçları ve dokümanları mahallin en büyük mülki amirliğine, belediye başkanlıklarına ve Bakanlığa 6 ay içinde yazılı olarak bildirmek zorundadırlar.
Çevre kirliliği yönünden tehlike arzeden durumlarda belediyeler Geçici 1 inci Maddede verilen geçiş sürelerini Bakanlığın uygun görüşünün alarak kısaltmaya yetkilidir.
Geçici Madde 4-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 5-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 6-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 7-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 8-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 9-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 10-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Geçici Madde 11-
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
Hukuki Dayanak
Madde 51-
(Değişik: 2.11.1994 tarih ve 22099 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Bu yönetmelik 9.Ağustos.1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 1 ve 3 üncü maddelerinde öngörülen amaç ve ilkeler doğrultusunda adı geçen Kanunun 8,9,10,11 ve 31 inci maddeleri ile 389 sayılı Çevre Bakanlığının Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin 2 nci maddesinin (a), ( c), (d), (e) ve (g) bentleri ve 25 inci maddesi gereğince hazırlanmıştır.
Yürürlük
Madde 52-
(Değişik: 2.11.1994 tarih ve 22099 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Bu Yönetmelik Resmi Gazete’de yayınlandığı tarihte yürürlüğe girer.
Yürütme
Madde 53-
(Değişik: 2.11.1994 tarih ve 22099 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik) Bu Yönetmelik hükümlerini, Çevre Bakanı yürütür.
EK-I
KAPLARINA DEPOZİTO VEYA KOTA UYGULANACAK
MADDE VE ÜRÜNLER
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
EK-II
PLASTİK, METAL, CAM VE TERMOPLASTİK MADDE
İHTİVA EDEN KARTON ESASLI KUTULARIN
TOPLANMASINDA ULAŞILACAK ORANLAR
(Adet ve Ağırlık Üzerinden)
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
EK- III
Ambalaj Birim Satış Fiyatına Göre Uygulanacak Depozito Bedeli Oranları
( 05.04.2005 tarih ve 25777 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelikle madde yürürlükten kaldırılmıştır.)
furkanlardanismanlik.com 