BATI MISIR KÖK KURDU İLE MÜCADELE HAKKINDA YÖNETMELİK

30 Kasım 2012 CUMA                            Resmî Gazete                                    Sayı : 28483

YÖNETMELİK

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

BATI MISIR KÖK KURDU İLE MÜCADELE HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç ve Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; batı mısır kök kurdunun varlığının tespiti, yayılmasının engellenmesi ve mücadelesinin yapılması amacıyla alınması gereken asgari önlemleri düzenlemektir.

Dayanak

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik;

a) 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 15 inci maddesine dayanılarak,

b) Avrupa Birliğinin 24/10/2003 tarihli ve 2003/766/EC sayılı Komisyon Kararına paralel olarak,

hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

b) Batı mısır kök kurdu (Diabrotica virgifera Le Conte): Larvalarının mısır köklerinde beslenerek ve yaralar açmak suretiyle, erginlerinin koçan püskülünde tozlaşmayı engelleyerek ve koçan danelerinde beslenerek zararlara yol açan zararlı organizmayı,

c) Bulaşık alan: Zararlı organizmanın tespit edildiği alanı,

ç) Enstitü: Bakanlığa bağlı zirai mücadele araştırma faaliyetlerini yürüten enstitü, istasyon ve kuruluşları,

d) Genel Müdürlük: Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,

e) Güvenlik sahası: Zararlı organizmanın bulaşık olduğu odak nokta alanın 5 km etrafında oluşturulan zararlı organizmanın konukçularının yetiştirilmediği alanı,

f) Karantina: Zararlı organizmaların ülkeye girişini veya ülke içinde yayılmasını önlemek amacıyla, bitki, bitkisel ürün ve diğer maddeler ile bulaşma ihtimali bulunan madde ve malzemelerin kontrol altına alınmasını,

g) Müdürlük: İl gıda, tarım ve hayvancılık müdürlükleri ve ilçe müdürlüklerini,

ğ) Odak sahası: Zararlı organizmanın tespit edildiği alanın etrafında oluşturulan 1 km’lik alanı,

h) Sürvey: Batı mısır kök kurdunun bir yerde var olup olmadığını, var ise yayılış alanını ve yoğunluğunu tespit etmeyi,

ı) Tampon saha: Güvenlik sahası etrafında organizmanın yayılmasını önleyecek şekilde konukçularının yetiştirilmesine izin verilmeyen alanı,

i) Zararlı organizma: Batı mısır kök kurdunu,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Tespit, Sürveyler, Sınırlandırılmış Alan, Mücadele Önlemleri, Bulaşıklığı Devam

Eden Alanlarda Yapılacak İşlemler, Havaalanı Çevresinde Bulaşma Riski

Olan Alanlarda Alınacak Tedbirler ve Bildirimler

Tespit

MADDE 4 – (1) Müdürlükler/Enstitüler, batı mısır kök kurdu şüphesi veya varlığının doğrulanması halinde Genel Müdürlüğe bildirilmesini sağlar.

Sürveyler

MADDE 5 – (1) Müdürlükler, her yıl mısır yetiştirilen alanlarda zararlı organizmanın varlığı konusunda sürveyler yürütür.

(2) Sürvey sonuçları, her yılın 31 Aralık günü itibariyle Genel Müdürlüğe bildirilir.

Sınırlandırılmış alan

MADDE 6 – (1) 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sürvey sonuçlarına göre, daha önceden zararlı organizmadan ari olarak tanınmış bir alanda zararlı organizmanın varlığı tespit edilirse, müdürlükler aşağıda belirtilen sınırları çizilmiş alanları tanımlar.

a) Zararlı organizmanın tespit edildiği alanın çevresinde en az 1 km çapında bir odak sahası,

b) Odak sahasının çevresinde en az 5 km’lik güvenlik sahası,

c) Buna ek olarak müdürlükler odak sahası ve güvenlik sahası etrafında bir tampon sahası.

(2) Birinci fıkrada belirtilen saha alanlarının kesin sınırlandırılmasında, sağlam bilimsel prensipler, zararlı organizmanın biyolojisi, yoğunluğu ve özellikle konukçu bitkinin yetiştirilme sistemi temel alınır.

(3) Şayet odak sahasında tespit edilen zararlı organizmanın varlığı, orijin noktadan başka bir noktada doğrulanırsa, sınırlandırılmış alanın sınırı buna göre değiştirilir.

(4) Zararlı organizmanın tespit edildiği son yıldan itibaren iki yıl o alanda zararlı organizma tespit edilmezse, sınırlandırma kaldırılır. 7 nci maddede belirtilen eradikasyon tedbirlerinin daha fazla alınmasına gerek yoktur.

(5) Müdürlükler tarafından birinci fıkrada belirtilen alanlar uygun ölçekli haritalara işlenerek Genel Müdürlüğe bildirilir.

Mücadele önlemleri

MADDE 7 – (1) Müdürlükler tarafından, sınırlandırılmış alanların her birinde, ızgara şeklinde düzenlenmiş uygun cinsel çekici feromon tuzakları ile zararlı organizmanın varlığı izlenir ve düzenli olarak kontrol edilir. Tuzakların tipi ve sayısı ile tuzak metodunun kullanımda bölgenin durumu ve sınırlandırılmış alanın özelliği dikkate alınır.

(2) Birinci fıkradaki hükümlere ek olarak, müdürlükler odak sahasında aşağıdakileri sağlar.

a) Zararlı organizmanın yayılmasını engellemek amacıyla, zararlı organizmanın biyolojisi, yakalanan zararlı organizmanın popülasyonu ve bölgenin iklim koşulları temel alınarak, taze mısır bitkisi (Zea mays L.) veya bunların taze parçalarının zararlı organizmanın ortaya çıktığı alandan dışarı çıkarılmaması,

b) Odak sahasının içinden odak sahasının dışına toprak hareketinin olmaması,

c) Zararlı organizmanın yayılmamasını sağlamak amacıyla, zararlı organizmanın biyolojisi, yakalanan zararlı organizmanın popülasyonu ve bölgenin iklim koşulları temel alınarak, zararlı organizmanın ortaya çıktığı yıldaki günler arasında mısırın hasat edilmemesi,

ç) Mısır alanlarında herhangi bir dönemde, 3 ardışık yıl boyunca ürün rotasyonu yapılarak, mısırın sadece bir kez yetiştirilmesi veya tüm odak sahası içinde son yakalama yılından sonra iki yıl boyunca mısır ekilmemiş olması,

d) Mısır tarlalarında, batı mısır kök kurdunun ergin böceklerinin yumurtlama süresi sonuna kadar, zararlı organizmanın çıktığı yıl ve bir sonraki yıl boyunca zararlı organizmaya karşı uygun bir mücadele programı yapılması,

e) Mısır alanlarında kullanılan tarımsal makinelerin sahadan ayrılmadan önce bütün toprak ve döküntülerden temizlenmiş olmaları,

f) Mısır tarlası olmayan alanlarda kendi gelen mısırların sökülmesi.

(3) 5 inci maddede belirtilen sürveyler sonucunda, odak bölgesinde ikiden az zararlı organizma bulunması halinde ve bildirildikleri yılda ortaya çıktıklarına dair kanıt varsa, bu maddenin birinci fıkrasının (b), (ç), (e) ve (f) bentlerinde belirtilen tedbirler, o yılda hiçbir örnek bulunmaması şartıyla zararlı organizmanın ortaya çıktığı yıl ve bir sonraki yılla sınırlandırılabilir. Bu durumda, birinci fıkrada belirtilen izleme odak sahasına yoğunlaştırılır.

(4) Bu maddenin birinci fıkrasındaki hükümlere ek olarak, müdürlükler güvenlik sahasında en azından aşağıdaki hususları sağlar.

a) Herhangi bir dönemde iki ardışık yılda mısırın sadece bir kez yetiştirildiği ürün rotasyonu (iki yılda bir mısır münavebesi) yapılır,

b) Mısır alanlarında zararlı organizmanın çıktığı yıl ve bir sonraki yıl boyunca zararlı organizmaya karşı uygun bir mücadele programı yapılır.

(5) 5 inci maddede belirtilen sürveyler sonucunda, odak sahasında ikiden az zararlı organizma bulunması halinde ve bildirildikleri yılda ortaya çıktıklarına dair kanıt varsa, güvenlik sahasında, birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen tedbirler, o yılda hiçbir örnek bulunmaması şartıyla zararlı organizmanın ortaya çıktığı yıl ve bir sonraki yılla sınırlandırılabilir. Bu durumda birinci fıkrada belirtilen izleme güvenlik sahasında yoğunlaştırılır.

(6) Birinci fıkradaki hükümlere ek olarak, tampon sahada herhangi bir dönemde iki ardışık yılda mısırın sadece bir kez yetiştirildiği ürün rotasyonu yapılabilir.

Bulaşıklığı devam eden alanlarda yapılacak işlemler

MADDE 8 – (1) 5 inci maddede belirtilen sürveyler sonucunda, iki ardışık yıldan fazla süre boyunca topraklarının bir bölümünde zararlı organizmanın varlığı doğrulanırsa, müdürlükler söz konusu bulaşık toprak bölümünü kapsayacak şekilde alanları tanımlar.

(2) Müdürlükler 7 nci madde hükümlerini uygular veya zararlı organizmanın eradike edilememesi durumunda, zararlı organizmanın bulaşık alanlardan zararlı organizmadan ari alanlara yayılmasını sınırlandırmak amacıyla, bulaşık alanlarda ve yakınında zararlı organizmayı önleme konusunda yıllık programlar organize eder.

Havaalanı çevresinde bulaşma riski olan alanlarda alınacak tedbirler

MADDE 9 – (1) Uçak pistleri veya bir havaalanında hareket eden uçakların hareket ettiği diğer alanların çevresindeki en az 2500 m’lik bir sahadaki mısır alanlarında, zararlı organizmanın giriş riskinin yüksek olduğuna dair kanıtlar varsa, aşağıdaki tedbirler alınır.

a) Herhangi bir dönemde iki ardışık yıl boyunca mısırın sadece bir kez yetiştirildiği ürün rotasyonu yapılır,

b) Zararlı organizmanın varlığının tespit edilmesi için uygun cinsel çekici feromon tuzakları kullanarak yoğun izleme yapılır ve zararlı organizma tespit edildiğinde 6 ncı ve 7 nci maddelerdeki tedbirler alınır.

Bildirimler

MADDE 10 – (1) Müdürlükler, her yılın 31 Aralık günü itibariyle aşağıdaki hususlarda Genel Müdürlüğü bilgilendirir;

a) 6 ncı maddenin beşinci fıkrasında belirtilen saha alanları,

b) 7 nci maddenin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerinde belirtilen tedbirler ve yapılan uygulamaların tarih ve gerekçeleri,

c) 7 nci maddenin ikinci fıkrasının (d) bendi ve 7 nci maddenin üçüncü fıkrasının (b) bendinde belirtilen işlemleri,

ç) 8 inci maddenin birinci fıkrasında belirtilen alanlar ve buradaki herhangi bir değişikliği,

d) 8 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen önlem alanları ve buradaki herhangi bir değişikliği.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 11 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerine aykırı davrananlar hakkında 5996 sayılı Kanunun 38 inci maddesinde belirtilen idari yaptırımlar uygulanır.

Yürürlük

MADDE 12 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 13 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

PEPİNO MOZAİK VİRÜSÜ İLE MÜCADELE HAKKINDA YÖNETMELİK

30 Kasım 2012 CUMA                            Resmî Gazete                                    Sayı : 28483

YÖNETMELİK

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

PEPİNO MOZAİK VİRÜSÜ İLE MÜCADELE HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; özellikle domates bitkisinde zarar yapan Pepino mozaik virüsünün ülkemize girişini ve yayılmasını engellemek için alınacak tedbirleri belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, Pepino mozaik virüsünün sürveyi, tespit edilmesi, mücadelesi, yayılmasının engellenmesi hususlarını kapsar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik;

a) 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 15 inci maddesine dayanılarak,

b) Avrupa Birliğinin 27/2/2004 tarihli Pepino mozaik virüsünün kontrolüne ilişkin 2004/200/EC sayılı Komisyon Kararına paralel olarak,

hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

b) Bitki sağlık sertifikası: Bitki, bitkisel ürün ve diğer maddelerin 3/12/2011 tarihli ve 28131 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Bitki Karantinası Yönetmeliğinde öngörülen bitki sağlığı şartlarına uygun olduğunu gösteren belgeyi,

c) Enfeksiyon kaynağı: Pepino mozaik virüsü ile bulaşık domates tohumunu,

ç) Enstitü: Bakanlığa bağlı zirai mücadele araştırma faaliyetlerini yürüten enstitü, istasyon ve kuruluşları,

d) Genel Müdürlük: Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,

e) Müdürlük: İl gıda, tarım ve hayvancılık müdürlükleri ve ilçe müdürlüklerini,

f) Nihai tüketici: Ürünü bir daha satmamak üzere kendi bünyesinde kullanmak amacıyla satın alanları,

g) Pepino mozaik virüsü (PepMV): Domates bitkilerinde sistemik bir enfeksiyona neden olan, bitkiden bitkiye mekanik olarak ve temas yoluyla bulaşabilen ve tohum kabuğunda bulunduğu saptanan viral etmeni,

ğ) Sürvey: Pepino mozaik virüsünün bir yerde var olup olmadığını, var ise yayılış alanını ve yoğunluğunu tespit etmeyi,

h) Zararlı organizma: Pepino mozaik virüsünü,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Genel Hükümler, Uygulanacak Tedbirler

Genel hükümler

MADDE 5 – (1) Enstitüler ve müdürlükler domates bitkisi ve domates meyvesi üreten tesislerde Pepino mozaik virüsü varlığı açısından resmi araştırmalar ve/veya sürveyler yürütür.

(2) Araştırma ve/veya sürvey sonuçları Genel Müdürlüğe bildirilir.

(3) 6 ncı maddenin birinci fıkrası ve 7 nci maddenin birinci fıkrasında belirtilen tedbirlere ilişkin sonuçlar sürekli değerlendirilir ve bu değerlendirmeler ışığında bir sonraki olası tedbirler belirlenir.

(4) PepMV ile bulaşık domates tohumunun, Lycopersicon lycopersicum (L.) Karsten ex Farw. ülkeye girişi ve ülke içerisindeki hareketi yasaktır.

Domates tohumu ithalatında uygulanacak tedbirler

MADDE 6 – (1) Domates tohumu ithalatında Bitki Karantinası Yönetmeliğinde belirtilen hükümler uygulanır.

Ülkemiz orjinli domates tohumlarının ülke içinde hareketinde uygulanacak tedbirler

MADDE 7 – (1) Ülkemizde üretilen domates tohumları uygun bir asit ekstraksiyon yöntemiyle elde edilmeleri ve aşağıda belirtilen koşulları karşıladığı takdirde ülke içinde hareket edebilir:

a) Domates tohumlarının PepMV’den ari olduğu bilinen alanlardan geldiği veya

b) Tüm vejetasyon dönemi boyunca, üretim alanındaki bitkilerde PepMV’nün neden olduğu hastalık belirtilerinin görülmemesi veya

c) Tohumlardan alınan temsili numunelerin PepMV yönünden uygun metodlarla teste tabi tutulması ve bu testlerde PepMV yönünden ari bulunması.

(2) Profesyonel bitki üretimine dahil olmayan nihai tüketiciye satılacak domates tohumunun paketi üzerinde nihai tüketiciye satışın amaçlandığını gösteren bir işaretin bulunması şartıyla, birinci fıkrada belirtilen koşullar aranmaz.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 8 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerine aykırı davrananlar hakkında 5996 sayılı Kanunun 38 inci maddesinde belirtilen idari yaptırımlar uygulanır.

Yürürlük

MADDE 9 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 10 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

DOĞAL ÇİÇEK SOĞANLARININ SÖKÜMÜ, ÜRETİMİ VE İHRACATINA AİT YÖNETMELİK

DOĞAL ÇİÇEK SOĞANLARININ SÖKÜMÜ, ÜRETİMİ VE İHRACATINA AİT YÖNETMELİK

Resmi Gazete Tarihi: 11/08/1995

Resmi Gazete Sayısı: 22371

BİRİNCİ BÖLÜM

Genel Hükümler

Amaç

Madde 1 –

Bu Yönetmeliğin amacı, Ülkemiz florasının korunması amacıyla, doğada bulunan soğanlı çiçek neslinin tahrip edilmeden ve tüketilmeden, tohum, soğan veya diğer aksamının doğadan toplanması, üretilmesi, büyütülmesi, depolanması ile ihracatına ait esasları düzenlemektir.

Hukuki Dayanak

Madde 2 –

Bu Yönetmelik 07/08/1991 tarih ve 441 sayılı Tarım ve Köyişleri Bakanlığının Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 3 –

Bu Yönetmelikte geçen;

Bakanlık: Tarım ve Köyişleri Bakanlığını,

TÜGEM: Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğünü,

İl Müdürlüğü: Tarım ve Köyişleri Bakanlığı İl Müdürlüklerini,

Orman İşletme Müdürlüğü: Orman Bakanlığı’nın mahalli Orman İşletme Müdürlüklerini,(*)

CITES : “Convention on the International Trade in Endangered Species of Wild Fauna and Flora”, 1973 yılında Amerika Birleşik Devletleri Washington DC.’de imzalanan, “Nesilleri Tehlikede Olan Doğal Bitki ve Hayvan Türlerinin Uluslararası Ticaretinin Düzenlenmesine Dair Anlaşma”yı,

CITES İdari Kurulu: CITES anlaşması uyarınca, Bakanlık adına TÜGEM, Orman Bakanlığı ve Çevre Bakanlığı temsilcilerinden oluşan yetkili İdari Otoriteyi,

CITES Flora Bilimsel Kurulu: Çevre Bakanlığınca 443 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye göre oluşturulan Kurulu,(*)

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu: CITES Flora Bilimsel Kurulunca oluşturulan Alt Komiteyi,

Danışma Kurulu: Bu Yönetmeliğin 7 inci maddesinde belirtilen kuruluş temsilcilerinden oluşan Kurulu,

Teknik Komite: Bu Yönetmeliğin 11 inci maddesinde belirtilen kuruluş temsilcilerinden oluşan “Doğal Çiçek Soğanı Teknik Komitesi” ni,

Dernekler: Doğal çiçek soğanlarının sökümü, üretimi, ihracatı ile ilgilenen kişi ve özel kuruluşların oluşturduğu dernekler ile doğal yaşam ve doğal kaynakların korunmasını amaçlayan dernekleri,

Gönüllü Kuruluşlar: Doğal çiçek soğanları ile ilgili çalışmalarda bulunan gönüllü Kuruluşları,

Firma: Çiçek soğanını ve/veya soğanlı doğal çiçeklerin diğer aksamını yetiştirerek veya doğadan elde ederek ihraç eden Kuruluşu,

Çiçek Soğanı: Doğada bulunan bazı bitkilerin yumru, rizom, pençe ve soğanlarını,

Ön Depo: Çiçek soğanlarının, Teknik Komitenin uygun gördüğü tarihte doğadan sökümünü müteakip, bölgesindeki ekolojik şartların sağlanabildiği yakınlıkta tesis edilen, çeşit, miktar ve menşe kayıtlarının tutulduğu, hastalık ve zararlılara karşı karantina önlemlerinin alındığı ve ana depoya gidinceye kadar ürünün muhafaza edildiği, gerekli şartlara haiz depoları,

Ana Depo: Bünyesinde ısı, nem ayarı, ventilasyon ve sirkülasyon gibi donanımı bulunan iklim odaları ile çiçek soğanlarının ihracata hazırlanması için gerekli temizleme, kurutma, boylandırma ve ilaçlama alet ve ekipmanlarına sahip özel depoları, ifade eder.

NOT : (*) 01/05/2003 kabul tarihli, 08/05/2003 tarih ve 25102 sayılı R.G.de yayımlanan 4856 sayılı “Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun”nun Geçici 4. Maddesi gereğince, mevzuatta “Orman Bakanlığı ve Çevre Bakanlığı”na yapılmış olan atıflar, 4856 sayılı Kanuna yapılmış sayılır.

İKİNCİ BÖLÜM:

Doğal Çiçek Soğanlarının Sınıflandırılması

Doğal Çiçek Soğanlarının Üretim Yönünden Sınıflandırılması

Madde 4 –

Doğal çiçek soğanları üretim yönünden aşağıda belirtildiği gibi üç gruba ayrılır.

a) Anaç Çiçek Soğanları

Sadece tohum veya yavru soğan elde etmek için yetiştirilen çiçek soğanlarıdır.

b) Üretme Çiçek Soğanları

Menşei anaç çiçek soğanları olup, tohum veya doku kültürü, kesme bölme, çizme gibi uygun çoğaltma teknikleri kullanılmak suretiyle elde edilen çiçek soğanlarıdır.

c) Büyütme Çiçek Soğanları

Doğa menşeli olup, ihraç edilmemiş çiçek soğanlarının uygun alanlara dikilmesi suretiyle elde edilen çiçek soğanlarıdır.

Doğal Çiçek Soğanlarının İhracat Yönünden Sınıflandırılması

Madde 5 –

Doğal çiçek soğanları ihracat yönünden, üç gruba ayrılır.

a) İhracatı Serbest Olan Çiçek Soğanları

Türkiye doğasında mevcut olan, ancak doğadan sökülmeyerek tarla veya uygun alanlarda üretilmek suretiyle elde edilen çiçek soğanlarının ihracatı, İl Müdürlükleri tarafından üretim alanlarında, hasat ve ihracat safhalarında kontrol edilmek kaydıyla serbest bırakılmıştır.

Doğal olmayıp, Türkiye’de üretilmek veya büyütülmek suretiyle elde edilen çiçek soğanlarının ihracatı ise, ekilişin bulunduğu İl Müdürlüklerine ihracatçı firma tarafından bilgi verilmek kaydı ile serbesttir.

b) İhracatı Kontenjanla veya Başka Herhangi Bir Kayıtla Sınırlandırılan Çiçek Soğanları

Doğadan elde edildiği gibi ihraç edilecek türlere ait çiçek soğanlarının sökümü ve ihracatı kontenjana tabidir.

Materyali doğadan temin edilerek üretilen veya büyütülen çiçek soğanlarının ihracatı da kontenjana tabidir.

Ayrıca üretim ve araştırmalarda kullanılmak üzere doğadan sökülecek çiçek soğanları da kontenjana tabidir.

Çiçek soğanlarının doğadan sökümü ve ihracatı, bunlardan başka bu Yönetmelikte adları geçen organların önerileri ile de sınırlandırılabilir.

Bütün bunların hangi cins ve tür çiçek soğanı oldukları ve kontenjanı Teknik Komite tarafından tesbit edilir ve bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesi gereği Resmi Gazetede tebliğ olunur.

c) Doğadan Toplanarak İhracatı Yasak Olan Çiçek Soğanları

Yukarıda (a) ve (b) bentlerinde belirtilen çiçek soğanları dışındakilerin ihracatı yasaktır. Bunların ihraç amaçlı olmayıp, üretim ve araştırma çalışmaları için dahi doğadan sökülmesi, Teknik Komitenin iznine tabidir.

Bu sınıflama kapsamı dışındaki türden çiçek soğanlarının ihracatı ile ilgili talepler, Teknik Komite tarafından değerlendirilip karara bağlanır.

İhracat Listesinin Resmi Gazetede Tebliği

Madde 6 –

CITES Bilimsel Kurulu ve Teknik Komitenin, ihracat amacıyla üretilmesini veya büyütülmesini uygun gördüğü ve doğadan elde edilmesini kontenjanla veya başka herhangi bir kayıtla sınırlandırdığı çiçek soğanlarının cinsleri, türleri, ihracat miktarları ve çevre ölçüleri, ayrıca ihracatı yasak olan çiçek soğanlarının cins ve türleri, Bakanlık tarafından her yıl Ekim ayı sonuna kadar Resmi Gazetede “Doğal Çiçek Soğanlarının İhracat Listesi” adı altında tebliğ olunur. Tebliğde belirtilen miktarlara ilave olarak herhangi bir ek kontenjan verilemez.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM:

Organlar ve Görevleri

Danışma Kurulunun Kuruluşu

Madde 7 –

Danışma Kurulu, aşağıda belirtilen oy hakkı sahibi 28 temsilciden oluşur. Kurul Başkanı, Kuruldaki temsilciler arasından oy çokluğu ile seçilir. Kurulun Sekreteryası TÜGEM tarafından yürütülür.

Kuruluşun AdıTemsilci Sayısı
TÜGEM2
CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu8
TAGEM2
Koruma ve Kontrol Gn. Md.1
Orman Bakanlığı(*)1
Orman Genel Müdürlüğü1
Çevre Bakanlığı(*)1
Özel Çevre Koruma Kurumu1
Başbakanlık Dış Ticaret Müsteşarlığı İhracat Genel Müdürlüğü1
İhracatı Geliştirme ve Etüd Merkezi1
Konu ile ilgili İl Müdürlükleri5
İhracatçı Birlikleri2
Dernekler ve/veya Gönüllü Kuruluşlar2

NOT : (*) 01/05/2003 kabul tarihli, 08/05/2003 tarih ve 25102 sayılı R.G.de yayımlanan 4856 sayılı “Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun”nun Geçici 4. Maddesi gereğince, mevzuatta “Orman Bakanlığı ve Çevre Bakanlığı”na yapılmış olan atıflar, 4856 sayılı Kanuna yapılmış sayılır.

Danışma Kurulunun Toplanması

Madde 8 –

Danışma Kurulu, Bakanlığın çağrısı üzerine yılda en az bir defa toplanır.

Danışma Kurulunun Görevleri

Madde 9 –

Danışma Kurulunun görevleri aşağıda belirtilmiştir.

a) Ülkemiz doğasının bozulmaması, soğanlı doğal çiçeklerin; hem doğadaki varlığının korunması, hem de en ekonomik bir biçimde değerlendirilmesi amacıyla makro düzeyde görüş, prensip ve esasları belirleyerek Bakanlığa ve Teknik Komiteye tavsiyelerde bulunmak,

b) Doğada incelemelerde bulunmak ve çiçek soğanlarının üretim ile büyütme faaliyetlerini kontrol etmek üzere, bölgeler itibari ile Bakanlığın mahalli temsilcisinin de yer alacağı bu Yönetmeliğin 21 ve 22 inci maddelerinde belirtilen işleri yapacak Alt Komiteleri oluşturmak,

c) Firmaların İhracat Yeterliliklerinin tesbiti için bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesinde belirtilen Bilirkişi Kurulunu oluşturmak.

Danışma Kurulunda Karar Alma ve Kararların Yürürlüğe Konması

Madde 10 –

Danışma Kurulunda kararlar oy çokluğu ile alınır, oyların eşit çıkması halinde Başkanın oyu iki oy sayılır. Bu kararlar önce Teknik Komitenin görüşüne sunulur. Teknik Komitede onaylandığı takdirde Bakanlık tarafından yürürlüğe konur.

Teknik Komitenin Kuruluşu

Madde 11 –

Teknik Komite, aşağıda belirtilen 10 temsilciden oluşur. Komitenin Başkanlığı TÜGEM Genel Müdürü veya Genel Müdür Yardımcısı, Sekretarya hizmetleri ise aynı Genel Müdürlük tarafından yürütülür.

Kuruluşun AdıTemsilci Sayısı
Bakanlık/TÜGEM Genel Müdürü veya Yardımcısı, ile ilgili Daire Başkanı ve Şube Müdürü3
CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu3
Çevre Bakanlığından ilgili Dai. Bşk. veya Şb. Md.(*)1
Orman Bakanlığı Orman Genel Müdürlüğünden ilgili Daire Başkanı veya Şube Müdürü(*)1
Başbakanlık Dış. Tic. Müst. İhracat Genel Müdürlüğünden İlgili Daire Başkanı veya Şube Müdürü1
İhracatı Geliştirme ve Etüd Merkezi1

NOT : (*) 01/05/2003 kabul tarihli, 08/05/2003 tarih ve 25102 sayılı R.G.de yayımlanan 4856 sayılı “Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun”nun Geçici 4. Maddesi gereğince, mevzuatta “Orman Bakanlığı ve Çevre Bakanlığı”na yapılmış olan atıflar, 4856 sayılı Kanuna yapılmış sayılır.

Teknik Komitenin Toplanması

Madde 12 –

Teknik Komite, Bakanlığın çağrısı üzerine yılda en az bir defa toplanır.

Teknik Komitenin Görevleri

Madde 13 –

Teknik Komitenin görevleri aşağıda belirtilmiştir.

Teknik Komite; CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu ve Danışma Kurulu tarafından yapılan önerileri ve raporları, Üniversitelerin ilgili Fakülteleri ve Araştırma Kuruluşları tarafından sonuçlandırılan araştırmaları, Dernekler ve diğer ilgili kuruluşların görüşlerini değerlendirerek;

a) İhracat amacıyla doğadan sökülmesi kontenjanla sınırlandırılan, üretim materyali doğadan temin edilmek suretiyle üretilerek veya büyütülerek elde edilen, başka herhangi bir nedenle doğadan sökülerek ihraç edilmesinin sınırlandırılması gerekli görülen, sadece araştırma amacıyla kullanılmak üzere doğadan sökülecek olan çiçek soğanlarının cinslerini, türlerini, miktarlarını, söküm takvimlerini ve gerektiğinde çevre ölçülerini belirlemek,

b) Materyali doğadan elde edilmeyen, kültüre alınmış olan ve ihraç amacıyla Türkiye’de üretilmek ve büyütülmek suretiyle elde edilen çiçek soğanlarının cinslerini ve türlerini tesbit etmek,

c) Doğadan sökümü ve ihracatı yasak olan çiçek soğanlarının cinslerini, türlerini ve yasaklama nedenlerini belirlemek,

d) Bu belirlemelere göre söküm taleplerini değerlendirip, uygun olanlara söküm izni vermek,

e) Derneklere görev vermek ve bu çalışmaları değerlendirmek,

f) Firmaların ihracat kontenjanlarını, ilgili derneğin görüşlerini alarak tespit etmek üzere, kendi üyeleri arasından bir Alt Komisyon oluşturmak, bu Komisyonun aldığı kararları inceleyip onaylamak,

g) Bilirkişi Kurulunun ve Alt Komitelerin raporlarını incelemek ve uygun bulduklarını onaylamak,

h) CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu ve Danışma Kurulu tarafından alınan diğer kararları incelemek, uygun bulduklarını onaylamak.

Teknik Komitede Karar Alma ve Kararların Yürürlüğe Konması

Madde 14 –

Teknik Komitede kararlar oy çokluğu ile alınır, oyların eşit olması halinde Başkanın oyu iki oy sayılır. Bu kararlar Bakanlığa sunulur, uygun görülmesi halinde Bakanlık tarafından yürürlüğe konulur. Uygun görülmemesi halinde Teknik Komiteye iade edilir.

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunun Kuruluşu

Madde 15 –

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu; Çevre Bakanlığınca 443 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye göre oluşturulan CITES Flora Bilimsel Kurulu tarafından bölgeler dikkate alınarak oluşturulur.(*)

NOT : (*) 01/05/2003 kabul tarihli, 08/05/2003 tarih ve 25102 sayılı R.G.de yayımlanan 4856 sayılı “Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun”nun Geçici 4. Maddesi gereğince, mevzuatta “Çevre Bakanlığı” yapılmış olan atıflar, 4856 sayılı Kanuna yapılmış sayılır.

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunun Toplanması

Madde 16 –

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu bu Yönetmelikle verilen görevler için, TÜGEM’in çağrısı ile yılda en az bir kez toplanır.

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunun Görevleri

Madde 17 –

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunun bu Yönetmelik kapsamındaki görevleri aşağıda belirtilmiştir:

a) Ülkemiz doğasında incelemelerde bulunmak ve bu Yönetmeliğin 22 inci maddesinde belirtilen Alt Komitelere iştirak ederek firmaların üretim faaliyetlerini kontrol etmek, bu inceleme sonuçlarına göre, doğal çiçek soğanı potansiyelini dikkate alarak ihracatı serbest olacak, kontenjanla veya başka herhangi bir kayıtla sınırlandırılacak ve yasaklanacak çiçek soğanlarının cinslerini, türlerini belirlemek, ayrıca bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinin (b) bendinde belirtilen çiçek soğanlarının; miktarlarını, söküm bölgelerini, toplama zamanlarını ve çevre ölçülerini tesbit etmek, gerekli raporu hazırlayarak Teknik Komiteye sunmak,

b) Firmaların Söküm Planlarını incelemek ve uygun gördüklerini onaylamak,

c) Doğal çiçek soğanlarının ihracatı için kullanılacak etiketlerin hangi esaslar dahilinde hazırlanacağını ve verileceğini belirlemek,

d) Yabancı ülkelerin benzer kurulları ile gerekli koordinasyonu sağlamak, CITES’in faaliyetleri konusunda Bakanlığı, Danışma Kurulunu ve Teknik Komiteyi bilgilendirmek,

e) Teknik Komite için kendi aralarından üç temsilci seçmek,

f) Bakanlığın ve Teknik Komitenin vereceği diğer görevleri yapmak.

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunda Karar Alma ve Kararların Yürürlüğe Konması

Madde 18 –

CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunda kararlar oy çokluğu ile alınır ve üyelerin imzalandığı bir protokol ile tespit edilir. Bu protokol Teknik Komitede görüşülmek üzere TÜGEM’e sunulur. Teknik Komitenin onayladığı kararlar, Bakanlık tarafından da uygun görülmesi halinde yürürlüğe konur. Uygun görülmemesi halinde gerekçesi ile birlikte Teknik Komiteye iade edilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM:

Çiçek Soğanlarının Elde Edilmesi ve İhracat Esasları

Firmaların İhracat Yeterliklerinin Tesbiti

Madde 19 –

Firmaların çiçek soğanı ihraç edilmesi için yeterlik almaları gereklidir. Yeterlik tespit esasları aşağıda belirtilmiştir:

a) Çiçek soğanı ihraç etmek üzere Bakanlığa yeni başvuran firmaların “İhracat Yeterlikleri”; Danışma Kurulunun teklifi ve Bakanlığın görevlendirmesi ile geçici olarak teşekkül ettirilecek, aşağıda üyeleri belirtilen “Bilirkişi Kurulu” tarafından bu maddenin (b), (c) ve (d) bentlerine uygunluğu esas alınarak yerinde yapılan inceleme sonucunda tespit edilir, uygun bulunursa önce bu kurul tarafından onaylanır.

KURULUŞUN ADITEMSİLCİ SAYISI
TÜGEM1
CITES Bilimsel Kurulu2
Atatürk Bahçe Kültürleri Merkezi Araştırma Enstitüsü Müdürlüğü1
Türkiye Makine Mühendisleri Odası1

Bilirkişi Kurulu, Bakanlıkça görevlendirildikten sonra en geç 1 ay içerisinde gerekli incelemeyi yaparak raporunu hazırlamak durumundadır. Bu rapor, ihracat yeterliğini onaylayacak ve kontenjanı belirleyecek olan Teknik Komitede görüşülmesini sağlamak üzere TÜGEM’e verilir. Teknik Komitede onaylandığı takdirde Bakanlık, yeterlik alan firmaya ve ilgililere durumu bildirilir.

Yeterlik alan firma, doğal çiçek soğanı ihracatı için kontenjan almaya hak kazanır. Yeterlik alamayan firmaya ihracat kontenjanı verilemez.

b) Firmanın, bu Yönetmeliğin 3 üncü maddesindeki tanıma uygun ana depoya sahip olması gereklidir.

c) Firmaların ihracat amacıyla doğadan elde ettikleri çiçek soğanlarını, her söküm bölgesinde bu Yönetmeliğin 3 üncü maddesindeki tanıma uygun olarak bulundurulacak ön depodan geçirmeleri gerekir. Söküm bölgesinde sadece 1 adet ön depoya müsaade edilir ve bütün firmalar tarafından müştereken kullanılır.

d) Firmaların üretim, değerlendirme ve pazarlama konularında ihtisaslaşmış teknik personel istihdam etmesi gerekir.

Firmaların İhracat Kontenjanlarının Tesbiti

Madde 20 –

Firmaların ihracat kontenjanları, Teknik Komitece oluşturulan Alt Komisyon tarafından tespit edilir ve Teknik Komitenin onayı ile kesinleşir.

Bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesinde belirtilen Bilirkişi Kurulu tarafından ihracat yeterliği tespit edilmiş ve Teknik Komite tarafından onaylanmış olan firmaların o yıla ait toplam kontenjanları aşağıda (a), (b), (c) ve (d) bentlerinde belirtilen hükümlerin birbirlerinden bağımsız olarak değerlendirilmesi sonucu elde edilen puanların toplanması ile tespit edilir. Bu puanlama sonucunda firmalar arasında oluşacak orana göre, her bir firmanın o yıl bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesi uyarınca Resmi Gazetede tebliğ edilen İhracat Listesinde yer alan cins ve türlerden ihraç edebileceği çiçek soğanlarının miktarları belirlenir. Yapılan değerlendirme sonucu hazırlanan kontenjan cetveli, firmalara ve ilgili kuruluşlara Bakanlıkça duyurulur. Yeni bir firmanın bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesine göre ihracat yeterliğini alması halinde, bu firma bir sonraki yılın kontenjan dağılımına dahil edilir.

a) İhracat ve Pazarlama Durumu: 60 Puan

Bu değerlendirme, firmaların son 5 yılda yaptığı Galanthus, Eranthis, Anemone, Cyclamen ve Leucojum ihracatına ait olan TÜGEM’deki mevcut verilere istinaden yapılır. Değerlendirmede aşağıdaki (1) inci ve (2) nci alt bentlerde belirtilmiş olan hususlar esas alınır. Bunların her biri için 30’ar puan üzerinden verilen puanların aritmetik ortalaması alınarak her bir firmanın puanı hesaplanır.

1 – Yukarıda belirtilen soğanların adet olarak fiili ihracat miktarı: 30 Puan

2 – Yukarıda belirtilen soğanların Hollanda Florini olarak ihracat geliri: 30 Puan

b) Kontenjan Oranı: 20 Puan

Firmaların son 5 yıllık kontenjanlarının aritmetik ortalamasına göre belirlenir.

c) Yeterlik: 10 Puan

Bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesinin (a) bendine göre yeterlik almış olan firmalara 10 puan eşit olarak paylaştırılır.

d) Değerlendirme: 10 Puan

Doğal çiçek soğanlarını ihraç eden firmaların konu ile ilgili üretim faaliyetleri, organizasyonu, tesis ve arazinin amaca uygun kullanımı, Yönetmelik kuralarına uyumu ve benzeri hususlar dikkate alınarak firma bazında puan belirlenir.

Doğadan Çiçek Soğanı Elde Edilmesi

Madde 21 –

İhracatı kontenjanla veya başka herhangi bir kayıtla sınırlandırılan doğal çiçek soğanları için, Danışma Kurulu tarafından bölgelere göre oluşturulan ve bu Yönetmeliğin 9 uncu maddesinde de tanımlanan Alt Komitelerin firmalar üzerinden tespit ettiği ve Teknik Komitenin onaylandığı kontenjan ve söküm takvimine göre, firmalar söküm planı hazırlar, bu planı CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulu Başkanlığına onaylatır ve TÜGEM’e gönderir. Bu plan Teknik Komite kararlarına uygun ise, Bakanlık tarafından ilgili kuruluşlara duyurulur. Devlet ormanlarından elde edilecek doğal çiçek soğanlarına ihracat müsaadesi verilebilmesi için mahallin Orman İşletme Müdürlüklerince düzenlenen Menşe Belgesi aranır. Devlet ormanları dışında kalan yörelerden sökülen türler için de, Firma tarafından İl veya İlçe Müdürlüklerine, o bölgedeki Orman İşletme Müdürlüklerinin tespit ettiği tarife bedeli üzerinden bedel ödenerek Bakanlıkça Menşe Belgesi verilir.

2873 sayılı Milli Parklar Kanununda yer alan milli park, tabiat parkı, tabiat anıtı, tabiatı koruma alanları ve muhafaza ormanları ile özel çevre koruma bölgeleri, sit alanları dahilinde ve orman doğal gençleştirme alanları ile biyolojik bağımsızlığını kazanmamış suni gençleştirme ve ağaçlandırma alanlarından çiçek soğanı sökümü yasaktır.

Üretim ve Büyütme Alanlarından Çiçek Soğanı Hasadı

Madde 22 –

Üretim ve büyütme alanlarından çiçek soğanı elde edilebilmesi için; bunların üretme, büyütme ve hasat safhalarında kontrol edilmesi gerekir. Üretme ve büyütme safhalarındaki kontrol, Danışma Kurulu tarafından bölgeler için ayrı ayrı oluşturulacak Alt Komitelerce yapılır. Bu görevin yerine getirilmesi için gerekli koordinasyon TÜGEM tarafından sağlanır. Bu kontrol sırasında Alt Komite; üretimden veya büyütmeden elde edilerek ihraç kontenjanı verilebilecek çiçek soğanlarının cins, tür ve miktarlarını belirleyerek bir Rapor hazırlar ve birer kopyasını bulunduğu İl’deki İl Müdürlüğüne ve TÜGEM’e verir. Bu raporlar Teknik Komite tarafından değerlendirilir ve onaylandığı takdirde TÜGEM tarafından ilgili kuruluşlara bildirilir. Onaylanmadığı takdirde ise ihraç izni verilmez. Hasat, İl Müdürlüğü ve Firma arasında yapılacak hasat programına göre, Alt Komitenin raporundaki miktarı geçmemek üzere, İl Müdürlüğü denetiminde gerçekleştirilir. Neticede Firmaya, elde edilen çiçek soğanlarının büyütme veya üretme olduğunu belirten tasdikli “Hasat Belgesi” İl Müdürlüğünce verilir.

İhraç Müsaadesi

Madde 23 –

Bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinin (a) ve (b) bentlerinde belirtilen çiçek soğanlarının ihraç müsaadelerinin verilebilmesi için; firmaların bu Yönetmeliğin 21 ve 22 inci maddelerinde de belirtilen Menşe ve Hasat Belgelerine sahip olmaları gerekir. Firma, ihraç müsaadesi almak üzere bu belgelerle TÜGEM’e müracaat eder. Bakanlık uygun gördüğü takdirde 3 nüsha İhraç Müsaadesi düzenler. Bir nüshasını firmaya, bir nüshasını Gümrük Müdürlüğüne, bir nüshasını İl Müdürlüğüne intikal ettirir.

Ayrıca bazı türler için CITES tarafından istenen belgeler Bakanlık tarafından tasdik edilerek firmaya verilir.

İhracat

Madde 24 –

İhraç müsaadesi alan Firma, ihracat için yüklemenin yapılacağı İlin, İl Müdürlüğüne durumu bildirir. İl Müdürlüğü denetimlerini yaparak “Bitki Sağlık Sertifikası” düzenler ve gümrükten çıkacak çiçek soğanlarının fiziki kontrollerini yapar.

İhraç edilecek çiçek soğanlarının Teknik Komite tarafından kabul edilmiş esaslar uyarınca doğadan toplanmış, büyütülmüş veya üretilmiş olduğunu gösteren etiketler ihraç paketlerine yapıştırılır. Bu etiketler CITES Doğal Çiçek Soğanları Uzman Kurulunun belirleyeceği esaslara göre aynı Kurul tarafından verilir.

İhracatçı firma, gerçekleşen ihracat sonucunda, ilgili Fatura, Çeki Listesi ve Gümrük Çıkış Beyannamesinin birer örneğini her yıl Aralık ayı sonuna kadar topluca TÜGEM’e gönderir.

BEŞİNCİ BÖLÜM:

Çeşitli Hükümler

Kontenjan Devri

Madde 25 –

Yıllık kontenjanlar firmalar arasında devredilemez.

Kontenjan İptali

Madde 26 –

Yönetmelikte belirtilen hususlardan herhangi birine uymadığı veya kendi söküm planı dışındaki yerlerden söküm yaptırdığı tespit edilen firmalara; üretimi olsa bile, ertesi yıl Bakanlıkça üretimden ihraç müsaadesi verilmez ve o türe ait doğa kontenjanı da 3 yıl süre ile iptal edilir.

İhtilaflar

Madde 27 –

Yönetmelik uygulamalarından dolayı çıkabilecek ihtilaflarda Mahalli Mahkemeler yeterlidir.

Yürürlükten Kaldırma

Madde 28 –

9 Ekim 1991 tarih ve 21016 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Doğal Çiçek Soğanlarının Sökümü, Üretimi ve İhracatına Ait Yönetmelik” yürürlükten kaldırılmıştır.

Yürürlük

Madde 29 –

Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 30 –

Bu Yönetmeliği Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

DOĞAL ÇİÇEK SOĞANLARININ SÖKÜMÜ, ÜRETİMİ VE TİCARETİNE İLİŞKİN YÖNETMELİKTE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 —

24/8/2004 tarihli ve 25563 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Doğal Çiçek Soğanlarının Sökümü, Üretimi ve Ticaretine İlişkin Yönetmeliğin 21 inci maddesinin ikinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Millî park, tabiat parkı, tabiat anıtı, tabiatı koruma alanları ve muhafaza ormanları, yaban hayatı koruma, yaban hayatı geliştirme sahaları ve yaban hayatı üretme istasyonları ile özel çevre koruma bölgeleri, sit alanları dahilinde ve orman doğal gençleştirme alanları, biyolojik bağımsızlığını kazanmamış suni gençleştirme ve ağaçlandırma alanlarından doğal çiçek soğanı sökümü yasaktır. Bu alanlarda yapılacak üretim çalışmaları için ilgili kuruluş ve kurullardan izin alınır.”

Yürürlük

MADDE 2 —

Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 3 —

Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür

ÖMRÜNÜ TAMAMLAMIŞ ARAÇLARIN KONTROLÜ HAKKINDA YÖNETMELİK

30 Aralık 2009 ÇARŞAMBA Resmî Gazete     Sayı : 27448

YÖNETMELİK

Çevre ve Orman Bakanlığından:

ÖMRÜNÜ TAMAMLAMIŞ ARAÇLARIN KONTROLÜ HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak, Tanımlar ve Genel İlkeler

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; çevre ve insan sağlığının korunması için araçlardan kaynaklanan atıkların oluşumunu engellemek, ömrünü tamamlamış araçlar ve bunlara ait parçaların yeniden kullanım, geri dönüşüm ve geri kazanım işlemleri ile bertaraf edilecek atık miktarını azaltmak, ekonomik operatörlerin ve geçici depolama alanlarının tabi olacakları standartları ve yükümlülükleri belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik; 18/7/1997 tarihli ve 23053 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinin 2.1 ve 3.1 numaralı alt bentlerinde belirtilen M1, N1 kategorisindeki araçları, motosiklet ve motorlu bisiklet haricindeki üç tekerlekli araçları, bu kategorilerdeki ömrünü tamamlamış araçlar ile bunlara ait aksam parçaları ve malzemeleri kapsar.

(2) Türk Silahlı Kuvvetleri envanterinde kayıtlı bulunan araçlar Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumuna teslim edilir. 30/5/1985 tarihli ve 3212 sayılı Silahlı Kuvvetler İhtiyaç Fazlası Mal ve Hizmetlerinin Satış, Hibe, Devir ve Elden Çıkarılması; Diğer Devletler Adına Yurt Dışı ve Yurt İçi Alımların Yapılması ve Eğitim Görecek Yabancı Personel Hakkında Kanun, 17/12/1937 tarihli ve 3284 sayılı Bazı Maden Hurdalarının Dışarı Çıkarılmasının Yasak Edilmesi ve Satın Alınması Hakkında Kanun ile 20/3/1971 tarihli ve 7/2156 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı kapsamındaki uygulama esasları saklı kalmak kaydıyla, Türk Silahlı Kuvvetleri ve bu kuruma ait araçlar bu Yönetmeliğin 12, 13, 16, 18 ve 20 nci maddelerinden muaftır.

(3) 28/6/2009 tarihli ve 27272 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Motorlu Araçlar ve Römorkları Tip Onayı Yönetmeliği eki Ek XII A’ya göre onay almış araçlar, bu Yönetmeliğin 16, 18, 19 ve 20 nci maddelerinden, söz konusu Yönetmelik eki Ek XI’de belirtilen Özel Amaçlı Araçlar bu Yönetmeliğin 16 ncı maddesinden, 1970 yılı ve öncesinde üretilmiş araçlar bu Yönetmeliğin 16 ve18 inci maddelerinden muaftır.

(4) 23/12/2004 tarihli ve 25679 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan İki veya Üç Tekerlekli Motorlu Araçların Tip Onayı Yönetmeliği kapsamında yer alan motosiklet ve motorlu bisiklet haricindeki üç tekerlekli araçlara bu Yönetmeliğin 12, 13, 14 ve 15 inci maddeleri uygulanır.

(5) Bu Yönetmelik araçların kullanım ömürleri süresince ne şekilde bakım gördüklerine veya onarıldıklarına ve bu işlemler sırasında değiştirilen aksam parçaların ve yedek parçaların ilgili mevzuata uygun olup olmadığına bakılmaksızın, özellikle güvenlik standartları, hava emisyonları, gürültü kontrolü ile toprak ve suyun korunmasıyla ilgili ulusal mevzuat hükümleri saklı kalmak kaydıyla uygulanır.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik; 1/5/2003 tarihli ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 9 uncu maddesi ile 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanunu hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Aksam parça: Bir araca üretimi esnasında dâhil edilen herhangi bir parçayı veya parçalar bütününü,

b) Araç: Motorlu Araçlar ve Römorkları Tip Onayı Yönetmeliği kapsamında yer alan, sürücü dışında en fazla 8 kişilik oturma yeri olan, yolcu taşımaya yönelik motorlu araçları (M1), azami ağırlığı 3500 kilogramı aşmayan motorlu yük taşıma araçlarını (N1) ve İki veya Üç Tekerlekli Motorlu Araçların Tip Onayı Yönetmeliği kapsamında yer alan, motosiklet ve motorlu bisiklet haricindeki üç tekerlekli araçları,

c) Araç sahibi: 13/10/1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununa göre araç hurdaya ayrılmadan önceki en son sahibini,

ç) Bakanlık: Çevre ve Orman Bakanlığını,

d) Bertaraf: 5/7/2008 tarihli ve 26927 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik eki EK II A’da yer alan işlemlerden herhangi birini,

e) Ekonomik operatör: Araçların ve bunların parça ve malzemelerinin üretici, dağıtıcı ve ithalatçıları ile ömrünü tamamlamış araçların toplama, sökme, kesme, parçalama, geri kazanma, geri dönüştürme işlemlerinden herhangi birini yapanları,

f) Enerji geri kazanımı: Yanabilir atıkların doğrudan veya diğer atıklarla yakılmasıyla elde edilen ısının enerji üretimi amacıyla kullanılmasını,

g) Geçici depolama alanı: Ek-1’e uygun olarak, ömrünü tamamlamış araçların arındırıldığı, söküldüğü ve işleme tesisine gönderilinceye kadar geçici olarak bekletildiği ve 15 inci maddeye göre çevre izin ve lisansı alınmış alanları,

ğ) Geri dönüşüm: Enerji olarak geri kazanımı hariç, orijinal kullanım veya diğer amaçlar için atık malzemelerin bir üretim sürecinde yeniden işleme tabi tutulmasını,

h) Geri kazanım: Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik eki EK II B’de yer alan işlemlerden herhangi birini,

ı) İşleme: Ömrünü tamamlamış araçların bir tesise teslim edildikten sonra arındırılması, sökülmesi, kesilmesi, parçalanması, parçalama sonrası oluşan atıkların geri kazanıma veya bertarafa hazırlanması için yapılan her türlü faaliyet ile ömrünü tamamlamış araçlar ve bunlara ait aksam parçaların geri kazanımı veya bertarafı öncesi gerçekleştirilecek diğer işlemleri,

i) İşleme tesisi: İşleme tanımı kapsamında yer alan kesme, parçalama, parçalama sonrası oluşan atıkların geri kazanıma veya bertarafa hazırlanması, ömrünü tamamlamış araçlar ve bunlara ait aksam parçaların geri kazanımı veya bertarafı öncesi gerçekleştirilecek faaliyetlerden birini veya bir kaçını gerçekleştiren ve 15 inci maddeye göre çevre izin ve lisansı alınmış tesisleri,

j) Negatif piyasa değeri: İşleme tanımı kapsamında yer alan faaliyetler sonucunda ömrünü tamamlamış araçlardan bir katma değer elde edilememesi nedeniyle ortaya çıkan maliyetleri,

k) Ömrünü tamamlamış araç (ÖTA): Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelikte yer alan atık tanımına uygun aracı,

l) ÖTA teslim yeri: Kayıttan düşme ve bertaraf formu temin edilerek ömrünü tamamlamış aracın kayıttan düşme işlemlerinin tamamlandığı yeri,

m) Önleme: Ömrünü tamamlamış araçlar ile bu araçlardan kaynaklanan madde ve malzemelerin miktarını ve çevreye olan zararlı etkilerini azaltmayı amaçlayan tedbirleri,

n) Parçalayıcı: Doğrudan tekrar kullanılabilir metal hurda elde etmek amacı da dahil olmak üzere, ömrünü tamamlamış araçları parçalara ayırmaya veya küçük parçalar haline getirmeye yarayan her türlü ekipmanı,

o) Söküm bilgisi: Ömrünü tamamlamış araçların çevreye zarar vermeyecek şekilde işleme tabi tutulması amacıyla, araç ve parça üreticileri tarafından hazırlanan ve işleme tesislerinin, el kitapçığı olarak veya elektronik ortamda ulaşabilecekleri bilgileri,

ö) Tehlikeli madde: 26/12/2008 tarihli ve 27092 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Maddeler ve Müstahzarların Sınıflandırılması, Ambalajlanması ve Etiketlenmesi Hakkında Yönetmelik eki Ek 2’de yer alan maddelerden herhangi birini,

p) Üretici: Aracı üreten veya ticari amaçla ithal eden gerçek ve tüzel kişileri,

r) Yeniden kullanım: Ömrünü tamamlamış araçlara ait parçaların ilk üretim amacına uygun ve herhangi bir tehlike yaratmamak şartıyla kullanılmaları için yürütülen her türlü faaliyeti,

ifade eder.

Genel ilkeler

MADDE 5 – (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik hükümleri saklı kalmak kaydıyla ömrünü tamamlamış araçların kontrolüne ilişkin esaslar şunlardır;

a) Ömrünü tamamlamış araçların ithalatı yasaktır.

b) Geri dönüşüm uygulamalarını yaygınlaştırmak için araçlarda geri dönüştürülmüş malzeme kullanımı arttırılır.

c) Yeni araçların ve bunlara ait malzeme ve parçaların tasarım ve üretimi, araç ömrünü tamamladıktan sonra sökümünü, yeniden kullanımını, geri kazanımını ve geri dönüşümünü kolaylaştıracak şekilde yapılır.

İKİNCİ BÖLÜM

Görev, Yetki ve Yükümlülükler

Bakanlığın görev ve yetkileri

MADDE 6 – (1) Bakanlık;

a) 15 inci maddeye göre çevre izin ve lisansı vermekle,

b) 20 nci madde gereğince hazırlanan raporları değerlendirmek ve buna ilişkin bir veri tabanı oluşturmakla,

c) Ekonomik operatörleri denetlemek ve bu Yönetmelik hükümlerine aykırılık tespit edilmesi halinde gerekli cezai işlemleri uygulamakla,            

ç) İşleme tesisleri ile geçici depolama alanlarını denetlemek ve bu Yönetmelik hükümlerine aykırılık tespit edilmesi halinde gerekli cezai işlemleri uygulamakla,

görevli ve yetkilidir.

(2) Birinci fıkranın (ç) bendinde belirtilen görevler il çevre ve orman müdürlüklerince yerine getirilir.

Araç sahibinin yükümlülükleri

MADDE 7 – (1) Araç sahibi, ömrünü tamamlamış aracını ÖTA teslim yerleri, geçici depolama alanları ya da işleme tesislerine 12 nci maddeye uygun olarak teslim etmek ve 13 üncü maddeye göre aracı teslim alandan araca ait onaylı araç kayıttan düşme ve bertaraf formunu almakla yükümlüdür.

Ekonomik operatörlerin yükümlülükleri

MADDE 8 – (1) Ekonomik operatörler;

a) Tehlikeli madde kullanım yasaklarına uymakla,

b) Gerekli kodlama, rapor verme, lisans ve tip onayı yükümlülüklerini yerine getirmekle,

c) ÖTA toplama sistemini kurmak veya bir toplama sistemi içinde yer almakla,

ç) Toplanan ÖTA’ların işlenmesini, yeniden kullanımını, geri kazanımını ve geri dönüşümünü belirlenen oranlarda yapmak veya yaptırmakla,

yükümlüdür.

Sigorta şirketlerinin yükümlülükleri

MADDE 9 – (1) Sigorta şirketleri;

a) Sigorta poliçeleri uyarınca onarımı ekonomik olarak mümkün olmayıp tam hasar ile bedeli araç sahibine ödenmiş araçları lisanslı geçici depolama alanına ya da lisanslı işleme tesisine 13 üncü maddeye uygun olarak teslim etmekle,

b) Tam hasar halindeki araç için takdir edilen bedel üzerinde ihtilaf olması halinde aracı bekletmeden lisanslı geçici depolama alanına ya da lisanslı işleme tesisine çektirmekle,

c) Tam hasar kararı verilerek kayıttan düşürülen araçları Ek 3’te yer alan formu esas alarak Bakanlığa yıllık olarak bildirmekle,

ç) Sigorta poliçeleri uyarınca onarım sırasında değiştirilen parçaları, 3/6/2007 tarihli ve 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu uyarınca faaliyet göstermeye yetkili sigorta eksperleri tarafından hazırlanan hasar onarım raporuna istinaden lisanslı geçici depolama alanına ya da lisanslı işleme tesisine teslim etmekle,

yükümlüdür.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Araçlarda Tehlikeli Madde Kullanımının Yasaklanması ve İşaretlenmesi

Tehlikeli maddelerin kullanımının yasaklanması

MADDE 10 – (1) Geri dönüşümü kolaylaştırmak, tehlikeli maddelerin çevreye yayılmasını önlemek ve bertaraf edilecek tehlikeli atık miktarını azaltmak amacıyla araçlarda tehlikeli madde kullanımı sınırlandırılır ve ileriye dönük tasarımlarda tehlikeli madde kullanımı asgari düzeye indirilir.

(2) Piyasaya sürülen araçlar ile bunlara ait malzeme ve parçalarda Ek-2’de listelenmiş muafiyetler haricinde kurşun, civa, kadmiyum, artı altı değerlikli krom kullanılması yasaktır.

Tehlikeli maddelerin işaretlenmesi

MADDE 11 – (1) Ek 2’de yer alan parça ve malzemeler 10 uncu maddede belirtilen yasaklamadan muaftır. Ek 2’de işaretlenmiş olan parça ve malzemeler etiketlenerek tanınır hale getirilir ve bunların araç üzerindeki yerleri söküm bilgisinde gösterilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Ömrünü Tamamlamış Araçların Toplanması, Araç Kayıttan Düşme ve

Bertaraf Formunun Kullanılması

Ömrünü tamamlamış araçların toplanması

MADDE 12 – (1) Ekonomik operatörler, ömrünü tamamlamış araçlar ile araçların bakım ve onarımından kaynaklanan yedek parçaların toplanmasını sağlamak amacıyla araç teslim yerlerini ve geçici depolama alanlarını kurarlar.

(2) ÖTA teslim yerleri araç yoğunluğuna bağlı olarak yeterli sayıda ve araç sahibinin kolaylıkla ulaşabileceği mesafelerde tesis edilir. ÖTA teslim yeri bulunmayan veya yetersiz olan illerde bu yerler araç üreticileri tarafından oluşturulur. Bu yerler için Ek-1’de yer alan şartlar aranmaz. Teslim yerinde on adetten fazla araç bekletilemez ve bekletme süresi altmış günü geçemez. Ekonomik operatörler teslim yerlerini ilgililerin kolaylıkla erişebileceği şekilde duyurur.

(3) Üreticiler, negatif piyasa değeri olan ömrünü tamamlamış araçları araç sahibinden bir bedel talep etmeden teslim alır.

(4) Üçüncü fıkrada yer alan bedelsiz geri alma zorunluluğu aşağıdaki nedenlerle ortadan kalkar;

a) Mevcut aracın, Karayolları Trafik Kanununa göre tescil işleminin yapılmamış olması,

b) Aracın; şanzıman, diferansiyel, katalizatör, motor, elektronik kontrol üniteleri, lastik, üstyapı gibi önemli parçalarının bulunmaması,

c) Araca ait olmayan atık veya hurda malzemenin bulunması,

ç) Aracın bu Yönetmeliğin kapsamı dışındaki bir araç sınıfına dönüştürülmesi.

Araç teslimi, araç kayıttan düşme ve bertaraf formu

MADDE 13 – (1) Aracın; araç sahibince araç teslim yeri, lisanslı işleme tesisleri ya da lisanslı geçici depolama alanlarına teslimi sırasında aşağıdaki belgeler ibraz edilir;

a) Kayıtlarında haciz, rehin, tedbir gibi şerhlerin bulunmadığına dair trafik tescil kuruluşlarından alınmış belge,

b) Trafikten çekilmiş araçlar hariç, ilgili vergi dairesinden alınmış, motorlu araçlar vergisi ile bu vergiye ilişkin gecikme zammı, gecikme faizi, vergi cezası, trafik idari para cezası, geçiş ücreti ve idari para cezası borcu bulunmadığına dair ilişik kesme belgesi.

(2) Ömrünü tamamlamış araçların trafik kaydının silindiğinin ve çevreyle uyumlu olarak bertaraf edildiğinin belgelenebilmesi için, Ek-3’te örneği yer alan “Araç Kayıttan Düşme ve Bertaraf Formu” kullanılır. Bu form, seri numaraları Bakanlıktan alınmak suretiyle ekonomik operatörler tarafından bastırılır ve araç teslim yerleri ile lisanslı geçici depolama alanları tarafından araç sahibine bir bedel alınmadan verilir.

(3) Araç kayıttan düşme ve bertaraf formu beyaz, pembe, yeşil ve mavi renkler olmak üzere dört nüshadan oluşur ve aşağıdaki şekilde kullanılır;

a) Formun (A) kısmı aracı teslim alan tarafından doldurulur.

b) Formun (B) kısmı araç sahibi tarafından doldurulur.

c) Araç, araç sahibinin müracaatı üzerine Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 39 uncu maddesi hükümlerine uygun olarak hurdaya ayrılır. Hurdaya ayırma işlemi sırasında “Araç Kayıttan Düşme ve Bertaraf Formu”nun ibrazı zorunludur. Hurdaya ayırma işlemi tamamlandıktan sonra formun (C) kısmı onaylanır. Onaylanan formun pembe nüshası işlemi yapan trafik tescil kuruluşunda kalır, beyaz, yeşil ve mavi nüshalar araç sahibine teslim edilir.

(4) Beyaz nüsha ile birlikte aracın hurdaya ayrıldığına ilişkin araç tescil belgesi araç sahibinde kalır. Mavi ve yeşil nüsha aracı teslim alana verilir. Yeşil nüsha geçici depolama alanında kalır. Mavi nüsha araç ile birlikte işleme tesisine gönderilir. Mavi nüshalar işleme tesisince 20 nci maddede belirtilen belgelerle birlikte yıl sonunda toplu halde Bakanlığa gönderilir.

(5) İşleme tesisleri tarafından, araca ait motor bloğunun satışının yapılması halinde, bu satışa ilişkin düzenlenen faturanın ekine “Araç Kayıttan Düşme ve Bertaraf Formu”nun ilgili tesis tarafından tasdiklenmiş bir örneği eklenir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

İşleme Tesislerince Uyulması Gereken Hususlar ile Çevre İzin ve Lisansı

İşleme tesislerince uyulması gereken hususlar

MADDE 14 – (1) İşleme tesisleri aşağıdaki hususlara uygun olarak faaliyet gösterir;

a) Ek-1’de belirtilen teknik şartlar ve uygulama koşulları sağlanır.

b) İşleme tesislerinde oluşan atıkların tehlikeli atıklarla kirlenmemesi için, ömrünü tamamlamış araçlar tehlikeli madde ve parçalarından arındırılıp sökülmeden işleme tesislerine gönderilmez.

c) Söküm ve depolama işlemleri, araç parçalarının yeniden kullanımı, geri kazanımı ve geri dönüşümüne uygun olarak yapılır. Bu amaçla tekrar kullanılacak, geri kazanılacak ve geri dönüştürülecek parçalar için ayrı depolama alanları oluşturulur.

ç) Ömrünü tamamlamış araçlardan kaynaklanan çevresel etkilerin en aza indirilmesi için, aracın parçalanması, parçalama sonrası oluşan atıkların geri kazanıma veya bertarafa hazırlanması için yapılan her türlü faaliyet öncesi tüm aksam parçalar araç üreticisinin söküm bilgisine uygun olarak araçtan çıkarılır. Bu parçalardan Ek-2’de işaretlenmiş olan kurşun, civa, kadmiyum, artı altı değerlikli krom içerenler, içerdikleri yasaklı maddelere göre ayrı konteynerlerde toplanır.

d) Geçici depolama alanlarına kabul edilen ömrünü tamamlamış araçlar, Ek-1’e göre azami otuz iş günü içinde arındırılır.

Çevre izin ve lisansı

MADDE 15 – (1) Özel veya herhangi bir kamu kurumuna ait işleme ve geçici depolama alanları Ek-1’de yer alan teknik kriterlere uygun olarak kurulur ve işletilir. Bu faaliyetler için 29/4/2009 tarihli ve 27214 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik kapsamında çevre izin ve lisansı alınması zorunludur.

(2) İşleme tesislerinin TS EN ISO 14001 çevre yönetim sistemine sahip olması zorunludur. Tesisler lisans aldıktan sonra bir yıl içinde çevre yönetim sistemini kurmak ve Bakanlığa belgelemekle yükümlüdür.

ALTINCI BÖLÜM

Yeniden Kullanım-Geri Kazanım ve Yeniden Kullanım-Geri Dönüşüm Oranları

ve Tip Onayının Alınması

Yeniden kulanım-geri kazanım ve yeniden kullanım-geri dönüşüm oranları

MADDE 16 – (1) Ömrünü tamamlamış araçlardan çıkarılan parçalar, araç güvenliği ve çevre standartlarını karşılamaları durumunda yeniden kullanılır. Yeniden kullanılamayan parçalar çevresel açıdan uygunsa geri dönüştürülür veya geri kazanılır. Bu faaliyetler hava emisyonları, gürültü kontrolü gibi çevresel gerekliliklere uygun olarak yapılır. Bu amaçla aşağıdaki esaslara ekonomik operatörlerce uyulur;

a) Ömrünü tamamlamış araçlarda yeniden kullanım ve geri kazanım oranları ortalama araç ağırlığının en az % 85’i; yeniden kullanım ve geri dönüşüm oranları ise ortalama araç ağırlığının en az % 80’i olmalıdır.

b) 1/1/1980 tarihinden önce üretilmiş olan araçlarda yeniden kullanım-geri kazanım oranı ortalama araç ağırlığının %75’inden, yeniden kullanım-geri dönüşüm oranı ise ortalama araç ağırlığının %70’inden az olamaz.

c) 1/1/2020 tarihinden itibaren ömrünü tamamlamış araçlarda yeniden kullanım-geri kazanım oranları ortalama araç ağırlığının en az % 95’ine; yeniden kullanım-geri dönüşüm oranları ise ortalama araç ağırlığının en az % 85’ine çıkarılır.

Tip onayının alınması

MADDE 17 – (1) Yeni araç tasarımlarında; yeniden kullanım, geri dönüşüm ve geri kazanım oranlarına ilişkin esaslar Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından belirlenir. Bu esaslara dayalı olarak üreticiler Sanayi ve Ticaret Bakanlığından tip onayı alırlar.

(2) Münferit tip onaylarının 28/11/2008 tarihli ve 27068 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Araçların İmal, Tadil ve Montajı Hakkında Yönetmelik kapsamında alınması zorunludur.

YEDİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Malzeme kodlama standartları ve söküm bilgisinin hazırlanması

MADDE 18 – (1) Geri kazanıma ve yeniden kullanıma uygun malzemelerin kolay ayırt edilebilmesi için belirtilen standartlara göre araç parça ve malzeme tedarikçileri tarafından kodlama yapılır. Bu amaçla;

a) Araçlardaki 100 gramdan daha ağır olan plastik malzemeler için, TS EN ISO 1043-1, TS EN ISO 1043-2 ve TS EN ISO 11469 standartları,

b) Araçlardaki 200 gramdan daha ağır olan kauçuk malzemeler için, TS 1531 ISO 1629 standardı uygulanır.

(2) İşleme tesisleri tarafından 16 ncı maddede belirtilen oranlara ulaşılabilmesi için üreticiler, tip onayı aldıkları her tip yeni aracın söküm bilgisini aracın piyasaya sürülmesinden en geç altı ay içerisinde işleme tesislerine sağlar. Söküm bilgisinde plastik, demir, demir dışı metaller, kauçuk gibi farklı türdeki parça ve malzemeler ile tehlikeli maddelerin araçtaki yerleri açık olarak belirtilir.

(3) Ticari ve endüstriyel sırlar saklı kalmak kaydıyla parça üreticileri, yeniden kullanılabilir parçaların sökümü, depolanması ve teste tabi tutulması ile ilgili yeterli bilgiyi geçici depolama alanlarının ve işleme tesislerinin talep etmesi halinde vermekle yükümlüdür.

Bilgilendirme

MADDE 19 – (1) Üreticiler; geri kazanım ve geri dönüşüm açısından araç tasarım bilgileri ile ömrünü tamamlamış araçların çevreyle uyumlu arındırma ve söküm bilgilerini araçların tanıtım kitapçıklarında bulundurur.

Rapor verme yükümlülüğü

MADDE 20 – (1) Ekonomik operatörler 16 ncı madde kapsamında yeniden kullanım-geri kazanım ve yeniden kullanım-geri dönüşüm oranlarına ilişkin Ek-4’te yer alan tabloları her yıl şubat ayı sonuna kadar Bakanlığa göndermekle yükümlüdür.

(2) Üreticiler, yıllık olarak iç piyasaya sürülen, ihraç ve ithal edilen miktarlar ile 8 inci maddedeki yükümlülüklerine ilişkin faaliyetlerini içeren bir raporu her yıl şubat ayı sonuna kadar Bakanlığa verir.

Taşıma

MADDE 21 – (1) Ömrünü tamamlamış araçların taşınması, 31/3/2007 tarihli ve 26479 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Maddelerin Karayoluyla Taşınması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre yürütülür.

Geri kazanım, geri dönüşüm, enerji geri kazanımı ve bertaraf

MADDE 22 – (1) Ömrünü tamamlamış araçların işlenmesi sonucu ortaya çıkan malzeme, parça ve atıkların yeniden kullanımı, geri dönüşümü, geri kazanımı ve bertarafı Ek-1’in 5 inci maddesinde sıralanan mevzuata uygun olarak yapılır.

(2) Parçalama işlemi sırasında oluşan atıkların sınıflandırılması için, LAGA PN 98 standardı veya eşdeğer standartlara göre numune alınır. Bu atıklarda PCB tayini DIN 38414-20 standardına, hidrokarbon muhteviyatı ise TS EN 14039 standardına uygun olarak yapılır.

Yönetmeliğe aykırılık

MADDE 23 – (1) Bu Yönetmeliğe aykırılığın tespiti halinde, 2872 sayılı Çevre Kanununun 15 inci maddesi ile 20 nci maddesinin birinci fıkrasının (g), (r), (s), (u) ve (v) bentleri ve 23 üncü maddesi doğrultusunda işlem yapılır.

İhracat ve transit geçiş

MADDE 24 – (1) Ömrünü tamamlamış araçların ihracatı ve transit geçişinde, 14/3/2005 tarihli ve 25755 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliği hükümleri uygulanır.

Mevcut işleme tesislerine lisans verilmesi

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Mevcut işleme tesisleri bu Yönetmeliğin yayım tarihini takip eden on iki ay içinde 15 inci maddenin birinci fıkrasına göre lisans almakla yükümlüdür.

Yürürlük

MADDE 25 – (1) Bu Yönetmeliğin;

a) 9 uncu maddesi, M1 kategorisindeki araçlar için 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 12 nci maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkraları ile 13, 19 ve 21 inci maddeleri yönetmeliğin yayım tarihini takip eden on ikinci ayın sonunda,

b) M1 kategorisindeki araçlar için 16 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri ile 18 ve 20 nci maddeleri Yönetmeliğin yayım tarihini takip eden yirmi dördüncü ayın sonunda,

c) 15 inci maddesinin ikinci fıkrası, N1 kategorisindeki araçlar ile motosiklet ve motorlu bisikletler haricindeki diğer üç tekerlekli araçlar için 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası ve 16 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri Yönetmeliğin yayım tarihini takip eden otuz altıncı ayın sonunda,

d) Diğer maddeleri ise yayımı tarihinde,

yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 26 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.

Yönetmelik eklerini görmek için tıklayınız

SU HAYVANLARININ SAĞLIK KOŞULLARI İLE HASTALIKLARINA KARŞI KORUNMA VE MÜCADELE YÖNETMELİĞİ

31 Ocak 2012 SALI                         Resmî Gazete                                    Sayı : 28190

YÖNETMELİK

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

SU HAYVANLARININ SAĞLIK KOŞULLARI İLE HASTALIKLARINA KARŞI KORUNMA VE MÜCADELE YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı;

a) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanı ile bunlardan elde edilen ürünlerin ithalatı ve transit geçişinde, pazara sunumunda uygulanacak hayvan sağlığı şartlarını,

b) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanı hastalıkları için minimum önleyici tedbirler konusunda, yetkili otoritenin, su ürünleri üretimi yapan işletmecilerin ve bu endüstrideki tarafların farkındalığının ve hazırlığının artırılmasını,

c) Bazı su hayvanı hastalıklarının ortaya çıktığından şüphe duyulması veya bu hastalıkların ortaya çıkması durumunda alınacak minimum kontrol önlemlerini,

düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, yetiştiriciliği yapılan su hayvanları, yetiştiricilik işletmeleri ve su ürünleri işleme tesisleri ile bunların faaliyetlerinin kayıt altına alınmasını, su hayvanlarının hastalıklarının kontrolü için alınacak önlemler, su hayvanlarının ve ürünlerinin piyasaya arz edilmesinde uygulanacak sağlık koşulları ile su hayvanlarının ithalat koşullarına ait esasları kapsar.

(2) Bu Yönetmelik,

a) Ticari olmayan akvaryumlarda yetiştirilen süs su hayvanlarını, doğrudan gıda zincirine dâhil edilmek üzere toplanan veya yakalanan yabani su hayvanlarını ve balık yemi, balık yağı ve benzer ürünlerin üretimi amacıyla yakalanan su hayvanlarını,

b) Süs su hayvanlarının, evcil hayvan mağazaları, bahçe havuzları, ticari akvaryumlar veya toptancılarda, ülkenin doğal sularıyla doğrudan temas olmaksızın veya doğal sulara hastalık bulaşması riskini kabul edilebilir bir düzeye indiren bir atık arıtma sistemine sahip işletmelerde tutulduğu durumları,

kapsamaz.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik,

a) 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununa dayanılarak,

b) 24/10/2006 tarihli ve 2006/88/ EC sayılı Su Hayvanları ve Ürünlerine İlişkin Hayvan Sağlığı Gereklilikleri ve Su Hayvanlarında Belirli Hastalıkların Önlenmesi ve Kontrolüne Dair Avrupa Birliği Konsey Direktifine,

c) Su Hayvanlarının Karantinaya Alınmasına İlişkin Gerekliliklere Dair 12/12/2008 tarihli ve 2008/946/EC sayılı Komisyon Kararına paralel olarak,

hazırlanmıştır.

Tanımlar ve kısaltmalar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Acil eylem planı: 58 inci maddede belirtilen, su hayvanları hastalıkları ile ilgili olarak acil durumlarda devreye sokulacak ve ihtiyaç duyulması halinde güncellenecek planı,

b) Artan ölüm oranı: Hüküm süren koşullarda belirli bir çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanı için yetkili otorite ve işletme sahibi arasında işbirliği sağlanarak kararlaştırılan kayda değer ölçüde normal sayılan düzeyin üzerinde seyreden açıklanamamış ölümleri,

c) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

ç) Bölge: Kaynağından ağzına kadar bütün bir su tutma alanını veya bu su tutma alanında, kaynakta veya kaynaklardan su hayvanlarının yukarıya doğru göçünü engelleyen doğal veya yapay bir bariyere kadar uzanan bir bölümünü veya su tutma alanları arasında ağızlar yoluyla oluşan epidemiyolojik bağlantıdan dolayı, ağızlarda dâhil olmak üzere birden fazla su tutma alanını,

d) Bölüm: Belirli bir hastalık açısından belirli bir sağlık statüsüne sahip bir su hayvanı popülasyonunu içinde barındıran ortak bir biyogüvenlik sistemi bünyesindeki bir veya birden çok çiftliği,

e) Coğrafi bilgi sistemi (GIS): Uzaktan algılama ile fiziksel bağlantı kurmadan yeryüzünün ve yer kaynaklarının incelenmesinde kaydetme ve inceleme tekniğini,

f) Çiftlik: İnsan tüketimi amacıyla hasat edilmiş veya yakalanmış yabani su hayvanlarının kesimden önce beslenmeksizin bekletildiği yerler hariç olmak üzere, su hayvanlarının piyasaya sürülmek üzere yetiştirildiği bir su ürünleri yetiştiricilik işletmesine ait her türlü müştemilat, kapalı alan veya tesisi,

g) Dinlendirme: Hastalık yönetimi bağlamında, bir çiftlikten belirli bir hastalığa duyarlı olan veya hastalık etkenini bulaştırabileceği bilinen yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının ve mümkün olduğu durumlarda, taşıyıcı suyun boşaltılması işlemini,

ğ) Duyarlı tür: Doğal vakalar veya doğal yolları taklit eden deneysel enfeksiyon yoluyla bir hastalık etkeninin tespit edildiği türü,

h) Enfeksiyon: Bir konakçının içinde veya üzerinde çoğalan ya da başka şekilde gelişen veya latent bir hastalık etkeninin bulunmasını,

ı) Enfekte bölge veya bölüm: Enfeksiyonun gerçekleştiği bilinen bölge veya bölümü,

i) Epidemiyolojik birim: Belirli bir yerleşimde, hayvanların aynı su ortamını paylaşmalarından veya bir hayvan grubundaki bir hastalık etkeninin diğer hayvanlara kolayca yayılmasını mümkün kılan yönetim uygulamalarından dolayı, bir hastalık etkenine maruz kalma açısından yaklaşık olarak aynı riski taşıyan su hayvanları grubunu,

j) Gözcü su hayvanları: Karantina sırasında yardımcı bir tanı aracı olarak kullanılacak yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarını,

k) Hastalık: Su hayvanlarında bir ya da daha fazla etiyolojik etken ile oluşan klinik veya klinik olmayan enfeksiyonu,

l) Hastalıktan ari bölge veya bölüm: 60 ve 61 inci maddelere göre hastalıktan ari olarak ilan edilen bölge veya bölümleri,

m) İleri işleme: Atık ya da yan ürün oluşturan ve hastalıkları yayma riski doğurabilen kanatma, temizleme, iç organlarını çıkarma, baş kesme, dilimleme ve filetolama gibi anatomik bütünlüğü etkileyen her türlü tedbir ve teknik kullanılarak, su hayvanlarının insan tüketiminden önce işlenmesini,

n) İzinli işleme tesisi: 27/12/2011 tarihli ve 28155 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Hayvansal Gıdalar İçin Özel Hijyen Kuralları Yönetmeliğine uygun olarak gıda üretimi amacıyla su hayvanlarının işlenmesi için onay alan ve bu Yönetmeliğe uygun olarak izin verilen her türlü gıda işletmesini,

o) İzinli işleme tesisi sahibi: Kontrolleri altındaki izinli işleme tesisi içerisinde bu Yönetmeliğin gerekliliklerinin yerine getirilmesini sağlamaktan sorumlu gerçek veya tüzel kişiyi,

ö) Karantina: Atık suların uygun şekilde arıtılması dâhil olmak üzere, bir su hayvanları grubunun belirli bir süre boyunca gözetim altında tutulmak ve uygun olduğu durumlarda, test ve tedaviden geçirilmek üzere diğer su hayvanlarıyla doğrudan ya da dolaylı olarak temasta bulunmaksızın izolasyonda tutulmasını,

p) Karantina birimi: Bir karantina tesisinin yalnızca aynı partiye ait ve aynı sağlık statüsüne sahip olan yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarını ve uygun olduğu hallerde, gözcü su hayvanlarını içeren işletimsel ve fiziksel açıdan müstakil bir birimini,

r) Karantina tesisi: Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının karantinada tutulduğu; bir ya da daha fazla karantina biriminden oluşan ve yetkili otorite tarafından bir karantina tesisi olarak yetkilendirilen ve kayıt altına alınan tesisi,

s) Konakçı: Hastalıktan etkilenen hedef türü,

ş) Liste 1 hastalıkları: Ek-2’de yer alan Liste 1’de belirtilen su hayvanları hastalıklarını,

t) Liste 2 hastalıkları: Ek-2’de yer alan Liste 2’de belirtilen su hayvanları hastalıklarını,

u) Muhafaza alanı: Enfekte bir çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanının etrafında bulunan, hastalığın yayılmasını önlemek üzere hastalık kontrol tedbirlerinin uygulandığı alanı,

ü) OIE: Dünya Hayvan Sağlığı Örgütünü,

v) Ortak biyogüvenlik sistemi: Su hayvanı sağlığı gözetimi için, hastalık önleme ve hastalık kontrolü açısından aynı tedbirlerin uygulandığı sistemi,

y) Piyasaya arz: Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının satışa sunulması, nakliyesi dâhil olmak üzere ücretsiz veya ücret karşılığı satışını ve her türlü hareketini,

z) Resmi kontrol: 5996 sayılı Kanun ile bu Yönetmelik ve yetkili otorite tarafından verilen talimatlar çerçevesinde bu Yönetmeliğin hükümlerinin uygun olarak gerçekleştirilip gerçekleştirilmediğinin denetimini,

aa) Resmi gözetim: Bir çiftlik veya bölge üzerinde sağlık kontrollerini yürütmek amacıyla yetkili otorite tarafından yapılan izleme çalışmalarını,

bb) Resmi veteriner hekim: Bakanlık adına görev yapan Bakanlık veteriner hekimini,

cc) Su ürünleri yetiştiricilik işletmesi: Su hayvanlarının yetiştirilmesi, saklanması veya büyütülmesiyle bağlantılı herhangi bir faaliyette bulunan kar amacı güden ya da gütmeyen kamusal veya özel her türlü tesisi,

çç) Su hayvanı: Çenesizler (Agnatha) üst sınıfına, kıkırdaklılar (Chondrichthyes) ve kemikliler (Osteichthyes) sınıflarına ait balıkları, yumuşakçalar (Mollusca) soyuna ait yumuşakçaları ve kabuklular (Crustace) alt soyuna ait kabukluları,

dd) Su ürünleri yetiştiricilik işletmesi sahibi: kontrolü altındaki su hayvanı üretim tesisinde bu Yönetmeliğin gerekliliklerine uygunluğu sağlamaktan sorumlu olan gerçek veya tüzel kişiyi,

ee) Sportif balıkçılık tesisi: Eğlence ve dinlence amaçlı balıkçılık için, yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ile balıklandırma yapılarak popülasyonun devam ettirildiği göl veya akarsularda bulunan tesisleri,

ff) Süs amaçlı su hayvanı: Yalnızca süs amacıyla tutulan, yetiştirilen veya piyasaya arz edilen bir su hayvanını,

gg) Ulusal referans laboratuvarı: Su hayvanları hastalıkları ile ilgili olarak fonksiyon ve görevleri 65 inci maddede açıklanan ve Bakanlıkça yetkilendirilen laboratuvarı,

ğğ) Üretim alanı: Yumuşakça yataklarını içeren her türlü tatlı su, deniz, nehir ağzı, karasal veya göl alanını ya da yumuşakça kültürasyonu için kullanılan yumuşakçaların alındığı sahayı,

hh) Vektör: Bir hastalığa duyarlı olmayan ancak bir konakçıdan diğerine patojenleri taşıyarak enfeksiyonu yayabilen türü,

ıı) Yabani su hayvanı: Kültür hayvanı olmayan su hayvanlarını,

ii) Yatırma alanı: Sınırları şamandıralar veya diğer sabit araçlarla açıkça işaretlenmiş olan ve yalnızca canlı yumuşakçaların doğal olarak arındırılması için kullanılan her türlü tatlı su, deniz, nehir ağzı veya gölü,

jj) Yeni görülen hastalık: Su hayvanlarında veya su hayvanı ürünlerinde ticaret gibi yollarla, popülasyonlar içinde ve arasında yayılma potansiyeline sahip olan ve sebebi hâlihazırda belirlenmiş veya belirlenmemiş olabilen, yeni tespit edilmiş, Ek-2’de duyarlı tür olarak henüz listelenmemiş yeni bir konakçı türünde tespit edilen listelenmiş ciddi bir hastalığı,

kk) Yetiştirme: Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının bir çiftlikte veya bir yumuşakça yetiştirme alanında yetiştirilmesini,

ll) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanı: Bir çiftliğe veya yumuşakça yetiştirme alanına alınması amaçlanan yabani su hayvanları dâhil olmak üzere bir çiftlikte veya yumuşakça yetiştirme alanında yetiştirilen, yumurta ve sperma/gametler dâhil herhangi bir yaşam evresindeki su hayvanını,

mm) Yetkili otorite: Bakanlık Teşkilatında görev yapan Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu veya bu Yönetmelik çerçevesinde fiziksel kontrolleri ve idari işleri yerine getirmekle yükümlü olan yetkiliyi veya bu yetkilerin devredildiği otoriteyi,

nn) Yumuşakça yetiştirme alanı: Bütün su ürünleri yetiştiricilik işletmelerinin ortak bir biyogüvenlik sistemi altında faaliyet gösterdiği bir üretim alanını veya yatırma alanını,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Su Ürünleri Yetiştiricilik İşletmesi ve İşleme Tesisleri

Su ürünleri yetiştiricilik işletmesi ve işleme tesislerine izin verilmesi

MADDE 5 – (1) Her su ürünleri yetiştiricilik işletmesine yetkili otorite tarafından 6 ncı maddeye uygun olarak izin verilir. Bir yumuşakça yetiştirme alanlarında, uygun olduğu durumlarda verilecek izin, yumuşakçalara yönelik birden çok su ürünleri üretim firmasını da kapsayabilir. Ancak, bir yumuşakça yetiştirme alanının içerisinde bulunan dağıtım ve arıtma merkezleri ya da benzeri işletmelere, bireysel olarak izin verilir.

(2) Yetkili otorite 45 inci madde çerçevesinde hastalık kontrol amacıyla yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının kesimini gerçekleştiren her işleme tesisine yine 6 ncı maddesine uygun şekilde izin verir.

(3) Yetkili otorite su ürünleri yetiştiriciliği yapan her işletmeye ve izinli her işleme tesisine özel bir kayıt numarası verir.

(4) Birinci fıkrada belirtilen izne istisna olarak yetkili otorite, yalnızca aşağıda belirtilen işletmeler için kayıt şartı arar.

a) Su hayvanlarının piyasaya arz edilme amacı olmaksızın tutulduğu, su ürünü yetiştiricilik işletmeleri haricindeki tesisler,

b) Sportif balıkçılık tesisleri,

c) Hayvansal Gıdalar İçin Özel Hijyen Kuralları Yönetmeliğinin 2 nci maddesinin üçüncü fıkrasına göre yalnızca insan tüketimine yönelik olarak yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarını piyasaya arz eden su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri.

İzin koşulları

MADDE 6 – (1) 5 inci maddenin birinci ve ikinci fıkralarında belirtilen izin, su ürünleri yetiştiriciliği yapan işletme sahibi veya izinli işleme tesisi sahibinin aşağıdaki şartları yerine getirmesi koşuluyla, yetkili otorite tarafından verilir.

a) İşletme ve tesis sahibinin 10, 11 ve 12 nci maddelerdeki ilgili hükümleri yerine getirmesi,

b) İşletme ve tesis sahibinin yetkili otoriteye birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen hükümlerin karşılandığını göstermesini sağlayacak bir sistem oluşturması,

c) Yetkili otoritenin gözetiminde kalması.

(2) Yapılacak faaliyet çiftliklere, yumuşakça yetiştirme alanlarına veya çiftliğin ya da yumuşakça yetiştirme alanının yakınlarında bulunan yabani su hayvanları stoklarına hastalık bulaşması açısından kabul edilemez bir risk doğuracaksa, izin verilmez. Ancak, izin başvurusunun reddine yönelik bir karar vermeden önce, faaliyetin alternatif bir sahaya taşınması olasılığı dâhil olmak üzere risk azaltma tedbirleri göz önünde bulundurulur.

(3) Su ürünleri yetiştiricilik işletmesi veya izinli işleme tesisi sahibi izin koşullarının yerine getirip getirmediğinin değerlendirmesine imkân verecek, asgari olarak 7 nci maddede yer alan bilgileri kapsayacak şekilde bütün gerekli bilgileri yetkili otoriteye sunmakla yükümlüdür.

İzinli su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri ile işleme tesislerinin resmi kaydında tutulması gereken bilgiler

MADDE 7 – (1) Her bir su ürünleri yetiştiricilik işletmesi için, aşağıdaki asgari bilgiler 8 inci maddede düzenlendiği şekliyle kayıt altına alınır.

a) Su ürünleri yetiştiricilik işletmesinin adı ve adresleri ile telefon, faks, e-posta içeren irtibat bilgileri,

b) Verilen kayıt numarası ve belirli izin tarihleri, tanımlama kodları veya numaraları, belirlenmiş üretim koşulları veya izin ile ilgili diğer hususları içeren ayrıntılı bilgileri,

c) Çiftliğin, bütün çiftlik alanlarının koordinatlarını içeren uygun bir sistem kullanılarak tespit edilen ve mümkünse, GIS (Coğrafi Bilgi Sistemi) koordinatları ile belirlenen coğrafi konumu,

ç) Amacı, yetiştirme sisteminin tipi veya karatabanlı tesisler, deniz kafesleri, kara havuzları gibi tesisler ve düzenlemeye tabi olduğu yerlerde, azami üretim hacmi,

d) İç su havuzlarındaki çiftlikler, dağıtım merkezleri ve arıtım merkezleri, su kaynakları ve tahliyelerine ilişkin bilgiler,

e) Çiftliğin hastalıktan arî olup olmadığı, hastalıktan arî bir bölge veya bölümde bulunuyorsa, çiftlikte böyle bir sağlık statüsüne ulaşmak üzere bir programın uygulanıp uygulanmadığı veya çiftliğin Ek-2’de belirtilen bir hastalıkla enfekte olduğunun bildirilmesi ve benzeri sağlık statüsüne ilişkin güncel bilgiler,

f) Birden çok türün bulunduğu çiftlikler veya süs balığı çiftlikleri için, asgari olarak türlerden herhangi birinin Ek-2’de listelenen hastalıklara duyarlı veya bu hastalıkların bilinen vektörleri olup olmadığı bilgisi.

(2) Bir yumuşakça yetiştirme alanına, 5 inci maddenin birinci fıkrasına göre izin verildiği durumlarda, yumuşakça yetiştirme alanı içerisinde faaliyet gösteren bütün su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri için, birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen bilgiler kaydedilir. Birinci fıkranın (b) ve (e) bentlerinde belirtilen veriler, yumuşakça yetiştirme alanı düzeyinde kayıt altına alınır.

(3) Her izinli işleme tesisi için, aşağıdaki asgari bilgiler 8 inci maddede düzenlendiği şekliyle kayıt altına alınır.

a) İzinli işleme tesisinin adı ve adresleri ile telefon, faks, e-posta içeren irtibat bilgileri,

b) Kayıt numarası ve izin tarihleri, tanımlama kodları veya numaraları, belirlenmiş üretim koşulları veya yetki/yetkilerle ilgili diğer hususları içeren ayrıntılı bilgileri,

c) İşleme tesisinin koordinatlarını içeren uygun bir sistem kullanılarak tespit edilen ve mümkünse, GIS (Coğrafi Bilgi Sistemi) koordinatları ile belirlenen coğrafi konumu,

ç) İzinli işleme tesisinin atık su arıtma sistemlerine ilişkin ayrıntılar,

d) İzinli işleme tesisinde işleme tabi tutulan su hayvanı türleri.

(4) Bir çiftlikte yetiştirilen su hayvanlarının türleri de kayıt altına alınır.

Kayıt

MADDE 8 – (1) Yetkili otorite tarafından, su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri ve izinli işleme tesisleri için, asgari olarak 7 nci maddede yer alan bilgileri kapsayacak şekilde bir kayıt oluşturulur ve bu kayıt güncel tutularak kamunun erişimine açılır.

Resmi kontroller

MADDE 9 – (1) 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Gıda ve Yemin Resmi Kontrollerine Dair Yönetmeliğin 5 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri ve izinli işleme tesislerinde yetkili otorite tarafından resmi kontroller gerçekleştirilir.

(2) Birinci fıkrada düzenlenen resmi kontroller, her bir su ürünleri yetiştiricilik işletmesi için asgari olarak düzenli kontrolleri, ziyaretleri, incelemeleri ve uygun olduğu durumlarda, örnekleme çalışmalarını içerir. Bu süreçte su hayvanı ve ürünleri üretim işletmesinin ve izinli işleme tesisinin hastalıklara yakalanma ve hastalık bulaştırma açısından doğurduğu risk göz önünde bulundurularak planlama yapılır. Su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri ile izinli işleme tesislerinin bulunduğu bölge veya bölümün sağlık durumuna bağlı olmak üzere, resmi kontroller Ek-1’in (B) bölümünde belirtilen hükümlere göre yapılır.

Kayıt yükümlülükleri ve izlenebilirlik

MADDE 10 – (1) Su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri, aşağıda belirtilen unsurların kaydını tutmakla yükümlüdür.

a) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının ve ürünlerinin çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanındaki dâhili veya harici bütün hareketlerini,

b) Üretim tipiyle bağlantılı her epidemiyolojik birimdeki ölüm oranlarını,

c) 12 nci maddeye göre hazırlanan risk tabanlı hayvan sağlığı gözetim programının sonuçlarını.

(2) İzinli işleme tesisleri, yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ve ürünlerinin bu tesislerde harici ve dâhili bütün hareketlerini kayıt altına almakla yükümlüdür.

(3) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanları nakliyatı sırasında, nakliyeciler aşağıda belirtilen unsurların kaydını tutmakla yükümlüdür.

a) Nakliyat tipi ve nakliye edilen türler için uygun olduğu şekilde, nakliyat sırasında ortaya çıkan ölüm oranlarını,

b) Nakliye aracının ziyaret ettiği çiftlikler, yumuşakça yetiştirme alanları ve işleme tesislerini,

c) Nakliyat sırasında ortaya çıkan her türlü su alışverişi, özellikle yeni su kaynakları ve su alma yerini.

(4) İzlenebilirliğe ilişkin özel hükümlere istisna olarak, su ürünleri yetiştiricilik işletmesi sahipleri birinci fıkranın (a) bendi çerçevesinde kaydedilen bütün hayvan hareketlerini, menşe ve varış yerlerinin izlenmesini sağlayacak şekilde kayıt altına almakla yükümlüdür. Bu hareketler ulusal bir kayıt sistemine kaydedilir ve bu bilgiler bilgisayar ortamında tutulur.

İyi hijyen uygulamaları

MADDE 11 – (1) Su ürünleri yetiştiricilik işletmeleri ile izinli işleme tesisleri, hastalıkların ortaya çıkmasını ve yayılmasını önlemek için yapılan faaliyetle bağlantılı olarak iyi hijyen uygulamaları kullanmakla yükümlüdür.

Hayvan sağlığı gözetim programı

MADDE 12 – (1) Yetkili otorite bütün çiftlik ve yumuşakça yetiştirme alanlarında üretim türüne uygun olarak bir risk tabanlı hayvan sağlığı gözetim programı uygular.

(2) Birinci fıkrada belirtilen risk tabanlı hayvan sağlığı gözetim programı aşağıda belirtilen kriterleri tespit etmeyi amaçlar:

a) Üretim türüne uygun olarak bütün çiftlik ve yumuşakça yetiştirme alanlarında, ölüm oranında görülen artışları,

b) Ek-2’de listelenen hastalıklara duyarlı türlerin tutulduğu çiftlik ve yumuşakça yetiştirme alanlarında bu hastalıklara ilişkin durumu.

(3) Bu hayvan sağlığı gözetim programlarının uygulanması Ek-1’in (B) bölümünde belirtilen hükümlere göre yapılır.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Yetiştiriciliği Yapılan Su Hayvanlarının ve Ürünlerinin Piyasaya Arz Edilmesine İlişkin Hayvan Sağlığı Koşulları

Hastalıkların listelenmesi

MADDE 13 – (1) Liste 1 hastalıkları bu fıkranın (a) bendinde belirtilen kriteri taşıyan hastalıklar ile (b) veya (c) fıkrasında belirtilen kriterleri taşıyan hastalıklardır.

a) Hastalığın ülkenin su hayvanlarında yerleşik olmaması ve eldeki bilgiler dâhilinde, ilgili patojenin ülke sularında bulunmaması,

b) Hastalığın, ülkeye girmesi halinde, üretim kayıpları veya su hayvanlarının ve ürünlerinin ticaretinde potansiyelin kısıtlanması yoluyla, ülkenin su hayvanlarında kayda değer ekonomik etkiler yaratacak olması,

c) Hastalığın, ülkeye girmesi halinde, ülke hukuku veya uluslararası hükümlerle korunmaya değer görülen bir varlık olan yabani su hayvanı popülasyonuna yönelik zararlı çevresel etkiler yaratabilecek olması.

(2) Liste 2 hastalıkları bu fıkranın (a), (b), (c), (ç) ve (d) bentlerinde belirtilen kriterleri taşıyan ya da (e) ve (f) fıkralarında belirtilen kriterleri taşıyan hastalıklardır.

a) Ülkedeki bölgelerin belirli hastalıktan ari olması,

b) Hastalığın, katı kontrol tedbirleri ve ticaret kısıtlamaları olmaksızın çiftlik ya da yumuşakça yetiştirme alanı düzeyinde kontrol edilmesinin ve durdurulmasının güç olması,

c) Deneyimler ışığında, hastalıktan arî bölge veya bölümlerin oluşturulup korunabileceği ve bu korumanın maliyet etkin olduğu hallerde, hastalığın ülke düzeyinde kontrol altına alınabilmesi,

ç) Su hayvanlarının piyasaya arz edilmesi sırasında, hastalığın daha önce hastalığa yakalanmamış bir alanda ortaya çıkma riskinin bulunması,

d) Enfekte su hayvanları için güvenilir ve basit testlerin erişilebilir olması gerekir,

e) Hastalığın, hastalıktan ari olan bir bölge veya bölüme girmesi halinde, hastalık ve kontrolüyle bağlantılı yıllık maliyetlerin, bölgedeki duyarlı su hayvanı türünün üretim değerinin %5’ini aşması ve üretim kayıpları veya su hayvanları ve ürünlerinin uluslararası ticaretindeki olanakların kısıtlanması yoluyla, ülkenin su hayvanlarında kayda değer ekonomik etkiler yaratacak olması,

f) Hastalığın, hastalıktan ari bir bölge veya bölüme girmesi halinde, ortaya çıktığı yerde ülke hukuku veya uluslararası hükümlerle korunmaya değer görülen yabani su hayvanı popülasyonuna yönelik zararlı çevresel etkiler yarattığının belirlenmiş olması.

Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının piyasaya arz edilmesine ilişkin genel koşullar

MADDE 14 – (1) Yetkili otorite, su hayvanları ve ürünlerinin piyasaya sürülmesinde, varış ya da geçiş yerlerinde Ek-2’de listelenen hastalıklara ilişkin sağlık durumlarının tehlikeye düşmemesini sağlar.

(2) Ek-2’de listelenmemiş hastalıklar için yetiştiriciliği yapılan su hayvanları yetkili otoritenin sıkı gözetimi altında sadece bilimsel amaçlarla piyasaya arz edilir. Yetkili otorite, bu piyasaya arz sırasında, varış yerinde ya da geçiş yerlerinde bulunan su hayvanlarının Ek–2’de listelenen hastalıklara ilişkin sağlık durumlarını tehlikeye düşürmemesi gerekir.

Nakliyata ilişkin hastalık önleme gereklilikleri

MADDE 15 – (1) Yetkili otorite aşağıdaki hususların yerine getirilmesini sağlar:

a) Nakliye edilen hayvanların sağlık durumunun değişmemesini sağlamak ve hastalıkların yayılması riskini azaltmak üzere, yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının nakliyatı sırasında gerekli hastalık önleme tedbirlerinin uygulanması,

b) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının, sağlık durumlarının değişmesini ve varış yerinin ve uygun olduğu durumlarda, geçiş yerlerinde sağlık durumunun tehlikeye düşmesini engelleyecek koşullar altında nakil edilmesi.

(2) Nakliyat süresince her türlü su değişimleri, nakledilen yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının, su değişim yerindeki ve varış yerindeki su hayvanlarının sağlık durumunu tehlikeye düşürmeyecek yerlerde ve koşullarda gerçekleştirilir.

(3) Bu madde hükümleri Ek–2’de listelenmemiş hastalıklar ve bu hastalıklara duyarlı türler için de geçerlidir.

Hayvan sağlığının sertifikalanması

MADDE 16 – (1) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının piyasaya arz edilme işleminin, hayvanların, 60 ıncı madde çerçevesinde hastalıktan arî olduğu ilan edilen bir bölge veya bölüme alınması sırasında hayvan sağlığının sertifikalanması gerekir. Yetiştirme ve stok destekleme veya insan tüketiminden önce ileri işleme amacıyla piyasaya arz edilen su hayvanlarının da, 54 üncü maddenin birinci ve ikinci fıkralarına göre bir gözetim ya da eradikasyon programına tabi olması gerekir.

(2) Ancak, balık için, hayvanların dağıtımdan önce kesilmesi ve iç organlarından temizlenmesi, yumuşakçalar ve kabuklular için, hayvanların işlenmemiş veya işlenmiş ürün olarak dağıtılması amacıyla piyasaya arz edilen yetiştiriciliği yapılan su hayvanları için hayvan sağlığının sertifikalanması gerekmez.

(3) Hayvanların 7 ve 8 inci bölümlerde belirtilen hastalık kontrol tedbirlerine tabi olan bir alandan dışarıya çıkmasının gerektiği durumlarda, su hayvanlarının piyasaya arz edilmesi işlemi, hayvan sağlık sertifikasyonunu gerektirir.

(4) Bu madde hükümleri Ek-2’de listelenmemiş hastalıklar ve bu hastalıklara duyarlı türler için de geçerlidir.

Su hayvanlarının yetiştirme ve stok desteği amacıyla piyasaya arz edilmesine ilişkin genel gereklilikler

MADDE 17 – (1) Yetiştirme amacıyla piyasaya arz edilen yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarında aşağıda belirtilen kriterler göz önünde bulundurulur:

a) Hayvanların klinik açıdan sağlıklı olması,

b) Hayvanların ölüm oranında sebebi belirlenmemiş bir artışın görüldüğü bir çiftlikten veya böyle bir yumuşakça yetiştirme alanından gelmiş olmaması.

(2) Ek-2’de listelenmemiş hastalıklar ve bu hastalıklara duyarlı türler ölüm oranlarında sebebi belirlenememiş artışların görüldüğü bir çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanından gelmiş ise ölüm oranında artış gözlenen epidemiyolojik birimden bağımsız bir bölümünden gelen hayvanlar yapılacak bir risk analizinin ardından piyasaya arz edilir.

(3) 6 ncı bölümünde belirtilen hastalık kontrol tedbirleri çerçevesinde itlafı veya kesimi istenen yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının, yetiştirme ve stok desteği amaçlarıyla piyasaya arz edilir.

(4) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının stok desteği amacıyla doğaya veya sportif balıkçılık işletmelerine bırakılabilmesi için, aşağıdaki koşulları sağlanır:

a) Hayvanların birinci fıkradaki gerekliliklere uygun olması,

b) Hayvanların, Ek–1’de yer alan A bölümünde belirtildiği üzere, en azından bırakılacakları suların sağlık durumuna denk bir sağlık durumuna sahip bir çiftlikten veya yumuşakça yetiştirme alanından gelmiş olması gerekir. Ancak, yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının, 60 ıncı maddeye uygun olarak hastalıktan arî olduğu bildirilmiş bir bölgeden veya bölümden gelmesine izin verilir.

Belirli bir hastalığa duyarlı türlere ait yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının hastalıktan arî bölgelere alınması

MADDE 18 – (1) Bir hastalığa duyarlı olan yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının, 60 ıncı maddeye göre hastalıktan arî olduğu bildirilmiş bir bölgeye veya bölüme yetiştirme ya da stok desteği amaçlarıyla kabul edilebilmesi için, yine bu hastalıktan arîlik statüsüne sahip başka bir bölge veya bölümden gelmesi gerekir.

(2) Belirli hastalığa yaşamın belirli evrelerinde duyarlı olan türlerin bu hastalığı başka hayvanlara bulaştırmadığı bilimsel olarak kanıtlanabildiği durumlarda, bu yaşam evreleri için birinci fıkra hükümleri uygulanmaz. Bu durumda Bakanlık bu türleri ve yaşam evrelerini içeren bir liste oluşturacak ve bilimsel ve teknolojik gelişmeleri hesaba katarak gerek duyduğunda listeyi güncelleyecektir.

Vektör türlere ait canlı su hayvanlarının hastalıktan arî bölgelere alınması

MADDE 19 – (1) Ek-2’de belirtilen türler haricindeki bir türün vektör türler olarak belirli bir hastalığın yayılmasına neden olabileceğinin bilimsel veriler veya uygulama deneyimi ile doğrulanması halinde, 60 ıncı maddeye göre belirli bir hastalıktan arî olduğu bildirilmiş olan bir bölge ya da bölüme yetiştirme veya stok desteği amacıyla alınacak vektör türleri aşağıdaki koşulların birini karşılar:

a) Vektör türlerin hastalıktan arîlik statüsüne sahip başka bir bölge veya bölümden gelmiş olması,

b) Sunulan bilimsel verilerin veya uygulama deneyiminin ışığında, bu yöntemin hastalığın bulaşma riskini, bu bulaşmanın önlenmesi açısından kabul edilebilir bir düzeye indirmek için yeterli görüldüğü durumlarda, vektör türlerin patojenden arındırılmış su içerisinde uygun bir süre için 5 inci bölümde yer alan hükümler göz önünde bulundurularak karantinada tutulması.

(2) Vektör türler ile bu türlerin bu maddenin kapsamına giren yaşam evreleri ve uygun olduğu hallerde, bu türlerin bir hastalığı bulaştırabileceği koşullara ilişkin bir liste Bakanlık tarafından hazırlanır.

İnsan tüketimi öncesi ileri işleme için piyasaya arz edilecek olan yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ve ürünleri

MADDE 20 – (1) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının ve bu hayvanların ürünlerinin, 60 ıncı madde çerçevesinde bu hastalıklardan arî olduğu bildirilmiş bir bölge veya bölümde ileri işleme için piyasaya arz edilmesi aşağıdaki koşulların birinin karşılanması halinde mümkündür.

a) Hayvanların hastalıktan arîlik statüsüne sahip başka bir bölge ya da bölümden gelmesi,

b) Hayvanların hastalıkların yayılmasını önleyici koşullar altında, izinli bir işleme tesisinde işlenmesi,

c) Balıklar için, hayvanların dağıtımdan önce kesilmesi ve iç organlarından temizlenmesi,

ç) Yumuşakçalar ve kabuklular için, hayvanların işlenmemiş veya işlenmiş ürün olarak dağıtılması.

(2) 60 ıncı madde çerçevesinde hastalıklardan arî olduğu bildirilmiş bir bölge veya bölümde ileri işleme için piyasaya arz edilen canlı yetiştiriciliği yapılan su hayvanları, aşağıdaki koşullardan birinin olması durumunda işleme yerinde yalnızca geçici olarak tutulur:

a) Hayvanların hastalıktan arîlik statüsüne sahip başka bir bölge ya da bölümden gelmesi,

b) Hayvanların patojenleri inaktive eden bir atık arıtım sistemiyle donatılmış olan ya da atıkların doğal sulara hastalık bulaşması riskini kabul edilebilir bir düzeye indirecek diğer arıtma türlerine tabi tutulduğu dağıtım merkezleri, arıtma tesisleri veya benzer işletmelerde tutulması.

İleri işleme olmaksızın insan tüketimi için piyasaya arz edilen yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ve ürünleri

MADDE 21 – (1) Canlı yumuşakça veya kabukluların ülke sularında geçici olarak tutulduğu veya dağıtım merkezleri, arıtma tesisleri veya benzeri işletmelere alındığı durumlarda, 20 nci maddenin ikinci fıkrası uygulanır.

(2) Su ürünlerinin Hayvansal Gıdalar İçin Özel Hijyen Kuralları Yönetmeliğinde belirtilen paketleme ve etiketleme hükümlerine uygun perakende satış paketleriyle ambalajlandığı durumlarda, yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının, ileri işleme olmaksızın insan tüketimi için ambalajlı olarak perakende satış amacıyla piyasaya arz edileceği durumlarda 18 inci madde uygulanmaz.

Yabani su hayvanlarının hastalıktan arîlik statüsüne sahip bölgelere veya bölümlere alınması

MADDE 22 – (1) 60 ıncı madde çerçevesinde bu hastalıklardan arî olduğu bildirilmemiş bir bölge veya bölümde yakalanan yabani su hayvanları, hastalıklardan arî olduğu bildirilmiş bir bölge veya bölüme bırakılmadan önce, hastalık bulaşma riskini kabul edilebilir bir düzeye indirebilmek için yeterli bir süre boyunca uygun tesislerde yetkili otoritenin gözetiminde 5 inci Bölümde yer alan hükümler göz önünde bulundurularak karantina altında tutulur.

(2) Bir risk analizinin yapılması ve riskin birinci fıkranın uygulanması sonucu beklenenden yüksek olmaması koşuluyla, yetkili otorite birinci fıkrada öngörülen karantina uygulaması olmaksızın geleneksel ekstansif lagün yetiştiriciliği uygulamalarına izin verir.

Süs amaçlı su hayvanlarının piyasaya arz edilmesi

MADDE 23 – (1) Yetkili otorite, süs amaçlı su hayvanlarının piyasaya arzında su hayvanlarının sağlık durumunun tehlikeye düşürmemesini sağlar.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Yetiştiriciliği Yapılan Su Hayvanları ve Ürünlerinin İthalatı

İthalata ilişkin genel yükümlülükler

MADDE 24 – (1) Bakanlık, kendi mevzuatında yer alan ilgili hayvan sağlığı koşullarına uyumluluk açısından ithalat yapan ülkeye veya bu ülke kesimine ilişkin olarak uygun teminatlar sağladığını belirlemesi gerekir.

İthalata ilişkin teminatlar

MADDE 25 – (1) Bakanlık mevzuat uyumluluğu için, ithalat yapan ülke veya bu ülke kesiminde aşağıda belirtilen özellikleri göz önünde bulundurur:

a) İthalat yapan ülkenin mevzuatı,

b) İthalat yapan ülkedeki yetkili otoritenin teşkilatı ve inceleme servisleri, bu servislerin yetkileri, tabi oldukları gözetim ve personel kapasitesi dâhil olmak üzere, mevzuatlarını etkili bir şekilde uygulamak için kullanımlarına sunulan araçlar,

c) İthalata yönelik canlı su hayvanı üretim, imalat, işleme, saklama ve dağıtım süreçleri için geçerli olan yürürlükteki hayvan sağlığı koşulları,

ç) İthalat yapan ülkenin yetkili otoritesinin ilgili hayvan sağlığı koşullarına uyumluluk veya denklik açısından verebileceği teminatlar,

d) İthalat yapan ülkeden canlı su hayvanı pazarlanması konusundaki deneyimler ve gerçekleştirilmiş olan her türlü ithalat incelemenin sonuçları,

e) Özellikle liste 1 hastalıklarına ve ithalat yapan ülkenin genel su hayvanı sağlığı durumunun ülkede su hayvanı sağlığı açısından risk oluşturabilecek her türlü boyutuna dikkat edilmek üzere, ithalat yapan ülkedeki yetiştirilmiş ve yabani su hayvanlarının sağlık durumu,

f) İthalat yapan ülkenin toprakları içerisinde, başta Dünya Hayvan Sağlığı Örgütü (OIE) tarafından listelenen ihbarı mecburi hastalıklar olmak üzere, enfeksiyöz veya bulaşıcı su hayvanı hastalıklarına ilişkin bilgileri temin etmedeki düzeni, hızı ve titizliği,

g) Diğer ülkelerden ithalata ilişkin kurallar dâhil olmak üzere, su hayvanı hastalıklarının önlenmesi ve kontrol altına alınmasına yönelik olarak ithalat yapan ülkede yürürlükte olan kurallar ve uygulamaları.

Belgeler

MADDE 26 – (1) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ve ürünlerinden oluşan her partinin ülkeye girişinde hayvan sağlık sertifikasını içeren bir belge eşlik eder.

(2) Hayvan sağlığı sertifikası, partinin bu Yönetmelik kapsamında ülkeye girişi yapılan ve yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ile ürünleri için belirtilen gereklilikleri karşıladığını belgeler.

(3) Hayvan sağlığı sertifikası, ülkenin halk ve hayvan sağlığı mevzuatının diğer hükümleri nezdinde şart koşulan ayrıntıları da içerir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Su Hayvanlarının Karantinası ile İlgili Hükümler

Uygulanması gereken karantina koşulları

MADDE 27 – (1) Karantina sürecinin, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (ö) bendine uygun bir karantina tesisinde gerçekleştirilmiş olması gerekir.

(2) Karantina tesisi, yetkili otoritenin denetimi altında olup, yetkili otorite;

a) Karantina tesisinin bina ve müştemilatını yılda en az bir kez ziyaret eder.

b) Karantina tesisinin bu Yönetmelikte belirtilen koşulları sağlayıp sağlamadığını kontrol eder.

c) Veteriner hekim veya su ürünleri mühendisinin faaliyetlerini denetler.

ç) İzin prosedürlerine temel oluşturan koşulları denetler.

Karantina tesislerine izin verilmesi

MADDE 28 – (1) Bir karantina tesisine yetkili otorite tarafından izin verilebilmesi için, aşağıdakilere uygunluk sağlaması gerekir:

a) 5 inci maddede belirtilen izin koşulları,

b) Karantina tesisleri için 37, 38 ve 39 uncu maddelerde belirtilen asgari koşullar.

(2) İzin verilen her karantina tesisine bir kayıt numarası verilir.

(3) Bakanlık, izinli karantina tesislerinin yeni ve güncel listesini kamunun erişimine sunar.

Karantina tesisleri izinlerinin askıya alınması ve iptali

MADDE 29 – (1) Bir karantina tesisinde, Liste 2 hastalıklarının varlığına ilişkin şüphe duyulduğuna dair bildirim alması halinde, yetkili otorite:

a) Tesisin iznini askıya alır.

b) Şüphenin doğrulanması veya bertaraf edilmesi için gerekli olan tedbirleri 39 uncu maddenin ikinci fıkrasına göre alır.

(2) Birinci fıkraya göre verilen askıya alma kararı aşağıda belirtilen koşullardan biri sağlanıncaya kadar kaldırılmaz.

a) Liste 2 hastalıklarına ilişkin şüphenin resmi olarak bertaraf edilmiş olması,

b) Liste 2 hastalıklarına yönelik olarak karantina tesisinde uygulanan eradikasyon sürecinin başarıyla tamamlanması ve ilgili karantina birimlerinin temizlenip dezenfekte edilmesi.

(3) Bir karantina tesisinin izni, tesisin 28 inci maddede belirtilen koşullara uygunluğunun sona ermesi halinde Yetkili Otorite tarafından iptal edilir.

Doğruluk beyanı

MADDE 30 – (1) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanı partilerinin ithalatında, partilerin ülkede karantinaya alınmasında, ithalatçı ya da yetkilisi, karantina tesisinden sorumlu kişi tarafından imzalanan ve su hayvanlarının karantinaya kabul edileceğini doğrulayan yazılı bir doğruluk beyanı sunar.

(2) Birinci fıkrada belirtilen doğruluk beyanı karantina tesisinin kayıt numarasını içerir ve Türkçe olarak hazırlanır.

(3) Birinci fıkrada düzenlenen doğruluk beyanı; sınır kontrol noktasına, partinin varış tarihinden önce ulaştırılır veya su hayvanlarının bu kontrol noktasından serbest dolaşıma salınmasından önce, ithalatçı veya temsilcisi tarafından sınır kontrol noktasına sunulur.

Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının karantina tesislerine doğrudan nakliyatı

MADDE 31 – (1) İthal edilen yetiştiriciliği yapılan su hayvanı partileri, sınır kontrol noktasından ülkede karantinaya alınacağı karantina tesisine nakledilir. Bu nakliyat için taşıt kullanılması halinde, taşıtlar sınır kontrol noktasının resmi veteriner hekimi tarafından kolayca açılmayacak şekilde mühürlenir.

Su hayvanı nakliyatlarının izlenmesi

MADDE 32 – (1) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanı partilerinin ithalatında, partilerin ülkede karantinaya alınmasında,

a) Sınır kontrol noktasının resmi veteriner hekimi, partinin orijin ve varış yerlerini, partinin sınır kontrol noktasına varışından bir çalışma günü önce karantina tesisinin bulunduğu ilin yetkili otoritesine bildirir.

b) Karantina tesisinden sorumlu olan kişi, karantina tesisinin bulunduğu ilin yetkili otoritesini partinin tesise varışından bir çalışma günü önce partinin gelişinden haberdar eder.

c) Karantina tesisinin bulunduğu ilin yetkili otoritesi, kendisini birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen şekilde partinin nakliyatından haberdar etmiş olan sınır kontrol noktasının resmi veteriner hekimini, partinin tesise varışından sonraki üç gün içerisinde bilgisayar sistemi aracılığıyla partinin varışından haberdar eder.

(2) Sınır kontrol noktasının yetkili makamına, bir karantina tesisine götürüleceği bildirilen yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının tahmini varış süresini izleyen üç gün içerisinde varış noktasına gelmediğine dair bir doğrulama ulaşırsa, yetkili otorite uygun şekilde tedbir alır.

Hastalıktan ari bölge veya uygulanması gereken karantina koşulları

MADDE 33 – (1) Vektör türlere ait yetiştiriciliği yapılan su hayvanları ile yabani su hayvanlarının 19 ve 22 nci maddelerde belirtilen hükümlerin sağlanmasında veya ithal edilen bu hayvanların piyasaya arz edilmesi için karantina uygulaması yapılacaksa, partiler aşağıdaki şartlara uygun olacaktır:

a) Karantina dönemi aynı karantina tesisinde uygulanır. Yetiştiriciliği yapılan su hayvanları aşağıda belirtilen karantina hükümlerine tabi tutulur:

1) Duyarlı türler için, 35 inci maddede belirtilen hükümler,

2) Vektör türler için, 36 ncı maddede belirtilen hükümler.

b) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanları, yalnızca yetkili otoritenin yazılı izniyle karantinadan çıkarılır.

Liste 2 hastalıklarına ilişkin şüphe veya doğrulama halinde alınacak tedbirler

MADDE 34 – (1) Karantina sırasında, karantina tesisinde bir ya da birden çok hastalığın varlığından şüphelenilirse, yetkili otorite:

a) 39 uncu maddeye göre uygun numuneleri toplar ve bunların analizini yaptırır.

b) Laboratuvar sonuçları beklenirken, hiçbir hayvanın karantina tesisine giriş ya da çıkış yapılmamasını sağlar.

(2) Karantina sırasında, Liste 2 hastalıklarının doğrulanması halinde, yetkili otorite:

a) Hastalıkların yayılma riskini göz önünde bulundurarak, karantina birimindeki bütün su hayvanlarının tesisten çıkarılmasını ve imha edilmesini sağlar,

b) Karantina birimlerinin temizlenmesini ve dezenfekte edilmesini sağlar,

c) Son temizleme ve dezenfeksiyonu izleyen on beş günlük dönem boyunca, hiçbir hayvanın karantina birimlerine sokulmamasını temin eder,

ç) Karantina birimlerindeki suyun, Liste 2 hastalıklarından sorumlu enfeksiyöz etkenin etkili bir şekilde inaktive edilmesini sağlayacak bir şekilde arıtılmasını sağlar.

(3) Yetkili otorite, su hayvanlarının varış noktasında hastalıklara ilişkin sağlık statüsünü tehlikeye düşürmemesini sağlamak kaydıyla, karantina tesisinde tutulan su hayvanlarının ve bunların ürünlerinin piyasaya arz edilmesine izin verebilir.

Duyarlı türler için karantina hükümleri

MADDE 35 – (1) Balıklar, en az altmış gün boyunca kabuklular, en az kırk gün boyunca, yumuşakçalar, en az doksan gün boyunca karantinada tutulur.

(2) Duyarlı türler için muayene, numune alma, test ve tanı yöntemleri aşağıda belirtilen şekilde gerçekleşir.

a) Liste 2 hastalıklarının oluşmadığını ortaya koymak için, negatif sonuçlar alınıncaya kadar 39 uncu maddede belirtilen muayene, numune alma, test ve tanı süreçleri gerçekleştirilir.

b) Marteilia refrigens enfeksiyonuna duyarlı türlerin karantinaya alındığı haller haricinde, muayene, numune alma, test ve tanı için gözcü su hayvanları kullanılabilir.

c) Yetkili otorite, kullanılacak gözcü su hayvan sayısını; tutulan su hayvanı sayısı, karantina biriminin büyüklüğü ve tanısı konulacak hastalık veya hastalıkların ve türlerin özelliklerini göz önünde bulundurarak belirleyecektir.

ç) Gözcü su hayvanları;

1) Tanısı konulacak hastalığa duyarlı türlerden ve mümkün olduğu hallerde ve yaşam koşullarının da dikkate alınmasıyla, en duyarlı yaşam evrelerinde olacaktır.

2) Tanısı konulacak hastalık veya hastalıklardan arî ilan edilmiş bir bölge ya da bölümden veya ihracatçı bir ülkeden ya da ihracatçı ülkenin bu şartı sağlayan bir kısmından elde edilmiş olacaktır.

3) Tanısı konulacak hastalık veya hastalıklara karşı aşılanmamış olacaktır.

4) Karantinaya alınacak su hayvanları varışlarından hemen önce veya hemen sonra karantina birimine alınır ve tanısı konulacak hayvanlarla temas halinde ve aynı zooteknik ve çevresel koşullar altında tutulur.

(3) Yetkili otorite, karantina koşullarını her bir su hayvanı partisinin karantina döneminin başında ve sonunda denetler. Bu kontrolleri gerçekleştirirken;

a) Liste 2 hastalıklarının laboratuvar ortamında tespitine elverişli çevre koşullarını sağlayıp sağlamadığını denetler,

b) Karantina süresi boyunca ölüm oranı kayıtlarını inceler,

c) Geçerli olduğu durumlarda, karantina birimlerindeki su hayvanlarını kontrol eder.

Vektör türler için karantina hükümleri

MADDE 36 – (1) Vektör türler en az otuz gün boyunca karantinada tutulur. Karantina birimindeki su, günde en az bir kez değiştirilir.

(2) Yetkili otorite, karantina koşullarını her bir su hayvanı partisinin karantina döneminin başında ve sonunda denetler. Bu kontrolleri gerçekleştirirken:

a) Karantina süresi boyunca ölüm oranı kayıtlarını inceler,

b) Geçerli olduğu durumlarda, karantina birimindeki su hayvanlarını kontrol eder.

Karantina tesislerine yönelik yapı ve ekipman koşulları

MADDE 37 – (1) Karantina tesisi, diğer karantina tesisleri, diğer çiftlikler ve diğer yumuşakça yetiştirme alanlarından, yetkili otorite tarafından Liste 2 hastalıklarının epidemiyolojisi dikkate alınarak yürütülen bir risk analizine dayanarak belirlenen uzaklıkta olmalıdır. Ancak, bir karantina tesisi, bir çiftlik ya da yumuşakça yetiştirme alanının içerisinde de bulunabilir.

(2) Karantina birimleri, aralarında su değişiminin mümkün olmayacağı şekilde yapılandırılır. Buna ek olarak, her bir birimin su çıkış sistemi, aynı çiftlik ya da yumuşakça yetiştirme alanı içerisindeki karantina birimleri veya diğer birimler arasında olası her türlü çapraz bulaşmayı önleyecek şekilde tasarlanmalıdır.

(3) Karantina birimlerinin su kaynağı, Liste 2 hastalıklarından arî olmalıdır.

(4) Karantina birimlerinin tahliye sistemi Liste 2 hastalıklarından arî ilan edilmiş ya da bu hastalıklar açısından bir gözetim veya eradikasyon programına tabi olan bir bölüm veya bölgede yer alıyorsa, yetkili otorite tarafından onaylanmış bir çıkış suyu arıtma sistemine sahip olması gerekir. Çıkış suyu arıtma sistemi:

a) Karantina biriminde oluşan bütün çıkış sularını ve atıkları, Liste 2 hastalıklarından sorumlu enfeksiyöz etkeninden etkili olarak inaktive edecek bir şekilde arıtım yapılır,

b) Devamlı işletim ve eksiksiz muhafaza sağlamak için, arıza emniyetli yedek mekanizmalarla donatılır.

(5) Karantina birimleri, Liste 2 hastalıklarını yayabilecek diğer hayvanlarla teması engelleyecek şekilde yapılandırılır.

(6) Bütün ekipmanlar temizlenebilecek ve dezenfekte edilebilecek şekilde yapılandırılır ve temizleme ile dezenfeksiyon için uygun ekipmanlar hazır bulundurulur.

(7) Karantina tesisinin ve farklı birimlerinin bütün girişlerinde ve çıkışlarında hijyen bariyerleri kurulur.

(8) Farklı karantina birimleri arasında çapraz bulaşmayı engellemek için, karantina tesisinin her bir karantina birimi kendi ekipmanına sahip olur.

Yönetim koşulları

MADDE 38 – (1) Karantina tesisinin su hayvanı üretim tesisi işletmecisi, sözleşme veya hukuki dayanak yoluyla, bir veteriner hekim veya su ürünleri mühendisi hizmetlerinden yararlanır.

(2) Karantinaya alınan her bir su hayvanı partisi için:

a) Karantina birimi temizlenmeli ve dezenfekte edilmeli ve birime, yeni bir partinin getirilmesinden önce en az yedi gün herhangi bir su hayvanı sokulmamalıdır.

b) Karantina dönemi, son su hayvanı partisi birime alınana kadar başlatılamaz.

(3) Gelen ve giden partiler arasında çapraz bulaşmayı önlemek için uygun tedbirler alınır.

(4) Karantina tesisine yetkisiz kişiler giremez.

(5) Karantina tesisine giren kişiler, ayakkabılar dâhil olmak üzere, koruyucu kıyafet giymek zorundadır.

(6) Kişiler veya ekipmanlar arasında, karantina tesisleri veya karantina birimleri arasında ya da karantina tesisleri ile çiftlikler ya da yumuşakça yetiştirme alanları arasında bulaşmaya neden olabilecek herhangi bir temas gerçekleşemez.

(7) Teslimden sonra, tanklar, konteynırlar ve su dâhil olmak üzere, nakliye taşıtları ve ekipmanları, Liste 2 hastalıklarından sorumlu enfeksiyöz etkeninden etkili bir şekilde inaktive edecek şekilde arıtılır.

(8) Ölü su hayvanları ve klinik hastalık belirtileri sergileyen su hayvanları, bir veteriner hekim tarafından klinik açıdan muayene edilmeli ve ölü su hayvanları ile klinik hastalık belirtileri sergileyen su hayvanlarından temsili örnekler, yetkili otorite tarafından görevlendirilen bir laboratuvarda muayeneden geçirilir.

(9) Gerekli muayene, numune alma ve tanı yöntemleri, yetkili otorite işbirliği içerisinde ve yetkili otoritenin denetimi altında uygulanır.

(10) 10 uncu maddede düzenlenen kayıt yükümlülüklerine ek olarak, karantina tesisinde aşağıdakilerin kaydı tutulur:

a) Personel giriş-çıkışı,

b) Gelen suların ve atık suların uygun şekilde arıtımı,

c) Karantina sürecini etkileyen elektrik kesintileri, bina hasarları veya şiddetli hava koşulları gibi her türlü sıra dışı koşullar,

ç) Test için sunulan numunelerin tarihleri ve sonuçları.

Su hayvanlarında muayene, numune alma, test ve tanı

MADDE 39 – (1) Yetkili otorite su hayvanlarına yönelik muayene, numune alma, test ve tanı işlemleri, Liste 2 hastalıklarının laboratuvar ortamında tespitine elverişli çevre koşullarını, karantina tesisinde karantina döneminin başından sonuna kadar korunmasını sağlayacak şekilde yürütür.

(2) Yetkili otorite karantina sırasında, aşağıdaki su hayvanlarından karantina döneminin bitiş tarihinden on beş gün önce numune alır.

a) Gözcü su hayvanlarının kullanıldığı durumlarda, bu hayvanların her birinden numune alır.

b) Gözcü su hayvanlarının kullanılmadığı durumlarda, prevalansı % 10 ise, on hayvandan az olmamak üzere % 95 güven aralığıyla Liste 2 hastalıklarının tespitini sağlayacak sayıda su hayvanından numune alır.

(3) Muayene, numune alma, test ve teşhis işlemleri OIE su hayvanlarına yönelik tanısal test kılavuzunun son sürümü ve konu ile ilgili Avrupa Birliği direktiflerine uygun olarak yapılır.

ALTINCI BÖLÜM

Su Hayvanlarında Görülen Hastalıkların İhbarı ve Asgari Kontrol Tedbirleri

Hastalık ihbarı

MADDE 40 – (1) Ek-2’de listelenen bir hastalığın varlığından şüphe duyulması için herhangi bir sebebin bulunması ya da hastalığın yetiştiriciliği yapılan su hayvanları arasında var olduğunun doğrulanması halinde, bu şüphe ve doğrulama yetkili otoriteye, yetkili otorite tarafından Bakanlığa gecikmeksizin bildirilir. Ayrıca, yetiştiriciliği yapılan su hayvanları arasında ölüm oranının giderek artması durumunda, daha ileri incelemeler için ölümlerin yetkili otoriteye veya özel bir veteriner hekime gecikmeden bildirilmesi gerekir.

(2) İşletme sahibi ve su hayvanlarıyla ilgilenen kişiler, hayvanlara nakil sırasında eşlik eden kişiler, su hayvanlarına yönelik sağlık hizmetlerinde görev yapan veteriner hekimler ve diğer uzmanlar, resmi veteriner hekimler, veteriner veya diğer resmi ya da özel laboratuvarların uzman personelleri ve duyarlı türlere ait su hayvanlarıyla veya bu tür hayvanların ürünleriyle meslek ilişkisi bulunan diğer tüm kişiler birinci fıkrada belirtilen hususları bildirmekle yükümlüdür.

(3) Bakanlık, Ek-2’de yer alan herhangi bir hastalığın çıkış ve sönüşünü, yirmi dört saat içerisinde Avrupa Birliği komisyonuna gerekli bildirimleri yapar.

Hastalık şüphesi

MADDE 41 – (1) Ek-1’de yer alan A bölümünde belirtilen kategori 1 veya 3’e giren bir sağlık statüsüne sahip bölge veya bölümlerde Ek-2’de belirtilen bir hastalıktan şüphe duyulması durumunda;

a) Yetkili otorite, uygun numuneleri alır ve 65 inci maddede belirtilen bir laboratuvara gönderir;

b) Birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen incelemenin sonuçları beklenirken yetkili otorite:

1) Hastalık şüphesi bulunan çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanını resmi gözetim altına alır ve hastalığın diğer su hayvanlarına yayılmasını önlemek için ilgili kontrol tedbirleri alır.

2) Yetkili otorite tarafından aksine izin verilmedikçe, hastalık şüphesi bulunan ilgili çiftliğe veya yumuşakça yetiştirme alanına yetiştiriciliği yapılan hiçbir su hayvanının giriş-çıkışına izin verilmez.

3) 42 nci maddede belirtilen epizootik inceleme başlatılır.

Epizootik inceleme

MADDE 42 – (1) Ek-2’de yer alan Liste 1’de belirtilen bir hastalık veya Ek-1’de yer alan A bölümünde belirtilen kategori 1 veya 3’e giren bir sağlık statüsüne sahip bölge veya bölümlerde, 41 inci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen inceleme sonucunda Ek-2’de belirtilen bir hastalığın varlığının tespit edilmesi halinde, yetkili otorite 41 inci maddenin birinci fıkrasının (b) bendinin (3) numaralı alt bendine uygun olarak bir epizootik inceleme başlatır.

(2) Birinci fıkrada belirtilen epizootik inceleme aşağıdaki amaçlarla yürütülür:

a) Bulaşmanın olası kaynağını ve yollarını belirlemek,

b) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının 40 ıncı maddede belirtilen şüphe ihbarından önceki dönem içerisinde çiftliği veya yumuşakça yetiştirme alanını terk edip etmediğini araştırmak,

c) Hastalığın diğer çiftliklere de yayılıp yayılmadığını incelemek.

(3) Yetkili otorite, birinci fıkrada belirtilen epizootik inceleme sonucunda, hastalığın bir ya da birden fazla çiftliğe, yumuşakça yetiştirme alanına veya çevrili olmayan sulara bulaşmış olabileceğini belirlerse, bu çiftlik, yumuşakça yetiştirme alanı veya çevrili olmayan sularda 41 inci maddede belirtilen tedbirleri uygular.

(4) Geniş su tutma alanları veya kıyısal alanlarda, yetkili otorite daha az geniş bir alanın hastalığın yayılmamasını sağlamaya yeterli olduğunu tespit ederse, 41 inci maddenin uygulanmasını enfeksiyon şüphesi taşıyan çiftliğin veya yumuşakça yetiştirme alanının çevresindeki daha az geniş bir alanla kısıtlamaya karar verebilir.

(5) Ayrıca hastalık ile ilgili olarak elde edilen bulgular komşu ülkeler için epidemiyolojik açıdan önem taşıyorsa, hastalık çıkışının gecikmeden ilgili komşu ülkeye bildirimi Bakanlık tarafından yapılır.

Kısıtlamaların kaldırılması

MADDE 43 – (1) 41 inci maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen inceleme sonucunda hastalık varlığının belirlenememesi halinde, yetkili otorite aynı fıkranın (b) bendinde belirtilen kısıtlamaları kaldırır.

YEDİNCİ BÖLÜM

Liste 1 Hastalıklarının Doğrulanması Halinde Alınacak Asgari Kontrol Tedbirleri

Genel tedbirler

MADDE 44 – (1) Hastalık çıkması durumunda yetkili otorite;

a) Çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanını resmi olarak hastalıklı alan ilan eder.

b) Hastalıklı alan ilan edilen çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanının etrafında birer koruma bölgesi ve gözetim bölgesi dâhil olmak üzere, hastalığa uygun bir muhafaza alanı oluşturur.

c) Muhafaza alanı içerisine stok desteği amacı dahi olsa herhangi bir yetiştiriciliği yapılan su hayvanının, bu alanın içine alınmamasını veya bu alandan dışarı hareket ettirilmemesini sağlar.

ç) Muhafaza alanında, hastalığın daha fazla yayılması açısından bir risk oluşturmayacaksa su hayvanlarının alanın içine alınmasına veya bu alandan dışarı çıkarılmasına izin verir.

d) Hastalığın daha fazla yayılmasını önlemek için gerekli olan her türlü ilave tedbirleri alır.

Hasat ve ileri işleme

MADDE 45 – (1) Ticari boyuta ulaşan ve herhangi bir klinik hastalık belirtisi göstermeyen yetiştiriciliği yapılan su hayvanları, insan tüketimi veya ileri işleme için yetkili otoritenin gözetiminde hasat edilir.

(2) Hasat, dağıtım merkezlerine veya arıtma merkezine sokma, ileri işleme ve yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının gıda zincirine giriş amacıyla hazırlanmasında uygulanan ilgili diğer işlemler, hastalığa neden olan patojenin yayılmasını önleyici koşullar altında yapılır.

(3) Dağıtım merkezleri, arıtma merkezleri veya benzeri işletmeler, hastalıktan sorumlu olan patojeni inaktive eden bir atık arıtım sistemiyle donatılır veya atıklar, doğal sulara hastalık bulaşma riskini kabul edilebilir bir düzeye indiren diğer arıtma türlerine tabi tutulur.

(4) İleri işleme, Bakanlıkça ruhsatlandırılmış işleme tesislerinde gerçekleştirilir.

Uzaklaştırma ve bertaraf etme

MADDE 46 – (1) Hem ölü balık ve yumuşakçalar hem de klinik hastalık belirtileri gösteren canlı balık ve yumuşakçalar 24/12/2011 tarihli ve 28152 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan İnsan Tüketimi Amacıyla Kullanılmayan Hayvansal Yan Ürünler Yönetmeliğinde belirtilen hükümlere göre mümkün olan en kısa sürede 57 nci maddede sunulan acil eylem planına göre yetkili otoritenin gözetimi altında ortamdan uzaklaştırılır ve imhası sağlanır.

(2) Ticari boyuta ulaşmamış olan ve klinik hastalık belirtileri göstermeyen yetiştiriciliği yapılan su hayvanları, üretim tipinin ve bu hayvanların hastalığın daha fazla yayılması açısından doğurduğu risk göz önünde bulundurularak, İnsan Tüketimi Amacıyla Kullanılmayan Hayvansal Yan Ürünler Yönetmeliğinde belirtilen hükümlere göre uygun bir süre içerisinde ortamdan uzaklaştırılır ve imha edilir.

Dinlendirme ve boş bırakma

MADDE 47 – (1) Mümkün olan her durumda, hastalıklı çiftlikler veya yumuşakça yetiştirme alanları, boşaltıldıktan ve uygun olduğu durumlarda, temizlenip dezenfekte edildikten sonra uygun bir dinlendirme döneminden geçirilir. Hastalığa duyarlı olmayan yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının yetiştirildiği çiftlikler ile yumuşakça yetiştirme alanları için, dinlendirme dönemine ilişkin kararlar, yapılacak bir risk analizine bağlı olarak belirlenir.

Su hayvanlarının korunması

MADDE 48 – (1) Yetkili otorite, hastalıkların diğer su hayvanlarına yayılmasını önlemek için gereken tedbirleri alır.

Tedbirlerin kaldırılması

MADDE 49 – (1) Yetkili otorite tarafından 7 nci bölümde belirtilen tedbirler, eradikasyon tedbirleri alınıncaya ve muhafaza alanında hastalık ve hastalıktan etkilenen su ürünleri yetiştiricilik işletmelerinin türleri için uygun numune alma ve gözetim çalışmalarından negatif sonuçlar alınıncaya kadar uygulanır.

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Liste 2 Hastalıklarının Doğrulanması Halinde Alınacak Asgari Kontrol Tedbirleri

Hastalıktan ari bölge veya bölümde alınacak tedbirler

MADDE 50 – (1) Liste 2 Hastalıklarının, bu hastalıktan arî olduğu bildirilmiş bir bölge veya bölümde doğrulanması halinde aşağıdakilerden biri uygulanır;

a) Yetkili otorite, bu hastalıktan arîlik statüsünü yeniden kazandırmak için 7 nci Bölümde sunulan tedbirleri uygular.

b) Yetkili otorite 54 üncü maddeye uygun bir eradikasyon programı hazırlar.

(2) Yetkili otorite, ortamdan uzaklaştırılması ve imhası gereken yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarına 7 nci bölümde belirtilen tedbirlerin uygulanmasına karar verirse, klinik olarak sağlıklı hayvanların insan tüketimi için kesime gönderilmeden önce piyasa boyutuna kadar büyütülmesine veya hastalıklı diğer bir bölgeye veya bölüme taşınmasına izin verebilir. Bu tür durumlarda, hastalığın daha fazla yayılmasını azaltacak ve yayılmayı mümkün olduğu kadar önleyecek tedbirler alınır.

(3) İlgili işletmenin hastalıktan arîlik statüsünü geri almak istemediği durumlarda 51 inci madde uygulanır.

Hastalıktan arîlik statüsüne sahip olmayan bir bölge veya bölümde alınacak tedbirler

MADDE 51 – (1) Liste 2 Hastalıklarının, hastalıktan arîlik statüsüne sahip olmayan bir bölge veya bölümde doğrulanması durumunda, Yetkili otorite bu hastalığı kontrol altına almak için aşağıda belirtilen asgari tedbirleri uygular;

a) Çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanını hastalıklı alan ilan eder.

b) Hastalıklı alan ilan edilen çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanının etrafında birer koruma bölgesi ve gözetim bölgesi dâhil olmak üzere, hastalığa uygun bir muhafaza alanı oluşturur.

c) Yetiştiriciliği yapılan su hayvanlarının muhafaza alanının dışına hareketleri, yalnızca 14 üncü maddenin ikinci fıkrasına göre çiftliklere veya yumuşakça yetiştirme alanlarına sokulmasıyla veya 45 inci maddenin birinci fıkrasına göre insan tüketimi için hasat edilmesi ve kesilmesi ile olabilir.

ç) İşletmenin üretim tipi ve işletmedeki ölü hayvanların hastalığın daha fazla yayılması açısından doğurduğu riski göz önünde bulundurularak, uygun bir süre içinde, İnsan Tüketimi Amacıyla Kullanılmayan Hayvansal Yan Ürünler Yönetmeliğinde belirtilen hükümlere uygun olarak ve 57 nci maddede belirtilen acil eylem planına göre ortamdan uzaklaştırır ve imha eder.

Yabani su hayvanlarında hastalıkların kontrolü

MADDE 52 – (1) Yabani su Liste 1 hastalıklarına yakalandığı veya yakalandığından şüphelenildiği durumlarda, yetkili otorite hastalığın durumunu izleyerek hastalığı azaltmak ve daha da yayılmasını mümkün olduğu kadar önlemek için tedbir alır.

(2) Hastalıktan arîlik statüsüne sahip bir bölge veya bölümde yabani su hayvanlarının Liste 2 hastalıklarına yakalandığı veya yakalandığından şüphelenildiği durumlarda, yetkili otorite durumu izleyerek ve hastalığı azaltmak ve daha da yayılmasını mümkün olduğu kadar önlemek için tedbir alır.

Yeni görülen hastalıklar

MADDE 53 – (1) Yetkili otorite yeni görülen bir hastalığı kontrol altına almak ve eğer hastalık su hayvanlarının sağlık durumunu tehlikeye düşürme potansiyeline sahipse, bu hastalığın yayılmasını önlemek için uygun tedbirler alır.

(2) Yeni bir hastalığın ortaya çıkması durumunda, hastalık ile ilgili olarak elde edilen bulgular komşu ülkeler için epidemiyolojik açıdan önem taşıyorsa, hastalık çıkışının gecikmeden ilgili komşu ülkeye bildirimi Bakanlık tarafından yapılır.

DOKUZUNCU BÖLÜM

Kontrol Programları ve Aşılama

Gözetim ve eradikasyon programlarının hazırlanması

MADDE 54 – (1) Yetkili otorite, hastalıklı olduğu düşünülmeyen ama Ek-2’de yer alan Liste 2’de belirtilen hastalıklardan bir veya birden çoğundan Ek-1’de yer alan A bölümünde belirtilen kategori 3’e uygun arîlik statüsüne sahip olmayan bir bölge veya bölümde bu hastalıklardan biri veya birden çoğu için hastalıktan arîlik statüsü verilmek üzere bir gözetim programı hazırlar.

(2) Liste 2 hastalıklarından biri veya birden fazlasının görüldüğü Ek-1’de yer alan A bölümünde belirtilen kategori 5’e uygun bir bölge veya bölümde, bu hastalıklardan biri veya birden fazlası için yetkili otorite bir eradikasyon programı oluşturur.

Programların içeriği

MADDE 55 – (1) Programlar, asgari olarak aşağıdaki koşulları içermelidir.

a) Hastalığın programın başlatılmasından önceki epidemiyolojik durumuyla ilgili bir açıklama,

b) Programın tahmini maliyetleri ve beklenen faydalarının bir analizi,

c) Programın muhtemel süresi ve programın tamamlanma tarihine kadar ulaşılacak amaç,

ç) Programın uygulanacağı coğrafi ve idari alanın içerik ve sınırlar açısından tanımlaması.

Programların uygulama dönemi

MADDE 56 – (1) Programlar, aşağıdaki koşullar gerçekleştirilene kadar devam eder:

a) 45 inci maddede belirtilen gerekliliklerin yerine getirilmiş olması ve bölge veya bölümün hastalıktan arî ilan edilmesi,

b) Programın, amacına hizmet etmediği noktada Bakanlık tarafından geri çekilmesi.

(2) Program birinci fıkranın (b) bendine göre geri çekilirse, programın geri çekildiği tarihten itibaren 51 inci maddede belirtilen muhafaza tedbirleri uygulanır.

Yeni ve liste I hastalıklarına yönelik acil eylem planı

MADDE 57 – (1) Bakanlık hastalık çıktığında farkındalığını arttırmak ve hastalığa hazırlığı yüksek düzeyde tutmak ve çevresel koruma temin etmek için gerekli olan ulusal tedbirleri belirleyen bir acil eylem planı oluşturur.

(2) Acil eylem planıyla:

a) Bir salgının hızlı ve etkili eradikasyonu için gerekli olan olanaklara, ekipmana, personele ve diğer uygun materyallere erişimi sağlanır.

b) Uygun olduğu hallerde, acil eylem aşılaması için gerekli olduğu düşünülen aşı gereklilikleri ve aşılama koşulları açıklanır.

(3) Acil eylem planları hazırlanırken 58 inci maddede belirtilen kriterler ve gereklilikler göz önünde bulundurulur.

(4) Acil eylem planları beş yılda bir güncelleştirilir.

(5) Acil eylem planı, yeni görülen hastalıkların ve Liste 1 hastalıklarının salgınlarında uygulanır.

Acil eylem planlarına ilişkin kriter ve gereklilikler

MADDE 58 – (1) Bakanlık;

a) Acil eylem planlarının uygulanması ve hızlı ve başarılı bir eradikasyon kampanyasının uygulamaya konması için gerekli olan yasal yetkilerin temin edilmesini sağlar.

b) Liste 1 hastalıklarına karşı mücadelenin bütün boyutlarıyla ele alınması için acil eylem fonlarına, bütçe olanaklarına ve mali kaynaklara erişim sağlar.

c) Liste 1 hastalıklarıyla veya yeni görülen hastalıklarla başa çıkmak için hızlı ve etkili bir karar verme süreci sağlamak amacıyla bir emir komuta zinciri oluşturur, kontrol stratejilerinin genel yönetimi, merkezi bir karar verme biriminin sorumluluğunda olur.

ç) Liste 1 hastalıklarının veya yeni görülen hastalıkların ortaya çıkması halinde, yerel hastalık kontrol merkezlerini en kısa sürede kurmak için hazır olması ve yerel düzeyde hastalık kontrol ve çevre koruma tedbirleri uygulayabilmesi için ayrıntılı planlar hazırlar ve erişime sunar.

d) Veteriner ve çevre koruma konularına ilişkin eylemlerin uygun şekilde koordine edilmesini sağlamak üzere, yetkili otoriteler ile yetkili çevre otoriteleri ve kuruluşları arasında işbirliği sağlar.

e) Personel, ekipman ve laboratuvar kapasitesi dâhil olmak üzere, hızlı ve etkili bir kampanya sürdürebilmek için yeterli kaynaklar temin eder.

f) Liste I hastalıklarıyla veya yeni görülen hastalıklarla başa çıkmak için uygulanacak bütün eylem, prosedür, talimat ve kontrol tedbirlerinin ayrıntılı, kapsamlı ve uygulamaya yönelik açıklamalarını içerecek güncel bir işletim el kitabı hazırlar ve erişime sunar.

g) Uygun olduğu durumlarda, acil eylem aşılamalarına yönelik ayrıntılı planlar hazırlar ve erişime sunar.

ğ) Personelin gerçek zamanlı uyarı egzersizlerinde epizootik hastalıkların klinik belirtileri, epidemiyolojik olarak incelenmesi ve kontrolü konulu eğitimler ile kurumlara, çiftçilere ve veteriner hekimlere yönelik devamlı hastalık farkındalığı kampanyaları sağlamak üzere iletişim becerileri konulu eğitimlere düzenli olarak katılmalarını sağlar.

h) Kısa bir süre içerisinde ortaya çıkan çok sayıda mihrakın kontrol edilmesi için gerekli olan kaynakların göz önünde bulundurulduğu acil eylem planları hazırlar.

ı) Veteriner gerekliliklerine istisna olarak, acil eylem planlarını herhangi bir hastalık mihrakı halinde, su hayvanı karkasları veya su hayvanı atıkları için yürütülecek her türlü toplu tasfiyenin çevrenin hasar görmesini önleyecek süreçler veya yöntemler kullanılarak, hayvan ve insan sağlığını tehlikeye atmamasını sağlayacak şekilde hazırlar.

(2) Acil eylem planı özellikle aşağıdaki hususları karşılar:

a) Toprak, hava, yüzey ve yeraltı sularının, bitki ve hayvanların karşılaştığı zararın asgaride tutulması,

b) Gürültü veya kokudan kaynaklı rahatsızlığın asgaride tutulması,

c) Doğanın veya özel öneme sahip yerlerin karşılaşacağı ters etkilerin asgaride tutulması.

(3) Acil eylem planları, bir mihrak halinde hayvan karkaslarının ve hayvan atıklarının arıtımı veya tasfiyesi için uygun sahaların ve görevlerin tespitini de kapsar.

Aşılama

MADDE 59 – (1) 53, 54 ve 57 nci maddelere göre onaylanmadığı sürece, Liste 1 hastalıklarına karşı aşılama yapılmaz.

(2) 60 ıncı maddeye göre hastalıklardan arî ilan edilen veya 54 üncü maddenin birinci fıkrasına uygun şekilde onaylanmış bir gözetim programı kapsamında olan bölgelerin herhangi bir bölümünde Liste 2 hastalıklarına karşı aşılama yapılmaz.

(3) Hastalıktan ari ilan edilmeyen veya 54 üncü maddenin ikinci fıkrasına uygun şekilde onaylanmış bir eradikasyon programı kapsamında olan bölgelerin herhangi bir bölümünde Liste 2 hastalıklarına karşı aşılama yapılır.

(4) Aşılama programlarında Bakanlıktan onaylı aşılar kullanılır.

(5) Birinci ve ikinci fıkralar, kontrollü koşullar altında aşı geliştirme ve test etme amaçlarıyla gerçekleştirilen bilimsel çalışmalar için geçerli olmayacaktır. Bu tür çalışmalar sırasında, yetkili otorite diğer su hayvanlarının çalışmalar çerçevesinde yürütülen aşılamanın yan etkilerine karşı korunması için uygun önlemlerin alınmasını sağlar.

ONUNCU BÖLÜM

Hastalıktan Arilik Statüsü

Hastalıktan arîlik

MADDE 60 – (1) Bakanlık aşağıda belirtilen şartların birini karşılaması durumunda ülkenin tamamını Liste 2 hastalıklarının bir veya birden fazlası için arî ilan edebilir:

a) Bölgede hastalıklara duyarlı hiçbir türün bulunmaması,

b) Patojenin ülkenin su kaynaklarında yaşayamayacağının tespit edilmesi,

(2) Bakanlık, komşu ülkelerle paylaşılan su tutma alanlarını hastalıktan ari ilan edemediği durumlarda, ülkede hastalığın pasif olarak yayılmasını önleyecek şekilde uygun tampon alanlar oluşturur.

(3) Aşağıda belirtilen koşullardan birini sağlayan bir bölge veya bölüm Liste 2 hastalıklarının bir veya birden fazlası için Bakanlık tarafından arî ilan edilebilir:

a) Bölgede veya bölümde ya da varsa, su kaynağında, hastalıklara duyarlı hiçbir türün bulunmaması,

b) Patojenin bölgede veya bölümde ve varsa, su kaynaklarında yaşayamayacağının tespit edilmesi,

c) Bölge veya bölümün 45 inci maddede belirtilen koşulları karşılaması.

Hastalıktan arî bölge veya bölüm

MADDE 61 – (1) Belirlenen bölgenin coğrafi sınırları bir harita üzerinde açıkça belirtilir. Yetkili otorite;

a) Duyarlı türlerin bulunduğu fakat hastalığın klinik belirtilerine elverişli koşullara karşın, hastalıktan arîlik statüsü için yapılan başvurunun tarihinden önce en az on yıllık bir sürede hastalık vakasının gözlemlenmediği bir bölgeyi hastalıktan arî kabul eder.

b) Bilinen son hastalık oluşumunun hastalıktan arilik statüsüne yönelik başvurunun tarihinden on yıl önce görüldüğü veya hedefe yönelik gözetimden önceki enfeksiyon statüsünün, klinik belirtilerin ortaya çıkmasına elverişli koşulların bulunmaması gibi sebeplerden dolayı bilinmiyorsa, hastalıktan ari kabul eder.

c) Bir izleme programı yürütürken uygun bir tampon bölge oluşturur. Tampon bölgelerin sınırlarını, hastalıktan arî bölgenin pasif hastalık girişinden koruyacak şekilde düzenler.

(2) Belirli bir hastalıkla ilgili sağlık statüsünün, çevreleyen doğal suların hastalığa ilişkin sağlık statüsüne bağlı olduğu bir ya da birden çok çiftlikten veya yumuşakça yetiştirme alanından oluşan bölümler;

a) Bir bölüm bir ya da daha fazla çiftlikten veya çiftliklerden ya da yumuşakça yetiştirme alanlarından oluşan bir grup veya kümeden oluşabilir ve bu çiftlik, grup veya kümeler, bölümü oluşturan bütün çiftliklerin ortak bir biyogüvenlik sistemi dâhilinde olması koşuluyla, coğrafi konumları ve diğer çiftlik grup veya kümelerinden uzaklıkları sebebiyle tek bir epidemiyolojik birim olarak kabul edilir. Bir bölümün coğrafi sınırları, bir harita üzerinde açıkça belirtilecektir.

b) Duyarlı türlerin bulunduğu fakat hastalığın klinik belirtilerine elverişli koşullara karşın, hastalıktan arilik statüsü için yapılan başvurunun tarihinden önce en az on yıllık bir sürede hastalık vakasının gözlemlenmediği bir bölüm, birinci fıkrada belirtilen gerekliliklere gerekli değişikliklerin yapılması koşuluyla uygunluk sağlarsa hastalıktan ari kabul edilir.

c) Bilinen son hastalık oluşumunun hastalıktan arilik statüsüne yönelik başvurunun tarihinden on yıl önce görüldüğü veya hedefe yönelik gözetimden önceki enfeksiyon statüsünün, klinik belirtilerin ortaya çıkmasına elverişli koşulların bulunmaması gibi sebeplerden dolayı bilinmediği bir bölüm, hastalıktan ari kabul edilebilir.

ç) Bir bölümdeki her bir çiftlik veya yumuşakça yetiştirme alanı, hastalık oluşumunu önlemek için gerek görüldüğü durumlarda, yetkili otorite tarafından uygulamaya konulan ilave tedbirlere tabi olacaktır. Bu tür tedbirler, bölümün etrafında bir izleme programının yürütüleceği bir tampon bölgenin oluşturulması ve olası patojen taşıyıcılara veya vektörlere karşı ilave korumanın sağlanmasını kapsar.

(3) Belirli bir hastalıkla ilgili sağlık statüsünün, çevreleyen doğal suların hastalığa ilişkin sağlık statüsüne bağlı olduğu bir ya da daha fazla bireysel çiftlikten oluşan bölümler; Bir bölüm çevresindeki suların hayvan sağlığı statüsünden etkilenmediği için, tek bir epidemiyolojik birim olarak kabul edilebilecek bireysel bir çiftlik veya bölümdeki her bir çiftliğin dört ve yedinci fıkralarda belirtilen kriterlere uygun olduğu fakat hayvanların çiftlikler arasında hareket etmesinden dolayı, bütün çiftliklerin ortak bir biyogüvenlik sistemine ait olması kaydıyla, tek bir epidemiyolojik birim olarak kabul edilen birden fazla çiftlikten oluşur.

(4) Bir bölüme, hastalık riskini kabul edilebilir bir düzeye indirmek amacıyla ilgili patojeni inaktive eden bir su arıtma tesisi aracılığıyla veya doğrudan bir kuyu, sondaj deliği veya kaynaktan su temin edilir. Bu su kaynağı çiftliğin dışında yer aldığı durumlarda, su doğrudan çiftliğe verilir ve bir boru aracılığıyla kanalize edilir.

(5) Su hayvanlarının çevredeki suyollarından, bir bölüm içerisindeki çiftliklere girmesini önlemek için doğal veya yapay bariyerler oluşturulur.

(6) Uygun olduğu durumlarda bölüm, çevredeki suyollarından gelen suyun neden olabileceği taşmalara ve sızıntılara karşı korunur.

(7) İkinci fıkranın (ç) bendinde, hastalık oluşumunu önlemek için gerek görüldüğü durumlarda, ilave tedbirler alınır. Bu tür tedbirler ile bölümün etrafında bir izleme programının yürütüleceği bir tampon bölgenin oluşturulması ve olası patojen taşıyıcılara veya vektörlere karşı ilave koruma sağlanır.

(8) Faaliyete giren ya da faaliyetlerini tekrar başlatan bireysel çiftliklere yönelik özel hükümler aşağıda belirtilmiştir.

a) Üçüncü ve yedinci fıkralarda yer alan gereklilikleri karşılayan fakat hastalıktan arî bir bölümden alınan su hayvanlarıyla faaliyete giren yeni bir çiftlik, yetkilendirme için gerekli olan numune alma sürecinden geçmeksizin hastalıktan arî olarak kabul edilir.

b) Bir aradan sonra hastalıktan arî ilan edilen bir bölümden alınan su hayvanlarıyla faaliyete tekrar giren ve üçüncü ile yedinci fıkralarda yer alan gereklilikleri karşılayan bir çiftlik, aşağıdaki koşulların sağlanması kaydıyla yetkilendirme için gerekli olan numune alma sürecinden geçmeksizin hastalıktan arî olarak kabul edilir.

1) Çiftliğin son dört yıllık faaliyetlerine ilişkin sağlık geçmişinden haberdar olması; ancak, çiftlik dört yıldan az bir süredir faaliyet göstermekteyse, fiili faaliyet dönemi göz önünde tutulur.

2) Çiftliğin Ek-2’de listelenen hastalıklar açısından herhangi bir hayvan sağlığı tedbirine tabi tutulmamış olması ve çiftlikte, hastalıklarda herhangi bir öncünün gözlemlenmemiş olması gerekir.

3) Su hayvanı, yumurta veya gametlerin çiftliğe getirilmesinden önce, çiftliğin temizlenmesi, dezenfekte edilmesi ve gerektiği ölçüde dinlendirme döneminden geçirilmesi gerekir.

Hastalıktan arî bölge veya bölümlere ilişkin listeler

MADDE 62 – (1) Bakanlık tarafından hastalıktan arî ilan edilmiş bölge ve bölümlerin güncel bir listesi oluşturulur ve saklanır. Bu listeler, kamunun erişimine sunulur.

Hastalıktan arîlik statüsünün korunması

MADDE 63 – (1) 60 ıncı maddeye uygun şekilde Liste 2 hastalıklarından birinden veya birden fazlasından arî ilan edilen bölge veya bölümün, hastalığın klinik belirtilerine neden olan koşulların varlığını sürdürmesi ve bu Yönetmeliğin ilgili hükümlerinin uygulanmasını takiben yetkili otorite tarafından, hedefli gözetim çalışmaları sonlandırılabilir ve hastalıktan arîlik statüsü korunabilir.

Hastalıktan arîlik statüsünün askıya alınması ve yeniden verilmesi

MADDE 64 – (1) Yetkili otorite;

a) Hastalıktan arî bir bölge veya bölüm olarak statünün korunması için gerekli olan koşullardan herhangi birinin ihlal edildiğini düşünüyorsa, Ek-1’de yer alan A bölümünde belirtildiği üzere hastalık açısından daha yüksek bir sağlık statüsüne sahip olan bölge veya bölümlerden yapılan duyarlı tür ve vektör tür ticaretini askıya alır ve 41, 42, 43, 50 ve 51 inci maddelerde yer alan hükümleri uygular.

b) 42 nci maddenin birinci fıkrasında düzenlenen epizootik inceleme sonucunda, şüphe edilen ihlalin gerçekleşmemiş olduğunu doğrularsa, bölge veya bölüme hastalıktan arîlik statüsünü geri verir.

c) Epizootik inceleme sonucunda, enfeksiyonun büyük ihtimalle gerçekleşmiş olduğunu doğrularsa, bölge veya bölümün hastalıktan arîlik statüsünü, statünün bildiriminde izlenen prosedüre uygun şekilde geri çeker. Bölge veya bölümün hastalıktan arîlik statüsünü geri kazanması için, 45 inci maddede belirtilen gerekliliklere uygunluğu sağlar.

ONBİRİNCİ BÖLÜM

Yetkili Laboratuvarlar

Ulusal referans laboratuvarlarının işlev ve görevleri

MADDE 65 – (1) Bu Yönetmelik uyarınca görevlendirilen ulusal referans laboratuvarları, kendi sorumluluk alanlarına giren tanı standartlarının ve yöntemlerinin koordinasyonundan sorumlu olur. Ulusal referans laboratuvarları:

a) Ek-2’de belirtilen hastalıklardan herhangi birine ilişkin şüphelerin ortaya çıkması halinde, Uluslararası standart metotlar ile teşhisi yapmak ve durumu Bakanlığa gecikmeksizin bildirmekle yükümlüdür.

b) Ek-2’de belirtilen hastalıklardan herhangi birine ilişkin şüphelerin ortaya çıkması halinde, OIE su hayvanlarına yönelik tanısal test kılavuzunun son sürümü ve konu ile ilgili Avrupa Birliği direktiflerine uygun uluslararası standart metotlar ile teşhisi yapmak ve durumu Bakanlığa gecikmeksizin bildirmekle yükümlüdür.

c) Teşhis tekniklerinde bir örnekliliği sağlamak için bu konuda görev yapan uzmanların eğitimini yapar ve eğitimlerin sürekliliğini sağlar.

ç) Liste 1 hastalıklarının tüm hastalık çıkışları ile Liste II’de belirtilen hastalıkların ilk çıkışlarında ilgili pozitif sonuçlarının teyit edilmesini sağlar.

d) Bakanlıkla düzenli ve açık bir diyalog içinde olur.

e) Bu Yönetmelikte belirtilen farklı deney yöntemlerine yönelik kriterleri göz önünde bulundurarak, bu bendin (1), (2) ve (3) numaralı alt bentlerinde belirtilen Avrupa standartlarına göre çalışır.

1) EN ISO/IEC 17025 Deney ve kalibrasyon laboratuvarlarının yeterliliği için genel şartlar,

2) EN 45002 Deney Laboratuvarlarının değerlendirilmesine yönelik genel kriterler,

3) EN 45003 genel çalışma ve tanıma gerekliliklerini içeren kalibrasyon ve deney laboratuvarları akreditasyon sistemi.

f) e bendinde belirtilen koşulları sağlayan laboratuvarlar akreditasyon kuruluşları tarafından akredite edilir.

g) Uluslararası karşılaştırmalı ve yeterlilik testlerine düzenli olarak katılır ve ulusal düzeyde yeterlilik testleri düzenler.

(2) Birinci fıkranın (e) bendinde belirtilen deney laboratuvarlarının akreditasyonu ve değerlendirilmesi, bireysel testler ya da test grupları üzerinde gerçekleştirilebilir.

(3) İşletimin EN ISO/IEC 17025’e uygunluğunun sağlanmasının uygulama açısından güç olduğu hallerde, birinci fıkranın (e) bendinin (1) numaralı alt bendinde belirtilen gereklilikleri karşılamayan laboratuvarları Bakanlık ulusal referans laboratuvarları olarak görevlendirebilir; ancak, bu laboratuvarların ISO 9001 kılavuzlarına uygun bir şekilde kalite güvencesi altında işletilmesi gerekir.

Ulusal referans laboratuvarları

MADDE 66 – (1) Bakanlık, su hayvanları hastalık patojenlerinin tanı ve kimliklendirilmesi amacıyla Ulusal Referans Laboratuvarlarını belirler.

(2) Bu Yönetmeliğin gerekliliklerine uygun olarak etkili bir teşhis hizmeti sağlamak için, ulusal referans laboratuvarları 67 nci maddeye uygun şekilde görevlendirilmiş diğer laboratuvarlarla, OIA ve topluluk referans laboratuvarları ile işbirliğinde bulunur.

(3) Bakanlık, her ulusal referans laboratuvarının bu Yönetmelik açısından gerekli olan laboratuvar incelemelerini gerçekleştirmesi ve 45 inci maddedeki belirtilen işlevlere ve görevlere riayet etmesi için, yeterli düzeyde donatılmasını ve uygun sayıda uzman personelle işletilmesini sağlar.

Diğer laboratuvarların görevlendirilmesi

MADDE 67 – (1) Bakanlık, 65 inci maddede belirtilen tanısal hizmetler için yalnızca aşağıdaki gereklilikleri karşılayan laboratuvarları görevlendirir. Bu laboratuvarlar:

a) Ek-2’de listelenen hastalıklardan herhangi birine ilişkin şüphe olması halinde, durumu gecikmeksizin yetkili otoriteye bildirir.

b) Ulusal referans laboratuvarları tarafından düzenlenen tanısal prosedürlere yönelik karşılaştırmalı deneylere katılır.

c) Bu Yönetmelikte belirtilen farklı deney yöntemlerine yönelik kriterleri göz önünde bulundurur.

ç) Aşağıda belirtilen Avrupa standartlarına göre çalışır.

1) EN ISO/IEC 17025 Deney ve kalibrasyon laboratuvarlarının yeterliliği için genel şartlar,

2) EN 45002 Deney Laboratuvarlarının değerlendirilmesine yönelik genel kriterler,

3) EN 45003 genel çalışma ve tanıma gerekliliklerini içeren kalibrasyon ve deney laboratuvarları akreditasyon sistemi.

d) (ç) bendinde belirtilen koşulları sağlayan laboratuvarlar, akreditasyon kuruluşları tarafından akredite edilir.

(2) Deney laboratuvarlarının akreditasyonu ve değerlendirilmesi bireysel testler ya da test grupları üzerinde gerçekleştirir.

(3) Bakanlık EN ISO/IEC 17025’e uygunluğunun sağlanmasının uygulama açısından güç olduğu durumlarda, yöntemi uygulamayan laboratuvarları görevlendirebilir. Ancak, bu laboratuvarların ISO 9001’e uygun olarak çalışması gerekir.

(4) Bakanlık bu maddede belirtilen gerekliliklerin karşılanmaması durumunda görevlendirmeyi iptal eder.

Teşhis hizmetleri ve muayene metotları

MADDE 68 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerine göre gerçekleştirilecek laboratuvar hizmetleri, bu amaçla Bakanlıkça yetkilendirilmiş laboratuvarlarda gerçekleşir.

(2) Bu maddeye uygun şekilde teşhis hizmetleri için belirlenen laboratuvarlar, 39 uncu maddenin ikinci fıkrasında belirtilen muayene metotlarını uygular.

ONİKİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 69 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerine aykırı davrananlar hakkında 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun ilgili hükümlerine göre idari yaptırımlar uygulanır.

Yürürlük

MADDE 70 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 71 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

TOPRAK KİRLİLİĞİNİN KONTROLÜ YÖNETMELİĞİ

TOPRAK KİRLİLİĞİNİN KONTROLÜ YÖNETMELİĞİ

(31/05/2005   R.G.No: 25831)

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

Madde 1 — Bu Yönetmeliğin amacı; alıcı ortam olarak toprak kirlenmesinin önlenmesi, kirliliğin giderilmesi,  arıtma çamurlarının ve kompostun toprakta kullanımında gerekli tedbirlerin alınması esaslarını sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde ortaya koymaktır.

Kapsam

Madde 2 — Bu Yönetmelik, toprak kirliliğine neden olan faaliyetler ile tehlikeli maddeler ve atıkların toprağa deşarjına, atılmasına, sızmasına ve evsel ve kentsel atıksuların arıtılması sonucu ortaya çıkan arıtma çamurlarının ve kompostun; toprağa, bitkiye, hayvana ve insana zarar vermeyecek şekilde, toprakta kontrollü kullanımına ilişkin teknik, idari esasları ve cezai yaptırımları kapsar.

Dayanak

Madde 3 — Bu Yönetmelik 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 8 inci maddesi ve 1/5/2003 tarihli ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun’un 2 nci ve 9 uncu maddesi gereğince hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 — Bu Yönetmelikte geçen;

Bakanlık: Çevre ve Orman Bakanlığını,

Kanun: 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununu,

Atık: 2872 sayılı Çevre Kanununa dayanılarak hazırlanan yönetmeliklerle belirlenen;

a) 31/12/2004 tarihli ve 25687 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinde yer alan, Atık, Atıksu, Endüstriyel Atıksu, Evsel Atıksu, Fekal Atıklar, Organik Atık tanımına giren tüm maddeleri,

b) 14/3/1991 tarihli ve 20814 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinde yer alan, Katı Atık, İri Katı Atık, Evsel Katı Atık (Çöp), Zararlı ve Tehlikeli Atık tanımına giren tüm maddeleri,

c) 20/5/1993 tarihli ve 21586 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4 üncü maddesinde yer alan, Tıbbi Atık, Evsel Nitelikli Atıklar, Enfekte Atık, Patojen Atık ve Patolojik Atık tanımına giren tüm maddeleri,

d) 14/3/2005 tarihli ve 25755 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin  4 üncü maddesinde yer alan Tehlikeli Atık tanımına giren tüm maddeleri,

Ham Çamur:

a) Evsel ya da kentsel atıksuları işleyen arıtma tesislerinden ve evsel ve kentsel atıksulara benzeyen bileşimdeki atık suları arıtan diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurlarını,

b) Fosseptik tanklarından ve evsel ya da kentsel atıksuları arıtmak için kullanılan diğer tesislerden gelen arıtma çamurlarını,

c) (a) ve (b)’de atıfta bulunulanlar dışındaki diğer arıtma tesislerinden gelen arıtma çamurlarını,

Stabilize Arıtma Çamuru: Fermente edilebilirliğini ve kullanımından kaynaklanan sağlık tehlikelerini önemli ölçüde azaltılmak üzere, biyolojik, kimyasal ya da ısıl işlemden, uzun süreli depolama ya da diğer uygun işlemlerden geçirilmiş arıtma çamurlarını,

Fırın Kuru Toprak: 105 °C fırında kurutularak sabit ağırlığa gelmiş toprak kütlesini,

Gübre: Toprakların verimini yükseltmek, toprak yapısını düzeltmek, ürünün nitelik ve niceliğini artırmak amacıyla toprağa verilen mineral ve organik bitki besinlerini,

Kentsel Atıksu: Evsel atıksu ya da evsel atıksuyun endüstriyel atıksu ve/veya yağmur suyu ile karışımı,

Kompost: Organik esaslı katı atıkların oksijenli veya oksijensiz ortamda ayrıştırılması suretiyle üretilen toprak iyileştirici maddeyi,

Kullanım: Stabil arıtma çamurunun ve kompostun, toprağın üzerine serilmesi veya toprağın üstüne ve içine herhangi bir biçimde uygulanmasını,

Kuru Madde: Arıtma çamuru veya kompostun kurutma fırınında 103 °C’de yaklaşık 24 saat süre ile sabit ağırlığa gelinceye kadar kurutulması sonucunda geride kalan katı madde miktarını,

Mikrobiyal Gübre: Bitki için gerekli olan bitki besin elementlerinin topraktan alınmasında rol oynayan canlı mikroorganizmaların tarımsal üretimde kullanılmak üzere hazırlanan ticari ürünleri,

Tarım: Hayvancılık dahil, bütün ticari gıda ürünlerinin yetiştirilmesini,

Taşkın Alanları: Normal zamanlarda su altında bulunmayan, akarsu yatağı dışında bulunan, yağıştan meydana gelen aşırı akış neticesinde taşkınlara maruz kalmış ve tekrar maruz kalması muhtemel olan alanları, 

Tehlikeli Madde: 2872 sayılı Çevre Kanununa dayanılarak hazırlanan 11/7/1993 tarih ve 21634 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Kimyasallar Yönetmeliğinin 4 üncü maddesinde yer alan Zararlı Madde ve 31/12/2004 tarihli ve 25687 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinde yer alan Tehlikeli ve Zararlı Maddeler tanımına giren tüm maddeleri,

Toprak: Minerallerin ve organik artıkların parçalanarak ayrışması sonucu oluşan, yeryüzünü ince bir tabaka halinde kaplayan, canlı doğal bir kaynağı, 

Toprak Kirliliği: Toprağın, insan etkinlikleri sonucu oluşan çeşitli bileşikler tarafından bulaştırılmasını takiben, toprakta yaşayan canlılar ile yetişen ve yetiştirilen bitkilere veya bu bitkilerle beslenen canlılara toksik etkide bulunacak ve zarar verecek düzeyde anormal fonksiyonda bulunmasını, toprağa eklenen kimyasal materyalin toprağın özümleme kapasitesinin üzerine çıkması, toprağın verim kapasitesinin düşmesini,

Yanma Kaybı: Arıtma çamuru veya kompostun kurutulduktan sonra kül fırınında 775 °C’de üç saat süre ile yakılması sonucu yanan veya kaybolan madde miktarını,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Toprak Kirliliğinin Önlenmesine İlişkin Yükümlülükler

Genel Yükümlülükler

Madde 5 — Toprak kirliliğinin önlenmesi açısından bu Yönetmelikle belirlenen sınır değerlere ve getirilen yükümlülüklere uyulması zorunludur.

Bakanlık, kirlenme riski olan alanları saptar alınacak tedbirleri belirler ve uygulatır.

Valilikler; kirlenmiş alanları saptar, alınacak tedbirleri belirler/belirletir ve uygulatır.

Kirlenme riskinin bulunduğu alanlarda kirletenler kirlenmeyi önlemekle, kirlenmiş alanlarda kirleten kirlenmeyi durdurmak, kirlenme boyutunu tespit etmek, kirlenmenin etkilerini gidermek için gerekli çalışmaları yapmak ve tedbirleri almakla yükümlüdür.

Tarımsal faaliyetlerden kaynaklanan toprak kirliliğinin önlenmesi ve giderilmesi konularında Çevre ve Orman Bakanlığı ile Tarım ve Köyişleri Bakanlığı birlikte çalışır. Belirlenen tedbirler valilikler tarafından uygulanır.

Toprak Kirlilik Parametrelerinin Sınır Değerleri

Madde 6 — Toprak kirlilik parametrelerinin sınır değerleri EK I-A da verilmiştir.

Toprak Kirliliğinin Önlenmesi ve Giderilmesine İlişkin Yükümlülükler

Madde 7 — Toprak kirliliğinin önlenmesine ilişkin yükümlülükler aşağıda belirtilmiştir;

a) Her türlü atık ve artığın, toprağa zarar verecek şekilde, Çevre Kanunu ve Yönetmeliklerinde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

b) Her türlü faaliyet veya kaza sonucu kirletilmiş toprakları, bu kirliliğe neden olan faaliyet sahipleri temizlemekle yükümlüdür. Toprağın temizlenmesini müteakip, EK I-A da verilen parametrelerden Bakanlıkça talep edilenlerin analizleri yapılarak, toprağın bu Yönetmelikteki sınır değerleri sağladığını raporla belgelenir.

c) Kirlenmiş toprakların tespiti ve temizlenmesine ilişkin usul ve esaslar Bakanlıkça belirlenir.

d) Bu Yönetmelikte geçen toprak, stabilize arıtma çamuru ve kompostun EK I-A (b), EK II-A, EK II-B de verilen parametrelerin örnekleme ve analizlerinin akredite olmuş laboratuvarlarda, EK-IV de belirtilen esaslar çerçevesinde yapılması zorunludur.

e) Tarım ve Köyişleri Bakanlığı’nca ruhsatlandırılmamış gübre ve ruhsatlandırılmış gübre üretiminin bant çıkışı her parti için ayrı ayrı uygun analiz raporu alınmamış olanların, tarım ilaçları ve kanserojen maddelerin toprağa verilmesi ve kullanılması yasaktır.

f) Tarımsal girdileri üreten, ithal eden, pazarlayan ve hammadde olarak toprakları kullananlar toprak kirliliğine sebep olmayacak teknoloji ve prosesleri seçmekle yükümlüdür.

g) Askeri tesisler için toprak kullanımına ilişkin esaslar ve yasaklar ile bunların denetimi, Genelkurmay Başkanlığı ile koordine edilerek Bakanlık ve Milli Savunma Bakanlığınca ayrıca belirlenir.

Toprak Kirliliğinin Mevcut Durumunun İzlenmesi

Madde 8 — Valilikler her türlü faaliyet veya kaza sonucu kirlenmiş ve kirlenme riski altında olan topraklarda durum tespiti, analizlerin yapılması/yaptırılması, kirlenmenin izlenmesi ve raporlanmasıyla yükümlüdür.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Ham Çamur, Stabilize Arıtma Çamuru ve Kompostun Toprakta Kullanılması ile

İnceleme ve Değerlendirme Komisyonu

Stabilize Arıtma Çamurunda Bulunan Ağır Metallerin Sınır Değerleri

Madde 9 — Stabilize arıtma çamurunda ağır metallerin izin verilen maksimum miktarları EK I-B de verilmiştir.

Stabilize Arıtma Çamurunun Toprakta Kullanılması ile İnceleme ve Değerlendirme Komisyonunun Oluşumu

Madde 10 — Evsel ve kentsel atık suların arıtılması sonucu elde edilen ve EK I-B de verilen sınır değerleri aşmayan stabilize arıtma çamurunun toprakta kullanılabilmesi için;

a) Arıtma tesisini işleten özel ve resmi kuruluşların, toprakta kullanılacak stabilize arıtma çamurunun EK II-B de yer alan stabilize arıtma çamuru analiz belgesi formunda verilen parametrelerin analizlerini günlük kuru çamur miktarı elli (50) tona kadar olanlar altı ayda bir, elli (50) tonun üzerinde olanlar üç ayda bir analiz sonuçlarını belgelendirmesi zorunludur. Ancak, arıtma kapasitesi günlük beşbin (5000) kişi ya da üçyüz (300) kg biyolojik oksijen ihtiyacı (BOI5) altında olan ve temelde evsel atık suların arıtıldığı arıtma tesisi işletmecileri, EK II-B de yer alan stabilize arıtma çamuru analiz belgesi formunda verilen parametrelerin analizlerini oniki ayda bir yaptırmakla yükümlüdür.

b) Stabilize arıtma çamurlarının toprakta kullanılması izne tabidir. Stabilize arıtma çamuru üreticileri kullanıma sunacakları stabilize arıtma çamuru için Stabilize Arıtma Çamuru Kullanım İzin Belgesi talebiyle aşağıda belirtilen bilgi ve belgelerle birlikte valiliğe başvuruda bulunurlar.

1) Stabilize arıtma çamurunun kullanılacağı bölgenin il, ilçe ve köy olarak yeri, parsel numarası ve kaç dekar olduğu,

2) Bu topraklarda yetiştirilecek ürünün cinsi,

3) Yıllık üretilen arıtma çamuru miktarı ve kuru madde yüzdesi,

4) Kullanılacak stabilize arıtma çamurunun analiz belgesi (EK II-B),

5) Uygulanacak toprağın analiz belgesi (EK II-A).

Stabilize arıtma çamurunun toprakta kullanımına yönelik yapılan başvurularda müracaat dosyası İnceleme ve Değerlendirme Komisyonu tarafından incelenir. İnceleme ve Değerlendirme Komisyonu; İl Çevre ve Orman Müdürlüğünün başkanlığında İl Tarım ve Köyişleri Müdürlüğü, İl Sağlık Müdürlüğü, Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü taşra teşkilatı ve gerekli görülürse Valilikçe stabilize arıtma çamurunun kullanım alanına göre başka kurumlardan dahil edilecek üyelerden oluşur.

İnceleme ve Değerlendirme Komisyonu, stabilize arıtma çamurunun toprağın fiziksel özelliklerinin düzenlenmesine etkisi ile toprağa getireceği ağır metal yük miktarı, toprağın ve yer üstü/yer altı sularının kalitesini bozucu etkisini dikkate alarak incelemeyi yapar.

Bu doğrultuda hazırlanan Stabilize Arıtma Çamuru Kullanım İzin Belgesi (EK-III) Mahalli Çevre Kurulu’nun alacağı karar doğrultusunda mahallin en büyük mülki amiri tarafından üç yıllığına verilir.

Stabilize Arıtma Çamuru Üreticilerinin Yükümlülükleri

Madde 11 — Arıtma tesisini işleten özel ve resmi kuruluş işletmecileri, stabilize arıtma çamurlarıyla ilgili analizleri yapmak ve kayıtları tutmakla yükümlüdür.

a) Tutulacak kayıtlarda aşağıdaki bilgiler bulunacaktır.

1) Arıtma çamurunun stabilize hale getirilmesi için uygulanan yöntem,

2) Stabilize arıtma çamurunun EK II-B de belirtilen parametre değerleri,

3) Üretilen stabilize arıtma çamuru miktarı ve toprakta kullanılmak üzere sağlanan miktar kullanım miktarları,

4) Stabilize arıtma çamuru alıcılarının adları ve adresleri ile çamurun kullanılacağı yer,

5) Stabilize arıtma çamurunun kullanılacağı alanda yetiştirilecek ürün çeşidi.

Bu kayıtlar yetkililere açık olacak ve bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren her üç yılda bir toprakta stabil arıtma çamurunun kullanımına ilişkin olarak; yukarıda (a) bendindeki tüm bilgileri ve uygulamada karşılaşılan güçlükleri belirten raporu arıtma çamuru üreticileri hazırlayarak valiliğe sunarlar. Arıtma tesisini işleten özel ve resmi kuruluş işletmecileri arıtma çamurunun arıtma metodları ve analiz sonuçları hakkındaki bilgileri talepleri halinde yetkililere vermekle yükümlüdür..

b) Arıtma tesisini işleten özel ve resmi kuruluşların, stabilize arıtma çamuru kullanılan toprağın EK II-A daki Toprak Analiz Belgesi’nde yer alan parametrelerin analizlerini oniki ayda bir valiliğe belgelendirmesi zorunludur. Eğer stabilize arıtma çamurunun birinci kullanım öncesinde, topraktaki tüm ağır metallerin konsantrasyonu bu Yönetmeliğin EK I-A (a) da belirtilen sınır değerlerin % 50 sinden daha az ise stabilize arıtma çamurunun toprakta kullanımında topraktaki ağır metal analizlerinin izin verilen süre içerisinde ikinci ve üçüncü yıl tespiti yapılmayabilir.

c) Stabilize arıtma çamuru üreticileri, stabilize arıtma çamurunun kullanıma sunulmasından önce kullanıcılara aşağıdaki belgelerin bir örneğini vermekle yükümlüdür. Gerektiğinde kullanıcılar denetimler esnasında yetkililere belirtilen belgeleri ibraz etmekle yükümlüdürler.

1) Stabilize Arıtma Çamuru Kullanım İzin Belgesi (EK-III),

2) Stabilize Arıtma Çamuru Analiz Belgesi (EK II-B),

d) Ancak arıtma kapasitesi günlük beşbin (5000) kişi ya da üçyüz (300) kg biyolojik oksijen ihtiyacı (BOI5) altında olan ve temelde evsel atık suların arıtılması için tasarımlanmış arıtma tesisleri işletmecileri bu maddenin birinci fıkrasının (a) bendinin (3) numaralı alt bendi ve (c) bendinin (1) numaralı alt bendi hariç olmak üzere (a), (b), (c) bentlerinden valiliğin izniyle muaf tutulabilir.

e) Stabilize arıtma çamuru üreticileri tuttukları kayıt ve belgeleri en az 10 yıl saklamakla yükümlüdürler.

Ham Çamurun Kullanma Yasakları

Madde 12 — Ham çamurun toprakta kullanılması yasaktır.

Stabilize Arıtma Çamurunun Kullanma Sınırlamaları ve Yasakları

Madde 13 — Stabilize arıtma çamurunun kullanılmasında aşağıda belirtilen sınırlama ve yasaklara uyulması zorunludur.

a) Stabilize arıtma çamurunun toprakta kullanılabilmesi için EK I-B de verilen değerleri aşmaması zorunludur.

b) Stabilize arıtma çamurunun uygulanacağı toprakta ağır metal içeriğinin EK I-A(a) da verilen değerleri aşmaması zorunludur. Topraktaki ağır metal konsantrasyonlarından birinin dahi EK I-A(a) da verilen sınır değerleri aşması durumunda, stabilize arıtma çamurunun toprakta kullanılması yasaktır.

Atıksu arıtma tesislerinden çıkan evsel ve kentsel arıtma çamurları toprakta kullanılmayacaksa, 14/3/1991 tarihli ve 20814 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliği hükümleri doğrultusunda katı atık depolama sahalarında bertaraf edilmesi gerekmektedir. 

Tehlikeli atık sınıfına giren arıtma çamurları ise 14/3/2005 tarihli ve 25755 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliği hükümleri kapsamında bertaraf edilmesi gerekmektedir. 

c) Stabilize arıtma çamuru meyve ağaçları hariç olmak üzere toprağa temas eden ve çiğ olarak yenilen meyve ve sebze ürünlerinin yetiştirilmesi amacıyla kullanılan topraklarda kullanılması yasaktır.

d) Stabilize arıtma çamuru, bitkilerin besin gereksinimleri ve yer üstü, yer altı sularının kalitesinin bozulmaması dikkate alınacak şekilde, su kaynaklarının korunmasıyla ilgili yasalarla düzenlenmiş hükümlere uygun kullanılmalıdır.

e) Toprağın pH değeri 5 ten küçükse stabilize arıtma çamuru toprağa uygulanamaz. pH değeri 5-6 arasında olan topraklarda stabilize arıtma çamurunun kullanılması halinde, artan taşınabilirlik dikkate alınarak gerekli görülürse EK I-A(a) ya göre belirlenmiş sınır değerler Bakanlık tarafından düşürülebilir.

f) Stabilize arıtma çamurunun uygulanmasından belli bir süre geçmeden otlatma yapılması yada hayvan yemlerinin hasadının yapılması sözkonusu ise otlak yada hayvan yemi ürünlerinde özellikle coğrafi ve iklim durumları dikkate alınarak belirlenecek olan süre, hiçbir durumda üç haftadan az olmayacaktır.

g) Stabilize arıtma çamurlarının, içme suyu havzalarının mutlak koruma alanlarında ve diğer yüzey sularına 50 metreden yakın olan alanlara uygulanması yasaktır.

h) Stabilize arıtma çamurlarının, taşkın alanlarında ve taşkın tehlikesi olan alanlarda, don ve karla kaplı alanlarda toprağa uygulanması yasaktır.

ı) Yüzey akış tehlikesi olan alanlarda toprak muhafaza tedbirleri alınmadan stabilize arıtma çamurunun uygulanması yasaktır.

i) Stabil arıtma çamurunun toprakta on yıllık ortalama esas alınarak her yıl uygulanması halinde toprağa verilebilecek maksimum ağır metal miktarları EK I-C de verilen değerleri aşmaması zorunludur.

k) Eşdeğer nüfus kapasitesi bir milyon kişinin üzerinde olan tesislerde oluşan arıtma çamurlarının en az % 90 kuru madde değerine kadar kurutulması zorunludur.

Kompostun Toprakta Kullanılması

Madde 14 — Kompostun toprakta kullanılabilmesi için;

a) C/N oranının 35 den daha büyük olması halinde kompost reaksiyonunun optimum şartlarda cereyan edebilmesi için reaktörde komposta azot beslemesinin yapılması,

b) Kompostun, organik madde muhtevasının kuru maddenin en az % 35 i oranında olması,

c) Piyasaya sürülen kompostun su muhteva oranının % 50 yi geçmemesi,

d) Piyasaya sürülen kompost içinde, cam, cüruf, metal, plastik, lastik, deri gibi seçilebilir maddelerin toplam ağırlığın % 2 sini geçmemesi,

e) Üretilen kompostun ağır metal muhtevaları, en az altı aylık aralarla, ihtiva ettikleri kurşun, kadmiyum, krom, bakır, nikel, civa ve çinko yönünden analizlerinin yapılması,

f) Kompostun kullanılacağı toprağın, EK II-A daki Toprak Analiz Belgesi’nde yer alan parametre analizlerinin oniki ayda bir belgelendirilmesi,

g) Toprak ve kompost numunelerinin usulüne ve tekniğine uygun olarak alınması ve tüm kütleyi temsil edici olması,

h) Toprak analizleri sonucu, topraktaki ağır metal içeriklerinin EK I-A(a) da yer alan değerleri aşması halinde söz konusu toprakta kompostun kullanılmaması,

ı) Kompostun toprakta 10 yıllık ortalama esas alınarak her yıl uygulanması halinde, ağır metaller itibari ile toprağa verilen yükün EK I-C de verilen değerleri aşmaması,

gerekir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Özendirme, Eğitim, Denetime İlişkin Esaslar ve Yaptırımlar

Özendirme ve Eğitime İlişkin Esaslar

Madde 15 — Bakanlığın koordinasyonunda, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, mahallin en büyük mülki idare amirliği ve belediyeler;

a) Tarımsal zararlılarla entegre mücadele ilkeleri çerçevesinde kimyasal mücadeleye alternatif mücadele metodlarından biyolojik mücadele, genetik mücadele, biyoteknolojik mücadele, kültürel tedbirler, dayanıklı çeşitler, fıziksel ve mekanik mücadelelerden birinin başlatılmasına,

b) Stabilize edilmiş hayvan gübrelerinin gübreleme amacıyla kullanılmasına,

c) Toprak analizine dayalı olarak söz konusu toprak için en uygun gübre ile hastalık ve zararlılara göre en uygun  tarım ilacının kullanılmasına,

d) Kimyasal mücadelenin kaçınılmaz olduğu durumlarda, toprağın yapısı, etken ilacın formülasyonu ve benzeri özellikler dikkate alınarak en uygun ilaçlama aletinin kullanılmasına,

e) İnsan ve çevre sağlığına uygun mikrobiyal gübre kullanımına,

f) Arıtma tesisini işleten özel ve resmi kuruluşlar stabilize arıtma çamurunun toprakta kullanılmasına ilişkin kullanım talimatı hazırlayarak kullanıcıya vermekle,

g) Toprak kirliliğinin önlenmesi ve toprağın kullanımı ile ilgili çiftçiler ve faaliyet sahiplerinin eğitimine,

ilişkin özendirici faaliyetlerde bulunmakla,

yükümlüdür.

Denetim

Madde 16 — Bu Yönetmelik uyarınca stabilize arıtma çamurunun ve kompostun toprak ortamındaki her türlü kullanımı ve toprak kirliliği denetiminde Kanun uyarınca Bakanlık yetkilidir. Ancak mahallin en büyük mülki amirliği mevzuatlarında belirlenen usul ve esaslar çerçevesinde denetim yaparlar.

Kurum, kuruluş, işletme ve toprak sahipleri ile işletmeciler denetimle yetkili kişilere;

a) Taşınmaza veya tesislere girmesi için izin vermekle,

b) Numune alınmasına ve yerinde ölçümler yapılmasına izin vermekle,

c) Yetkili kişilerin istedikleri kayıt ve bilgileri sağlamakla,

yükümlüdürler.

Denetleme işlemleri ile ilgili olarak yapılan analiz ve ölçümlerin masrafları denetlenen kurum, kuruluş ve işletme, toprak sahibi ile işletenler tarafından karşılanır. Valilikçe denetimler sırasında kurum, kuruluş ve işletmelerden elde edilen ticari sır mahiyetindeki bilgi ve belgeler başka amaçlar için kullanılamaz.

Yaptırımlar

Madde 17 — Bu Yönetmelikte yer alan yasaklara uymayan ve yükümlülükleri yerine getirmeyenler hakkında Kanunun 20, 21, 23 ve 26 ncı maddesi uygulanır.

Raporlama

Madde 18 — Valilik aşağıda belirtilen belgelere ait bilgileri hazırlayarak Bakanlığa raporlamakla yükümlüdür.

a) Stabilize arıtma çamurlarının toprakta kullanımıyla ilgili verilen kullanım izin belgesinin bir nüshasını,

b) Stabilize arıtma çamuru üreticilerinin 11 inci madde (a) bendindeki tüm bilgileri ve uygulamada karşılaşılan güçlükleri belirten rapor,

c) 8 inci maddede belirtilen kirlenmiş alanlarda kirlenmenin etkilerinin giderilmesi için yapılan çalışmalar, alınan önlemler ve kirliliğin izlenmesi ile ilgili hazırlanacak rapor.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Yürürlükten Kaldırılan Yönetmelik

Madde 19 — 10/12/2001 tarihli ve 24609 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmıştır.

Geçici Madde 1 — 10/12/2001 tarihli ve 24609 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliği 9 uncu maddesi gereğince verilen “Arıtma Çamuru Kullanımı İzin Belgesi” izin süresi bitimine kadar geçerli olup, tekrar Stabilize Arıtma Çamuru Kullanımı İzin Belgesi almak isteyen özel ve resmi kuruluşlar bu Yönetmeliğe göre başvuruda bulunmak zorundadırlar.

Geçici Madde 2 — Bu Yönetmeliğin 7 nci maddesi birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen parametrelerin örnekleme ve analizlerinin akredite olmuş laboratuvarlarda yapılması zorunluluğu, Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren iki yıl sonra geçerlidir.

Geçici Madde 3 — Bu Yönetmeliğin 13 üncü maddesi birinci fıkrasının (k) bendinde belirtilen eşdeğer nüfusu bir milyon kişinin üzerinde kapasiteye sahip tesisler Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren dört yıl içerisinde arıtma çamurlarında en az % 90 kuru madde değerini sağlamakla yükümlüdür.

Yürürlük

Madde 20 — Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 21 — Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.

ÇİFTÇİ KAYIT SİSTEMİ YÖNETMELİĞİ

Resmî Gazete Tarihi: 27.05.2014 Resmî Gazete Sayısı: 29012

ÇİFTÇİ KAYIT SİSTEMİ YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 –

(1) Bu Yönetmeliğin amacı, tarım politikalarının oluşturulmasına yönelik olarak çiftçilere ait tarımsal faaliyetlerin kayıt altına alınması için kurulan Çiftçi Kayıt Sisteminin kullanılması, güncellenmesi, geliştirilmesine ilişkin usul ve esasların belirlenmesi ve Çiftçi Kayıt Sistemi ile bağlı sistemlere yönelik tarımsal destekleme programlarının denetlenebilir, izlenebilir, raporlanabilir bir şekilde yürütülmesini sağlamaktır.

Kapsam

MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmelik, Çiftçi Kayıt Sisteminin kurulması, kullanılması, güncellenmesi ve geliştirilmesi ile ilgili kayıt işlemlerinin izlenmesi ve raporlanmasında görev alacak birimlerin belirlenmesini, görevlerin tanımlanmasını, tarımsal faaliyetle uğraşan çiftçilerin, kayıtlarının yapılması ve düzenlenmesini, uygulanacak destekleme programlarında Çiftçi Kayıt Sisteminin genel kullanımına ilişkin usul ve esasları kapsamaktadır.

Dayanak

MADDE 3 – (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6)

(1) Bu Yönetmelik, 18/4/2006 tarihli ve 5488 sayılı Tarım Kanunu ile 1 sayılı Cumhurbaşkanlığı Teşkilatı Hakkında Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 410 uncu maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 –

(1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) (Değişik: RG-23/9/2022-31962) (6) Bakanlık: Tarım ve Orman Bakanlığını,

b) (Değişik: RG-23/9/2022-31962) (6) İl/ilçe müdürlüğü: Tarım ve Orman Bakanlığı il/ilçe müdürlüğünü,

c) Coğrafi Bilgi Sistemleri (CBS) Sorumlusu: Bakanlık Tarım Reformu Genel Müdürlüğünce, Bakanlık merkez teşkilatı ve Bakanlık il/ilçe müdürlüklerinde belirlenen personeli/personelleri,

ç) Çiftçi: Mal sahibi, kiracı, yarıcı veya ortakçı olarak devamlı veya en az bir üretim dönemi veya yetiştirme devresi tarımsal üretim yapan gerçek ve tüzel kişileri,

d) ÇKS Belgesi: Düzenleme tarihi itibariyle, çiftçilerin Çiftçi Kayıt Sisteminde yer alan bilgilerini gösterir belgeyi,

e) (Değişik: RG-23/9/2022-31962) (6) Çiftçi Belgesi: Çiftçilerin özlük ve tarımsal faaliyetlerine ilişkin bilgileri içeren, kanunen bağlı bulundukları ziraat odası tarafından düzenlenen ve onaylanan belgeyi,

f) Çiftçi Kayıt Formu: Çiftçi Kayıt Sistemine kayıt yapılabilmesi ve/veya Çiftçi Kayıt Sisteminin güncellenebilmesi için başvuru sahibi çiftçilerden talep edilen ve bir örneği EK-1’de yer alan formu,

g) Çiftçi Kayıt Sistemi (ÇKS): Bakanlık tarafından oluşturulan çiftçilerin kayıt altına alındığı tarımsal veri tabanını,

ğ) ÇKS il sistem sorumlusu: ÇKS’nin il düzeyinde sorumluluğunu üstlenen ve il müdürlüğü tarafından görevlendirilen personeli/personelleri,

h) ÇKS ilçe sistem sorumlusu: ÇKS’nin ilçe düzeyinde sorumluluğunu üstlenen ve il/ilçe müdürlüğü tarafından görevlendirilen personeli/personelleri,

ı) ÇKS sistem yöneticisi: Bakanlık merkez teşkilatında görevli ÇKS’ye ilişkin iş ve işlemleri takip etmekle görevli personeli/personelleri,

i) ÇKS tarım parseli: Tarım arazisi sınırları içerisinde kalan ve salt tarımsal üretim faaliyeti gerçekleştirilen her bir arazi parçasını,

j) Destekleme uygulamaları sorumlusu: Bakanlık merkez teşkilatında ÇKS’ye bağlı destekleme uygulamalarına yönelik iş ve işlemleri takip etmekle görevli personeli/personelleri,

k) (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962) (6) e-Devlet Kapısı: Kamu hizmetlerinin ortak platformda, tek kapıdan (portal) sunumunu ve vatandaşın devlet hizmetlerine elektronik ortamdan güvenli ve etkin bir şekilde erişimini sağlayan internet sitesini,

l) (Mülga: RG-18/11/2023-32373)

m) (Mülga: RG-18/11/2023-32373)

n) İl/ilçe keşif komisyonu: Kadastro geçmemiş birimler, parsel yenileme çalışmaları devam eden alanlar, toplulaştırma kararı alınmış ve toplulaştırma çalışması bitirilmemiş alanlar için il ve ilçelerde; il/ilçe müdürlüğü teknik (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6)  personelinin başkanlığında, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü teknik (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) personeli, ormanlık veya ormanla ilişkili alanlarda il ve ilçelerdeki Orman Genel Müdürlüğüne bağlı kurumun teknik (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) personeli, ziraat odasının olduğu yerlerde ziraat odasının yetkili temsilcisi ve köy/mahalle muhtarından oluşan komisyonu,

o) İl tahkim komisyonu: İl müdürlüğünden sorumlu vali yardımcısının başkanlığında, Bakanlık İl Müdürü, il müdürlüğünden ilgili şube müdürü, (Ek ibare: RG-18/11/2023-32373) Emlak Müdürü veya  Millî Emlâk Müdürü, Tapu Müdürü, Kadastro Müdürü, Orman Genel Müdürlüğünün il teşkilatındaki birim amiri, (Ek ibare: RG-31/8/2025-33003)9 Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün il teşkilatındaki birim amiri, ziraat odasının olduğu yerlerde ziraat odasının yetkili temsilcisi ve mülki amirin uygun gördüğü tarımsal faaliyetlerle ilişkili yerel sivil toplum kuruluşlarından birinin (Değişik ibare: RG-18/11/2023-32373) yetkili temsilcisi veya ilgili kamu kurumu yetkili temsilcisinden oluşan komisyonu,

ö) İlçe tahkim komisyonu: Kaymakamın başkanlığında, Bakanlık İlçe Müdürü, (Değişik ibare: RG-18/11/2023-32373) Milli Emlak Müdürü veya Milli Emlak Şefi Tapu Müdürü, ormanlık veya ormanla ilişkili alanlarda Orman Genel Müdürlüğünün ilçe teşkilatındaki birim amiri, (Ek ibare: RG-31/8/2025-33003)9 Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün ilçe teşkilatındaki birim amiri, ziraat odasının olduğu yerlerde ziraat odasının yetkili temsilcisi ve mülki amirin uygun gördüğü tarımsal faaliyetlerle ilişkili yerel sivil toplum kuruluşlarından birinin yetkili temsilcisinden oluşan komisyonu,

p) İl/ilçe tespit komisyonu: Örnekleme yöntemi ile yapılacak tespit çalışmaları, üretim bilgilerine yönelik çalışmalar ile kullanımı ihtilaflı araziler için ve Bakanlıkça yürütülen destekleme uygulamaları çerçevesinde yapılacak tespit çalışmalarında il ve ilçelerde; il/ilçe müdürlüğünde görevli en az iki teknik personel, CBS Sorumlusu ve köy/mahalle muhtarından oluşan komisyonu,

r) (Değişik: RG-23/9/2022-31962) (6) İzleyici: ÇKS’ye kayıt ve/veya güncelleme yapma yetkisi bulunmayan, ilgisi gereği, sınırları Bakanlık tarafından belirlenen ölçülerde inceleme, kontrol ve denetim amaçlı olarak ÇKS’de kayıtlı bilgi ve raporları görebilen kullanıcıyı,

s) Keşif raporu: İl/ilçe keşif komisyonu tarafından düzenlenen ve EK-2’de yer alan belgeyi,

ş) Kira sözleşmesi: EK-4’te yer alan belgeyi,

t) KPS: İçişleri Bakanlığı Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğü tarafından sağlanan Kimlik Paylaşım Sistemini,

u) Kullanıcı adı ve şifre: Sisteme giriş yapacak kullanıcılara verilecek ad ve parolayı,

ü) Muvafakatname: EK-7’de yer alan belgeyi,

v) (Mülga: RG-23/9/2022-31962)(6)

y) Taahhütname: EK-5’te yer alan belgeyi,

z) TAKBİS: Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü tarafından sağlanan (Değişik ibare: RG-31/8/2025-33003)9 Tapu ve Kadastro Bilgi Sistemini,

aa) Tarım arazisi: Toprak, topografya ve iklimsel özellikleri tarımsal üretim için uygun olup, hâlihazırda tarımsal üretim yapılan veya yapılmaya uygun olan veya imar, ihya, ıslah edilerek tarımsal üretim yapılmaya uygun hale dönüştürülebilen arazileri,

bb) Tarım arazisi tasarruf şekilleri: Tarım arazilerinin kendi malı, kira ve tahsis şeklinde kullanımını,

cc) Tarımsal faaliyet: Doğal kaynakları uygun girdilerle birlikte kullanarak yapılan her türlü üretim, yetiştirme, işleme ve pazarlama faaliyetlerini,

çç) Tespit raporu: İl/ilçe tespit komisyonu tarafından düzenlenen ve EK-3’te yer alan belgeyi,

dd) Üretim yılı: Tek yıllık ürün türleri için ürünün hasat edildiği yılı, çok yıllık ürün türleri için ekim dikim tarihi ile son hasat tarihi arasındaki her bir yılı,

ee) VEDOP: Vergi Daireleri Otomasyon Projesini,

ff) Veri giriş görevlisi: ÇKS’ye kayıt olmak ve/veya güncelleme işlemi yapmak üzere müracaat eden çiftçilerin bilgilerini sisteme kaydeden personeli,

gg) Vejetasyon süresi: Her bir ürün türü için ekim/dikim tarihinden itibaren son hasat tarihine kadar geçen süreyi,

ğğ) (Ek: RG-18/11/2023-32373) İntikali yapılmamış arazi: Tapu sicilinde kayıtlı malikin ölümü halinde miras hakkının, mahkeme ya da noterden alınmış veraset belgesinde belirtilen mirasçılar adına 22/11/2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu veya 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun hükümlerine göre tescil işlemi yapılmamış arazileri,

hh) (Ek: RG-18/11/2023-32373) Mirasçılık belgesi: 4721 sayılı Kanunun 598 inci maddesine göre; başvurusu üzerine yasal mirasçı oldukları belirlenenlere, sulh mahkemesince veya noterlikçe verilen ve mirasçılık sıfatlarını gösteren belgeyi,

ıı) (Ek: RG-29/8/2024-32647)(8) Dosya kabul görevlisi: ÇKS’ye kayıt olmak ve/veya kayıtlarını güncellemek üzere müracaat eden çiftçilerin başvuru evrakının ilgili mevzuat hükümlerine göre kontrolünü yapan ve kabul eden personeli,

ii) (Ek: RG-29/8/2024-32647)(8) Planlı Üretim Bildirim Formu: EK-8’de yer alan belgeyi,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Uygulama Esasları

Görevli kurum ve kuruluşlar

MADDE 5 –

(1) ÇKS’nin yönetimi ile ilgili idari konular Bakanlık Tarım Reformu Genel Müdürlüğü, bilgi işlem altyapısı ile ilgili teknik konulardaki iş ve işlemler, Bakanlık (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) Bilgi Teknolojileri Genel Müdürlüğü, (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) uygulama ve kayıtların doğruluğunu sağlamaya ilişkin iş ve işlemler il/ilçe tahkim komisyonları, il/ilçe keşif komisyonları, il/ilçe tespit komisyonları ve il/ilçe müdürlükleri tarafından yürütülür. (Ek cümle: RG-29/8/2024-32647)(8) Çiftçi Kayıt Sistemine veri girişi ve dosya kabulü yapmak üzere, yapılacak iş birliği protokolü kapsamında, süresi, uygulanacak iller ile görev ve sorumlulukları Bakanlıkça belirlenmek üzere, Bakanlıkça yetkilendirilen Türkiye Ziraat Odaları Birliği ve Ziraat Odaları hizmetlerinden yararlanılabilir.

(2) Bu Yönetmelikte belirlenen esaslar çerçevesinde Bakanlık tarafından ÇKS kayıtlarının yapılması ve/veya güncellenmesi amacıyla çiftçilere elektronik ortamda başvuru yapma yetkisi verilebilir.

(3) ÇKS’ye girişi yapılan bilgiler, Bakanlık tarafından kontrol edildikten sonra ödemeye esas alınır.

Çiftçilerin ÇKS’ye kayıt olması, kontrollerin yapılması ve ÇKS’nin güncellenmesi

MADDE 6 –

(1) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) Çiftçiler ÇKS’ye kayıt olabilmek, ÇKS kayıtlarını güncellemek için istenen bilgi ve belgelerle il/ilçe müdürlüklerine başvurabilirler. Birden fazla ilçe sınırları dahilinde tarımsal faaliyet sürdüren çiftçiler ÇKS’ye kayıt olmak için başvurularını tarım arazisinin bulunduğu yerleşim birimlerinden herhangi birinin bulunduğu ilçe müdürlüğüne, arazi merkez ilçede ise il müdürlüğüne yaparlar. Çiftçiler, ÇKS başvurusuna ilişkin Bakanlıkça yetki verilen iş ve işlemlerini e-Devlet Kapısı üzerinden de yapabilir.

(2) (Değişik: RG-29/8/2024-32647)(8) Üretim yılına ilişkin çiftçi başvuruları bir önceki yılın 1 Eylül tarihinde başlar ve 31 Aralık tarihinde sona erer. 31 Aralık tarihinden sonra edinilen veya kiralanan tarım arazilerine ilişkin ÇKS başvuruları üretim yılının 30 Haziran tarihine kadar (30 Haziran dahil) alınır ve bu tarihten sonra ÇKS’ye yeni bir çiftçi veya arazi kaydı yapılmaz. Ancak çiftçiler, içinde bulunulan üretim yılında ÇKS’ye kayıtlı tarım arazileri üzerindeki üretim bilgilerinin güncellenmesini, üretim yılının 15 Mart ile 15 Nisan tarihleri arasında yapabilirler. Bunun yanı sıra birinci üretim için ÇKS başvurusu bulunan çiftçiler, üretim yılına ait sonraki ürün (ikinci, üçüncü) ekim/dikimlerine ilişkin beyanlarını, üretim yılının 30 Haziran tarihine kadar (30 Haziran dahil) yapabilirler. Bu fıkradaki tarihlerin resmî (Değişik ibare: RG-31/8/2025-33003)9 tatil ve/veya hafta sonuna rastlaması durumunda başvuru süresi ilk mesai günü sonuna kadar devam eder. (Ek cümleler: RG-31/8/2025-33003)9 Belirtilen süre dışında yapılacak ürün değişiklikleri, başvuru sahibinin talebi üzerine üretim yılı sonuna kadar tespit komisyonu marifeti ile yapılabilir. Çiftçilerce beyan edilen üretim bilgilerinde Bakanlık tarafından farklılık olduğunun tespiti halinde, üretim yılı boyunca re’sen düzeltmeler yapılabilir.

(3) ÇKS’ye kayıt edilmek üzere çiftçiler tarafından beyan edilen tarım arazileri için yapılacak üretim bilgileri kaydında, üretim alanı, CBS sorumlusu tarafından belirlenen tarım parseli alanını geçemez.

(4) Çiftçilere EK-1’deki formlar elektronik ortamda veya basılı olarak verilir.

(5) Çiftçiler ÇKS’ye başvuru sırasında tarımsal faaliyette bulundukları arazilerin ve tarımsal faaliyetlerine ilişkin bilgilerin tamamının beyan edilmesinden ve başvuruları sırasında teslim ettikleri belgelerdeki ve/veya (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) e-Devlet Kapısı üzerinden yapılan başvurularda beyan edilen bilgilerin doğru olmasından sorumludurlar.

(6) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) Kayıt süresince, başvuru sahipleri tarafından doldurulan çiftçi kayıt formları ve istenecek diğer bilgi-belgeler, il/ilçe müdürlüklerince teslim alınarak her çiftçi için fiziki ortamda, e-Devlet Kapısı üzerinden yapılan müracaatlarda ise söz konusu bilgi ve belgeler Bakanlık bilgi sistemlerinde muhafaza edilir.

(7) (Ek: RG-18/11/2023-32373) Taahhütnameye konu araziler, üretim yılına ait uydu görüntüleriyle ya da tespit komisyonları tarafından yerinde kontrol edilir.

(8) (Ek: RG-18/11/2023-32373) Mirasçı/mirasçılar ya da hissedar/hissedarlarca; taahhütnameye konu arazilere üretim yılı içerisinde itiraz edilmesi durumunda bu arazilere ait kayıtlar, içinde bulunulan üretim yılından itibaren taahhütname süresinin sonuna kadar, itiraz edilen hisselere tekabül eden alanlar için sonlandırılır.

(9) (Ek: RG-18/11/2023-32373) Verasetten iştirak olup taahhütname ile başvurulan arazilere, hissedar/hissedarlar ve/veya mirasçı/mirasçılar tarafından itiraz edilmesi durumunda bu arazilere ait kayıtlar içinde bulunulan üretim yılından itibaren taahhütname süresinin sonuna kadar verasete konu hisselere itiraz edilen alanlar için sonlandırılır.

(10) (Ek: RG-18/11/2023-32373) İntikali yapılmamış araziler için taahhütname ile yapılan başvurulara mirasçı/mirasçılarca itiraz edilmesi durumunda, mirasçılık belgesi istenir.

(11) (Değişik: RG-31/8/2025-33003)9 EK-1’de yer alan “Çiftçi Kayıt Formu”nun “B-Arazi Bilgileri” bölümünde yer alan arazi sulama durumuna ilişkin daha önceki başvurularında “Kuru” olarak beyan edilen parsellerin “Sulu” olarak değiştirilmesi veya ilk defa kayıt edilen parselin “Sulu” olarak beyan edilmesi halinde, yetkili kurum/kuruluşlardan alınan sulama durumunu gösteren belge istenir. Bu belge parselin içinde bulunduğu; yerüstü ve yeraltı su tahsisi yapma yetkisi olan sulama birliğinden, sulama kooperatifinden veya sulama şebekesini işleten belediyeden alınarak ibraz edilir. Belgenin temin edilememesi ya da herhangi bir şekilde tereddüt oluşması durumunda tespit komisyonu marifeti ile arazinin sulama durumu belirlenir. Çiftçiler, sulama durumuna ilişkin değişiklik talepleri için, 30 Haziran tarihine kadar (30 Haziran dahil) başvuru yapabilirler. Bu tarihin resmî tatil ve/veya hafta sonuna rastlaması durumunda başvuru süresi ilk mesai günü sonuna kadar devam eder. Belirtilen süre dışında yapılacak sulama durumu değişiklikleri, başvuru sahibinin talebi üzerine üretim yılı sonuna kadar tespit komisyonu marifeti ile yapılabilir.

Çiftçilerden istenecek bilgi ve belgeler

MADDE 7 –

(1) ÇKS’ye kaydolmak veya kayıtlarını güncellemek üzere il/ilçe müdürlüklerine başvuruda bulunan çiftçilerden, Çiftçi Kayıt Formu (EK-1) istenir. (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) e-Devlet Kapısı üzerinden yapılan başvurularda sistemdeki ilgili alanlar doldurulur.

(2) Çiftçilerden, çiftçi kayıt formlarında ve/veya sistemdeki ilgili alanlarda, kendilerine ve arazisini kullandığı kişilere ait kimlik ve tüzel kişilik bilgilerinin beyanları istenir.

a) Gerçek kişiler tarafından beyan edilen kimlik bilgileri KPS bilgileri ile eşleştirilir. Beyan edilen kimlik bilgileri ile KPS bilgileri eşleşmeyen çiftçilerden Nüfus Müdürlüğünden onaylı Nüfus Kayıt Örneği ve KPS bilgilerinin düzelttirilmesi istenir. Nüfus Müdürlüğünden alınan kayıt örneklerindeki bilgiler esas alınır.

b) Tüzel kişiler tarafından beyan edilen bilgiler VEDOP bilgileri ile eşleştirilir. Beyan edilen bilgiler ile VEDOP bilgileri eşleşmeyen çiftçilerden, VEDOP bilgilerinin düzelttirilmesi istenir. Tüzel kişiliği temsile yetkili olanların başvuru sırasında (Mülga ibare: RG-25/4/2021-31465) yetki belgesi istenir.

(3) ÇKS’ye kaydolmak üzere başvuruda bulunan çiftçilerden, çiftçi kayıt formlarında veya (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) e-Devlet Kapısında ilgili alanlarda kadastro geçmiş birimlerdeki tarım arazileri için tapu kayıtları beyanı istenir.

a) Tapu kaydı beyanları ile TAKBİS kayıtları eşleşmeyen arazilerde TAKBİS kayıtları esas alınır.

b) Tescil işlemleri tamamlanmış birimlerde TAKBİS sisteminden erişilemeyen Tapu kayıtları dikkate alınmaz. Bu tapuların TAKBİS’e kayıt edilmesi esastır.

(4) Kadastro geçmeyen araziler için köşe noktaları koordinat değerlerini içeren EK-2’de yer alan keşif raporu istenir.

(5) Parsel yenileme (arazi toplulaştırması ve/veya Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü tarafından yapılan her türlü parsel yenileme) çalışmalarının yapıldığı yıl ile aynı üretim yılında, çiftçilerin tarımsal faaliyette bulundukları eski arazileri için, eski tapu kayıtları dikkate alınarak ve/veya yerinde tespit çalışmaları yapılarak düzenlenen köşe noktaları koordinat değerlerini içeren EK-2’de yer alan keşif raporu istenir.

(6) Tarım arazisinin mülkiyeti ve kullanımını gösterir belgelerden;

a) Başvuruda bulunulan arazilere ait tapu bilgilerinin doğrulanması TAKBİS üzerinden yapılır.

b) Çiftçinin mülkiyeti kendisine ait hisse oranları belli arazilerinin ÇKS’ye kaydı için tapu kaydı esas alınır.

c) Ormandan tahsisli araziler hariç olmak üzere, çiftçinin mülkiyeti kendisine ait olmayan, ancak hisse oranları belli araziler için tapu kayıtları beyanı ve bu arazilerin kayıtlarında EK-4’de yer alan kira sözleşmesi istenir.

ç) Tarım arazisini işleyen çiftçinin bu arazide kendine ait hissesi olması durumunda EK-4’te yer alan hissedarlarla yapılmış kira sözleşmesi istenir. Söz konusu tarım arazisi ile ilgili kira sözleşmesine sahip olunmaması halinde EK-7’de yer alan muvafakatname, bunun mümkün olmaması halinde EK-5’te yer alan taahhütname istenir.

d) (Mülga: RG-18/11/2023-32373)

e) (Değişik: RG-18/11/2023-32373) Verasetten iştirak olup, hisse oranları belli olmayan arazileri hissedarlardan birinin kullanması durumunda diğer hissedarların tamamıyla yapılmış; EK-4’te yer alan kira sözleşmesi, kira sözleşmesine sahip olunmaması halinde EK-7’de yer alan muvafakatname, bunun da mümkün olmaması durumunda EK-5’te yer alan taahhütname istenir.

f) (Mülga: RG-18/11/2023-32373)

g) Kira sözleşmesinde belirtilmek kaydıyla, kiracı kiralamış olduğu tarım arazisini bir başka çiftçiye kiralayabilir. Bu durumdaki arazilerin ÇKS’ye kaydı için her iki kira sözleşmesi de istenir.

ğ) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) Kira sözleşmesine konu arazilerin ÇKS kayıtları sözleşmenin feshi veya sözleşmede belirtilen sürenin sonuna kadar devam eder. Kira sözleşmesinin tek taraflı feshi veya muvafakatnamenin geri alınması halinde noter marifetiyle yapılan fesih ihbar işlemiyle muvafakatnamenin geri alınması işleminin tebliğ/tebellüğ belgeleri ile birlikte il/ilçe müdürlüğüne ibraz edilmesi gerekir. (Ek cümle: RG-31/8/2025-33003)9 Muvafakatnamenin geri alınması ile noter marifetiyle yapılan kira fesih işleminde üretim yılı göz önüne alınarak, arazi üzerinde ürün var ise ürünün hasat tarihi itibarıyla kira sözleşmesi feshedilir.

h) Çiftçinin kullanımına verilen orman arazilerinin kaydı için tahsis belgesi istenir.

ı) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) Taksitli satışlara konu araziler hariç olmak üzere hazine adına tespit ve tescil edilmiş ve/veya Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan tarım arazilerinin zilyetlikle iktisabı mümkün olmadığından, tarım arazisini işleyen şahsın bu yeri (Değişik ibare: RG-18/11/2023-32373) ilgili kurum ve kuruluşlardan kiraladığına dair kira sözleşmesi istenir. (Ek cümle: RG-31/8/2025-33003)9 Kira sözleşmesinin bulunmaması durumunda EK-5’te yer alan Taahhütname ile başvurabilirler.

i) Tarım arazisi köy tüzel kişiliğine ait ise; kiracı çiftçi ile muhtar ve (Mülga ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) aza arasında yapılan EK- 4A’da yer alan kira sözleşmesi, kanunla büyük şehir olan illerde mahalle statüsü kazanan köy tüzel kişiliğine ait tarım arazilerinde ise kiracı çiftçi ile ilgili belediye başkanlığı arasında yapılan EK- 4B’de yer alan kira sözleşmesi istenir.

j) Kadastro geçmiş ve tapu sicilinde tescili bulunmayan mülkiyeti ihtilaflı tarım arazilerinde; kadastro sırasında maliki belirlenmiş ise; maliki gösterir kadastro/tapulama tutanağı, malik ölmüş ise kadastro/tapulama tutanağı ile mirasçılarını gösterir mahkemeden veya noterden alınmış veraset belgesinin aslı ya da onaylanmış sureti ve tarım arazisinin başvuruda bulunan kişi tarafından halen kullanıldığını gösterir keşif komisyonunca düzenlenmiş köşe noktaları koordinat değerlerini içeren EK- 2’de yer alan keşif raporu istenir.

k) (Ek: RG-18/11/2023-32373) Muris üzerinde olan ve mirasçı/mirasçıları adına intikali yapılmamış tarım arazilerinin belirlenen bölümlerinin kullanımı için EK-5’te yer alan taahhütname ile müracaat edilmesi esastır.

l) (Ek: RG-18/11/2023-32373) Başvuru yapılan arazide, kendine ait hissesi olmaması durumunda hissedarlarla yapılmış EK-4’te yer alan kira sözleşmesi istenir. Söz konusu tarım arazisi ile ilgili kira sözleşmesine sahip olunmaması halinde EK-5’te yer alan taahhütname istenir. Bu arazinin verasetten iştirak olup, hisse oranları belli olmaması durumunda tüm hissedarlarla yapılmış; EK-4’te yer alan kira sözleşmesi, kira sözleşmesi olmaması durumunda ise EK-5’te yer alan taahhütname istenir.

(7) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) ÇKS’ye ilk defa kayıt olacak çiftçilerden kanunen bağlı oldukları ziraat odalarının herhangi birinden almış olduğu Çiftçi Belgesi istenir. Bakanlıkça yürütülen diğer uygulamalar için alınan belgeler geçerlidir.

(8) Vesayet altındaki kişiler için vesayete ilişkin mahkeme kararının onaylı sureti istenir. Vesayet altındaki kişiler vasileri aracılığı ile başvurabilirler. Gerekli bilgiler vasi tarafından sağlanır ve dosya vesayet altındaki kişi adına açılır.

(9) Bu maddede düzenlenen kira sözleşmesi, muvafakatname, (Değişik ibare: RG-18/11/2023-32373) taahhütnamenin muhtar ve aza huzurunda imzalanmış ve muhtar tarafından onaylanmış olması gerekir.

(10) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) (Değişik birinci cümle: RG-18/11/2023-32373) Taahhütnameye konu arazilere ilişkin ÇKS kayıtları üretim yılının (Değişik ibare: RG-29/8/2024-32647)(8) 15-30 Temmuz tarihleri arasında on beş gün süreyle il/ilçe müdürlükleri ve muhtarlıklarda askıya çıkarılmak suretiyle ilan edilir. Askı süresince herhangi bir itiraz olmaz ise kayıtlardaki bilgiler doğru kabul edilir. (Değişik üçüncü cümle: RG-18/11/2023-32373) Hissedar/hissedarlar ve/veya mirasçı/mirasçılar haricinde daha sonra yapılacak itirazlar değerlendirmeye alınmaz ve herhangi bir hak doğurmaz. Askı süresince yapılan itirazlar il/ilçe tahkim komisyonlarınca değerlendirilerek karara bağlanır.

(11) (Ek: RG-11/2/2016-29621) Başvuru yapılan alan için tarımsal sulamada elektrik kullanan çiftçilerden abone numarasını gösterir son bir ay içinde alınmış belge istenir.

(12) (Ek: RG-29/8/2024-32647)(8) Taahhütname ile başvurulan arazilerin tüm hissedar alanlarının beyan edilmesi durumunda, EK-5’te yer alan Taahhütnamede ilgili bölüm işaretlenir. Bu durumlarda Taahhütnamedeki hissedar bilgileri yazılmaz.

İl/ilçe tahkim komisyonlarının görev, yetki ve işleyişi

MADDE 8 –

(1) Tahkim komisyonları, bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanması sırasında ortaya çıkan ihtilaflı konuları çözmeye ve karar almaya yetkilidir. Sekretarya hizmetleri il/ilçe müdürlükleri tarafından yürütülmek üzere komisyonlar,

a) Hazırlanacak olan çalışma plânına ve gündeme göre toplanır. İlgili mevzuat ve bu Yönetmelik hükümlerine göre karar alır.

b) İl tahkim komisyonu en az beş üye, ilçe tahkim komisyonu en az dört üye ile toplanır ve kararlarını oy çokluğu ile alır. Oyların eşitliği halinde, başkanın bulunduğu taraf çoğunluk sayılır. Karara katılmayan üyeler gerekçelerini kararda yazılı olarak belirtir. Alınan kararlar tahkim komisyonu karar defterinde muhafaza edilir, ayrıca ÇKS’de ilgili alana kaydedilir.

c) Alınan kararları ilgili kişi ve kurumlara tebliğ eder ve uygulanmasını takip eder.

ç) Tarım Kanununun 23 üncü maddesinin uygulanmasında gerekli işlemlerin yapılması için ve gerçeğe aykırı beyanda bulunanlar hakkında gerekli hukukî işlemlerin yapılması hususunda karar alır ve ilgili mercilerce uygulanması yönünde girişimde bulunur.

d) Tespitine ihtiyaç duyulan alanlar için tespit ve keşif komisyonlarını görevlendirir.

e) İl/ilçe keşif ve tespit komisyonlarının çalışmalarını bir takvime bağlayarak öngörülen sürelerde çalışmalarını sağlıklı yürütmesi için gerekli tedbirlerin alınmasını sağlar.

f) ÇKS ile ilgili il/ilçe müdürlüğünün intikal ettirdiği konuları inceler ve gerekiyorsa yerinde tespit yaparak karara bağlar.

g) Bakanlıkça yapılacak tarımsal desteklemeler ile ilgili uygulamalarda da ortaya çıkacak problemlerin çözümüne yönelik olarak gerekli tedbirleri alır. Tahkim komisyonları tarımsal destekleme uygulamalarında ortaya çıkan problemlerin çözümünde yetkilidir.

ğ) İl tahkim komisyonları il genelinde yetkili olup; merkez ilçede, ilçe tahkim komisyonlarının görevlerini de yapar.

İl/ilçe keşif komisyonlarının görevleri

MADDE 9 –

(1) Keşif komisyonlarının görevleri şunlardır.

a) Kadastro geçmemiş köylerde/mahallelerde ÇKS’ye kayıt olmak amacıyla il/ilçe müdürlüklerine ilk defa başvuruda bulunan ya da daha önce ÇKS’ye kayıtlı olup yeni arazi beyan eden çiftçiler ile daha önce arazi tespiti yapıldığı halde tahkim komisyonunca arazilerinin yeniden tespitine lüzum görülen çiftçilerin tarım arazilerini yerinde tespit eder.

b) Parsel yenileme kararı alınmış ve çalışmaları devam eden alanlarda ÇKS’ye konu olan arazileri tespit eder.

c) Önceki yıllarda hazırlanan keşif raporlarını da dikkate alarak, kadastro geçmemiş birimlerde köşe noktaları koordinat değerlerini içeren keşif raporunu düzenler. Bu keşif raporu, önceki yıllarda başvuruda bulunan çiftçilere ait arazi kayıtları için yapılan tespitte bir değişiklik olmaması durumunda, keşif komisyonu tarafından daha önce verilen keşif parsel numaraları aynı olacak şekilde düzenlenir. Keşif raporları, il/ilçe müdürlüklerinde çiftçiye ait dosyada muhafaza edilir ve varsa tapu zabıt kaydı da bu rapora eklenir. İlçelerdeki tüm keşifli araziler sistemde yer alan keşifli araziler bölümüne ayrıca kaydedilir.

ç) Kadastro geçmiş ve tapu sicilinde tescili bulunmayan mülkiyeti ihtilaflı tarım arazilerinde tarım arazisinin başvuruda bulunan kişi tarafından halen kullanıldığını gösteren ve köşe noktaları koordinat değerlerini içeren keşif raporunu düzenler.

d) Kadastro geçmemiş birimlerde yapılacak çalışmalarda; ÇKS’ye kayıt olmak üzere il/ilçe müdürlüklerine başvuruda bulunan çiftçilere ait toplam tarım arazisi büyüklüğünü dikkate alarak, Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğünün bu birimlere yönelik tahmini çalışmalarından, uydu görüntülerinden, hava fotoğraflarından, orman amenajman planları veya her nevi haritalardan, köy sınırları kayıt defterlerinden ve diğer kamu kurumlarından elde edilecek her türlü bilgi ve belgelerden, coğrafi bilgi sistemlerinden faydalanılabilir.

İl/ilçe tespit komisyonlarının görevleri

MADDE 10 –

(1) Tespit komisyonlarının görevleri şunlardır.

a) ÇKS’ye kayıtlı arazilerde örnekleme yöntemi ile üretim bilgilerine yönelik çalışmaları yapmak,

b) Bakanlıkça yürütülen destekleme uygulamaları çerçevesinde ilgili destekleme mevzuatları gereğince yerinde tespit çalışmaları yapmak,

c) Kullanımı ihtilaflı tarım arazilerini kullanan çiftçilerin ve kullandıkları arazilerin yerinde tespitini yapmak.

ÇKS sistem yöneticisinin görevleri

MADDE 11 –

(1) ÇKS sistem yöneticisinin görevleri şunlardır.

a) ÇKS’nin uygulama ve gelişimine ilişkin çalışmaları yapmak,

b) Kullanıcıların lokasyonunu ve yetkilerini tanımlamak,

c) (Mülga: RG-23/9/2022-31962)(6)

ç) Raporlamaları düzenlemek,

d) Bu Yönetmeliğin 19 uncu maddesinde belirtilen entegrasyonu sağlamak,

e) Bakanlıkça verilecek benzeri görevleri yapmak.

ÇKS il sistem sorumlusunun görevleri

MADDE 12 –

(1) ÇKS il sistem sorumlusunun görevleri şunlardır.

a) ÇKS’nin il genelindeki uygulama ve gelişimine ilişkin çalışmalar yapmak,

b) (Değişik: RG-23/9/2022-31962)(6) İl genelinde ÇKS kullanıcılarını tanımlamak ve yetkilendirmek,

c) Yetkilendirildiği ilde, ilçeler bazında ürün, bu ürünlere ilişkin üretim yılı içerisindeki ekim/dikim tarih aralıkları ve vejetasyon süresi ile üretim bilgilerine yönelik tanımlamaları yapmak,

ç) Tarım Kanununun 23 üncü maddesine göre desteklemelerden yararlandırmama kararı verilen çiftçileri sisteme tanımlamak,

d) ÇKS’ye bağlı destekleme uygulamalarına ilişkin tüm icmal işlemlerini yürütmek,

e) Bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanması sırasında ortaya çıkan ihtilaflı konuları il tahkim komisyonuna iletmek,

f) İl tahkim komisyonu kararlarını, tahkim komisyonu karar defterine işlemek ve ÇKS’ye kaydetmek,

g) Bakanlıkça yürütülen destekleme uygulamaları kapsamında rızaen geri tahsil edilen ödemeler ile mahkeme kararlarına istinaden geri alınan destekleme ödemeleri bilgilerini ÇKS’ye kaydetmek,

ğ) Bakanlıkça yürütülen destekleme uygulamaları kapsamında çiftçilerin açmış olduğu davalar sonucunda mahkeme kararlarına istinaden yapılan ilama bağlı ödeme bilgilerini ÇKS’ye kaydetmek,

h) Bakanlıkça yürütülen destekleme uygulamaları kapsamında kesinleşmiş icmaller üzerinden yapılan ödemeler dışında, teknik aksaklılar veya veri girişi hataları nedeniyle ödenemeyen destekler için oluşturulan manuel icmal bilgilerini ÇKS’ye kaydetmek.

ÇKS ilçe sistem sorumlusunun görevleri

MADDE 13 –

(1) ÇKS ilçe sistem sorumlusunun görevleri şunlardır.

a) ÇKS’nin ilçe genelindeki uygulama ve gelişimine ilişkin çalışmalar yapmak,

b) (Mülga: RG-23/9/2022-31962)(6)

c) ÇKS’ye bağlı destekleme uygulamalarına ilişkin kontrol icmal işlemlerini yürütmek,

ç) ÇKS ve bağlı destekleme uygulamalarında il sistem sorumlusu ile koordinasyonu sağlamak,

d) Çalışmaların iş birliği içerisinde yürütülmesi için gerekli olduğunda dosya kabul etmek ve veri girişi yapmak,

e) (Mülga: RG-23/9/2022-31962)(6)

f) (Ek: RG-23/9/2022-31962)(6) Bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanması sırasında ortaya çıkan ihtilaflı konuları ilçe tahkim komisyonuna iletmek,

g) (Ek: RG-23/9/2022-31962)(6) İlçe tahkim komisyonu kararlarını tahkim komisyonu karar defterine işlemek ve ÇKS’ye kaydetmek.

Dosya kabul görevlisinin görevleri

MADDE 14 –

(1) Dosya kabul görevlisinin görevleri şunlardır.

a) ÇKS ve bağlı destekleme uygulamalarına ilişkin başvuru evrakının ilgili mevzuat hükümlerine uygunluğunun şeklen kontrolünü yapmak (Değişik ibare: RG-31/8/2025-33003)9 , evrakı eksiksiz kabul etmek ve başvuru evrakını sisteme kaydetmek,

b) Teslim aldığı müracaat dosyasının ilgili bölümünü ismiyle imzalamak.

c) (Ek: RG-29/8/2024-32647)(8) Başvuruların alınması sırasında, 14/9/2023 tarihli ve 32309 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tarımsal Üretimin Planlanması Hakkında Yönetmelik kapsamında, beyan edilen üretim bilgilerini incelemek, uygun olmayan üretim beyanları ile ilgili çiftçileri bilgilendirmek ve çiftçinin üretim planlamasına uygun olmayan ürünü beyan etmesi durumunda EK-8’de yer alan Planlı Üretim Bildirim Formunu düzenleyerek başvurusunu almak.

Veri giriş görevlisinin görevleri

MADDE 15 –

(1) Veri giriş görevlisinin görevleri şunlardır.

a) Veri girişi yapılmak üzere kendisine verilen dosyadaki evrakın bilgilerini sisteme eksiksiz kaydetmek,

b) Veri girişi esnasında tespit edilen eksiklikleri gidermek üzere ilçe sistem sorumlusuna bilgi vermek,

c) Veri girişi yaptığı dosyanın ilgili bölümünü ismiyle imzalamak.

Destekleme uygulamaları birim sorumlusunun görevleri

MADDE 16 –

(1) Destekleme uygulamaları birim sorumlusunun görevleri şunlardır.

a) Destekleme uygulamalarında ÇKS ile ilgili iş ve işlemleri takip etmek,

b) Destekleme uygulamalarında icmal işlemlerini takip etmek,

c) Destekleme mevzuatlarının oluşturulmasında ilgili birimlerle koordinasyon sağlamak.

ç) (Ek: RG-23/9/2022-31962)(6) Yapılacak desteklemeleri ve ürünleri sisteme tanımlatmak.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

ÇKS’ye Kayıt Edilmeyecek Olanlar

Kayıtlara dahil edilmeyecek kişi ve araziler

MADDE 17 –

(1) Aşağıda belirtilenler (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) ÇKS’ye kayıt edilemez:

a) Bu Yönetmeliğin (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) 6 ncı ve 7 nci maddelerinde belirtilen şartları sağlamayanlar,

b) Tapu tescil işlemleri bitirilmiş (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) alanlar, keşif raporları ile,

c) Kiralama ve/veya tahsis yoluyla kullanım hakkı alınmayan, 22/11/2001 tarihli ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 708 inci, 715 inci ve 999 uncu maddeleri, 31/8/1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanunu, 21/6/1987 tarihli ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16 ncı maddesinin (B) bendi ve 25/2/1998 tarihli ve 4342 sayılı Mera Kanunu hükümleri uyarınca, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu yararına olan taşınmaz mallar ile kadastro geçmemiş birimlerde tarım arazisi vasfı olmayan ve yeni tarıma açıldığı tespit edilen alanlar üzerinde tarımsal üretimde bulunulan araziler,

ç) (Mülga: RG-31/8/2025-33003)9

d) Üzerinde tarımsal faaliyet yapılmayan arsa ve arazilerle halihazırda taşlık, kayalık ve ham toprak vasfında olan araziler,

e) (Mülga: RG-18/11/2023-32373)

f) (Mülga: RG-18/11/2023-32373)

g) (Ek: RG-23/9/2022-31962)(6) (Değişik ibare: RG-18/11/2023-32373) Kadastro veya tapulama tutanaklarının malik hanesinde ya da edinme kısımlarında Maliye Hazinesi yazan araziler hariç olmak üzere,  hisseye isabet eden alanların bölünerek kiraya verilmesi durumunda, 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanununun ilgili hükümlerinde yer alan asgari tarımsal büyüklük altında kalan araziler.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Yararlanma hakkı

MADDE 18 –

(1) Çiftçinin ve tarımsal faaliyet bilgilerinin ÇKS’ye kayıtlı olması, ÇKS’ye bağlı olarak yapılabilecek uygulamaların diğer şartlarını yerine getirmeksizin bu uygulamalardan yararlanma hakkı doğurmaz. ÇKS’ye yapılan kayıtlar, esas olarak tarımsal faaliyetin belirlenmesine yöneliktir. Bu kayıtlar hiçbir şekilde mülkiyet tespitinde esas alınmaz ve mülkiyet hakkı doğurmaz.

Entegrasyon

MADDE 19 –

(1) Bu Yönetmeliğin uygulamasında Bakanlık bünyesindeki elektronik ortamda bulunan verilerden ve ihtiyaç halinde diğer kurum ve kuruluşların veri tabanlarında yer alan elektronik verilerden yararlanılır. Bu Yönetmelik hükümlerinin uygulanması sonucunda, ÇKS veri tabanında yer alan veriler Bakanlıkça oluşturulacak diğer bilgi sistemlerine entegre edilebilir.

Veri paylaşımı

MADDE 20 

(1) Bu Yönetmelik hükümleri çerçevesinde ÇKS’ye kayıt olanlar, verilerin kullanım ve paylaşım hakkının Bakanlıkta olduğunu kabul ederler. ÇKS’de yer alan veriler, mevzuatları gereği kullanma ihtiyacı duyan kurum ve kuruluşlarla şartları Bakanlık tarafından belirlenecek usul ve esaslar çerçevesinde izleyici olarak paylaşılır.

Güvenlik

MADDE 21 –

(1) Bu Yönetmelik kapsamındaki işlemleri yürütmek üzere sistem yöneticisi ve il/ilçe sistem sorumlularınca kendilerine kullanıcı adı ve şifresi verilenler, bunları hiçbir surette başkaları ile paylaşamaz. ÇKS verileri paylaşılan kurum ve kuruluşlar, Bakanlıkça belirlenen usul ve esaslar çerçevesinde hareket etmek zorundadırlar. Bu hükme aykırı davrananlar doğacak zararların tazmininden sorumludur.

Görevlilerin sorumlulukları

MADDE 22 –

(1) Bu Yönetmelikle kendilerine verilen görev ve sorumluluklarının gereklerine aykırı hareket edenler hakkında ilgili mevzuat hükümlerine göre idari ve adli işlem uygulanır.

Yürürlükten kaldırılan mevzuat

MADDE 23 –

(1) 16/4/2005 tarihli ve 25788 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çiftçi Kayıt Sistemi Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmış olup söz konusu Yönetmeliğe yapılan atıflar bu Yönetmeliğe yapılmış sayılır.

İntibak ve geçiş süreci

GEÇİCİ MADDE 1 –

(1) (Mülga: RG-23/9/2022-31962)(6)

(2) (Mülga: RG-23/9/2022-31962)(6)

(3) (Ek: RG-11/2/2016-29621)(1) 2015 üretim yılına ilişkin çiftçi başvuruları 29/2/2016 tarihinde sona erer.

(4) (Ek: RG-15/11/2016-29889)(2) 2016 üretim yılına ilişkin çiftçi başvuruları 31/12/2016 tarihinde sona erer.

(5) (Ek: RG-16/12/2017-30272)(3) 2017 üretim yılına ilişkin çiftçi başvuruları 31/12/2017 tarihinde sona erer.

(6) (Ek: RG-1/12/2018-30612) (4) 2018 üretim yılına ilişkin çiftçi başvuruları 31/12/2018 tarihinde sona erer.

(7) (Ek: RG-20/8/2020-31219)(5) 2020 üretim yılına ilişkin çiftçi başvuruları 1/9/2020 tarihinde sona erer.

(8) (Ek: RG-15/2/2023-32105)(7) 2023 üretim yılı için ÇKS’ye başvuru yapan çiftçiler, tarım arazileri üzerindeki üretim bilgisi güncellemelerini 1/2/2023 ile 8/5/2023 tarihleri arasında yapabilirler.

Yürürlük

MADDE 24 –

(1) Bu Yönetmelik 1/11/2013 tarihinden geçerli olmak üzere yayımlandığı tarihte yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 25 –

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini (Değişik ibare: RG-23/9/2022-31962)(6) Tarım ve Orman Bakanı yürütür.

 ______

(1) 11/2/2016 tarihli ve 29621 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan yönetmelik değişikliği ile Geçici 1 nci maddesinin üçüncü fıkrası 30/6/2015 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

 (2) Bu değişiklik 30/6/2016 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

(3) Bu değişiklik 30/6/2017 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

(4) Bu değişiklik 30/6/2018 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

(5) Bu değişiklik 30/6/2020 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

(6) Bu değişiklik 1/9/2022 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

(7) Bu değişiklik 1/2/2023 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

(8) Bu değişiklik 1/9/2024 tarihinde yürürlüğe girer.

(9) Bu değişiklik 1/9/2025 tarihinde yürürlüğe girer.

Ekleri için tıklayınız.

 

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin

Tarihi

Sayısı

27/5/2014

29012

Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazetelerin

Tarihi

Sayısı

1.       

30/12/2014

29221 Mükerrer

2.       

11/2/2014

29621

3.

15/11/2016

29889

4.

16/12/2017

30272

5.

1/12/2018

30612

6.

20/8/2020

31219

7.

25/4/2021

31465

8.

23/9/2022

31962

9.

5/10/2022

31974

10.

15/2/2023

32105

11.

18/11/2023

32373

12.

29/8/2024

32647

13.

31/8/2025

33003

 

MERA YÖNETMELİĞİ

Resmî Gazete Tarihi: 31.07.1998 Resmî Gazete Sayısı: 23419

MERA YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Hukuki Dayanak, Tanımlar

Amaç

Madde 1 –

Bu Yönetmeliğin amacı, 25/02/1998 ve 4342 sayılı Mera Kanunu ile 11/06/1998 tarihli ve 4368 sayılı Mera Kanunu’nun Bazı Maddelerinin Değiştirilmesi Hakkında Kanun’un uygulanmasının usul ve esaslarını düzenlemektir.

Kapsam

Madde 2 –

Bu Yönetmelik, mera, yaylak ve kışlak alanları ile umuma ait çayır ve otlak alanlarını kapsar.

Hukuki Dayanak

Madde 3 

Bu Yönetmelik 25/02/1998 tarihli ve 4342 sayılı Mera Kanunu’nun; 31 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 –

Bu Yönetmelikte geçen;

a) Amenajman planı: Mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlaklardan en elverişli bir şekilde yararlanmanın sağlanması için, bakım, ıslah, otlatma, dinlendirme, tohumlama, ilave yemleme ve yapılması gereken benzeri işleri sıralayan uygulama planını,

b) Otlatma planı: Mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlakların düzenli bir şekilde otlatılması ile ilgili olarak otlatma mevsimini, otlatma kapasitesini, otlatma sistemini, otlatılacak hayvan cins ve miktarını, otlatmaya başlama ve son verme tarihleri gibi ayrıntıları belirleyen uygulama planını,

c) Islah: Mera, yaylak, kışlak il umuma ait çayır ve otlakların yem verimini ve kalite yönünden yükseltmek için sulama, gübreleme, zararlı ot mücadelesi, tohumlama ve benzeri biyolojik tekniklerle birlikte, otlatmayı ve kolaylaştırıcı tesislerin yapılması, toprak ve su muhafaza gibi çeşitli fiziksel ve teknik tedbirlerin alınarak uygulanmasını,

d) Göçer: Belirli bir otlatma alanına sahip olmayan, yılın her mevsiminde aile bireyleri ve hayvanları ile birlikte başka yerlere geçici olarak konaklayarak hayvancılık yapan insanları,

e) Mera, yaylak, kışlak ile umuma ait otlak ve çayır durum ve sınıfları: Mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlaklarda üzerinde bulunan iyi cins mera bitkilerinin ağırlık olarak bitki örtüsündeki yüzde miktarlarına dayanan bir sınıflandırma sistemini,

f) Çiftçi ailesi: Çiftçilik işlerini sürekli ve doğrudan doğruya yapan aileyi,

g) Aile: Bu Yönetmeliğin uygulanmasında karı-koca ve varsa reşit olmayan çocuklar ile reşit olup evli olmayan ve aile reisi ile birlikte oturan çocukları,

h) Kanun: 4342 sayılı Mera Kanunu’nu, 

i) (Mülga: RG-3/5/2025-32889) 

j) Komisyon ve Teknik Ekipler: Mera Kanunu’nun 6 nci maddesi uyarınca oluşturulan Komisyon ve Teknik Ekipleri,

k) (Ek: RG-25/2/2011-27857) Jeotermal kaynaklı teknolojik sera: Jeolojik yapıya bağlı olarak yerkabuğu ısısının etkisiyle sıcaklığı sürekli olarak bölgesel atmosferik yıllık ortalama sıcaklığın üzerinde olan, çevresindeki sulara göre daha fazla miktarda erimiş madde ve gaz içerebilen, doğal olarak çıkan veya çıkarılan su, buhar ve gazlar ile yeraltına insan düzenlemeleri vasıtasıyla gönderilerek yerkabuğu veya kızgın kuru kayaların ısısı ile ısıtılarak elde edilen su, buhar ve gazları kullanarak sulama, gübreleme, iklimlendirme ve bakım gibi faaliyetlerini sürdüren seraları,

ifade eder. 

İKİNCİ BÖLÜM 

Uygulama Esasları

Komisyon ve Teknik Ekiplerin Çalışma Esas ve Usulleri

Madde 5 –

Kanun’un 6 nci maddesi uyarınca oluşturulan Komisyon ve Teknik Ekiplerde görev yapmak üzere kurumlarınca bir asil ve bir yedeği olmak üzere iki üye ismi bildirilir.

(Değişik fıkra: RG-25/04/2001-24383) Komisyon, üye tam sayısının salt çoğunluğu ile, Teknik Ekipler ise üye tam sayısının salt çoğunluğundan az olmamak kaydıyla yapılan işin niteliğine göre mesaisine ihtiyaç duyulan üyelerle toplanır. Yapılacak çalışmanın niteliğine göre teknik ekip başkanı tarafından çalışmaya katılacak kuruluş temsilcileri belirlenir. Toplantıya katılması mutlak gereken ancak katılmayan üyenin yerine kurumunca teklif edilen yedek üye katılır.

Komisyon ve Teknik Ekipler kararları (Değişik ibare: RG-3/5/2025-32889) üye tam sayısının salt çoğunluğu ile alır.

Komisyon ve Teknik Ekipler açık oylama usulü ile karar alırlar. Her üye bir oy hakkına sahip olup, oyların eşitliği durumunda başkanın tarafı üstün sayılır.

Konu uzmanı ziraat mühendisinin Komisyona başkanlık ettiği toplantılarda, yerine Komisyona üye olarak yedeği olan ziraat mühendisi katılır.

Teknik Ekiplere, il veya ilçe müdürlüğünde görev yapan ve mera konusunda Bakanlıkça yetiştirilmiş ziraat mühendisleri başkanlık eder.

(Değişik fıkra: 25/04/2001 – 24383 S. R.G. Yön./1. md.) Komisyonlar, her haftanın son çalışma gününde toplanarak, Kanunla öngörülen görevlerle, tespit, tahdit ve tahsisle ilgili işlemleri görüşür ve gerekli kararları alır. Bu işlemler tamamlandıktan sonra veya iklim şartlarının çalışma imkanı vermediği dönemlerde komisyon, Kanunla verilen görevler çerçevesinde kararlar almak ve gerekli çalışmalar yapmak amacıyla, her ayın ortasında ve sonunda olmak üzere iki kez toplanır. Komisyon Başkanı gerekli durumlarda Komisyonu ayrıca toplantıya çağırabilir. Alınan kararlar, sürekli olarak tutulan bir karar defterine işlenir.

Teknik Ekipler tespit, tahdit ve tahsis işlemleri tamamlanıncaya kadar her gün; işlemlerin tamamlanmasından sonra, komisyonun belirleyeceği gün ve sürelerde çalışmalarına devam ederler.

Uygulama Normları

Madde 6 –

Bu Yönetmeliğe göre yapılacak uygulamalarda dikkate alınacak normlar aşağıda gösterilmiştir.

a) (Değişik: RG-25/04/2001-24383) Büyük baş hayvan birimi;

1 – Bir kültür ırkı süt ineği 1 Büyük Baş Hayvan Birimidir

2 – Kültür melezi                                0.75 Büyük Baş Hayvan Birimidir

3 – Yerli inek                                      0.50 Büyük Baş Hayvan Birimidir

4 – Dana-düve (kültür ırkı)               0.60 Büyük Baş Hayvan Birimidir

5 – Dana-düve (kültür melezi)         0.45 Büyük Baş Hayvan Birimidir

6 – Dana-düve (yerli)                         0.30 Büyük Baş Hayvan Birimidir

7 – Koyun                                            0.10 Büyük Baş Hayvan Birimidir

8 – Keçi                                                 0.08 Büyük Baş Hayvan Birimidir

9 – Manda (erkek)                              0.90 Büyük Baş Hayvan Birimidir

10 – Manda (dişi)                                0.75 Büyük Baş Hayvan Birimidir

11 – Öküz                                             0.60 Büyük Baş Hayvan Birimidir

12 – Kuzu-Oğlak                                 0.04 Büyük Baş Hayvan Birimidir

13 – Boğa                                             1.50 Büyük Baş Hayvan Birimidir

14 – At                                                   0.50 Büyük Baş Hayvan Birimidir

15 – Katır                                              0.40 Büyük Baş Hayvan Birimidir

16 – Eşek                                              0.30 Büyük Baş Hayvan Birimidir

ile çarpılarak belirlenir.

b) Günlük yedirilecek ot miktarı

Hayvanlara günlük, canlı ağırlığının %2.5’i kuru ot veya %10’u kadar yeşil ot yedirileceği esas alınır.

c) Mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlak durumu ve sınıfları;

1 – Çok iyi; Bitki örtüsünün ağırlık olarak % 76-100’ü kaliteli bitkilerden oluşan mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlakları,

2 – İyi; Bitki örtüsünün ağırlık olarak % 51-75’i kaliteli bitkilerden oluşan mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlakları,

3 – Orta; Bitki örtüsünün ağırlık olarak % 26-51’i kaliteli bitkilerden oluşan mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlakları,

4 – Zayıf; Bitki örtüsünün ağırlık olarak % 0-25’i kaliteli bitkilerden oluşan mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlakları,

ifade eder.

d) (Değişik: RG-25/04/2001-24383) Mera, yaylak, kışlaklar ile umuma ait çayır ve otlakların otlatma kapasitelerinin belirlenmesi :

1 – Mera, yaylak ve kışlaklar ile umuma ait çayır ve otlakların otlatma kapasiteleri İl Müdürlüğünce görevlendirilen en az iki ziraat mühendisi tarafından belirlenir.

2 – Mera, yaylak ve kışlaklar ile umuma ait çayır ve otlakların otlatma kapasitelerinin belirlenmesinde, Komisyon ve Teknik Ekiplerde görev alan ziraat mühendisleri ile daha önce bu konu ile ilgili olarak Bakanlıkça yapılan eğitimlere katılmış ziraat mühendislerinin görevlendirilmesine öncelik verilir.

3 – Otlatma kapasitesinin belirlenmesi için, Komisyonun ihtiyaç duyması halinde, konu uzmanı veya Bakanlıkça yetiştirilmiş diğer ziraat mühendislerinden faydalanılır.

4 – Otlatma kapasitesini saptamak için uygulanacak objektif ölçme yöntemleri Bakanlıkça hazırlanacak talimatlarla belirlenir.

5 – Tespit, tahdidi ve tahsisi yapılan mera, yaylak ve kışlağın belirli bir otlatma mevsimi içerisinde ne kadar büyük baş hayvan birimini otlatabilecek güçte olduğu, otlatma kapasitesini bu konuda görevli kişilerce hazırlanacak olan müşterek bir raporla Komisyona iletilir.

Mera, yaylak ve kışlakların kiralanması

Madde 7 –

(Değişik: RG-29/11/2013-28836)

Mera, yaylak ve kışlakların kiralanmalarında uyulması gereken usul ve esaslar şunlardır:

a) Kadimden beri mera, yaylak ve kışlak olarak kullanılan yerler ile aynı amaçla kullanılmak üzere köy veya belediyelere tahsis ya da terk edilen yerler, Devletin hüküm ve tasarrufunda veya hazinenin mülkiyetinde bulunan arazilerden etüt sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak yararlanılabileceği anlaşılan yerler, mera, yaylak ve kışlak olarak kullanılmak amacıyla kamulaştırılacak yerlerden çalışmalar sonucu ihtiyaç fazlası olarak belirlenen mera, yaylak, kışlaklar ile umuma ait çayır ve otlak alanları, öncelikle en yakın köy veya belediyeye, o köy veya belediyede oturan ve hayvancılık yapan çiftçilere veya bu amaçlı kuruluşlara, bunun mümkün olmaması halinde hayvancılık yapan veya hayvancılık işletmesi kurmak isteyenlere ıslah etmek koşulu ile yirmi beş yıla kadar ihale ile kiralanabilir. Ancak kiralama köy ve belediyelerin hayvan varlığındaki değişim dikkate alınarak her beş yılda bir, Komisyon tarafından yeniden değerlendirilir.

b) Komisyon, kayıtlarda mera, yaylak ve kışlak ile umuma ait çayır ve otlak olarak görülen, ancak ıslah etmek koşulu ile mera, yaylak, kışlak ile umuma ait çayır ve otlak olarak kullanılacak yerleri, öncelikle o köy veya belediyede oturanlar ile bunların kurdukları kooperatif, birlik veya tüzel kişiliklere, bunun mümkün olmaması halinde büyükbaş ve küçükbaş hayvancılık yapan veya yapmak isteyen gerçek ve tüzel kişilere uygun görülecek proje ile yirmi beş yıla kadar ihale ile kiralayabilir. Kiralama durumu sözleşme hükümlerine uygunluğu yönünden her beş yılda bir, Komisyon tarafından yeniden değerlendirilir. Uygulamaya yönelik usul ve esaslar Bakanlıkça belirlenir.

c) Mera, yaylak ve kışlakların kiralanması, Bakanlıkça hazırlanacak tip sözleşme esaslarına göre yapılır. Kira süresi, sözleşmenin imzalandığı tarihte başlar. 

Islah projesi kapsamında yapılacak işlerin yıllara göre dağılımı ve tahmini giderler sözleşmede özel hükümler bölümünde yer alır.

Kiralanan alan, üzerindeki bina, koruyucu çit, duvar ve buna benzer tesislerin fiili durumları hazırlanan bir tutanakla kiralayana Komisyonca teslim edilir.

Bu alanları kiralayanlar, Komisyonlarca uygun bulunan ıslah projesine uymakla yükümlüdürler. Komisyonlar, yükümlülüklerine uymayanlar hakkında Kanunun ilgili maddelerini uygulamakla görevli ve yükümlüdürler.

Kira artışları, 11/1/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 344 üncü maddesinde yer alan hükümler çerçevesinde belirlenir. 

d) Kiralama ücreti her yıl kiralama dönemi başlamadan önce peşin olarak, ıslah faaliyetlerinde bulunanlardan ise masraflar çıktıktan sonra kalan tutar, tahsil edilerek mera gelirleri olarak genel bütçeye gelir kaydedilir. Yaptıkları masrafların miktarı aynı yılın kiralama ücretini geçtiği takdirde, kiralama ücretinin yapılan masrafları karşılama süresine kadar kira ücreti tahsil edilmez.

e) Kiracı tarafından kira bedelinin yapılan ihtara rağmen süresinde ödenmemesi ya da sözleşmede belirtilen diğer hususlara uyulmaması halinde, sözleşme tek taraflı olarak fesh edilir ve kiracı tarafından kiralanan alanlara ve teslim tutanağı ile teslim edilen tesislere zarar verilmiş ise kiracıdan bu zarar tahsil edilir. Ayrıca 8/9/1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanununun 75 inci maddesi uyarınca Komisyonun talebi üzerine bulunduğu yer mülki amirince taşınmaz mal en geç on beş gün içinde tahliye ettirilerek Komisyona teslim edilir. Bunun mümkün olmaması halinde genel hükümlere göre tahliyesi sağlanır.

Köy veya belediyede ikamet eden ve mera, yaylak ve kışlaklardan otlatma hakkına sahip olan çiftçiler veya çiftçi aileleri bu hakkını başka birine devredemez. Ancak Komisyon bu hakları, başka bir çiftçi ailesi veya çiftçilere bedeli karşılığı devredebilir.

Kiracı tarafından ödenmeyen kira bedeli, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre tahsil edilir.

f) Kiralanacak alanda hayvancılık için gerekli bakım, barınma ve su ihtiyaçlarını karşılayacak zorunlu hayvancılık tesisleri kurulması durumunda;

Bu alana, hayvancılık faaliyetlerinde kullanılmak üzere ahır, ağıl, kaba ve kesif yem depo ve siloları, yem hazırlama üniteleri, sağım ünitesi, silaj ve gübre çukurları, alet ve ekipman deposu, su deposu ile bakıcı evi gibi birincil üretimde ihtiyaç duyulan ve projede yer alan zorunlu tesisler kurulabilir. Kiralanacak alanda entegre ve endüstriyel tesisler kurulamaz. 

Kiralanan mera, yaylak ve kışlaklar üzerine kurulacak tesis ve yapıların yerleri bu alanın kullanım bütünlüğü, bitki örtüsü, topografyası, konumu, taban suyu seviyesi, ulaşım durumu, alanın büyüklüğü gibi unsurlar dikkate alınarak belirlenir.

Kiracı sözleşmenin imzalandığı tarihten itibaren bu alanda kurmak istediği tesisler için konu uzmanına hazırlattığı projeyi Komisyona sunar. 

Komisyonca projenin uygun bulunması halinde kira sözleşme süresi sonunda bu alanın tekrar mera vasfına getirilmesi amacıyla, Komisyonca belirlenecek teminata esas olmak üzere kiracı mera geri dönüşüm projesini Komisyona sunar.

Kiracı tarafından teminatın yatırılması veya banka teminat mektubu verilmesi ile bu tesislerin kurulması ve kullanılmasına ilişkin sözleşme hazırlanır ve imzalanır.

Kiracı hayvancılık için gerekli bakım, barınma ve su ihtiyaçlarını karşılayacak zorunlu tesislerin kurulması için gerekli izinleri ilgili kuruluşlardan almakla yükümlüdür. 

Kiralanan alan üzerinde kamu yatırımı yapılmasının zaruri olduğu hallerde, Komisyon tarafından zaruret durumuna göre kira sözleşmesi yeniden değerlendirilir.

Tahsis Amacının Değiştirilmesi

Madde 8 —

(Değişik: RG-12/04/2005-25784)

Mera, yaylak ve kışlak alanları ile umuma ait çayır, otlak ve kamu orta mallarının tahsis amacı; zaruri olan hallerde ilgili müdürlüğün Bakanlık İl Müdürlüğüne talebi, Komisyonun ve defterdarlığın uygun görüşü üzerine, talep edilen alanın tamamının veya bir kısmının tahsis amacı valilikçe değiştirilebilir. Tahsis amacı değiştirilen alanların tescilleri Hazine adına, vakıf meralarının tescilleri ise vakıf adına yaptırılır.

İlgili müdürlüğün tahsis amacı değişikliği başvurularında, talebin amacını ve büyüklüğünü belirten belgelerle birlikte, istenen diğer belgelerin, asılları veya onaylı suretleri eklenir. Komisyon ilgili müdürlükten, gerekli gördüğü hallerde ek bilgi ve belge isteyebilir. Valiliğin kararına esas olacak rapor Komisyonca hazırlanarak, karar defterine geçirilir ve üyelerce imzalanır. İnceleme raporları Komisyona sunulmak üzere teknik ekipler vasıtasıyla hazırlanır. Tahsis amacı değişikliği talep edilen alan için teknik ekip tarafından hazırlanan rapor olumlu ise yirmi yıllık ot geliri de bir raporla tespit edilerek Komisyona teslim edilir.

Teknik Ekip; inceleme raporunu istenen bilgi ve belgelere göre hazırlar, talep ile ilgili kesin görüşünü de belirterek raporu imzalar ve Mera Komisyonuna teslim eder. 

Teknik ekipçe hazırlanacak inceleme raporu; bölgedeki hayvan sayısı, hayvanın cinsi,  kaba yem kaynakları, kaba yem üretimi,  kaba yem açığı, üretilen kaba yemin ihtiyacı karşılama oranı ile tahsis amacının değiştirilmesi halinde kaba yem ihtiyacının nereden karşılanacağı, meranın vasfı, topografyası, toprak yapısı, vejetasyonun yapısı, otlatma kapasitesi, yatırım için talep edilen alanın dışında başka uygun alan olup olmadığı, yatırımın hangi parasal kaynaktan yapılacağı, köyün toplam merası, teknik ekibin kesin görüşü, çiftçi hane  sayısı, çiftçi görüşü  gibi bilgileri içerir.

Teknik ekip Komisyona sunmak üzere, gerekli gördüğü hallerde ilgili kurum veya kuruluştan ek bilgi ve belge isteyebilir, inceleme raporuna bulunmasını istediği ek bilgi ve belgeleri ekler. Raporun sonuç bölümünde yapılacak yatırımın mera bütünlüğünü bozup bozmadığı, köyün kaba yem açığının mevcut olup olmadığı ve miktarı, açık var ise nasıl karşılanacağı, alternatif alanın olup olmadığı ile birlikte teknik ekibin kesin görüşü yer alır. 

a)  Tahsis amacı değişikliğinde istenecek bilgi ve belgeler:

1) (Değişik cümle: RG-3/5/2025-32889) Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığının talebi üzerine, 4/6/1985 tarihli ve 3213 sayılı Maden Kanunu, 30/5/2013 tarihli ve 6491 sayılı Türk Petrol Kanunu ile 3/6/2007 tarihli ve 5686 sayılı Jeotermal Kaynaklar ve Doğal Mineralli Sular Kanunu hükümlerine göre, arama faaliyetleri sonunda rezervi belirlenen maden ve petrol faaliyeti ile jeotermal kaynak ve doğal mineralli sular için zaruri olan alanların tahsis amacı değişikliği aşağıdaki şekilde gerçekleştirilir:

Arama ruhsatı alınan alanlar için, 6326 sayılı Petrol Kanunu ve 3213 sayılı Maden Kanununa göre arama ruhsatı verilen yerlerin tamamı veya bir kısmının mera, yaylak, kışlak alanları içerisinde kalması halinde, bu alanlarda arama yapılabilmesi için ilgili müdürlük veya Genel Müdürlük, Bakanlık İl Müdürlüğünden koordinat değerleri belli;  varsa 1/5000,   yoksa 1/25000 ölçekli harita, vaziyet planı, arama ruhsatının onaylı örneği ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeleri ekleyerek talep eder.

(Değişik paragraf: RG-29/11/2013-28836) Bu talepler Bakanlık İl Müdürlüğünce, Komisyona gönderilir. Ruhsat sahibince yönetmelik kapsamında istenen bilgi ve belgeler Bakanlık İl Müdürlüğüne sunulur, Komisyonca teknik ekip görevlendirmesi yapılır ve konu ile ilgili Defterdarlık görüşü istenir. Teknik ekibin görevlendirilmesi, teknik ekipçe mera inceleme raporunun tanzimi ve bu raporun Komisyona sunulması en geç 30 gün içinde tamamlanır. Bu sürede çalışmaların tamamlanamaması halinde; sebebi ve çalışmalara başlanacağı tarih bir yazı ile ruhsat sahibi ve ilgili müdürlük veya genel müdürlüğe bildirilir. Defterdarlık görüşü Bakanlık İl Müdürlüğüne ulaştıktan sonra Komisyon 15 gün içerisinde inceleme raporu ve Defterdarlık görüşü ile birlikte kararını oluşturur ve kararı Valilik onayına sunar. Vali, Komisyonun görüşünü esas alarak talebi değerlendirir; izin verir veya red eder. 

Arama ruhsatı süresi Petrol Kanunu ile Maden Kanununa göre belirlenen süredir. Arama ruhsatı süresi bitiminde, ruhsat sahibi aradığı yeri terk edecekse, arama yapılan alanları eski vasıf ve kapasitesine getirmekle yükümlüdür. Ruhsat sahibi çalışmalara başlayabilmek için Komisyonca öngörülen teminatı yatırmış ve sözleşmeyi imzalamış olmalıdır.

Arama ruhsat sahibi bir yıl içerisinde söz konusu alanları eski vasıf ve kapasitesine getirmediği taktirde, Komisyon alınan teminatı kullanarak bu görevi yerine getirir. Yapılan tüm masraflarla birlikte, geçen sürede meydana gelen ot kaybının değerini de tahsil eder. 

Arama ruhsatı süresi içerisinde üretim yapılmasının planlanması halinde, işletme ruhsatı alınan alanlar için uygulanan tahsis amacı değişikliği işlemi gerçekleştirilir. Arama ruhsatı için alınan izin süresince gerekli prosedür uygulanmaksızın üretim yapıldığının tespiti halinde verilen izinler iptal edilerek, zarar verilen alanların eski vasıf ve kapasitesine getirilmesi için 4342 sayılı Mera Kanununun ilgili hükümleri uygulanır.

İşletme ruhsatı alınan alanlar için, 6326 sayılı Petrol Kanunu ve 3213 sayılı Maden Kanunu hükümlerine göre işletme ruhsatı alınan yerlerin, mera, yaylak, kışlaklar içinde kalması halinde ilgili müdürlük veya Genel Müdürlük tarafından; onaylı işletme projesi, işletme ruhsatı, işletme izin alanlarını gösterir 1/1000 veya 1/2000 ölçekli imalat haritaları, rezerv durumu, vaziyet planı ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler eklenerek Bakanlık İl Müdürlüğüne başvuru yapılır. 

Ruhsat sahibi, tahsis amacı değiştirilen alanın Hazine adına tescil edilmesi için ÇED (Çevresel Etki Değerlendirme) olumlu belgesini faaliyete başlamadan vermelidir. 

İşletme süresi 6326 sayılı Petrol Kanunu ve 3213 sayılı Maden Kanununda öngörülen süre ile sınırlıdır. Ruhsat sahibi işletme süresi bitiminde, çalışma yapılan alanlar ile zarar verdiği alanları eski vasıf ve kapasitesine getirmekle yükümlüdür. Ruhsat sahibi çalışmalara başlayabilmek için Komisyonca öngörülen teminatı yatırmış ve sözleşmeyi imzalamış olmalıdır. Arama ruhsatı aşamasında üretim yapılması amacıyla tahsis amacı değiştirilmişse işletme ruhsatı alınması halinde aynı alan için tahsis amacı değişikliği işlemi uygulanmaz, ancak eksik olan bilgi ve belgeler tamamlanarak sözleşme Komisyonca yenilenir.   

İşletme ruhsatı sahibi üç yıl içerisinde söz konusu alanları eski vasıf ve kapasitesine getirmediği takdirde, Komisyon alınan teminatı kullanarak bu görevi yerine getirir, yapılan tüm masraflarla birlikte, geçen sürede meydana gelen ot kaybının değerini de tahsil eder. 

(Ek paragraf: RG-3/5/2025-32889) 5686 sayılı Kanun kapsamında arama izni talebinde büyükşehir belediyesi olan illerde valilik yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığı, diğer illerde il özel idareleri arama ruhsatı, arama projesi, 1/1000 veya 1/5000 ölçekli harita, arama yapılacak alanın koordinat değerli alan hesabı, vaziyet planı, Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeleri ekleyerek bu alanlarda arama yapılabilmesi için Komisyondan izin talep eder. Arama taleplerine arama süresince ot kayıp bedeli ve geri dönüşüm projesi ve teminat bedeli alınması şartıyla valilikçe izin verilebilir.

(Ek paragraf: RG-3/5/2025-32889) Tahsis amacı değişikliği yapılabilmesi için büyükşehir belediyesi olan illerde valilik yatırım izleme ve koordinasyon başkanlığı, diğer illerde il özel idareleri jeotermal kaynak veya doğal mineralli sular işletme ruhsatı, 1/1000 veya 1/5000 ölçekli harita, koordinat değerli alan hesabı, işletme projesi, gerekçeli rapor, vaziyet planı, koruma alanları etüt raporu, jeotermal akışkanın kullanım sonrası nasıl uzaklaştırılacağına ilişkin belge, fizibilite raporu, Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler ile başvuru yapılır.

(Ek paragraf: RG-3/5/2025-32889) Jeotermal kaynak işletme ruhsatının; elektrik enerjisi üretimi amaçlı olması halinde Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu tarafından düzenlenmiş ‘önlisans’ veya ‘lisans’ belgesini, termal turizm amaçlı olması halinde Kültür ve Turizm Bakanlığının uygun görüş yazısının Komisyona sunulması gerekir. Valilikçe tahsis amacı değişikliği uygun görüldüğü taktirde Hazine adına tescil öncesi Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) olumlu veya gerekli değildir belgesi, ot bedeli yatırıldığına dair belge, mera geri dönüşüm projesi ve teminat bedelinin yatırıldığına dair dekont Komisyona sunulur.

(Ek paragraf: RG-3/5/2025-32889) İşletme ruhsatına göre verilen tahsis amacı değişikliği süresi sonunda bir ay içerisinde başvuru yapılması ve aynı amaç ve koordinatlarda olması şartıyla ot bedeli alınmaksızın geri dönüşüm projesi ve teminat bedeli güncellenerek yeni ruhsat süresince uzatılır.

2) (Değişik: RG-3/5/2025-32889) Kültür ve Turizm Bakanlığının talebi üzerine 12/3/1982 tarihli ve 2634 sayılı Turizmi Teşvik Kanunu uyarınca kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgesi veya turizm merkezi olarak sınırları tespit ve ilan edilen yerlerin tahsis amacı değişikliğinde; talep edilen yerin kültür ve turizm koruma ve gelişim bölgesi veya turizm merkezi olarak ilan edildiğine dair bilgi ve belgeler, 1/5000 veya 1/25000 ölçekli harita, koordinat değerli alan hesabı ile birlikte Komisyona başvurulması gerekir.

Valilikçe tahsis amacı değişikliği uygun görüldüğü taktirde ‘sadece turizm amaçlı kullanılabilir ve şerh kaldırılmadığı sürece araziye fiili müdahale edilmez’ ibaresiyle birlikte Hazine adına, vakıf meraları ise vakıf adına şerhli olarak tescil edilir. Taşınmazın, Kültür ve Turizm Bakanlığınca turizm yatırımcılarına tahsisi aşamasında Komisyonca güncellenen yirmi yıllık ot bedeli yatırımcı tarafından ödenir. Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) olumlu veya gerekli değildir belgesi, yatırımın onaylı projesi, fizibilite raporu, 1/1000 veya 1/5000 ölçekli haritası, koordinat değerli alan hesabı, vaziyet planı ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler yatırımcılara tahsisi takip eden iki yıl içerisinde Komisyona sunulduğunda şerh kaldırılır. Aksi takdirde tahsis amacı değişikliği iptal edilerek taşınmaz özel sicile kaydedilir ve durum ilgili müdürlüğe bildirilir.

3) Kamu yatırımları yapılması için gerekli bulunan yerlerin tahsis amacı değişikliği talebinde istenecek bilgi ve belgeler;

Kamu yatırımı olduğunu belirten belgeler, yatırımın projesi ve Komisyonun gerekli gördüğü hallerde fizibilite raporu, finansman kaynağı, ÇED ( Çevresel Etki Değerlendirme ) raporu gerektiren yatırımlar için ÇED olumlu belgesi, yatırım için gerekiyorsa çevreye zarar verilmeyeceğine dair taahhütname, kadastro tekniğine uygun harita, yatırımın vaziyet planı, Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler.

4) Köy yerleşim yeri ile uygulama imar planı veya uygulama planlarına ilave imar planlarının hazırlanması, toprak muhafazası, gen kaynaklarının korunması, millî park ve muhafaza ormanı kurulması, doğal, tarihî ve kültürel varlıkların korunması, sel kontrolü, akarsular ve kaynakların düzenlenmesi için ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği talebinde  istenecek bilgi ve belgeler;

(Değişik ibare: RG-3/5/2025-32889) Köy yerleşim yerleri yapılması için gerekli bulunan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde; il özel idaresince bu alanlar için köy yerleşme alanı tespit komisyonu tutanağı, 1/1000 ölçekli köy yerleşme planı, talep edilen yerlerin konumu ve alanını gösterir 1/1000 veya 1/5000 ölçekli harita, koordinat değerli alan hesabı, köy ihtiyar heyeti kararı, plan yapılmasına dair il genel meclisi kararı, valilik onayı ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle başvuru yapılır ve ayrıca plan mevcut yerleşim yeri ve genişleme alanı ile bütünlük arz edecek şekilde hazırlanmış olmak zorundadır.

(Değişik paragraf: RG-3/5/2025-32889) Köy tüzel kişiliği sona ermiş mahalleler için kırsal yerleşik ve gelişim alanı planı hazırlanması için ihtiyaç duyulan yerlerin bağlı olduğu belediyesince, onaylı imar planı, talep edilen yerlerin konumu ve alanını gösterir 1/1000 veya 1/5000 ölçekli harita, koordinat değerli alan hesabı, planın yapılmasına dair belediye meclis kararları, askı ilan tutanakları, itiraz olmadığına dair tutanak ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle birlikte başvuru yapılır. Plan mevcut yerleşim yeri ve genişleme alanı ile bütünlük arz edecek şekilde hazırlanmış olmak zorundadır.

(Değişik paragraf: RG-3/5/2025-32889) Onaylı uygulama imar planı bulunan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde; talep edilen yerler belediye sınırları içerisinde ise ilgili belediye veya Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca kesinleşmiş imar planı, talep edilen yerlerin konum ve alanını gösterir 1/5000 ölçekli harita, imar planının yapılması ve kesinleştiğine dair belediye meclis kararları veya Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının karar ve onayı, askı ilan tutanakları, Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler Komisyona sunulur. Talep edilen yerler belediye sınırları dışında ise il özel idaresi veya Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığınca kesinleşmiş imar planı, talep edilen yerlerin konum ve alanını gösterir 1/5000 ölçekli harita, imar planı yapılması ve kesinleştiğine dair il genel meclis kararları, valilik onayı veya Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının kararı ve onayı, askı ilan tutanakları, ilave imar planı ise mevcut uygulama imar planı ile bağlantısını gösterir pafta ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler Komisyona sunulur.

(Ek paragraf: RG-3/5/2025-32889) İmar planları yeni hazırlanacaksa talep edilen yerlerin işaretli olduğu kadastro tekniğine uygun 1/5000 ölçekli harita, plan yapılmasına dair ilgisine göre il genel meclisi/belediye meclisi veya Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının kararı, plan yapılacak yerin sınırlarını gösterir uygun ölçekte kadastro tekniğine uygun harita, Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle başvuru yapılır. Tahsis amacı değişikliği valilikçe uygun görüldüğü takdirde yirmi yıllık ot geliri yatırıldıktan sonra kesinleşmiş planın Komisyona sunulması için iki yıl süre verilir. Bu süre sonunda kesinleşmiş plan, planın kesinleştiğine dair ilgisine göre il genel meclisi kararı/belediye meclis kararları veya Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı onayı Komisyona sunulduğunda Hazine adına, vakıf meraları ise vakıf adına tescil edilir. Aksi takdirde tahsis amacı değişikliği iptal edilir.

Toprak muhafazası, gen kaynaklarının korunması için gerekli bulunan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde, toprak muhafazası için gerekçeli rapor, kadastro tekniğine uygun harita, vaziyet planı, gen kaynaklarının korunması için Üniversite veya Araştırma Kuruluşlarınca hazırlanacak ve gen kaynağının korunmasının mutlak gerekli olduğunu belirtir rapor ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler. 

Milli park ve muhafaza ormanı kurulması istenilen yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde, söz konusu yerin milli park ilan edildiğine dair belgeler, muhafaza ormanı kurulması için 17/8/1984 tarihli ve 18492 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Muhafaza Ormanlarının Ayrılması ve İdaresi Hakkında Yönetmelik uyarınca gerekli belgeler, kadastro tekniğine uygun harita, vaziyet planı ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler.

Doğal, tarihi ve kültürel varlıkların korunması kapsamında gerekli yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde, söz konusu yerlerin nitelikleri hakkında, Üniversite veya Araştırma Kuruluşlarınca hazırlanacak rapor ve belgelerle birlikte bu alanların sit alanı ilan edilip edilmediğini gösteren belgeler, vaziyet planı, kadastro tekniğine uygun harita, Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler.

Sel kontrolü, akarsular ve kaynakların düzenlenmesi için ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde, ilgilileri tarafından hazırlanacak olan rapor ve proje, kadastro tekniğine uygun harita, finansman kaynağı ile ilgili belgeler, vaziyet planı ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler.

(Ek paragraf: RG-29/11/2013-28836) Kanun kapsamındaki alanlarda su ürünleri yetiştiriciliği tesisi kurulması amacıyla alanın tamamının veya bir kısmının talep edilmesi durumunda ilgili müdürlük veya genel müdürlük tarafından; 1/25000 ölçekli koordinat değerleri belirli harita ve 1/1000 ölçekli haritası üzerinde vaziyet planı ile birlikte Bakanlık İl Müdürlüğüne başvurulması gerekmektedir. Söz konusu talebin Kanunun 14 üncü maddesi hükümleri gereği uygun görülmesi halinde yirmi yıllık ot geliri yatırıldıktan sonra yatırımın onaylı projesi ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler iki yıl içerisinde Komisyona getirildiği takdirde, mera alanının Hazine adına tescili yapılır. Aksi takdirde tahsis amacı değişikliği iptal edilir.

(Ek paragraf: RG-29/11/2013-28836) Ayrıca başvuru sahibi, tahsis amacı değiştirilen alanın Hazine adına tescil edilmesi için çevresel etki değerlendirmesi olumlu kararı, çevresel etki değerlendirmesi gerekli değildir kararı veya 3/10/2013 tarihli ve 28784 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çevresel Etki Değerlendirmesi Yönetmeliğine göre muafiyet yazısını faaliyete başlamadan verir.

(Ek paragraf: RG-29/11/2013-28836) Geri dönüşümlü yatırımlarda çalışmalara başlayabilmek için Komisyonca öngörülen teminatın yatırılması ve sözleşmenin imzalanmış olması gerekir.

5) 442 sayılı Köy Kanununun 13 ve 14 üncü maddeleri kapsamında kullanılmak üzere ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği talebinde istenecek bilgi ve belgeler;

Konu ile ilgili alınan Köy İhtiyar Heyeti kararı, mülki idare amiri onayı, finansman kaynağı ile ilgili belgeler, kadastro tekniğine uygun harita, vaziyet planı ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler.

6) (Değişik: RG-3/5/2025-32889) 15/5/1959 tarihli ve 7269 sayılı Umumi Hayata Müessir Afetler Dolayısiyle Alınacak Tedbirlerle Yapılacak Yardımlara Dair Kanun kapsamında genel hayata etkili afet bölgesi ilan edilen yerlerde yerleşim yeri için ihtiyaç duyulan yerlerin Afet ve Acil Durum Yönetimi Başkanlığınca tahsis amacı değişikliği talebinde, söz konusu yerin afet bölgesi ilan edildiğine dair Cumhurbaşkanı kararı veya Başkanlık oluru, vaziyet planı ve Komisyonca talep edilecek diğer bilgi ve belgeler istenir.

16/5/2012 tarihli ve 6306 sayılı Afet Riski Altındaki Alanların Dönüştürülmesi Hakkında Kanun kapsamında riskli alanlarda ve riskli yapılarda yaşayanların nakledilmesi için Kentsel Dönüşüm Başkanlığınca ihtiyaç duyulan taşınmazların tahsis amacı değişikliği taleplerinde, Cumhurbaşkanınca riskli alan ilan edildiğine dair karar ve eki kroki, talep edilen alan sınırlarının işlendiği 1/5000 ölçekli kadastro haritası, koordinat değerli alan hesabı ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler istenir.

7) (Ek: RG-25/2/2011-27857) (Değişik: RG-3/5/2025-32889) Enerji Piyasası Düzenleme Kurumunun talebi üzerine, 14/3/2013 tarihli ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu, 18/4/2001 tarihli ve 4646 sayılı Doğal Gaz Piyasası Kanunu ve 4/12/2003 tarihli ve 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu hükümlerine göre elektrik ve doğal gaz piyasası faaliyetleri ile petrol iletim faaliyetleri için gerekli bulunan mera, yaylak ve kışlakların zorunlu hallerde ilgili müdürlük veya Genel Müdürlükten yatırım projesi, gerekçeli rapor, önlisans veya lisans, talep edilen alanın 1/5000 ölçekli harita üzerine işlenmiş vaziyet planı ve komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler ile tahsis amacı değişikliği yapılabilir.

Geri dönüşümlü yatırımlarda çalışmalara başlayabilmek için mera geri dönüşüm projesinin hazırlanması ve Komisyonca belirlenen teminatın yatırılması ve geri dönüşüm sözleşmesinin imzalanmış olması gerekir.

‘Önlisans’ belgesi ile tahsis amacı değişikliği valilikçe uygun görüldüğü taktirde yirmi yıllık ot bedelinin yatırıldığına dair dekont, Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) raporuna başvuru yapıldığına dair belge, geri dönüşüm projesinin hazırlanması ve teminatın yatırıldığına dair belgenin Komisyona sunulup geri dönüşüm sözleşmesi imzalandıktan sonra Hazine adına, vakıf meraları ise vakıf adına ‘önlisans süresince araziye fiili müdahale edilmez’ şerhi ile tescil edilir. Önlisans süresi sonunda üretim lisansının Komisyona sunulmaması durumunda tahsis amacı değişikliği iptal edilir.

‘Lisans’ belgesi ile tahsis amacı değişikliği valilikçe uygun görüldüğü taktirde yirmi yıllık ot bedeli yatırıldığına dair dekont, Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) olumlu veya gerekli değildir belgesi, geri dönüşüm projesinin hazırlanması ve teminat yatırıldığına dair belgeler Komisyona sunulup geri dönüşüm sözleşmesi imzalandıktan sonra Hazine adına vakıf meraları ise vakıf adına tescil yapılır.

Rüzgâr enerji santralleri/güneş enerji santrallerinin ölçüm istasyonu kurulması taleplerine, ölçüm süresince ot kayıp bedeli ve teminat bedeli alınması ile geri dönüşüm projesi hazırlanması şartıyla valilikçe izin verilebilir.

8) (Ek: RG-25/2/2011-27857) (Değişik cümle: RG-30/7/2020-31201) Jeotermal kaynaklı teknolojik seralar için ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde; jeotermal kaynak ruhsat sahası içerisinde kalan mera, yaylak ve kışlaklarda kurulacak jeotermal kaynaklı teknolojik seralar ile mera, yaylak ve kışlak alanları dışında bulunan jeotermal kaynağın teknolojik seralara taşınması veya iletilmesi için ihtiyaç duyulan yerlerin, zorunlu hallerde, ilgili müdürlük veya Genel Müdürlükten gerekçeli rapor, jeotermal kaynak kullanım izni veya ruhsat, talep edilen alanın 1/5000 ölçekli harita üzerine işlenmiş vaziyet planı, ÇED raporu, koruma alanları etüt raporu, jeotermal akışkanın kullanım sonrası nasıl uzaklaştırılacağına ilişkin belge, fizibilite raporu ile komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler ile tahsis amacı değişikliği yapılabilir.

Geri dönüşümlü yatırımlarda çalışmalara başlayabilmek için Komisyonca öngörülen teminatın yatırılması ve sözleşmenin imzalanmış olması gerekir.

9) (Ek: RG-25/2/2011-27857) Komisyon, köy ve belediyelerde küçük parçalı meraların toplulaştırma projelerini yaptırabilir veya uygulatabilir.

Toplulaştırma projeleri, 22/11/1984 tarihli ve 3083 sayılı Sulama Alanlarında Arazi Düzenlenmesine Dair Tarım Reformu Kanunu, 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ve 9/5/1985 tarihli ve 3202 sayılı Köye Yönelik Hizmetler Hakkında Kanun kapsamında yapılacak toplulaştırma için ihtiyaç duyulan yerlerde Bakanlar Kurulu kararı, 1/5000 ölçekli harita veya bu haritanın olmadığı durumlarda 1/25000 ölçekli harita,  toplulaştırma yapılacak alanların eski ve yeni durumlarını gösterir paftalar ve Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgeler ile birlikte toplulaştırma Bakanlıktan talep edilir. Bakanlıkça uygun görülen talepler, uygulanmak üzere valiliğe gönderilir.

10) (Ek: RG-30/10/2015-29517)   Bakanlar Kurulunca kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanı olarak ilan edilen alanlardan Kanun kapsamındaki mera, yaylak ve kışlak olarak tahsis edilmiş olan veya kadimden beri bu amaçla kullanılan arazilerin tahsis amacı değişiklik işlemleri Kanunun 14 üncü maddesi ve bu Yönetmeliğin 8 inci maddesi genel hükümlerine tabidir. Durumu ve sınıfı çok iyi veya iyi olan mera, yaylak ve kışlaklarda tahsis amacı değişikliği yapılamadığından, Bakanlar Kurulu kararı alınmadan önce oluşabilecek kamu zararını önlemek için öncelikle kentsel dönüşüm ve gelişim proje alanı olarak ilan edilmesi düşünülen alanın 1/5000 ölçekli haritası ile Mera Komisyonuna başvurularak uygun görüş alınmalıdır.

Tahsis amacı değişiklikleri müracaatlarında, Bakanlar Kurulu kararı ve ilgili kentsel dönüşüm ve gelişim alanı krokisi, belediye meclis kararı, kentsel dönüşüm ve gelişim alanı içerisinde kalan Kanun kapsamındaki taşınmazların, çevre parsellerini de gösterir kadastro tekniğine uygun 1/5000 ölçekli haritası ile komisyonca talep edilen diğer bilgi ve belgeler müracaat dosyasına eklenir.

Tahsis amacının valilikçe değiştirilmesini müteakip yirmi yıllık ot gelirinin yatırılması sağlanır. Ot bedeli yatırıldıktan sonra iki yıllık süre zarfında kesinleşmiş uygulama imar planının komisyona sunulması gerekmektedir. Bu süre zarfında söz konusu planların sunulmaması durumunda tahsis amacı değişikliği iptal edilir. İmar planlarının tahsis amacı değişikliğine uygun olarak kesinleşmesi durumunda söz konusu yerlerin tescilleri Hazine adına, vakıf meralarının tescilleri  ise vakıf adına yaptırılır.

11) (Ek: RG-3/5/2025-32889) 9/1/2002 tarihli ve 4737 sayılı Endüstri Bölgeleri Kanunu kapsamında ilan edilen endüstri bölgeleri, 26/6/2001 tarihli ve 4691 sayılı Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanunu kapsamında ilan edilen teknoloji geliştirme bölgeleri, 12/4/2000 tarihli ve 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanunu kapsamında kurulan organize sanayi bölgeleri ile ihtisas organize sanayi bölgeleri ve 6/6/1985 tarihli ve 3218 sayılı Serbest Bölgeler Kanunu kapsamında kurulan serbest bölgelerin kuruluş ve genişleme aşamalarında ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde aşağıdaki bilgi ve belgeler istenir:

Endüstri bölgeleri ve teknoloji geliştirme bölgeleri için ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişiklik taleplerinde; bölgelerin kurulması veya alan ilavesine dair Cumhurbaşkanı kararı ve eki kroki veya haritası, talep edilen parselleri ve çevre parselleri gösterir 1/1000 veya 1/5000 ölçekli harita ve koordinat değerli alan hesabı ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle başvuru yapılır.

Serbest bölgelerin kuruluş ve genişleme aşamalarında ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde; serbest bölgenin kuruluş veya genişlemesine Cumhurbaşkanı kararı ve eki kroki veya harita, talep edilen parselleri ve çevre parselleri gösterir 1/1000 veya 1/5000 ölçekli haritası ve koordinat değerli alan hesabı ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle başvuru yapılır.

Organize sanayi bölgeleri (OSB) kurulması için ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde; OSB Yer Seçim Komisyonu kararı ve krokisi, talep edilen parselleri ve çevre parselleri gösterir 1/1000 veya 1/5000 ölçekli haritası ve koordinat değerli alan hesabı ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle başvuru yapılır.

Talep valilikçe uygun görüldüğü taktirde OSB kuruluş onayı ve onaylı imar planları Komisyona sunulana kadar ‘araziye fiilen müdahale edilmemesi ve vasfının bozulmaması’ şerhi ile Hazine adına, vakıf meraları ise vakıf adına tescil edilir. OSB kuruluş onayı ve onaylı imar planının Komisyona sunulması için iki yıllık süre verilir. Bu süre içerisinde söz konusu belgeler ve onaylı imar planları Komisyona sunulması halinde tescildeki şerh kaldırılır. Aksi taktirde tahsis amacı değişikliği iptal edilir.

Tarıma dayalı ihtisas organize sanayi bölgelerinin kuruluşu veya genişletilmesi amacıyla ihtiyaç duyulacak yerler için tahsis amacı değişikliği talepleri için Tarım ve Orman Bakanlığı tarafından OSB Yer Seçim Komisyonu kararı ve krokisi, talep edilen parselleri ve çevre parselleri gösterir 1/1000 veya 1/5000 ölçekli harita ve koordinat değerli alan hesabı ile Komisyonca istenecek diğer bilgi ve belgelerle başvuru yapılır.

Endüstri bölgesi, ihtisas organize sanayi bölgesi, teknoloji geliştirme bölgesi ve serbest bölge kurulması veya genişletilmesi amacıyla yapılan tahsis amacı değişikliği taleplerinin Valilikçe uygun görülmesi halinde, müteakiben ‘Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) olumlu veya gerekli değildir belgesi ve onaylı imar planları Komisyona sunulana kadar araziye fiilen müdahale edilmemesi ve vasfının bozulmaması’ şerhi ile Hazine adına, vakıf meraları ise vakıf adına tescil edilir. Çevresel Etki Değerlendirme (ÇED) olumlu veya gerekli değildir belgesi ve onaylı imar planlarının Komisyona sunulması için iki yıllık süre verilir. Bu süre içerisinde söz konusu belgeler ve onaylı imar planlarının Komisyona sunulması halinde tescildeki şerh kaldırılır. Aksi taktirde tahsis amacı değişikliği iptal edilir.

12) (Ek: RG-3/5/2025-32889) 16/6/2005 tarihli ve 5369 sayılı Evrensel Hizmet Kanunu kapsamında Ulaştırma ve Altyapı Bakanlığı veya Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunca kurdurulacak veya 5/11/2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu kapsamında yetkilendirilmiş işletmeciler tarafından kurulacak veya kurdurulacak elektronik haberleşme altyapıları için ihtiyaç duyulan yerlerin tahsis amacı değişikliği taleplerinde; ilgili genel müdürlük/il müdürlüğünün talep yazısı, talep edilen alanın kadastro tekniğine uygun 1/1000 veya 1/5000 ölçekli haritası ve koordinat değerli alan hesabı, yatırımın vaziyet planı, talep edilen alanın kadastro paftasına işlenmiş haritası, Komisyonca talep edilecek diğer bilgi ve belgeler ile başvuru yapılır.

b) Geri dönüşüm sözleşmesi:

Talep uygun görüldüğü takdirde arama, işletme ruhsat sahipleri ve geri dönüşümü olan kamu yatırımı kapsamında başvuranlarla, bu Yönetmeliğin 7 nci maddesinde belirtilen usul ve esaslar çerçevesinde sözleşme yapılır.

Arama ve işletme ruhsat sahipleri ile kamu yatırımı kapsamındaki geri dönüşümü olan yatırımlarda yatırımı yapan kişi ve kurumlar, zarar verdiği alanları eski vasıf ve kapasitesine getirmek için Komisyonca belirlenecek teminatı yatırır ve sözleşmeyi imzalar.

Yatırımı yapan kişi ve kuruluşlar yirmi yıllık ot geliri ile öngörülen teminatları yatırmadan ve hazırlanan sözleşmeyi imzalamadan çalışmalara başlayamaz, başladığı takdirde verilen izinler veya tahsis amacı değişikliği iptal edilerek verdiği zararlar tazmin edilir. Tespit edilen ücretler yatırımı yapan kişi ve kuruluşlar tarafından Mera Gelirleri hesabına yatırılarak dekont Komisyona ibraz edilir. Söz konusu işlemler Hazine adına tescil işlemi gerçekleşmeden yerine getirilir. Ayrıca tahsis amacı değiştirilen yerlerin Hazine adına tescilleri şerhli olarak ruhsat süresince gerçekleştirilir. Komisyon yatırım süresi sonunda daha önce tahsis amacı değiştirilen yerlerle birlikte söz konusu yerlerin de yeniden mera özel siciline kaydının yapılmasını sağlar.

Yatırımı yapan kişi ve kuruluşlar tarafından belirtilen süre sonunda Komisyona bilgi verilir. Ruhsatın yenilenmesi talebinde aynı işlemler uygulanır.

Yatırımı yapan kişi ve kuruluşlar, talep edilen amaç için tahsis amacı değiştirilen yeri valiliğin bilgisi olmadan başka birine devredemez. Devrettiği zaman söz konusu alan özel sicile kaydedilmiş sayılır. Ancak devir alan kişi ve kurumlar noterde düzenlenecek taahhütname ve teminatlarını yatırmaları halinde devir alabilirler. Devir alan kişi ve kuruluşlar için ruhsat süresi aynı kalır.

Süresi biten teminat mektubu veya alınan teminat her yıl yenilenir. Alınan teminatın nakit olması durumunda teminat defterdarlıkta açılan emanet hesabına yatırılır.

Yatırımı yapan kişi ve kuruluşlar, sözleşmede belirtilen süre içinde işe başlar, aksi takdirde geçen süre ruhsat süresinden sayılır.

c) Tahsis amacının değiştirilmesi süresinin sona ermesi:

Tahsis amacı değişikliği arama izinleri, işletme ruhsatı ile kamu yatırımı kapsamında tahsis amacı değişikliği sonunda verilen iznin iptali ve bir ay içerisinde yenilenmemesi, sözleşme süresinin dolması, hak sahibinin vazgeçmesi veya hak sahibinin taahhütname veya sözleşme,  Kanun ve Yönetmelik hükümlerine uymadığının tespiti halinde Komisyonun uygun görüşü ile valilikçe iptal edilir. 

Ayrıca belirlenen yirmi yıllık ot geliri ve teminat altı ay içerisinde yatırılarak Hazine adına tescil gerçekleştirilir. Yirmi yıllık ot geliri ve teminat altı ay içerisinde yatırılmadığı takdirde söz konusu gelir güncelleştirilerek ek altı aylık süre verilir. Bu süre sonunda da yatırılmadığı takdirde tahsis amacı değişikliği iptal edilir. 

Tahsis amacı değişikliği talebine yönelik kullanılmayan yerlerle birlikte iki yıl içerisinde yatırım yapılmayan yerler özel sicile kaydedilir ve yirmi yıllık ot geliri özel gelir hesabına irat kaydedilir.

d)Yapılacak yapılar:

Ruhsat sahibi, arama ruhsatı süresince ruhsat aldığı alan içinde kalıcı yapı yapamaz. İşletme ruhsatı alan ruhsat sahibi ile geri dönüşümü olan kamu yatırımı kapsamında tahsis amacı değişikliği uygun görülen alanlarda, kurum ve kuruluşlar yapılacak işin gereği olan, geçici tesis yapılarını ancak Komisyonun uygun görüşü doğrultusunda Valilikten izin almak suretiyle yapabilir.

e)Tahsil edilecek bedeller:

Tahsis amacı değişikliği talebinde bulunan gerçek ve tüzel kişilerden, 4342 sayılı Mera Kanununun 14 üncü maddesinin birinci fıkrasının (e), (f), (g) bentleri ve vakıf meraları ile toprak muhafaza, sel ve taşkın kontrolü amacıyla yapılacak her türlü ağaçlandırma ve erozyon kontrolü çalışmaları ile ilgili tahsis amacı değişiklikleri hariç, tahsis amacı değiştirilen mera, yaylak ve kışlaklardan elde olunacak yirmi yıllık ot geliri esas alınarak, Komisyonca tespit edilecek miktarda alınacak ücret, tahsis amacının değiştirilmesinden sonra peşin olarak tahsil edilir. 

Arazide inceleme yapacak Komisyon ve teknik ekip üyelerinin 6245 sayılı Harcırah Kanunu gereği her türlü yol gideri ve gündelikleri ile Komisyonca uygun görülen diğer giderler talep sahiplerince karşılanır. Tahsis amacı değişikliği işlemlerinin başlatılabilmesi için sayılan giderler tahsil edilmelidir.

f) (Ek: RG-25/2/2011-27857) Denetim

Yatırım yapan kişi ve kuruluşlar, tahsis amacı değişikliği talebine uygun olarak yatırım yaptığını Komisyonuna bildirir. Teknik ekip, yatırımın amaca uygun olarak yapılıp yapılmadığını denetler. Geri dönüşüm sözleşmesi imzalanan yatırımlar, yatırımcının bu Yönetmelik ve sözleşme hükümlerine uygun çalışıp çalışmadığını tespit etmek amacıyla yılda bir kere teminatın yenilenmesinden bir ay önce il müdürlüklerince denetlenir.

Sınırların İşletilmesi

Madde 9 –

Tespit, tahdit ve tahsis edilen mera, yaylak ve kışlakların çevrelerine teknik esaslara uygun olarak, değiştirilmeyecek bir şekilde belirlenecek sinir işaretleri konulur. Bu sinir işaretlerinin yeri 1/5000 ölçekli haritalarda gösterilir.

Mera Araştırma Bölümlerinin Kurulması

Madde 10 –

Mera, yaylak ve kışlakların bakim, ıslah, koruma, kontrol ve uygun kullanımını sağlamak için araştırma, planlama, ıslah projeleri, otlatma zamanı, kullanma sistemi, koruma ve kontrol tedbirlerini tespit etmek ve yem bitkileri tarımı ile diğer yem kaynaklarını geliştirmek üzere; Üniversitelerde, Bakanlıkça uygun görülen yerlerde veya mevcut zirai araştırma enstitüleri bünyelerinde mera araştırma bölümleri kurulur ve mevcut bulunanlar yukarıdaki amaçlara hizmet edebilecek şekilde yeniden düzenlenebilir.

Mera Yönetim Birliklerinin Kuruluş, Çalışma Usul ve Esasları

Madde 11 –

(Değişik birinci fıkra: RG-25/04/2001-24383) Mera Yönetim Birlikleri köy veya belediyede oturan hayvancılıkla uğraşan çiftçiler arasından, mera, yaylak ve kışlaklar ile umuma ait çayır ve otlakların tespit, tahdit ve tahsis işlemleri tamamlandıktan sonra, seçimle belirlenen beş asil ve beş yedek üyeden oluşur. Ayrıca, köylerde muhtar, ziraat odası temsilcisi, belediyelerde çiftçi mallarını koruma başkanları ve ziraat odası başkanları, köy veya belediyede bulunan tarımsal ve çevre ile ilgili sivil toplum örgütü temsilcilerinden en fazla üyeye sahip ilk ikisinin göstereceği iki üye Mera Yönetim Birlikleri’nin doğal üyesidir. Üç yılda bir yapılacak olan genel kurul ile asil ve yedek üyeler yeniden belirlenir. Seçilen beş asil üye ile doğal üyeler kendi aralarında başkanlarını seçer. Oyların eşit olması halinde başkan kura ile belirlenir. Mazeretsiz olarak üst üste iki kez toplantıya katılmayan seçilmiş üyelerin üyelikleri düşer. Boşalan üyenin yerine, seçimle gelen ilk sıradaki yedek üye görev yapar. Ekonomik arazi büyüklüğü mevcut olmayan mera, yaylak, kışlak ve umuma ait otlak ve çayır alanları için Mera Yönetim Birlikleri kurulması zorunlu değildir.

Mera Yönetim Birlikleri her ay sonu çoğunlukla toplanır, yapılan çalışmaları değerlendirir. İhtiyaç duyulduğu zamanlarda üç üyenin talebi veya başkanın çağrısı ile Mera Yönetim Birlikleri olağanüstü toplanabilir. Mera Yönetim Birlikleri salt çoğunlukla toplanır ve katılımların salt çoğunluğu ile karar alır.

Alınan kararlar, karar defterine islenir ve üyelerce imzalanır.

Mera Yönetim Birliklerinin Görevleri

Madde 12 –

Mera Yönetim Birliklerinin görevleri aşağıda gösterilmiştir.

a) Mera Yönetim Birlikleri, Komisyon tarafından saptanan otlatma mevsiminin başlamasından en az on beş gün önce toplanır. Komisyonca belirlenen otlatma planlarının uygulanması ve verilen diğer görevleri görüşerek gerekli kararları alır ve bu kararları alışılmış araçlarla, yazılı ve sözlü olarak ilgililere duyurulur.

b) çayır, mera, yaylak ve kışlaklar için Komisyonca yapılan otlatma planlarının en iyi şekilde uygulanmasını sağlar.

c) çayır, mera, yaylak ve kışlakların bakim, ıslah çalışmalarını organize eder, bu alanların otlatma planlarına uygun otlatılmalarını kontrol eder.

d) çayır, mera, yaylak ve kışlaklardan elde edilecek ihtiyaç fazlası ürünlerin satılmasını, gelirlerinin köy sandığına veya belediye bütçesinde ayrı bir hesaba yatırılmasını sağlar.

e) Otlatma hakkında doğan gelirlerin yani otlatma ücretlerinin toplanması, köy sandığına veya belediye bütçesine ayrı bir hesaba yatırılmasını ve bunların mevzuata uygun olarak harcanmasını sağlar. Komisyonca belirlenecek ayni ve nakdi katkıların toplanarak mera ıslah ve geliştirme işlerinde kullanımını gerçekleştirir.

f) Köy veya belediyeye tahsis edilen mera, yaylak ve kışlakların bu Yönetmeliğin 9 uncu maddesinde belirtilen işaretlenmiş sınırların korunması, tecavüzlerin önlenmesi, bu tecavüzlerin ilgililere bildirilmesi ile yükümlüdür.

g) Mera, yaylak ve kışlakların, sınırlarının muhafazası, korunması, tecavüzlerin önlenmesi, ve benzeri hizmetler için görevlendirilen korucuları denetler.

h) Komisyonlarca Kanun ve bu Yönetmelik hükümlerine göre verilen görevlerin yerine getirilmesini sağlar.

Göçerlerin Mera Yaylak ve Kışlaklardan Yararlanma Usul ve Esasları

Madde 13 –

(Değişik: RG-29/11/2013-28836)

Göçerlerin mera, yaylak ve kışlaklardan yararlanmalarının esasları aşağıda belirtilmiştir:

a) Komisyon, göçerlerin talepleri ile mera, yaylak ve kışlakların tahsisleri ve mevcut durumlarını dikkate alarak kiralanacak mera, yaylak ve kışlakları belirler. Kiralamalardan yararlanma şartları ve başvuru zamanı gibi hususlar Bakanlıkça belirlenir.

b) Mera, yaylak ve kışlaklar otlatma mevsimi dikkate alınarak ihale ile göçerlere kiralanır. Kiralamada öncelik aynı il nüfusuna kayıtlı göçerlere verilir. Onların talepleri karşılandıktan sonra, başka il nüfusuna kayıtlı göçerlerin talepleri karşılanır.

c) Göçerler, kendilerine tahsis edilen alanlarda Komisyonca belirlenen otlatma planına uymakla yükümlüdürler.

d) Otlatma bedellerinin (Değişik ibare: RG-30/9/2021-31614) % 75’i köy sandığına veya belediyede açılacak hesaba gelir olarak kaydedilir. Kalan kısmı ise otlatma izni verildiğini belirten sözleşmenin yapılması sırasında mera gelirleri olarak genel bütçeye gelir kaydedilir. (Değişik üçüncü cümle: RG-30/9/2021-31614) Otlatma bedelinden köy sandığına veya belediyede açılacak hesaba gelir olarak kaydedilen tutarlar ilgili köy veya belediyelerde İl Mera Komisyonunca uygun görülen mera ıslah ve geliştirme işleri haricinde kullanılamaz.

e) Göçerler kendi aralarında birlik, kooperatif veya ortaklık şeklinde örgütlenmiş ise, kiralama talebi yönetim kurullarınca yapılır. Sözleşme yine aynı yönetim kurullarınca gerçekleştirilir. Ancak yönetim kurulları, bu konuda yetkili olduklarını belirtir belgeleri Komisyona sunmakla yükümlüdürler.

f) Göçerler tarafından kira bedelinin yapılan ihtira rağmen süresinde ödenmemesi ya da sözleşmede belirtilen diğer hususlara uyulmaması halinde, sözleşme tek taraflı olarak iptal edilir ve kiralanan alanlara ve teslim tutanağı ile teslim edilen tesislere zarar verilmiş ise, bu zarar kiracıdan tahsil edilir. Ayrıca Devlet İhale Kanununun 75 inci maddesi uyarınca Komisyonun talebi üzerine bulunduğu yer mülki amirince taşınmaz mal en geç on beş gün içinde tahliye ettirilerek Komisyona teslim edilir.

Kiracı tarafından ödenmeyen kira bedeli Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre tahsil edilir.

Aşırı Otlatmanın Önlenmesi

Madde 14 –

Mera, yaylak ve kışlağa, Komisyonca tahsis kararında belirtilen miktardan fazla hayvan sokulamaz. Köy ve belediyede bu miktardan fazla hayvan varsa, bu hayvanların yem ihtiyacı hayvan sahiplerince karşılanır, ayrıca Bakanlıkça, çiftçi katılımları temin edilerek, Yem Bitkileri Üretimini Geliştirme Projeleri hazırlanarak kaba yem üretimi teşvik edilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM 

Çeşitli ve Son Hükümler

Devlet İhale Kanununun Uygulanacağı Haller

Madde 15 –

Bu yönetmelik hükümlerine göre yapılacak, her türlü alım satım, kiralama, hizmet, mülkiyetin gayri ayni hak tesis ve taşıma işleri ile ihaleler 2886 sayılı Devlet İhale Kanununa göre gerçekleştirilir.

Talimat hazırlanması

Madde 16 –

Bakanlık, bu Yönetmeliğin uygulanmasını sağlamak, kolaylaştırmak, tamamlamak ya da açıklamak maksadıyla talimat çıkarmaya yetkilidir. 

Dönem raporları

Madde 17—

(Ek: RG-12/04/2005-25784) Bakanlık tarafından gönderilecek olan cetveller, belirlenecek tarihlerde İl Müdürlüklerince doldurularak istatistik amaçlı olarak Bakanlığa gönderilir.

Tahsis amacında değişiklik

EK MADDE 1 –

(Ek: RG-25/2/2011-27857) 

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3 üncü maddesine göre yapılacak olan tahsis amacı değişikliği talepleri, il müdürlüklerine yapılır.

Geçici Madde 1—

(Ek: RG-12/04/2005-25784) 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3 üncü maddesinde belirtilen yerlerin tahsis amacı değişikliği talepleri, bu Yönetmeliğin Resmî Gazete’de yayımı tarihinden itibaren en geç iki yıl içerisinde il müdürlüklerine yapılır.

Yürürlük

Madde 18(1) –

Sayıştay ve Maliye Bakanlığının görüşleri alınarak hazırlanan bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Madde 19(1) –

(Değişik: RG-29/11/2013-28836)

Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

____________________________

(1) 12/04/2005 tarihli ve 25784 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Yönetmelikle bu Yönetmeliğin 16 ncı maddesinden sonra gelmek üzere 17 nci madde eklenmiş ve diğer maddeler buna göre teselsül ettirilmiştir.

 

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin

Tarihi

Sayısı

31/7/1998

23419

Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazetelerin

Tarihi

Sayısı

1.          

30/9/2021

31614

2.          

3/5/2025

32889

 

ARAŞTIRMA VE GELİŞTİRME FAALİYETLERİNİN DESTEKLENMESİNE İLİŞKİN UYGULAMA VE DENETİM YÖNETMELİĞİ

31 Temmuz 2008 PERŞEMBE         Resmî Gazete     Sayı : 26953

YÖNETMELİK

Maliye Bakanlığı ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığından:

ARAŞTIRMA VE GELİŞTİRME FAALİYETLERİNİN DESTEKLENMESİNE İLİŞKİN UYGULAMA VE DENETİM YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 –

(1) Bu Yönetmeliğin amacı, 28/2/2008 tarihli ve 5746 sayılı Araştırma ve Geliştirme Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanunun uygulamasına ve denetimine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmelik, 12/4/1990 tarihli ve 3624 sayılı Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı Kurulması Hakkında Kanuna göre kurulan teknoloji merkezleri (teknoloji merkezi işletmeleri) ile Türkiye’deki Ar-Ge merkezleri, Ar-Ge ve yenilik projeleri, rekabet öncesi işbirliği projeleri ve teknogirişim sermayesine ilişkin destek ve teşviklere yönelik uygulama ve denetim usul ve esaslarını kapsar.

Dayanak

MADDE 3 –

(1) Bu Yönetmelik, 28/2/2008 tarihli ve 5746 sayılı Araştırma ve Geliştirme Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanunun 4 üncü maddesinin altıncı fıkrasına dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 –

(1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Araştırma ve geliştirme faaliyeti (Ar-Ge):

Araştırma ve geliştirme, kültür, insan ve toplumun bilgisinden oluşan bilgi dağarcığının artırılması ve bunun yeni süreç, sistem ve uygulamalar tasarlamak üzere kullanılması için sistematik bir temelde yürütülen yaratıcı çalışmaları, çevre uyumlu ürün tasarımı veya yazılım faaliyetleri ile alanında bilimsel ve teknolojik gelişme sağlayan, bilimsel ve teknolojik bir belirsizliğe odaklanan, çıktıları özgün, deneysel, bilimsel ve teknik içerik taşıyan faaliyetleri,

b) Ar-Ge merkezi:

Dar mükellef kurumların Türkiye’deki işyerleri dâhil, kanunî veya iş merkezi Türkiye’de bulunan sermaye şirketlerinin; organizasyon yapısı içinde ayrı bir birim şeklinde örgütlenmiş, münhasıran yurt içinde araştırma ve geliştirme faaliyetlerinde bulunan ve en az 50 tam zaman eşdeğer Ar-Ge personeli istihdam eden, yeterli Ar-Ge birikimi ve yeteneği olan birimleri,

c) Ar-Ge personeli:

Ar-Ge faaliyetlerinde doğrudan görevli araştırmacı ve teknisyenleri;

1) Araştırmacı:

Ar-Ge faaliyetleri ile yenilik tanımı kapsamındaki projelerde, yeni bilgi, ürün, süreç, yöntem ve sistemlerin tasarım veya oluşturulması ve ilgili projelerin yönetilmesi süreçlerinde yer alan en az lisans mezunu uzmanları,

2) Teknisyen:

Mühendislik, fen ve sağlık bilimleri alanlarında yüksek öğrenim görmüş ya da meslek lisesi veya meslek yüksek okullarının teknik fen ve sağlık bölümlerinden mezun, teknik bilgi ve deneyim sahibi kişileri,

ç) Ar-Ge projesi:

Amacı, kapsamı, genel ve teknik tanımı, süresi, bütçesi, özel şartları, diğer kurum, kuruluş, gerçek ve tüzel kişilerce sağlanacak aynî ve/veya nakdî destek tutarları, sonuçta doğacak fikrî mülkiyet haklarının paylaşım esasları tespit edilmiş ve Ar-Ge faaliyetlerinin her safhasını belirleyecek mahiyette ve bilimsel esaslar çerçevesinde hazırlanan projeyi,

d) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu:

Ar-Ge merkezi ve rekabet öncesi işbirliği projelerinin değerlendirme ve denetimini yapmak üzere 14 üncü maddeye göre oluşturulan ve sekreteryasını Sanayi ve Ticaret Bakanlığının yürüteceği Değerlendirme ve Denetim Komisyonunu,

e) Destek personeli:

Ar-Ge faaliyetlerine katılan veya bu faaliyetlerle doğrudan ilişkili yönetici, teknik eleman, laborant, sekreter, işçi ve benzeri personeli,

f) Girişimci:

Teknogirişim sermayesi desteğinden faydalanmak üzere, ilgili merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresine başvuran ve örgün öğrenim veren üniversitelerin herhangi bir lisans programından bir yıl içinde mezun olabilecek durumdaki öğrenci, yüksek lisans veya doktora öğrencisi ya da lisans, yüksek lisans veya doktora derecelerinden birini ön başvuru tarihinden en çok beş yıl önce almış kişileri,

g) İşletme:

12/4/1990 tarihli ve 3624 sayılı Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı Kurulması Hakkında Kanun kapsamında desteklenen teknoloji geliştirme merkezleri ile 5746 sayılı Kanun kapsamındaki destek ve teşvik unsurlarından yararlanabilecek gerçek ve tüzel kişileri,

ğ) Kamu kurum ve kuruluşları:

Kuruluş kanunlarında Ar-Ge ve/veya yenilik faaliyetlerini destekleme görevi verilen ve yılı bütçelerinde bu amaçla konulmuş ödeneği bulunan kurum ve kuruluşları,

h) Kamu personeli:

Kamu personeline ait özlük haklarına sahip olmayanlardan geçici olarak ve proje süresiyle sınırlı olarak istihdam edilenler hariç olmak üzere, 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununun eki I, II, III ve IV sayılı cetvellerde yer alan kamu idarelerinde, il özel idareleri ve belediyeler ile bunlara bağlı kuruluşlarda, üyelerinin tamamı köylerden oluşan birlikler dışındaki mahallî idare birliklerinde, döner sermayeli kuruluşlarda, kanunla kurulan fonlarda, kefalet sandıklarında, kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı ortaklıkları ile sermayesinin yarısından fazlası kamuya ait kuruluşlarda, 5018 sayılı Kanun kapsamı dışındaki özel bütçeli kamu idarelerinde çalışan memurlar ile diğer kamu görevlileri ve diğer personeli,

ı) Kanun:

28/2/2008 tarihli ve 5746 sayılı Araştırma ve Geliştirme Faaliyetlerinin Desteklenmesi Hakkında Kanunu,

i) KOSGEB:

Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığını,

j) Rekabet öncesi işbirliği projeleri:

Birden fazla kuruluşun; ölçek ekonomisinden yararlanmak suretiyle yeni süreç, sistem ve uygulamalar tasarlayarak verimliliği artırmak ve mevcut duruma göre daha yüksek katma değer sağlamak üzere, rekabet öncesinde ortak parça veya sistem geliştirmek ya da platform kurabilmek amacıyla yürütecekleri, Ar-Ge faaliyetlerine yönelik olarak yapılan ve fizibiliteye dayanan işbirliği anlaşması kapsamında, bilimsel ve teknolojik niteliği olan projeleri,

k) Teknoloji merkezleri (Teknoloji merkezi işletmeleri):

12/4/1990 tarihli ve 3624 sayılı Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı Kurulması Hakkında Kanun kapsamında üniversite ve araştırma merkezlerinin imkânlarından yararlanarak yeni ve ileri teknolojiye dayalı bilgilerin derlendiği, değerlendirildiği, geliştirildiği ve uygulamaya yönelik üretime hazır hâle getirilerek işletmelerin kullanımına sunulmak için kurulan veya kurdurulan Ar-Ge ve yenilik projesi sahibi işletmelerin, KOSGEB teknoloji geliştirme ve yenilik destekleri kapsamında desteklendiği teknoloji geliştirme merkezlerini (TEKMER),

l) Teknogirişim sermayesi:

Örgün öğrenim veren üniversitelerin herhangi bir lisans programından bir yıl içinde mezun olabilecek durumdaki öğrenci, yüksek lisans veya doktora öğrencisi ya da lisans, yüksek lisans veya doktora derecelerinden birini ön başvuru tarihinden en çok 5 yıl önce almış kişilerin, teknoloji ve yenilik odaklı iş fikirlerini, desteği veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idareleri tarafından desteklenmesi uygun bulunan bir iş planı çerçevesinde, katma değer ve nitelikli istihdam yaratma potansiyeli yüksek teşebbüslere dönüştürebilmelerini teşvik etmek için yapılan sermaye desteğini,

m) TÜBİTAK:

Türkiye Bilimsel ve Teknolojik Araştırma Kurumunu,

n) Yenilik:

Sosyal ve ekonomik ihtiyaçlara cevap verebilen, mevcut pazarlara başarıyla sunulabilecek ya da yeni pazarlar yaratabilecek; yeni bir ürün, hizmet, uygulama, yöntem veya iş modeli fikriyle oluşturulan süreçleri ve süreçlerin neticelerini, ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Ar-Ge ve Yenilik Faaliyetlerine İlişkin Hususlar, İndirim, İstisna, Destek ve Teşvik Unsurları

Ar-Ge ve yenilik faaliyetleri

MADDE 5 –

(1) Yapılan bir harcamanın Ar-Ge indirimine konu edilebilmesi için bu harcamanın Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamında yapılmış olması gerekir. Ar-Ge ve yenilik faaliyetleri; kültür, insan ve toplumun bilgisinden oluşan bilgi dağarcığının artırılması ve bunun yeni süreç, sistem ve uygulamalar tasarlamak üzere kullanılması amacıyla sistematik bir temelde yaratıcı çalışmalar yürütmek suretiyle alanında bilimsel ve teknolojik gelişme sağlayan, bilimsel ve teknolojik bir belirsizliğe odaklanan, çıktıları özgün, deneysel, bilimsel ve teknik içerik taşıyan çevre uyumlu ürün tasarımı ve yazılım faaliyetleri dâhil olmak üzere yenilik süreçlerini de içeren faaliyetlerdir.

Ar-Ge ve yenilik sayılmayan faaliyetler

MADDE 6 –

(1) Aşağıda sayılan faaliyetler, bu Yönetmeliğin uygulanmasında Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamında değerlendirilmez:

a) Pazarlama faaliyetleri, piyasa taramaları, pazar araştırması ya da satış promosyonu,

b) Kalite kontrol,

c) Sosyal bilimlerdeki araştırmalar,

ç) Petrol, doğalgaz, maden rezervleri arama ve sondaj faaliyetleri,

d) İlaç üretim izni öncesinde en az 2 aşaması yurt içinde gerçekleştirilmeyen klinik çalışmalar ile üretim izni sonrasında gerçekleştirilen klinik çalışmalar,

e) Bir Ar-Ge projesi kapsamında olmaksızın icat edilmiş ya da mevcut geliştirilmiş süreçlerin kullanımı,

f) 5 inci maddede sayılan amaçlara yönelik olmayan şekil, renk, dekorasyon ve benzeri estetik ve görsel değişiklikleri içeren biçimsel değişiklikler,

g) Programlama dilleri ile işletim sistemleri hariç olmak üzere internet sitelerinin ve benzerlerinin hazırlanmasına yardımcı mevcut yazılımların kullanılması suretiyle yapılan yazılım geliştirme faaliyetleri,

ğ) Yazılımlara ilişkin, bilimsel ve/veya teknolojik ilerlemeler veya teknolojik belirsizliklerin çözülmesini içermeyen olağan ve tekrarlanan faaliyetler,

h) İlk kuruluş aşamasında kuruluş ve örgütlenmeyle ilgili araştırma giderleri,

ı) Ar-Ge ve yenilik faaliyetleriyle geliştirilen ürüne veya sürece ilişkin fikrî mülkiyet haklarının edinimi dışında bu hakların korunmasına yönelik çalışmalar,

i) Numune verilmek amacıyla prototiplerden kopyalar çıkarılıp dağıtılması ve reklâm amaçlı tüketici testleri,

j) Üretim ve üretim altyapısına yönelik yapılan yatırım faaliyetleri, ticari üretimin planlanması ve seri üretim sürecine ilişkin harcamalar,

k) Bir Ar-Ge projesi kapsamında olmaksızın yeni süreç, sistem veya ürün ortaya konulmasına hizmet etmeyen doğrudan veya gömülü teknoloji transferi.

Ar-Ge ve yenilik harcamalarının kapsamı

MADDE 7 –

(1) Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamında değerlendirilen harcamalar aşağıda yer almaktadır:

a) İlk madde ve malzeme giderleri:

1) Her türlü doğrudan ilk madde, yardımcı madde, işletme malzemesi, ara mamul, yedek parça, prototip ve benzeri giderler ile 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununa göre amortismana tabi tutulması mümkün olmayan maddi kıymetlerin iktisabına ilişkin giderleri kapsar.

2) Hammadde ve diğer malzeme stoklarından Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde fiilen kullanılan kısma ilişkin maliyetler Ar-Ge ve yenilik harcaması kapsamındadır. Bu nedenle, henüz Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde kullanılmamış olan hammadde ve diğer malzemelere ilişkin maliyet tutarlarının stok hesaplarında; kullanılan, satılan ya da elden çıkarılanların da stok hesaplarından mahsup edilmek suretiyle izlenmesi gerekir.

b) Amortismanlar:

1) Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinin yürütülmesi amacıyla iktisap edilen amortismana tabi iktisadi kıymetler için ayrılan amortismanlardan oluşur.

2) Ar-Ge ve yenilik faaliyeti dışında başka faaliyetlerde de kullanılan makine ve teçhizata ilişkin amortismanlar, bunların Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde kullanıldığı gün sayısına göre hesaplanır.

c) Personel giderleri:

1) Kanun kapsamında gerçekleştirilen Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinin yürütülmesi amacıyla çalıştırılan Ar-Ge personeliyle ilgili olarak tahakkuk ettirilen ücretler ile bu mahiyetteki giderlerdir.

2) Tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşmamak üzere, Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine katılan ve bu faaliyetlerle doğrudan ilişkili destek personelinin ücretleri ile bu mahiyetteki giderler de personel gideri kapsamındadır.

3) Kısmi çalışma hâlinde, personelin Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine ayırdığı zamanın toplam çalışma zamanına oranı dikkate alınmak suretiyle bulunan ücret tutarları, Ar-Ge ve yenilik harcaması olarak dikkate alınır.

ç) Genel giderler:

1) Münhasıran Ar-Ge merkezlerinin elektrik, su, gaz, bakım-onarım, haberleşme, nakliye giderleri ile bu merkezlerde kullanılan makine ve teçhizata ilişkin bakım ve onarım giderleri gibi bu merkezlerde yürütülen faaliyetin devamlılığını sağlamak için yapılan giderleri kapsar.

2) Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine ilişkin sigorta giderleri, kitap, dergi ve benzeri bilimsel yayınlara ait giderler de bu kapsamdadır. Ancak, büro ve kırtasiye gibi sarf malzemelerine ilişkin giderler bu kapsamda değerlendirilmez.

3) Bu giderlerin, Ar-Ge ve yenilik harcaması olarak değerlendirilebilmesi için Ar-Ge merkezinde fiilen kullanıldığının tespit ve tevsik edilmesi gerekmektedir. Çeşitli kıstaslara göre genel işletme giderleri üzerinden hesaplanacak paylar bu kapsamda değerlendirilmez.

d) Dışarıdan sağlanan fayda ve hizmetler:

Normal bakım ve onarım giderleri hariç olmak üzere, Ar-Ge ve yenilik faaliyetleriyle ilgili olarak işletme dışında yerli veya yabancı diğer kurum ve kuruluşlardan mesleki veya teknik destek alınması veya bunlara yaptırılan analizlerle ilgili olarak yapılan ödemelerle, bu mahiyetteki diğer ödemelerdir. Bu şekilde alınan danışmanlık hizmeti ve diğer hizmet alımlarına ilişkin harcamalar Ar-Ge ve yenilik harcaması kapsamında gerçekleştirilen toplam harcama tutarının %20’sini geçemez.

e) Vergi, resim ve harçlar:

Doğrudan Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine ilişkin olan ve 31/12/1960 tarihli ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu ile 13/6/2006 tarihli ve 5520 sayılı Kurumlar Vergisi Kanununa göre gelir veya kurumlar vergisi matrahının tespitinde gider olarak dikkate alınabilen vergi, resim ve harçları kapsar. Doğrudan Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinin yürütüldüğü taşınmazlar için ödenen vergiler, Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde kullanılmak üzere ithal edilen mallarla ilgili gümrük vergileri ile benzeri vergi, resim ve harçlar bu kapsamdadır.

(2) Rekabet öncesi işbirliği projelerinde, işbirliğini oluşturan kuruluşlarca bu işbirliğine ait özel hesaba aktarılan tutarlar, birinci fıkrada sayılan harcamalar kapsamında olmak şartıyla, harcamanın yapıldığı dönemde katkı sağlayan kuruluşların Ar-Ge ve yenilik harcaması olarak kabul edilir.

Ar-Ge indirimi uygulama esasları

MADDE 8 –

(1) Teknoloji merkezi işletmelerinde, Ar-Ge merkezlerinde, kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar tarafından veya uluslararası fonlarca desteklenen Ar-Ge ve yenilik projeleri ile rekabet öncesi işbirliği projelerinde ve teknogirişim sermaye desteklerinden yararlanan işletmelerce gerçekleştirilen Ar-Ge ve yenilik harcamalarının tamamı 31/12/2023 tarihine kadar Kurumlar Vergisi Kanununun 10 uncu maddesine göre kurum kazancının ve Gelir Vergisi Kanununun 89 uncu maddesi uyarınca ticari kazancın tespitinde indirim konusu yapılır.

(2) 500 ve üzerinde tam zaman eşdeğer Ar-Ge personeli istihdam eden Ar-Ge merkezlerinde o yıl yapılan Ar-Ge ve yenilik harcamasının bir önceki yıla göre artışının yarısı kurum kazancı veya ticari kazancın tespitinde ayrıca indirim konusu yapılır. Bir işletmenin ayrı yerleşkelerde kurulmuş birden çok Ar-Ge merkezi bulunması hâlinde, işletmenin toplam Ar-Ge personeli sayısı, bu merkezlerde çalışan Ar-Ge personelinin toplamı olarak dikkate alınır.

(3) Kanun kapsamında Ar-Ge indiriminden yararlananlar, Gelir Vergisi Kanununun 89 uncu maddesinin (9) numaralı bendi ile Kurumlar Vergisi Kanununun 10 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi hükmünden ayrıca yararlanamazlar.

(4) Hesaplanan Ar-Ge indirimi, yıllık gelir ya da kurumlar vergisi beyannameleri ile geçici vergi beyannamelerinin ilgili satırına yazılır.

(5) İlgili dönemde kazancın yetersizliği nedeniyle indirim konusu yapılamayan Ar-Ge indirimi tutarı sonraki hesap dönemlerine devredilir. Devredilen tutarlardan Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten sonraki dönemlere ait olanlar, takip eden yıllarda Vergi Usul Kanununa göre her yıl belirlenen yeniden değerleme oranında artırılarak dikkate alınır.

(6) Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamındaki harcamalar ayrıca, Vergi Usul Kanununa göre aktifleştirilmek suretiyle amortisman yoluyla itfa edilir.

(7) Projelerin tamamlanmasına zorunlu nedenlerle imkân kalmaması veya projenin başarısızlıkla sonuçlanması nedeniyle iktisadi kıymet oluşmaması hâllerinde, Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamında yapılan ve önceki yıllarda aktifleştirilmiş olan tutarlar doğrudan gider yazılır.

(8) Tamamlanmamış Ar-Ge ve yenilik projesinin devredilmesi hâlinde, devri gerçekleştiren işletmelerce aktifleştirilen tutarlar kazanç tutarının tespitinde maliyet unsuru olarak dikkate alınır. Ar-Ge ve yenilik projesini devralan işletmelerce devir tarihinden sonra proje kapsamında yapılan harcamalar Ar-Ge indirimine konu olur. Projenin devri için ayrıca bir bedel ödenmişse, bu bedel Ar-Ge indirimine konu edilemez.

(9) Tamamlanmış bir Ar-Ge ve yenilik projesinin devredilmesi durumunda, Ar-Ge ve yenilik projesini devralan işletme Ar-Ge indiriminden yararlanamaz.

(10) Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine ilişkin olarak kamu kurum ve kuruluşları, kanunla kurulan vakıflar ile uluslararası fonlardan alınan destekler özel bir fon hesabında tutulur. Bu fonda yer alan tutarlar, Gelir Vergisi Kanunu ve Kurumlar Vergisi Kanununa göre vergiye tabi kazancın tespitinde gelir, Ar-Ge indirimi tutarının tespitinde Ar-Ge harcaması olarak dikkate alınmaz. Bu şekilde sağlanan karşılıksız fonlardan yapılan harcamalar, yapıldığı yere göre doğrudan gider ya da amortismana tabi iktisadi kıymet olarak muhasebeleştirilir.

(11) Ar-Ge ve yenilik harcamalarının, işletmelerin diğer faaliyetlerine ilişkin harcamalarından ayrılarak, Ar-Ge indiriminin doğru hesaplanmasına imkân verecek şekilde muhasebeleştirilmesi zorunludur.

Ar-Ge indiriminin uygulamasında izlenecek yöntem

MADDE 9 –

(1) Ar-Ge indiriminden yararlanacak işletmeler, yıllık gelir veya kurumlar vergisi beyannamesi ekinde aşağıda belirtilen belgeleri bağlı bulunulan vergi dairesine verirler. Bu belgelerin, Ar-Ge ve yenilik projeleriyle teknogirişim sermayesi desteğinden yararlanan işletmeler için destek veren kamu kurumu, kuruluşu, idaresi veya kanunla kurulan vakıf; Ar-Ge merkezleri ile rekabet öncesi işbirliği projeleri için başvuru yapılan kamu kurumu; teknoloji merkezi işletmeleri için Teknoloji Merkezi Müdürlüğü; Türkiye’nin antlaşmalarla taraf olduğu ikili ya da çok taraflı uluslararası Ar-Ge işbirliği programları fonlarından malî olarak desteklenen Ar-Ge ve yenilik projeleri için ise TÜBİTAK tarafından onaylanmış olması gerekir.

a) Kanun kapsamında ilk defa Ar-Ge indiriminden yararlanacak olan Ar-Ge merkezlerinden “Ar-Ge Merkezi Belgesi”; proje esaslı Ar-Ge indiriminden yararlanacak olanlardan ise teknik kuruluşlarca düzenlenmiş olan “Ar-Ge ve Yenilik Projesi Değerlendirme Raporu” veya “Rekabet Öncesi İşbirliği Projesi Değerlendirme ve Denetim Komisyonu Kararı” veyahut proje sözleşmesi istenir. Ancak, Ar-Ge Merkezi Belgesini veya Ar-Ge ve Yenilik Projesi Değerlendirme Raporunu daha önce vergi dairesine vermiş olup aynı kapsamda Ar-Ge indirimine devam eden işletmelerden, izleyen vergilendirme dönemlerinde bu belgelerin yeniden ibrazı istenmez.

b) Ar-Ge ve yenilik projesi veya projeleri ile rekabet öncesi işbirliği projesi veya projelerinin, teknogirişim sermayesinden yararlanan işletmeler için desteği veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresince onaylanmış bulunan proje sözleşmesi ve eki iş planının, Ar-Ge merkezleri ile teknoloji merkezi işletmelerinde yürütülen Ar-Ge ve yenilik projelerinin hangi aşamada bulunduğu, bu projelerin veya iş planının uygulama durumuna ilişkin belgeler,

c) Ar-Ge indirimine konu olan harcamaların ana gruplar itibarıyla yıllık tutarları ve ayrıntılı dökümünü gösteren liste,

ç) Ar-Ge merkezleri, teknoloji merkezi işletmeleri, Ar-Ge ve yenilik projeleri ile rekabet öncesi işbirliği projeleri ve teknogirişim sermaye desteğinden yararlanan işletmelerde çalışanların projeler itibarıyla sayıları ve nitelikleri, bu personelin projelerde görev aldığı süreler, ücretleri, kesilen ve istisna edilen vergi tutarlarını gösteren liste,

d) Dışarıdan alınan danışmanlık, ekspertiz ve benzeri hizmetlere ilişkin olarak, hizmet sağlayan kişi/kurum adı, T.C. kimlik no/vergi kimlik numarası, alınan hizmetin mahiyeti, fatura tarihi ve numarası, tutarı, stopaj ve KDV tutarına ilişkin liste.

(2) Ar-Ge merkezlerinde ve rekabet öncesi işbirliği projelerinde Ar-Ge indiriminin uygulanabilmesi için birinci fıkrada belirtilen belgeleri de içeren yeminli malî müşavir tasdik raporunun ilgili mevzuatta belirtilen süre içinde bağlı bulunulan vergi dairesine verilmesi zorunlu olup, Ar-Ge merkezleri ve rekabet öncesi işbirliği projeleri için yukarıda sayılan belgelerin beyannameyle birlikte ayrıca verilmesi istenilmez.

(3) Ar-Ge indirimine ilişkin birinci fıkrada belirtilen belgelere tam tasdik raporu ekinde yer verilmiş olması durumunda, Ar-Ge indirimine ilişkin olarak ayrıca tasdik raporu düzenlenmesine gerek bulunmamaktadır.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Gelir Vergisi Stopajı Teşviki ve Sigorta Primi Desteği Uygulaması

Gelir vergisi stopajı teşviki uygulaması

MADDE 10 –

(1) Teknoloji merkezi işletmelerinde, Ar-Ge merkezlerinde, kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar tarafından veya uluslararası fonlarca desteklenen ya da TÜBİTAK tarafından yürütülen Ar-Ge ve yenilik projeleri ile rekabet öncesi işbirliği projelerinde ve teknogirişim sermaye desteklerinden yararlanan işletmelerde çalışan Ar-Ge ve destek personelinin; bu çalışmaları karşılığında elde ettikleri ücretlerinin doktoralı olanlar için %90’ı, diğerleri için %80’i gelir vergisinden müstesnadır. Bu istisnanın hesaplanmasında, bu kapsamdaki personelin fiilen Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine ayırdıkları zamanın toplam çalışma zamanına oranı dikkate alınır.

(2) Gelir vergisi istisnasından yararlanacak olan destek personelinin tam zaman eşdeğeri sayısı, toplam tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşamaz. Küsuratlı sayılar tama iblağ edilir. Destek personelinin toplam tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşması hâlinde, brüt ücreti en az olan destek personelinin ücretinden başlamak üzere istisna uygulanır. Brüt ücretlerin aynı olması hâlinde, ücretine gelir vergisi istisnası uygulanacak destek personeli işverence belirlenir.

(3) Birinci fıkra kapsamında belirtilen projelerde görev alan ve/veya işletmelerde çalışan kamu personeli belirtilen istisnadan yararlanamaz.

(4) Teşvik uygulamasında, istisna, Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamında çalışmaya ilişkin ücret matrahına uygulanır ve sadece vergiye tabi ücret üzerinden tevkif edilen tutar muhtasar beyannameye yansıtılır. Muhtasar beyanname ekinde, istisnadan yararlandırılan ücretlilere ilişkin olarak içeriği Maliye Bakanlığınca belirlenecek olan bildirim işverenlerce doldurulur ve bağlı bulunulan vergi dairesine verilir.

(5) Kanun kapsamında gelir vergisi istisnasından yararlanan personel için 29/1/2004 tarihli ve 5084 sayılı Yatırımların ve İstihdamın Teşviki ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanunun aynı mahiyetteki hükümlerinden aynı vergilendirme dönemi içinde ayrıca yararlanılamaz. Ancak, Ar-Ge ve destek personeli dışında kalan personel ile tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşan tam zaman eşdeğer destek personeli için gerekli şartların taşınması hâlinde, 5084 sayılı Kanunda öngörülen destek ve teşvik unsurlarından yararlanılabilir.

Sigorta primi desteği uygulaması

MADDE 11 –

(1) Kamu personeli hariç olmak üzere, teknoloji merkezi işletmelerinde, Ar-Ge merkezlerinde, kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar tarafından veya uluslararası fonlarca desteklenen ya da TÜBİTAK tarafından yürütülen Ar-Ge ve yenilik projeleri ile rekabet öncesi işbirliği projelerinde ve teknogirişim sermaye desteklerinden yararlanan işletmelerde çalışan Ar-Ge personeli ile destek personelinin, 5 inci madde kapsamındaki çalışmaları nedeniyle elde ettikleri ücretleri üzerinden hesaplanan sigorta primi işveren hissesinin yarısı; 26/6/2001 tarihli ve 4691 sayılı Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanununun geçici ikinci maddesi uyarınca ücreti gelir vergisinden istisna tutulmuş fiilen çalışan personelin gelir vergisi istisnasının uygulandığı sürece gelir vergisinden istisna tutulan ücretleri üzerinden hesaplanan sigorta primi işveren hissesinin yarısı, beş yılı aşmamak üzere Maliye Bakanlığı bütçesine konulacak ödenekten karşılanır.

(2) İşveren hissesi sigorta primi desteğinden yararlanacak olan destek personelinin tam zaman eşdeğer sayısı toplam tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşamaz. Küsuratlı sayılar tama iblağ edilir. Destek personelinin toplam tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşması hâlinde, brüt ücreti en az olan destek personelinin ücretinden başlamak üzere sigorta primi işveren hissesi teşviki uygulanır. Brüt ücretlerin aynı olması hâlinde, sigorta primi işveren hissesi teşviki uygulanacak destek personeli işverence belirlenir.

(3) Sigorta primi işveren hissesi desteğinden yararlanılabilmesi için teknoloji merkezi işletmelerinin TEKMER müdürlüğünden, kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar tarafından desteklenen Ar-Ge ve yenilik projelerinde desteği veren kamu kurum/kuruluşu veya kanunla kurulan vakıftan, uluslararası fonlarca desteklenen ya da TÜBİTAK tarafından yürütülen Ar-Ge ve yenilik projeleri için TÜBİTAK’tan, Ar-Ge merkezleri ile rekabet öncesi işbirliği projeleri için Sanayi ve Ticaret Bakanlığından, teknogirişim sermaye desteği alan işletmeler için merkezî yönetim kapsamındaki kamu idarelerinden, Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanunu kapsamında ücreti gelir vergisinden istisna tutulan personel çalıştıran işverenlerin, sigortalının bölgede fiilen çalışıp çalışmadığını denetlemekle yükümlü yönetici şirketten alacakları belgeyle işyerinin bağlı bulunduğu Sosyal Güvenlik (Devredilen SSK) İl Sigorta Müdürlüğüne yazılı olarak müracaat etmeleri şarttır.

(4) İşveren hissesi sigorta prim desteğinden, Kanunda aranılan şartların taşındığına ve bu Yönetmeliğin ilgili maddeleri gereğince destekten yararlanmaya hak kazanıldığına ilişkin ilgili kurum, kuruluş veya denetimle görevli şirket tarafından düzenlenen belgenin alındığı tarihten itibaren yararlanılır.

(5) İşverenlerin, işveren hissesi sigorta prim desteğinden yararlanabilmeleri için kapsama giren sigortalıların çalışmalarına ilişkin aylık prim ve hizmet belgelerini yasal süresi içinde Sosyal Güvenlik (Devredilen SSK) İl Sigorta Müdürlüğüne vermeleri zorunludur. Söz konusu belgenin yasal süresi dışında verilmesi hâlinde, Kanunda belirtilen sigorta primi işveren hissesi desteğinden yararlanılamaz ve bu belgelerdeki sigorta primlerinin sigortalı ve işveren hisselerinin tümü işverenlerden tahsil edilir.

(6) Kapsama giren sigortalılara ilişkin aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süresi içinde verilmesi hâlinde, tahakkuk eden sigorta primi işveren hissesinin yarısı ile sigortalı hissesinin işverenlerce ödenip ödenmediğine bakılmaksızın, sigorta primi işveren hissesinin diğer yarısı Maliye Bakanlığı bütçesine konulacak ödenekten karşılanır.

(7) Sigorta primi işveren hissesi desteğinin hesaplanmasında, bu kapsamdaki personelin fiilen Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerine ayırdıkları zamanın, toplam çalışma zamanına oranı dikkate alınır.

(8) Kapsama giren personelin ay içindeki çalışmalarının tamamının Ar-Ge ve yenilik faaliyetleriyle ilgili olması hâlinde hak kazanılmış hafta tatili ve yıllık ücretli izin süreleri de bu kapsamda değerlendirilir. Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde kısmi zamanlı olarak çalışan personelin hak kazanılmış hafta tatili ve yıllık ücretli izin süreleri sigorta primi işveren hissesi desteği uygulamasında dikkate alınmaz.

(9) İşveren hissesi sigorta prim desteği, kapsama giren her bir personel için Kanunda sayılan şartları taşımaları kaydıyla, Kanuna göre Sosyal Güvenlik Kurumuna ilk defa bildirilmeye başlanılan tarihten itibaren beş yılı aşmamak üzere uygulanır. Destekten yararlanılmaya başlanıldıktan sonra herhangi bir sebeple çalışmaya ara verilmesi veya destekten yararlanılmaya başlanıldıktan sonra işten ayrılıp aynı işe tekrar başlanılması ya da Kanun kapsamına giren başka bir işyerinde çalışmaya başlanılması bu süreyi uzatmaz.

(10) Kanun kapsamında sigorta primi işveren hissesi desteğinden yararlanılan sigortalılardan dolayı ayrıca, 5084 sayılı Kanunun değişik 4 üncü maddesi ve 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 30 uncu maddesinde öngörülen sigorta primi işveren hissesi desteğinden yararlanılamaz. Ancak, Ar-Ge ve destek personeli dışında kalan personel ile tam zamanlı Ar-Ge personeli sayısının %10’unu aşan tam zaman eşdeğer destek personeli için gerekli şartların taşınması hâlinde, 5084 ve 4857 sayılı kanunlarda öngörülen sigorta primi işveren hissesi desteğinden yararlanılabilir.

(11) İşveren hissesi sigorta prim desteğinden yararlanan işyerlerinin, Sosyal Güvenlik Kurumunun denetim ve kontrolle görevli memurlarınca veya Kanunun 4 üncü maddesi gereğince yapılacak denetimler sonucunda ya da TEKMER müdürlüğünden, yönetici şirketlerden veya resmî kurum ve kuruluşlardan alınacak belgelerden işveren hissesi sigorta prim desteğinden yararlanabilmek için gerekli şartları taşımadıklarının anlaşılması hâlinde, daha önce Maliye Bakanlığınca karşılanmış olan işveren hissesi sigorta prim tutarları, ödeme vadesinin bittiği tarihi takip eden aydan başlanarak sosyal güvenlik mevzuatının ilgili hükümleri gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammıyla birlikte işverenlerden tahsil edilir.

(12) Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanununun geçici 2 nci maddesi uyarınca ücreti gelir vergisinden istisna tutulmuş ve bölgede fiilen çalışan personelin ücretleri üzerinden hesaplanan sigorta primi işveren hissesi desteği uygulamasında, Yönetmeliğin bu maddesi dışındaki diğer şartlar aranmaz. Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanunu kapsamındaki yönetici şirketler bu destekten yararlanan işverenlerin ilgili mevzuata göre gerekli şartları taşıyıp taşımadığını denetlemek, şartların taşınmadığının tespiti hâlinde durumu işyerinin bağlı bulunduğu Sosyal Güvenlik (Devredilen SSK) İl Sigorta Müdürlüğüne 10 gün içinde bildirmekle yükümlüdür.

(13) Birinci fıkra kapsamına giren işverenlerin Ar-Ge ve yenilik faaliyetleriyle ilgili birden fazla işyerinin olması durumunda, kapsama giren her bir işyeri için ayrı başvuru yapılır ve her bir işyeri ayrı ayrı değerlendirilir. İşyerlerinin, aynı organizasyon yapısı içinde ayrı bir birim şeklinde örgütlenmiş birden fazla Ar-Ge merkezinin bulunması durumunda, her bir Ar-Ge merkezi için yeni işyeri dosyası tescil edilmek suretiyle ayrı başvuru yapılır.

(14) Tamamlanmamış bir Ar-Ge ve yenilik projesinin devredilmesi durumunda, Ar-Ge ve yenilik projesini devralan işletme, gerekli şartları taşıması hâlinde işveren hissesi sigorta primi desteğinden yararlanır. Buna karşın, tamamlanmış bir Ar-Ge ve yenilik projesinin devredilmesi durumunda, Ar-Ge ve yenilik projesini devralan işletme, işveren hissesi sigorta primi desteğinden yararlanamaz.

(15) Hizmetleri ve ücretleri daha önce Kanuna göre bildirilmiş olan sigortalılara, işverenlerince, toplu iş sözleşmelerine istinaden ücret farkı ödenmesine karar verilmesi ve Ar-Ge yenilik faaliyetleriyle ilgili çalışmalara ait ücret farklarına ilişkin ek nitelikteki aylık prim ve hizmet belgelerinin toplu iş sözleşmesinin imzalandığı ayı takip eden ayın sonuna kadar Kuruma verilmesi hâlinde, işveren hissesi sigorta primi desteğinden yararlanılabilir.

(16) Birinci fıkra kapsamında belirtilen projelerde görev alan veya işletmelerde çalışan kamu personeli, aylık sosyal güvenlik destek primine tabi olanlar, 5/6/1986 tarihli ve 3308 sayılı Mesleki Eğitim Kanununda belirtilen aday çırak, çırak ve işletmelerde mesleki eğitim gören öğrenciler ile topluluk sigortasına tabi olanlar için, işveren hissesi sigorta primi desteğinden yararlanılamaz.

(17) Kanun kapsamına giren sigortalılara ücret dışında yapılan ödemeler, Kanun kapsamında düzenlenen aylık prim ve hizmet belgesinde yer alan prime esas kazanca dâhil edilmez. Bu ödemeler, destek kapsamına girmeyen aylık prim ve hizmet belgesiyle Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilir.

(18) Kanun kapsamında düzenlenen aylık prim ve hizmet belgelerinden dolayı tahakkuk eden işsizlik sigortası primleri hakkında işveren hissesi sigorta primi desteği uygulanmaz.

(19) Kanun kapsamına giren sigortalılar için düzenlenecek aylık prim ve hizmet belgeleri için damga vergisi alınmaz.

(20) Yukarıdaki hükümler çerçevesinde doğan sigorta prim desteği tutarları, bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren takvim yılının üçer aylık dönemleri itibarıyla Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğüne bildirilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Teknogirişim Sermayesi Desteği

Teknogirişim sermayesi desteği uygulaması

MADDE 12 –

(1) Teknogirişim sermayesi desteğine, örgün öğrenim veren üniversitelerin herhangi bir lisans programından bir yıl içinde mezun olabilecek durumdaki öğrenci, yüksek lisans veya doktora öğrencisi ya da lisans, yüksek lisans veya doktora derecelerinden birini ön başvuru tarihinden en çok beş yıl önce almış kişiler başvurabilir.

(2) Birinci fıkrada belirtilen “bir yıl içinde mezun olabilme” şartının; ilgili üniversitenin yetkili birimlerince teknogirişim sermayesi desteği için talepte bulunulan merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi adına düzenlenen bir yazıyla “ön başvuru tarihinden en çok beş yıl önce alma” şartının ise ilgili üniversitelerce verilen çıkış belgesiyle veya diplomayla tevsik edilmesi gerekir.

(3) Destekten, merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi tarafından kabul edilmiş iş planına uygun biçimde ve destek başvurusundan sonra ihdas edilmiş ve girişimcinin tek başına temsil ve ilzama yetkili olduğu işletme yararlanabilir.

(4) İşletme yetkilisi, işletme düzeyinde katma değer yaratan, bir veya birden çok gerçek veya tüzel kişiye ait olan işletmeyi tek başına ve en geniş şekilde temsil ve ilzama yetkili olan kişidir.

(5) Merkezî yönetim kapsamındaki kamu idarelerince, üçüncü fıkrada belirtilen şartları taşıyan işletmelere bir defaya mahsus olmak üzere, teminat alınmaksızın ve hibe olarak 100.000.- Yeni Türk Lirasına kadar teknogirişim sermayesi desteği verilebilir.

(6) Teknogirişim sermaye desteğinden yararlanan işletmelere ait Ar-Ge ve yenilik projelerinin kamu kurum ve kuruluşlarınca desteklenmesi durumunda, teknogirişim sermayesi olarak verilen destek tutarı, Ar-Ge ve yenilik projesi harcamalarından veya desteğinden indirilmez.

(7) Destek kararını veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi bir işletmeye verilecek hibe şeklindeki sermaye desteğini taksitlere bölebilir, destek ödemelerinin yapılması için çeşitli başarım ölçütlerinin yerine getirilmesini şart koşabilir, öncelikli olarak destekleyeceği teknolojik alanlar belirleyebilir.

(8) Kanun kapsamında, yılı bütçesinde Ar-Ge harcamalarının desteklenmesi amacıyla hibe şeklinde ödeneği bulunan merkezî yönetim kapsamındaki kamu idarelerinin tümü tarafından yapılan ödemelerin toplamı, her takvim yılı için 10.000.000.- Yeni Türk Lirasını aşamaz. Bu husus merkezî yönetim bütçesinin hazırlanması ve uygulanması esnasında dikkate alınır ve izlenir.

(9) Beşinci ve sekizinci fıkralarda belirtilen maktu tutarlar, takip eden yıllarda Vergi Usul Kanununa göre her yıl belirlenen yeniden değerleme oranında artırılmak suretiyle dikkate alınır.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Damga Vergisi İstisnası

Damga vergisi istisnası uygulaması

MADDE 13 –

(1) Kanun kapsamındaki her türlü Ar-Ge ve yenilik faaliyetleriyle ilgili olarak düzenlenen kâğıtlar damga vergisinden müstesnadır.

(2) Damga vergisi istisnasının uygulanabilmesi için Ar-Ge ve yenilik faaliyeti kapsamında yapılacak işlemleri belirten ve desteği veren kamu kurum ve kuruluşu, Ar-Ge merkezleri ile rekabet öncesi işbirliği projeleri için başvuru yapılan kamu kurumu, teknoloji merkezi işletmeleri için TEKMER müdürlüğü, uluslararası fonlarca desteklenen ya da TÜBİTAK tarafından yürütülen Ar-Ge ve yenilik projeleri için TÜBİTAK tarafından onaylı listenin, işlem esnasında noter, resmî daireler, diğer kamu kurum ve kuruluşları gibi işlem yapan kurum ve kuruluşlara ibraz edilmesi yeterli olup, işlem yapan kurum veya kuruluşlarca başka belge aranmaz.

(3) İşlem esnasında, söz konusu onaylı listenin herhangi bir sebeple ibraz edilememesi durumunda, kâğıtlara ilişkin damga vergisi ilgililerce ödenir.

(4) Destek ve teşvik unsurlarının amacı dışında kullanılması, şartların ihlali veya projelere yönelik değerlendirme raporlarının olumsuz olmasının tespit edilmesi hâlinde, istisna uygulamasına konu olan damga vergisi 23 üncü madde kapsamında işletmelerden tahsil edilir. İşlem esnasında istisna uygulanırken, söz konusu listenin ibraz edilmiş olması bu uygulamayı etkilemez.

(5) Kanun kapsamında damga vergisi istisnası uygulamak suretiyle işlem yapan kurum ve kuruluşlar, istisna sebebiyle ilgililerine ödettirilmeyen veya ödeme sırasında tevkif edilmeyen damga vergisine ilişkin olarak içeriği Maliye Bakanlığınca belirlenecek olan bildirimi, işlemin yapıldığı tarihi izleyen 1 ay içinde ilgililerin gelir ve kurumlar vergisi bakımından bağlı bulunduğu vergi dairesine bildirmeye mecburdurlar.

(6) Ar-Ge ve yenilik faaliyetleriyle ilgili olarak düzenlenen ve istisnaya konu olan kâğıtlar ile istisnanın uygulanmasına dayanak teşkil eden belgeler, kâğıtların düzenlendiği tarihten itibaren 5 yıl muhafaza edilir ve gerektiğinde ilgili kişi ve kurumlara ibraz edilir.

ALTINCI BÖLÜM

Değerlendirme ve Denetim Komisyonu, Ar-Ge Merkezleri ile

Rekabet Öncesi İşbirliği Projelerine İlişkin Hususlar

Değerlendirme ve Denetim Komisyonu

MADDE 14 –

(1) Ar-Ge merkezi ve rekabet öncesi işbirliği projelerinin değerlendirme ve denetimi, Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından yapılır.

(2) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu aşağıda belirtilen beş üyeden oluşur.

a) Maliye Bakanlığı tarafından 1 yıl için belirlenecek bir üye,

b) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı Sanayi Araştırma ve Geliştirme Genel Müdürü veya mazereti hâlinde yardımcısı,

c) Sanayi ve Ticaret Bakanlığının talebi üzerine tüm yüksek öğretim kurumlarınca, bir yıl için önerilecek, teknoloji alanlarında uzmanlığı bulunan en az 20 akademisyen arasından, başvurusu değerlendirilecek merkezin ya da rekabet öncesi işbirliği projesinin ilgili olduğu konuya göre aynı Bakanlık tarafından seçilecek iki üye,

ç) Sanayi ve Ticaret Bakanlığının talebi üzerine Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği (TOBB) tarafından bir yıl için önerilecek teknoloji alanlarında uzmanlığı olan, tercihen üniversite veya araştırma kurumlarında görevli en az 10 bilim insanı arasından, başvurusu değerlendirilecek merkezin ya da rekabet öncesi işbirliği projesinin ilgili olduğu konuya göre aynı Bakanlık tarafından seçilecek bir üye.

(3) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu değerlendirme ve denetim görevini, başvurusu değerlendirilecek ya da denetlenecek Ar-Ge merkezi veya rekabet öncesi işbirliği projesi alanında teknolojik bilgi, uzmanlık ve deneyimi olan hakemler görevlendirmek suretiyle yerine getirir. Bu hakemler, akademik kariyeri bulunan, tercihen üniversite veya araştırma kurumlarında görevli bilim insanları arasından seçilir. Bir Ar-Ge merkezi ya da rekabet öncesi işbirliği projesi başvurusunun değerlendirilmesi sırasında görevlendirilen hakemler aynı merkezin ya da projenin denetlenmesinde görevlendirilemezler.

(4) Ar-Ge merkezi ya da rekabet öncesi işbirliği projesi başvurularının değerlendirilmesiyle ya da denetimiyle görevlendirilen hakemler, yerinde fiili inceleme ve denetlemeler yaparak hazırladıkları raporu Değerlendirme ve Denetim Komisyonuna sunarlar.

(5) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu, başvuruların değerlendirilmesi veya denetimlerde görevlendirilecek hakemleri belirlemek ve daha önce bu amaçla görevlendirdiği hakemler tarafından düzenlenen raporları görüşüp karara bağlamak üzere en az 15 günde bir toplanır.

(6) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı Sanayi Araştırma ve Geliştirme Genel Müdürü veya mazereti hâlinde yardımcısının başkanlığında toplanır.

(7) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu en az dört üyenin katılımıyla toplanır ve üç üyenin aynı yöndeki oyuyla karar alır.

Ar-Ge merkezleri

MADDE 15 –

(1) Kanunda öngörülen destek ve teşviklerden yararlanmak üzere Ar-Ge Merkezi Belgesi almak için yapılan başvurularda aşağıda belirtilen asgari şartlar aranır.

a) Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanununa göre kurulan teknoloji geliştirme bölgelerinde fiilen çalışan personel sayısı dikkate alınmaksızın, Ar-Ge merkezlerinde en az 50 tam zaman eşdeğer Ar-Ge personeli istihdam edilmesi,

b) Ar-Ge merkezlerinin Kanun kapsamındaki Ar-Ge faaliyetlerinin yurt içinde gerçekleştirilmesi,

c) Başvuru yapan işletmenin; yeterli Ar-Ge yönetimi ile teknolojik varlıklar, Ar-Ge insan kaynakları, fikrî haklar, proje ve bilgi kaynakları yönetim yeteneği ve kapasitesinin bulunması,

ç) Ar-Ge merkezlerinin, Ar-Ge ve destek personelinin Ar-Ge merkezinde çalıştığının fiziki kontrolünü yapacak mekanizmalara sahip olması,

d) Ar-Ge merkezlerinin konusu, süresi, bütçesi ve personel ihtiyacı tanımlanmış Ar-Ge ve yenilik program ve projelerinin bulunması,           

e) Ar-Ge merkezlerinin ayrı bir birim şeklinde örgütlenmiş ve tek bir yerleşke veya fiziki mekân içinde yer alması,

f) Ar-Ge merkezlerinin, Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanununa göre kurulan teknoloji geliştirme bölgeleri dışında yer alması,

(2) İşletmelerin, organizasyon yapısı içinde ayrı bir birim şeklinde örgütlenmiş birden fazla Ar-Ge merkezinin bulunması durumunda, her Ar-Ge merkezi için ayrı başvuru yapılır.

(3) Münhasıran Ar-Ge faaliyetinde bulunmak üzere Ar-Ge merkezi kuracak işletmeler için Türkiye’de ayrıca üretim ya da ticaretle iştigal eden bir işyerinin olması şartı aranmaz.

(4) Destek ve teşviklerden yararlanmak isteyen işletmeler, başvuru dosyasını Sanayi ve Ticaret Bakanlığına elden ya da posta yoluyla teslim eder.

(5) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, Maliye Bakanlığının uygun görüşünü alarak başvuruda aranılacak belgeler, bunların şekil ve içeriği ile başvuruda izlenecek yöntemler ve diğer hususlarla ilgili olarak düzenleme yapmaya yetkilidir.

(6) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, başvuru dosyasının şekil ve içeriği açısından ön incelemesini yapar, eksik bilgi ve evrak bulunması hâlinde, tespit edilen eksiklikleri en geç 15 gün içinde tamamlatır ve başvuru dosyasının bir örneğini Değerlendirme ve Denetim Komisyonu üyelerine iletir.

(7) Başvuru, Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından en geç 2 ay içinde değerlendirilip karara bağlanır. Kararın olumlu olması hâlinde sonuç, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından Gelir İdaresi Başkanlığı, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ve başvuru sahibi işletmeye 7 gün içinde bildirilir.

(8) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu kararının olumsuz olması hâlinde ise sonuç Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından işletmeye yazılı olarak bildirilir.

(9) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından Ar-Ge merkezi başvurusu olumlu olarak değerlendirilen işletmenin Ar-Ge Merkezi Belgesi Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından verilir.

(10) Başvurusu uygun bulunarak Ar-Ge Merkezi Belgesi alan işletme, belgenin düzenlendiği tarihten itibaren Kanunda belirtilen şartlarla Kanunla sağlanan destek ve teşviklerden yararlanır.

Ar-Ge merkezlerinin denetlenmesi

MADDE 16 –

(1) Ar-Ge merkezlerinin denetlenmesi, Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından yapılır.

(2) Ar-Ge merkezinde çalışan tam zaman eşdeğer Ar-Ge personeli sayısı; fiilen çalışan personelin, çalışma sürelerine göre üçer aylık dönemler itibarıyla toplam çalışma süresinin, bir kişinin üç aylık tam zamanlı çalışma süresine bölünmesi suretiyle hesaplanır. Bir günde 8, haftada 45 saatin üzerindeki ve ek çalışma süreleri bu hesaplamada dikkate alınmaz. Üçer aylık dönemler, Ar-Ge merkezini bünyesinde bulunduran işletmenin geçici vergilendirme dönemleridir.

(3) Ar-Ge merkezi bulunan işletmeler, bu merkezlerde çalışan personel listesini her bir ay bazında ayrı ayrı olmak üzere, geçici vergilendirme dönemlerini izleyen ayın sonuna kadar bağlı bulundukları vergi dairesine ve ilgili Sosyal Güvenlik (Devredilen SSK) İl Sigorta Müdürlüğüne verirler.

(4) Herhangi bir üç aylık dönemde asgari Ar-Ge personeli çalıştırma şartını ihlal eden işletmeler, şartların ihlal edildiği tarihten tekrar sağlandığı tarihe kadar Kanun kapsamında sağlanan destek ve teşviklerden yararlanamazlar.

(5) Ar-Ge merkezleri en geç 2 yılda bir denetlenir.

(6) Ar-Ge merkezi, yürüttüğü faaliyetlere ilişkin faaliyet raporunu her yıl belgenin verildiği takvim ayını izleyen ay içinde Sanayi ve Ticaret Bakanlığına gönderir.

(7) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, faaliyet raporunun şekil ve içeriği açısından ön incelemesini yapar, eksik bilgi ve evrak bulunması hâlinde, tespit edilen eksiklikleri en geç 15 gün içinde tamamlatır ve başvuru dosyasının bir örneğini Değerlendirme ve Denetim Komisyonu üyelerine iletir.

(8) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından Ar-Ge merkezinin denetlenmesine ilişkin işlemler 45 günde tamamlanır.

(9) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu değerlendirmesi sonucunda, denetimde tespit edilen eksiklik ve ihlalin ölçüsüne göre belge iptal edilir veya eksikliklerin giderilmesi için 3 ayı geçmemek üzere ilgili işletmeye süre verilir. Bu süre içinde işletme, sağlanan destek ve teşviklerden yararlanamaz.

(10) Tespit edilen eksiklikler verilen süre içinde giderilmediği takdirde işletmeye verilen Ar-Ge Merkezi Belgesi iptal edilir. İşletme, şartların ihlal edildiği tarihten itibaren Kanunda öngörülen destek ve teşviklerden yararlanamaz.

(11) Ar-Ge merkezinin 15 inci maddenin birinci fıkrasında belirtilen temel şartları sağlamadığının tespit edilmesi hâlinde ise Ar-Ge Merkezi Belgesi Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından iptal edilir.

(12) Ar-Ge Merkezi Belgesi iptal edilen işletmeler belgenin iptalini müteakip en erken 1 yıl sonra “Ar-Ge Merkezi Belgesi” başvurusu yapabilirler.

(13) Bu denetimler sırasında gerekli şartları taşımadığı tespit edilen merkezlerin durumu Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından 10 gün içinde Gelir İdaresi Başkanlığına ve Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına bildirilir.

(14) Kurulan birimlerin Ar-Ge merkezi olma şartını kaybetmeleri, bu Yönetmelikte belirtilen şartları ihlal etmeleri veya destek ve teşviklerin amacı dışında kullanılması hâlinde, şartların kaybedildiği, ihlalin gerçekleştiği veya destek ve teşviklerin amacı dışında kullanıldığı tarihten itibaren işletmeler Kanunla Ar-Ge merkezlerine sağlanan destek ve teşviklerden yararlanamazlar.

Rekabet öncesi işbirliği projeleri

MADDE 17 –

(1) Rekabet öncesi işbirliği projelerinde birden fazla kuruluşun yer alması zorunludur.

(2) Kanun kapsamında rekabet öncesi işbirliği projelerine tanınan destek ve teşviklerden yararlanılabilmesi için yürütücü işletme, protokolün düzenlenme tarihini takip eden 3 ay içinde hazırladığı proje başvurusunu Sanayi ve Ticaret Bakanlığına elden veya posta yoluyla teslim eder.

(3) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, Maliye Bakanlığının uygun görüşünü alarak başvuruda aranılacak belgeler, bunların şekil ve içeriği ile başvuruda izlenecek yöntemler ve diğer hususlarla ilgili olarak düzenleme yapmaya yetkilidir.

(4) Başvuru dosyasının şekil ve içerik açısından ön incelemesi Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından yapılır, eksik bilgi ve evrak bulunması hâlinde eksikliklerin en geç 15 gün içinde tamamlanması istenir.

(5) Başvurunun değerlendirilmesi, Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından en fazla 2 ayda tamamlanır.

(6) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu kararının olumlu olması hâlinde, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ile işletme arasında proje sözleşmesi imzalanır. İşletmeler, rekabet öncesi işbirliği projesi sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla ve proje süresince Kanunla sağlanan destek ve teşvik unsurlarından yararlanabilir.

(7) Proje sözleşmesinin bir örneği; Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından, 7 gün içinde Gelir İdaresi Başkanlığı, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ve başvuru sahibi işletmeye bildirilir.

(8) Rekabet öncesi işbirliği proje süresi en fazla 36 ay olup, en fazla 12 ay ek süre verilebilir.

Rekabet Öncesi İşbirliği Projelerinin Denetlenmesi

MADDE 18 –

(1) Rekabet öncesi işbirliği projelerinin denetlenmesi, Değerlendirme ve Denetim Komisyonu tarafından yapılır. Denetim süreci, projeyi yürüten işletmenin 12 aylık dönemler itibarıyla hazırlayacağı gelişme raporunu, bu dönemi izleyen ay sonuna kadar Sanayi ve Ticaret Bakanlığına sunmasıyla başlatılır. Bu süre içinde, gelişme raporu ile denetim sürecini başlatmayan işletmeler izleyen aydan itibaren, Kanun kapsamında indirim, istisna, destek ve teşviklerden faydalanamaz.

(2) Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, şekil ve içeriği açısından gelişme raporunun ön incelemesini yapar, eksik bilgi ve belge bulunması hâlinde, tespit edilen eksiklikleri en geç 15 gün içinde tamamlatır ve bir örneğini Değerlendirme ve Denetim Komisyonu üyelerine iletir.

(3) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu, gelişme raporunu en fazla 45 gün içinde inceleyerek projenin devamı ya da iptali yönünde karar verir.

(4) Değerlendirme ve Denetim Komisyonu değerlendirmesi sonucunda, projenin rekabet öncesi işbirliği niteliğini kaybettiğinin tespit edilmesi hâlinde, proje sözleşmesi iptal edilir.

(5) Sözleşmenin iptal edilmesi durumunda Sanayi ve Ticaret Bakanlığı iptal yazısını 10 gün içinde Gelir İdaresi Başkanlığı, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı ve yürütücü işletmeye bildirir.

(6) Rekabet öncesi işbirliği projesinde yer alan işletmeler, projenin herhangi bir sebeple sona ermesi hâlinde bu tarihten itibaren, proje sözleşmesinin iptal edilmesi hâlinde ise denetimin başlama tarihi itibarıyla Kanunla sağlanan destek ve teşviklerden yararlanamaz.

(7) Rekabet öncesi işbirliği projelerinde, işbirliğini oluşturan işletmelerin bu işbirliğine yaptıkları katkılar, işbirliği protokolünde belirlenen işletmelerden birisi adına açılacak özel bir hesapta izlenir.

(8) Özel hesaba aktarılan tutarlar, başka bir amaç için kullanılamaz. Proje hesabında toplanan tutarlar, özel hesabı açan işletmenin kazancının tespitinde gelir olarak dikkate alınmaz.

YEDİNCİ BÖLÜM

Teknoloji Merkezleri, Ar-Ge ve Yenilik Projeleri ve

Teknogirişim Sermayesi Desteği, Denetim

Teknoloji merkezleri (teknoloji merkezi işletmeleri)

MADDE 19 –

(1) İşletmeler, KOSGEB destek mevzuatı kapsamında sağlanan desteklerden yararlanmak üzere, Ar-Ge ve yenilik projeleriyle teknoloji merkezlerine başvuru yaparlar.

(2) İşletme başvuruları, 24/4/2005 tarihli ve 25795 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı (KOSGEB) Destekleri Yönetmeliği hükümleri çerçevesinde inceleme ve değerlendirmeye tabi tutularak desteklenip desteklenmeyeceğine karar verilir.

(3) İlgili mevzuat uyarınca desteklenmesi uygun bulunan işletmeler, Kanunla sağlanan destek ve teşvik uygulamalarından, Ar-Ge ve yenilik projesinin onaylandığı tarihten itibaren ve proje süresince yararlanır.

(4) KOSGEB teknoloji merkezi işletmelerinde yürütülen projelerin herhangi bir sebeple sona ermesi veya projeye verilen desteğin son bulması hâllerinde, Ar-Ge ve yenilik faaliyeti bitmiş sayılır ve bu tarihten itibaren Kanunla sağlanan destek ve teşvik unsurlarından yararlanılamaz. Bu durum, teknoloji merkez kurullarınca 10 gün içinde işletmenin bağlı bulunduğu vergi dairesine ve Sosyal Güvenlik (Devredilen SSK) İl Sigorta Müdürlüğüne bildirilir.

Ar-Ge ve yenilik projeleri

MADDE 20 –

(1) Ar-Ge ve yenilik projeleri, başvuru yapılan kamu kurumu veya kuruluşu ile kanunla kurulan vakıflar tarafından kendi mevzuatına göre değerlendirilir. Teknoloji merkezi işletmeleri ile Ar-Ge merkezlerinde yürütülen, kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar tarafından desteklenen veya TÜBİTAK tarafından yürütülen Ar-Ge ve yenilik projeleri yeniden incelemeye tabi tutulmaksızın, Ar-Ge ve yenilik projelerine yönelik destek karar yazısının düzenlendiği veya proje sözleşmesinin yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla Kanunla sağlanan destek ve teşvik unsurlarından yararlanabilir.

(2) Birinci fıkraya girmeyen, Türkiye’nin antlaşmalarla taraf olduğu ikili ya da çok taraflı uluslararası Ar-Ge işbirliği programları fonlarından malî olarak desteklenen Ar-Ge ve yenilik projelerini yürüten işletmeler de Kanun kapsamındaki destek ve teşviklerden söz konusu proje kapsamında ve proje destek süresince yararlanırlar. Uluslararası Ar-Ge işbirliği programlarınca desteklenen Ar-Ge projelerinin Kanunla sağlanan destek ve teşvik unsurlarından yararlanabilmesi için uluslararası programa yapılan proje başvurusu, başvurulan programa ait bilgiler, destek yazısı veya sözleşmesi ve teşvikten yararlanacak işletmenin projedeki katkısını içeren bilgilerle birlikte TÜBİTAK’ın incelemesine sunulur.

(3) İkinci fıkra kapsamında destek ve teşviklerden yararlanacak işletmeler, TÜBİTAK’ın onay yazısının düzenlendiği tarih itibarıyla Kanunla sağlanan destek ve teşviklerden yararlanırlar.

(4) Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanunu kapsamında Teknoloji Geliştirme Bölgeleri içerisinde gerçekleştirilen Ar-Ge faaliyetlerine yönelik olarak kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar veya uluslararası fonlarca desteklenen Ar-Ge ve yenilik projeleri için Kanunla sağlanılan destek ve teşviklerden bütün hâlinde yararlanılabilir. Bu durumda, Teknoloji Geliştirme Bölgeleri Kanununa göre sağlanan destek ve teşviklerden ayrıca yararlanılamaz.

(5) Ar-Ge ve yenilik projelerinde, projenin herhangi bir sebeple sona ermesi veya projeye verilen desteğin son bulması hâllerinde, Ar-Ge ve yenilik faaliyeti bitmiş sayılır ve bu tarihten itibaren Kanunla sağlanan destek ve teşvik unsurlarından yararlanılamaz.

Teknogirişim sermayesi desteği

MADDE 21 –

(1) Teknogirişim sermaye desteği, merkezî yönetim kapsamındaki kamu idareleri tarafından verilir.

(2) Teknogirişim sermaye desteği ön başvurusu, projenin konusu ve amacı, bilimsel ve teknolojik niteliği, girişimcinin deneyim ve altyapısı, kurmayı planladığı iş konusuna yönelik pazar öngörüleri ve başarı ölçütlerine ilişkin bilgiler, uygulama esaslarında belirlenen biçime uygun bir şekilde hazırlanarak ilgili merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresine yapılır.

(3) Başvurunun ön değerlendirmesi ilgili merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi tarafından iş fikrinin, Ar-Ge niteliği, yenilikçi yönleri, amacı ve sonuçları, kurulması planlanan işletmenin ulusal ve uluslararası düzeydeki olası teknolojik katkısı, teknolojik ve ekonomik öngörüleri dikkate alınarak yapılır.

(4) Ön değerlendirme sonrasında içerik ve biçim olarak yeterli bulunan ön başvuru dokümanı sahibinden iş planını sunması istenir.

(5) Ön başvurusu kabul edilen girişimci, ilgili merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi tarafından belirlenmiş biçime uygun olarak iş planını hazırlar.

(6) İş planı; işin konu ve amaçlarına, başarı ölçütlerine, bilimsel ve teknolojik niteliğine, girişimcinin deneyim ve altyapısına, iş konusuyla ilgili pazar bilgilerine yönelik detaylı bilgileri, analizleri ve öngörüleri ile kurulması planlanan işletmenin 12 aylık detaylı eylem planını ve kısa, orta, uzun vadeli yönetim ve pazarlama stratejilerini içerir.

(7) Girişimci tarafından hazırlanan iş planı, çoğunluğu ilgili merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi dışından seçilecek iş planlarının ilgili olduğu teknoloji alanlarında uzmanlığı ve deneyimi olan kişiler olmak kaydıyla üniversite, araştırma kurumları, sanayi kuruluşları ve benzeri kurum ya da kuruluş mensuplarından oluşan en az 5 kişilik bir komisyon tarafından değerlendirilir. Teknolojik yenilik ve rekabetçi yönü yeterli bulunmayan iş fikirleri komisyonca reddedilir.

(8) Teknogirişim sermayesi desteği veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idareleri tarafından desteklenmek üzere belirlenen projelerin, başvuru sahipleri, proje adı, amacı ve konusunu içeren liste ile desteğe ilişkin kararın alındığı komisyon toplantısı tutanağının bir örneğini Sanayi ve Ticaret Bakanlığına bildirir. Bu bilgiler, Sanayi ve Ticaret Bakanlığınca oluşturulacak teknogirişim sermayesi desteği bilgi kütüğünde tutulur.

(9) Desteklenmesi uygun bulunan teknogirişim sermaye desteği başvurusunu yapan işletme ve/veya proje konusunda mükerrerlik tespit edilmesi hâlinde durum ilgili idarelere bildirilir.

(10) Mükerrerliklerin giderilmesini takiben desteklenmesi uygun bulunan işletmelerle teknogirişim sermaye desteği sözleşmesi imzalanır.

(11) Teknogirişim sermayesi desteği veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idareleri, işletmeyle imzalanan sözleşmeyi ve eki iş planını ödeneğin tahsis edildiği tarihten itibaren en geç 1 ay içinde Gelir İdaresi Başkanlığı, Bütçe ve Mali Kontrol Genel Müdürlüğü ve Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığına bildirir.

(12) Girişimciler teknogirişim sermayesi desteğinden, bir defaya mahsus olmak üzere yararlandırılır. Bu husus ilgili idarelerce teknogirişim sermayesi desteği bilgi kütüğünden araştırılır ve ön değerlendirme esnasında dikkate alınır.

(13) Teknogirişim sermayesi desteği veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi, aşağıdaki hususları düzenleyen uygulama esaslarını hazırlar ve desteği bu uygulama esaslarına uygun biçimde verir.

a) Destek süresi ve başvuru tarihleri,

b) Kamudan alınan diğer geri ödemesiz desteklerin teknogirişim sermaye desteğinden düşülmesi,

c) Başvuruların alınacağı tarih,

ç) Ön başvuru dokümanının biçimi,

d) Ön başvuruların değerlendirme usul ve esasları,

e) İş planı dokümanının biçimi,

f) Başvuru değerlendirme usul ve esasları,

g) Komisyonun çalışmasına ilişkin usul ve esaslar,

ğ) Sözleşme şartları,

h) Destek verilen işletmenin izlenmesine ilişkin usul ve esaslar,

ı) Malî belgelendirme, denetim ve ödeme işlemlerine ilişkin usul ve esaslar,

i) Haksız ve fazla ödemelerin tahsiline ilişkin usul ve esaslar,

j) Tarafların sorumlulukları,

k) Etik şartlar,

l) Gizlilik, fikrî ve sınaî mülkiyet haklarına ilişkin hususlar,

m) Destekle ilgili belgelerin saklanması ve destek sonrası denetime ilişkin usul ve esaslar.

(14) Merkezî yönetim kapsamındaki kamu idareleri tarafından sözleşmeler teknogirişim sermayesi desteği ilgili malî yıl içinde ödenebilecek şekilde düzenlenir. Teknogirişim sermayesi desteği ödemelerine ilişkin olarak sonraki yıllara taşan sözleşmeler yapılamaz.

(15) Teknogirişim sermayesi desteğinden yararlanan işletmeler, Kanun kapsamındaki destek ve teşvik unsurlarından iş planının onaylandığı tarihten itibaren ve iş planının ilgili merkezî yönetim kapsamındaki kamu idaresi tarafından desteklendiği süre boyunca yararlanır.

Denetim

MADDE 22 –

(1) Teknogirişim sermaye desteğinden yararlanan işletmelerin denetimleri, Maliye Bakanlığının uygun görüşü alınarak Sanayi ve Ticaret Bakanlığınca hazırlanacak denetim kılavuzunda belirtilen usule uygun olarak, desteği veren merkezî yönetim kapsamındaki kamu idareleri tarafından, teknogirişim sermaye desteği verilirken alınan iş planının sonuçlandığı tarihe kadar yıllık olarak yapılır.

(2) Kamu kurum ve kuruluşları ile kanunla kurulan vakıflar tarafından desteklenen Ar-Ge ve yenilik projelerine ilişkin denetimler, destekle ilgili mevzuat çerçevesinde, destek sağlayan kurum, kuruluş veya vakıf tarafından yıllık olarak yapılır.

(3) Teknoloji merkezi işletmelerinin denetimi en geç 2 yıllık süreler itibarıyla KOSGEB tarafından gerçekleştirilir.

(4) TÜBİTAK tarafından yürütülen veya uluslararası fonlarca desteklenen projelerin denetimi TÜBİTAK tarafından yapılır.

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Şartların İhlali

Şartların ihlali ve destek ve teşviklerin amacı dışında kullanılması

MADDE 23 –

(1) İşletme, Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında verdiği tüm bilgi ve belgelerin gerçeğe uygun olduğunu kabul ve taahhüt eder; bu kapsamda gerçeğe uygun bilgi ve belge sunulmaması; projelerin, işletmelerin kasıt, kusur veya ihmali sonucu iptal edilmesi Kanun hükümlerinin ihlali sayılır.

(2) Kanun hükümlerinin ihlali veya destek ve teşvik unsurlarının amacı dışında kullanılması durumunda, zamanında tahakkuk ettirilmemiş vergiler yönünden vergi zıyaı doğmuş sayılır ve zıyaa uğratılmış vergiler gecikme faizi ve vergi zıyaı cezasıyla birlikte tahsil edilir.

(3) Sağlanan vergi dışı destekler ise 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre ve gecikme zammı uygulanmak suretiyle tahsil edilir.

DOKUZUNCU BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Nakit desteklerin izlenmesi

MADDE 24 –

(1) Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde bulunanların, kamu kurum ve kuruluşları, kanunla kurulan vakıflar ile uluslararası fonlardan aldıkları hibe destekler, desteğin tabi olduğu mevzuat hükümlerine uygun olarak özel bir hesapta izlenir.

(2) Bu hesapta yer alan tutarlar, Gelir Vergisi Kanunu ve Kurumlar Vergisi Kanununa göre vergiye tabi kazancın tespitinde gelir, Ar-Ge indirimi tutarının tespitinde Ar-Ge harcaması olarak dikkate alınmaz. Bu şekilde sağlanan karşılıksız fonlardan yapılan harcamalar yapıldığı yere göre doğrudan gider ya da amortismana tabi iktisadi kıymet olarak muhasebeleştirilir.

(3) Bu hesabın elde edildiği hesap dönemini izleyen 5 yıl içinde sermayeye ilave dışında herhangi bir şekilde başka bir hesaba nakledilmesi veya işletmeden çekilmesi hâlinde, zamanında tahakkuk ettirilmeyen vergiler vergi zıyaı cezası ve gecikme faiziyle birlikte işletmeden tahsil edilir.

(4) Ar-Ge ve yenilik faaliyetlerinde bulunanların, kamu kurum ve kuruluşları, kanunla kurulan vakıflar ile uluslararası fonlardan aldıkları geri dönüşlü destekler bu kapsamda değerlendirilmez.

Komisyon üyeleri ve hakem ödemeleri

MADDE 25 –

(1) Ar-Ge merkezi, rekabet öncesi işbirliği projeleri ve teknogirişim sermaye desteği kapsamındaki projelerin, değerlendirme, denetleme ve izlenmesinde, komisyon üyesi veya hakem olarak görev alan yükseköğretim kurumu öğretim üyeleri, 4/11/1981 tarihli ve 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununun 38 inci maddesi çerçevesinde görevlendirilir ve ücretleri katıldıkları her toplantı için bu madde kapsamında ödenir. Toplantılarda görev alan ve uhdesinde kamu görevi bulunmayan sanayi temsilcilerinin ücretleri ise öğretim elemanlarına verilecek ücreti aşmayacak şekilde Sanayi ve Ticaret Bakanlığı tarafından belirlenir.

(2) Ankara dışından katılan üyelerin harcırahları 10/2/1954 tarihli ve 6245 sayılı Harcırah Kanunu hükümlerine göre ödenir.

Gizlilik

MADDE 26 –

(1) Destek ve teşvik uygulamalarına yönelik olarak yapılan başvuruların değerlendirme ve izleme süreçlerinde görev alan kişilere sunulan bilgi ve belgeler, işletmeye ait “ticari gizli bilgi” veya “hizmete özel bilgi” olarak kabul edilir ve üçüncü kişilere herhangi bir yolla aktarılmaz.

(2) 1/6/1989 tarihli ve 3568 sayılı Serbest Muhasebeci Malî Müşavirlik ve Yeminli Malî Müşavirlik Kanunu, 5/12/1951 tarihli ve 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu ve diğer mevzuat hükümleri de saklı kalmak kaydıyla, gizlilik hükümlerine aykırı davranan kişi ve kuruluşlar, Kanunla getirilen destek ve teşviklerden yararlanamazlar, destek ve teşvik kapsamına alınan projelerde hiçbir şekilde görev alamazlar.

Düzenleme yetkisi

MADDE 27 –

(1) Uygulamayla ilgili olarak, vergisel konularda Gelir İdaresi Başkanlığı, sigorta prim desteğiyle ilgili hususlarda ise Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı düzenleme yapmaya yetkilidir.

Yürürlük

MADDE 28 –

(1) Sayıştayın görüşü alınarak hazırlanan bu Yönetmelik, 1/8/2008 tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 29 –

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Maliye Bakanı ile Sanayi ve Ticaret Bakanı birlikte yürütür.

TEHLİKELİ ATIKLARIN KONTROLÜ YÖNETMELİĞİ

Resmi Gazete Tarihi: 14.03.2005 Resmi Gazete Sayısı: 25755

TEHLİKELİ ATIKLARIN  KONTROLÜ YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak, Tanımlar, İlkeler

Amaç

Madde 1 – Bu Yönetmeliğin amacı, tehlikeli atıkların, üretiminden nihai bertarafına kadar;

a) İnsan sağlığına ve çevreye zarar verecek şekilde doğrudan veya dolaylı biçimde alıcı ortama verilmesinin önlenmesine,

b) Üretiminin ve taşınmasının kontrolünün sağlanmasına,

c) İthalinin yasaklanmasına ve ihracatının kontrolüne,

d) Yönetiminde gerekli teknik ve idari standartların sağlanmasına,

e) Üretiminin kaynağında en aza indirilmesine,

f) Üretiminin kaçınılmaz olduğu durumlarda, üretildiği yere en yakın mesafede bertaraf edilmesine,

g) Yeterli bertaraf tesisi kurulması ve bu tesislerin çevresel bakımdan sağlıklı bir şekilde kontrolüne,

h) Çevreyle uyumlu yönetiminin sağlanmasına,

yönelik prensip, politika ve programların belirlenmesi için hukuki ve teknik esasları kapsar.

Kapsam

Madde 2 – (Değişik:RG-4/9/2009-27339) Bu Yönetmelik, 5/7/2008 tarihli ve 26927 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te tehlikeli atık olarak sınıflandırılan, EK-III A’da listelenmiş olan ve tehlikeli kabul edilen özelliklerinden birini veya birden fazlasını gösteren ve H3 ten H8’e kadar olan keza H10 ve H 11 bakımından ise EK-III B’teki eşik konsantrasyonlarının üzerinde bir değere sahip atıkların üretimi, toplanması, geçici olarak depolanması, ara depolanması, taşınması, geri kazanılması, bertaraf edilmesi, ithali ve ihracatına ilişkin yasak, sınırlama ve yükümlülükleri, alınacak önlemleri, yapılacak denetimleri, tabi olunacak hukuki ve teknik sorumlulukları kapsar.

Yerli ve yabancı bayraklı gemilerin ve diğer deniz araçlarının normal faaliyetlerinden kaynaklanan atıkların liman kabul tesislerine veya atık toplayıcı gemilere boşaltılması bu Yönetmelik kapsamı dışında olup, bu atıklar için 24/6/1990 tarihli ve 20558 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesi Hakkında Uluslararası Sözleşme (MARPOL 73/78) hükümleri uygulanır.

Dayanak

Madde 3 – Bu Yönetmelik 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 8, 11 ve 12 nci maddesi ile 15/5/1994 tarihli ve 21935 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Sınırlar Ötesi Taşınımının ve Bertarafının Kontrolüne İlişkin Basel Sözleşmesinin 3 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 – Bu Yönetmelikte geçen terimlerden;

Bakanlık: Çevre ve Orman Bakanlığını,

Kanun: 2872 sayılı Çevre Kanununu,

Tehlikeli Atık: (Değişik:RG-4/9/2009-27339) Bu Yönetmelikte tehlikeli atık, atık olarak ifade edilecektir. Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te (A) işareti ile gösterilmiş atıkların herhangi tehlikeli atık konsantrasyonuna bakılmaksızın tehlikeli atık sınıfına girerken, aynı listede (M) işareti ile gösterilmiş atıklar EK-III B’de verilen tehlikeli atıkların eşik konsantrasyonu üzerinde bir değere sahipse tehlikeliatıktır. Ayrıca doğal karakterleri ya da oluşmalarına neden olan aktiviteye bağlı olarak bu Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-3 A’da veya EK-3-B’de bulunup E- 4’te verilen maddeleri içeren atıkların, Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-III A’daki özelliklerden bir veya birkaçına sahip olmaları ve aynı Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-III B’de verilen tehlikeli özellikleri göstermeleri durumunda tehlikeli atık olarak sınıflandırılan atıkları,

Bertaraf: (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) 5/7/2008 tarihli ve 26927 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-II A’sında yer alan işlemlerden herhangi birini veya birkaçını,

Bertaraf Tesisi: (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-II A’da sıralanan işlemlerden bir veya birkaçını yapmak üzere kurulmuş tesisi,

Atık Yönetimi: Atığın kaynağında azaltılması, özelliğine göre ayrılması, toplanması, geçici depolanması, ara depolanması, geri kazanılması, taşınması, bertarafı ve bertaraf işlemleri sonrası kontrolü ve benzeri işlemleri,

Tehlikeli Atık Yönetim Planı: Atıkların çevreyle uyumlu bir şekilde yönetimini sağlamak üzere hazırlanan kısa ve uzun vadeli program ve politikaları,

Acil Durum Planı: Tesiste ve taşıma işlemleri esnasında olabilecek kazayı sonuçlarıyla birlikte değerlendirerek kaza oluşumunda tesiste ve civarında yapılacak işlemleri ayrıntılı olarak belirleyen planı,

Üretici: (Değişik:RG-4/9/2009-27339) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te sıralanan faaliyetler sırasında tehlikeli atık üreten gerçek ve tüzel kişiler, atığı üretenin bilinmemesi durumunda ise bu atıkları zilyetliğinde veya mülkiyetinde bulunduran gerçek ve tüzel kişileri,

Bertaraf Eden: Atıkların bertaraf işlemini yapan veya yaptıran gerçek ve tüzel kişileri,

İhracatçı: İhracatçı devletin yetkisi altında atıkların ihracatını yürüten gerçek ve tüzel kişileri,

İthalatçı: İthalatçı devletin yetkisi altında atıkların ithalatını yürüten gerçek ve tüzel kişileri,

Transit Devlet: Atıkların sınırlar ötesi hareketi sırasında transit geçtiği veya geçmesini planlandığı devleti,

Yasadışı Trafik: Atıkların 47 nci maddede belirtildiği şekilde sınırlar ötesi hareketini,

Taşıyıcı: Yurtiçi ve yurt dışında atıkların taşınması işleminin tümünü veya bir bölümünü gerçekleştiren gerçek ve tüzel kişileri,

Atıkların Sınırlar Ötesi Hareketi: İhracatçı, ithalatçı ve transit devletlerden en az birinde tehlikeli olarak görülen atıkların bir devletten başka bir devlete sevk edilmesini,

Bildirim: Atıkların sınırlar ötesi hareketinde, Ek 10 da yer alan bilgi, beyan ve formu kullanarak yapılan başvuruyu,

Atık Taşıma Formu: Üretici ve taşıyıcı tarafından ortak doldurulacak, üretim noktasından atık bertaraf tesisine kadar kayıt ve beyanları içeren, (Ek 9 A-B) de yer alan formları,

Atık Beyan Formu: (Ek 8) de yer alan formu,

Kompresibilite (Dpr): Mineral sızdırmazlık tabakasında ince taneli zemin sıklığını,

Ön Lisans: (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

Geçici Çalışma İzni: (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

Lisans: (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

İnert Atık: Fiziksel, kimyasal veya biyolojik olarak önemli derecede herhangi bir değişime uğramayan, çözünmeyen, yanmayan, fiziksel veya kimyasal olarak reaksiyona girmeyen, biyolojik bozulmaya uğramayan veya temas ettiği maddeleri çevreye veya insan hayatına zarar verecek şekilde etkilemeyen ve toplam sızıntı kabiliyeti ve ekotoksisitesi önemsiz miktarda olan, özellikle yüzey ve yeraltı suyu kirliliği tehlikesi yaratmayan maddeleri,

Ara Depolama:  Atıkların geri kazanım ve nihai bertaraf tesislerine ulaştırılmadan önce atık miktarı yeterli kapasiteye ulaşıncaya kadar güvenli bir şekilde depolanmasını,

Geçici Depolama: Atıkların ara depolama, geri kazanım ve nihai bertaraf tesislerine ulaştırılmadan yada tesiste tekrar kullanmadan önce, atık üreticisi tarafından tesis içinde, tesis içinde uygun yer bulunmaması durumunda üreticiye ait uygun bir alanda güvenli bir şekilde depolanmasını,

Meskun Mahal: Üst ölçek planlarına uygun olarak imar planı ile belirlenmiş ve iskan edilmiş alanı,

Geri kazanım: (Ek:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-II B’sinde yer alan işlemlerden herhangi birini veya birkaçını,

Geri Kazanım Tesisi: (Ek:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-II B’de sıralanan işlemlerden bir veya birkaçını yapmak üzere kurulmuş tesisi,

Çevre Lisansı: (Ek:RG-30/3/2010-27537) (1) 29/4/2009 tarihli ve 27214 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelikte düzenlenen lisansı,

Atık Beyan Formu: (Ek:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık üreticileri tarafından doldurulması gereken web tabanlı programda yer alan formu,

ifade eder.

İlkeler

Madde 5 – Atıkların yönetimine ilişkin ilkeler şunlardır;

a) Her türlü atığın ithali, bu Yönetmeliğin 41 inci maddesinde belirtilen hükümler saklı kalmak kaydıyla yasaktır,

b) Atıkların kaynağında en aza indirilmesi esastır,

c) Atık yönetiminin her safhasında sorumlu kişiler, çevre ve insan sağlığına zarar vermeyecek tedbirleri alırlar,

d) Atıkların yarattığı çevresel kirlenme ve bozulmadan doğan zararlardan dolayı atık üreticileri, taşıyıcıları, bertaraf edicileri kusur şartı aranmaksızın sorumludurlar. Adı geçen sorumluların, meydana gelen zararlardan ötürü genel hükümlere göre de tazminat sorumluluğu saklıdır.

e) Atıkların yönetiminden kaynaklanan her türlü çevresel zararın giderilmesi için yapılan harcamalar kirleten öder prensibine göre atıkların yönetiminden sorumlu olan gerçek ve tüzel kişiler tarafından karşılanır. Atıkların yönetiminden sorumlu kişilerin çevresel zararı durdurmak, gidermek ve azaltmak için gerekli önlemleri almaması veya bu önlemlerin yetkili makamlarca doğrudan alınması nedeniyle kamu kurum ve kuruluşlarınca yapılan gerekli harcamalar 21/7/1953 tarihli ve  6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre atıkların yönetiminden sorumlu olanlardan tahsil edilir,

f) Atıkların, Bakanlıktan lisans almış bertaraf tesisleri dışında üçüncü kişiler tarafından ticari amaçlar ile toplanması, satışı ve bertaraf edilmesi, diğer yakıtlara karıştırılarak yakılması yasaktır,

g)Atıklar fiziksel, biyolojik ve kimyasal ön işlemler haricinde kesinlikle doğrudan başka bir madde veya atıkla karıştırılamaz ve seyreltilemez,

h) Bertaraf tesislerine tehlikeli atıkla karışık atık gelmesi durumunda öncelikle ayrıştırılmalıdır. Ayrıştırmanın mümkün olmadığı durumda atığın tamamı tehlikeli atık olarak bertaraf edilmelidir.

ı) Atıkların geçici depolanması işleminin atığı üreten tesis içinde yapılması esastır. Ancak tesis içinde uygun yer bulunamaması durumunda üreticiye ait, gerekli koşullara sahip uygun bir alanda geçici depolama yapılması mümkündür.

i) (Ek:RG-30/3/2010-27537) (1) Tehlikeli atık geri kazanım ve bertaraf tesisleri için çevre lisansı alınması zorunludur. Çevre lisansı alınması işlemlerinde Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik esasları uygulanır.

İKİNCİ BÖLÜM

Görev, Yetki ve Sorumluluklar

Bakanlığın görev ve yetkileri

Madde 6 – Bakanlık;

a) Kanun gereğince atıkların çevreyle uyumlu bir şekilde yönetimini sağlayan program ve politikaları saptamak, bu Yönetmeliğin uygulanmasına yönelik işbirliği ve koordinasyonu sağlamak, valiliklerden bölgesel yıllık rapor, izin, tesis kapatma onayı gibi her türlü bildirimi almak ve değerlendirmekle ve gerekli denetimleri yapmakla,

b) Bölgesel boyutta atık yönetim planı yapmak ve halkın bilgilenmesini sağlamakla,

c) Atıkların sınırlar ötesi taşınımı ve bertarafına ilişkin uluslararası çalışmaları yürütmek, ilgili bildirim ve taşımacılık belgelerini değerlendirmek, atık ihracatına ilişkin faaliyetleri onaylamak, uluslararası bilgi değişimini sağlamak, herhangi bir kaza durumunda diğer ülkeleri haberdar etmekle,

d) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te (M) işareti ile bulunan, ancak tehlikeli atık olmadığı iddia edilen atıkların tehlikeli özelliklerden bir ya da birkaçını içerip içermediğinin Bakanlıkça yetkilendirilmiş kurum/kuruluşlara ait laboratuvarlar ve/veya uluslararası kabul görmüş kuruluşlarca yapılan analizlerle üretici tarafından tespitini sağlatmakla,

e) (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

f) (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

g) Atık bertaraf tesisleri için acil önlem planlarının hazırlanmasında genel ilke ve prensipleri belirlemekle,

h) Kapatılan bertaraf tesislerinin yirmi yıl boyunca denetlenmesini sağlamakla,

ı) Atıkların çevreyle uyumlu bir şekilde yönetimine ilişkin teknoloji ve yönetim sistemlerinin kurulmasında ulusal ve uluslararası koordinasyonu sağlamakla,

i) (Ek:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık beyan formunun internet yoluyla doldurulmasını sağlayacak programı hazırlamak/hazırlatmak ve programın kullanım esaslarını talimatla belirlemekle,

yükümlüdür.

Mülkü Amirlerce Alınacak Tedbirler

Madde 7 – Mahallin en büyük mülki amiri;

a) İl sınırlarında atık yönetim planlarının mahalli çevre kurullarınca uygulanmasını sağlamakla,

b) Kurulacak bertaraf tesislerinin yer seçimiyle ilgili başvuruları mahalli çevre kurulunun görüşünü alarak Bakanlığa iletmekle,

c) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Ayda bin kilogramdan fazla atık üreten atık üreticisinin atıklarını, çevre lisansı almış tesislere  en fazla altı ayda bir sevkinin yapılması koşuluyla  geçici depolama sahasına süresiz izin vermekle ve bu faaliyeti altı aylık dönemlerde denetlemekle,

d) Atık taşıma formları ile ilgili olarak bu Yönetmelikle belirlenen işlemleri yerine getirmekle,

e) İl sınırları içinde faaliyette bulunan ve bu Yönetmelik kapsamına giren tesisleri tespit ederek Bakanlığa bildirmekle ve periyodik olarak denetlemekle,

f) İl sınırları içinde atık taşınması ile ilgili faaliyet gösteren firmalara ve araçlara taşıma lisansı vermek, bu lisansı kontrol etmek, iptal etmek veya yenilemekle,

g) İl sınırları içinde atık taşıması sırasında meydana gelebilecek kazalarda her türlü acil önlemi almak ve gerekli koordinasyonu sağlamak ve kaza raporlarını yıllık olarak değerlendirerek Bakanlığa bildirmekle,

h) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) İl sınırları içinde bulunan tehlikeli atık ara depolama, geri kazanım tesisi ve/veya bertaraf tesislerinin Bakanlıkça verilen çevre lisansı belgelerindeki koşullar doğrultusunda işletilmelerini sağlamak, bu amaçla gerekli denetimleri yapmak, tesislerin işletme bilgi, belge ve teknik raporlarını düzenli olarak kontrol etmek, değerlendirmek ve Bakanlığa rapor etmek, tesisin çevre lisans koşullarına uygun çalışmadığının tespiti halinde gerekli yasal işlemleri yapmak ve Bakanlığa bilgi vermekle,

ı) Tehlikeli atık bertaraf tesisi kurulması için belirlenen yer mücavir alan dışında ise, bu yerin imar planına işlenmesini sağlamakla,

j) Atık üreticisinin tesisinden kaynaklanan atıklara ilişkin hazırlamış olduğu atık yönetim planlarını onaylamakla,

k) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Üreticilerin göndermekle yükümlü olduğu bir önceki yılın bilgilerini içeren atık beyan formunu değerlendirmek ve  gerekli düzeltmelerin yapılmasını sağlamakla,

l)  Atık üreticisinin ve belediyenin atık yönetim planlarını esas alan üç yıllık il  tehlikeli atık yönetim planını hazırlayarak Bakanlığa rapor halinde sunmakla,

ilgili hususlarda gerekli tedbirleri alır.

Mahalli İdarelerce Alınacak Tedbirler

Madde 8 – Belediyeler, Büyükşehirlerde ise Büyükşehir Belediyeleri;

a) Evlerden kaynaklanan tehlikeli atıkların yönetimine ilişkin plan ve programlarını bu yönetmeliğin yürürlüğe giriş tarihinden itibaren altı ay içinde hazırlamakla ve kurulacak sistemi öneri halinde mahalli çevre kuruluna sunmakla,

b) Atık üreticileri ve bertarafçıları ile beraber veya istemesi durumunda ayrı olarak atık bertaraf tesislerini kurmak veya kurdurmakla,

c) Atıkların bertarafına ilişkin tesisler ile ilgili plan ve projeler hakkında valiliğin uygun görüşü ile birlikte Bakanlığın onayını almakla,

d) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Belediye ve mücavir alan sınırları içinde faaliyette bulunan çevre lisansı almış atık geri kazanım ve bertaraf tesislerinin inşası ve işletilmesinde bu Yönetmelikte belirtilen yükümlülük çerçevesinde gerekli önlemleri almak veya aldırmakla,

e) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Atıkların taşınması ile  geri kazanım ve bertaraf konusunda çevre lisansı almış kişi ve kuruluşlar ile yapacakları sözleşmelerde bulunduğu ilin valiliğinin uygun görüşünü almak, yapılan faaliyetin söz konusu sözleşmelere uygunluğunu denetlemek ve bu konuda Bakanlığa bilgi vermek üzere bağlı olduğu valiliğe rapor vermekle,

f) Tehlikeli atık bertaraf tesisi kurulması için belirlenen yer mücavir alan içinde ise, bu yerin imar planına işlenmesini sağlamakla,

g) Belediye ve mücavir alan sınırları içinde faaliyette bulunan ve tehlikeli atık üreten tüm tesislere inşaat ve işletme ruhsatı verilmesi aşamasında, tehlikeli atıkların bertarafının bu Yönetmelik hükümleri doğrultusunda sağlandığının tesis sahibi tarafından belgelenmesini sağlamakla,

h) Gerçek ve tüzel kişilerce kurulacak ortak atık bertaraf tesislerinin planlanması, inşaatı ve işletilmesi aşamalarında yapılacak çalışmaları desteklemekle,

ilgili tedbirlerin alınmasını sağlar.

Atık üreticisinin yükümlülükleri

Madde 9 – Atık üreticisi;

a) Atık üretimini en az düzeye indirecek şekilde gerekli tedbirleri almakla,

b) Atıkların insan sağlığı ve çevreye yönelik zararlı etkisini, bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak en aza düşürecek şekilde atık yönetimini sağlamakla, üç yıllık atık yönetim planını bu Yönetmeliğin yürürlüğe giriş tarihinden itibaren altı ay içinde hazırlayarak valilikten onay almakla,

c) Bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak, atıklarını tesislerinde geçici olarak depolaması durumunda  valilikten izin almakla,

d) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Ürettiği atıklarla ilgili kayıt tutmakla, atığını göndereceği çevre lisansı almış olan  geri kazanım ya da bertaraf tesisinin istemiş olduğu uluslararası kabul görmüş standartlara uygun ambalajlama ve etiketleme yapmakla,

e) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te (M) işareti ile bulunup EK-III B’de belirtilen özellikleri içermediği öne sürülen atıklar için bu atıkların tehlikeli olmadığını Bakanlıkça yetkilendirilmiş kurum/kuruluşlara ait laboratuvarlar ve/veya uluslararası kabul görmüş kuruluşlarca yapılan analizlerle Bakanlığa belgelemekle,

f) Atığın niteliğinin belirlenmesi için yapılan harcamaları karşılamakla,

g) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Atık beyan formunu her yıl takip eden yılın en geç Mart ayı sonuna kadar bir önceki yıla ait bilgileri içerecek şekilde Bakanlıkça hazırlanan web tabanlı programı kullanarak doldurmak, onaylamak ve çıktısını almak  ve beş yıl boyunca bir nüshasını saklamakla,

h) Atık depolanması veya bertarafının tesis dışında yapılması durumunda; (Ek 9 A-B) deki bilgileri içeren taşıma formunu doldurmak ve öngörülen prosedüre uymakla,

ı) Atık taşımacılığında mevcut uluslararası standartlara uymakla,

j) Atığı bertaraf tesisinin kabul etmemesi durumunda taşıyıcıyı başka bir tesise göndermekle veya taşıyıcının atığı geri getirmesini ve bertarafını sağlamakla,

k) Bu Yönetmelikteki esaslara uygun olarak atıkların bertaraf edilmesi amacıyla belediyelerle ya da gerçek ve tüzel kişilerle ortak atık bertaraf tesisleri kurmak ve gerekli harcamalara katkıda bulunmakla,

l) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Atıklarını bu Yönetmelikteki esaslara uygun olarak kendi imkanları ile veya çevre lisansı almış atık bertaraf tesisinde gerekli harcamaları karşılayarak veya belediyelerle ya da gerçek ve tüzel kişilerle kurulacak ortak atık  bertaraf tesislerinde bertaraf etmek veya ettirmekle,

m) Atıkların fabrika sınırları içinde tesis ve binalardan uzakta beton saha üzerine yerleştirilmiş sağlam, sızdırmaz, emniyetli ve uluslararası kabul görmüş standartlara uygun konteynırlar içerisinde geçici olarak muhafaza etmekle, konteynırların üzerinde tehlikeli atık ibaresine yer vermekle, depolanan maddenin miktarını ve depolama tarihini konteynırlar üzerinde belirtmekle, konteynırların hasar görmesi durumunda atıkları, aynı özellikleri taşıyan başka bir konteynıra aktarmakla, konteynırların devamlı kapalı kalmasını sağlamakla, atıklarını kimyasal reaksiyona girmeyecek şekilde geçici depolamakla,

n) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Ayda bin kilograma kadar atık üreten üretici biriktirilen atık miktarı altı bin kilogramı geçmemek kaydı ile valilikten izin almaksızın atıklarını arazisinde en fazla yüz seksen gün geçici depolayabilir. Bu durumda herhangi bir tehlike halinde arazide önlem alabilmek için en az bir kişiyi görevlendirmekle ve bu kişinin iletişim bilgilerini valiliğe bildirmekle,

o) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak geri kazanım ve bertaraf tesislerine gönderilmeden önce kendi atıklarını gerekli önlemleri alarak fiziksel, kimyasal veya biyolojik işlemlerle zararsız hale getirmek, bakiye atık oluşuyor ise uygun şekilde çevre lisansı almış bertaraf ve geri kazanım tesisine götürmekle veya gönderilmesini sağlamakla,

p) Tesis içinde atıkların toplanması taşınması ve geçici depolanması gibi işlemlerden sorumlu olan çalışanların sağlığı ve emniyeti ile ilgili her türlü tedbiri almakla,

r) Kaza sonucu veya kasti olarak atıkların dökülmesi ve bunun gibi olaylar sunucu meydana gelen kirliliğin önlenmesi amacıyla, atığın türüne bağlı olarak olayın vuku bulduğu andan itibaren en geç bir ay içinde olay yerinin eski haline getirilmesi ve tüm harcamaların karşılanmasıyla,

s) Kaza sonucu veya kasti olarak atıkların dökülmesi ve bunun gibi olaylar  vuku bulduğunda valiliği bilgilendirmek ve kaza tarihi, kaza yeri, atığın tipi ve miktarı, kaza sebebi, atık bertaraf  işlemi ve kaza yerinin rehabilitasyonuna ilişkin bilgileri içeren raporu valiliğe sunmakla, 

t) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Faaliyetlerine yönelik inşaat ve işletme ruhsatı alınması aşamasında, tehlikeli atıklarının bu Yönetmelik hükümleri doğrultusunda bertarafının sağlanacağını belgelemekle,

yükümlüdür.

 (Değişik madde başlığı:RG-30/3/2010-27537) (1) Geri kazanım ve bertaraf edenin yükümlülükleri

Madde 10 – Bertaraf eden;

a) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Tehlikeli atık bertaraf ve geri kazanım tesisleri için çevre lisansı alınması işlemlerinde Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik esaslarına uymakla,

b) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) Çevre lisansı kapsamında belirlenen şartlara uymakla,

c) (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

d) (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

e) İşletme planını her yıl Bakanlığa sunmakla,

f) Atığın tesise girişinde bertaraf işleminden önce atığın fiziksel ve kimyasal analizini yapmakla, atığın taşıma formunda belirtilen atık tanımına uygunluğunu tespit etmekle,

g) Tesisin işletilmesi ile ilgili her bölümün işletme planını yaparak uygulamakla,

h) Tesisin risk taşıyan bölümlerinde çalışan personelin her türlü güvenliğini sağlamak, altı ayda bir sağlık kontrollerini yaptırmak ve bu bölümlere izinsiz olarak ve yetkili kişilerin dışında girişleri önlemekle,

ı) Acil önlemlerle ilgili eğitimli personel bulundurmak ve acil durum söz konusu olduğu zaman Bakanlığa bilgi vermekle,

j) Kabul ettiği atığın taşıma formunu imzalamak ve otuz gün içinde üreticiye göndermekle,

k) Atık taşıma formu ile ilgili olarak üretici ile arasında uyuşmazlık çıkması halinde, bu uyuşmazlık giderilemezse on beş gün içinde, uyuşmazlığı Bakanlığa bildirmekle,

l) Taşıma formu olmaksızın atık kabul etmesi halinde Bakanlığa bilgi vermekle,

m) Tesisin işletilmesi ile ilgili Bakanlığın öngördüğü işleri yapmakla,

n)Tesisin kapatılması için kapatma planı yaparak yüz seksen gün önceden Bakanlığa bildirmekle,

o) Tesisin kapatılmasından sonra 37  ve 40 ıncı maddelerde  öngörülen işleri yapmakla,

p) Atık üreticisi tarafından bertaraf tesislerine ödenecek atık bedelini, atık kategorileri ve bertaraf yöntemlerine göre, bertaraf tesisinin bulunduğu bölgede yer alan illerin sanayi odaları temsilcileri, sanayi odalarının bulunmadığı illerde ticaret ve sanayi odaları temsilcileri ile birlikte belirlemekle,

r) Faaliyetleri hakkında atığın tesise kabul tarihi, atığın kaynağı, miktarı, taşınım türü ve bertaraf/geri kazanım yöntemi gibi bilgileri içeren yıllık raporlarını  valiliğe göndermek ve 5 yıl boyunca saklamakla,

yükümlüdür.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Taşıma İle İlgili Hükümler

Atıkların taşınması

Madde 11 – Atıkların taşınması bu iş için lisans almış kişi ve kuruluşlarca taşınan atığın özelliğine uygun araçlarla yapılır. Aynı araçta aynı kap içinde taşınacak atığın kod numarası aynı olmak zorundadır.

Araçlarda taşıma formu bulundurma zorunluluğu

Madde 12 – Taşıma işlemi yapılacak araçlarda atık taşıma formu bulundurulması zorunludur. Taşıma Formları  atık üreticisi tarafından ilgili valilikten temin edilir. (Ek 9-A) ve (Ek 9-B) de yer alan atık taşıma formlarından (A) formu mavi, (B) formu pembe, (C) formu beyaz, (D) formu yeşil, (E) formu sarı renktedir. Atık üreticisi ve taşıyıcı tarafından ülke içi taşımada (Ek 9-A) da yer alan (A), (B), (C), (D) formları, uluslararası taşımada ise (Ek 9-B) de yer alan (A), (B), (C), (D), (E) formları doldurulur ve valiliğe başvurulur. (A), (C) ve (E) formları iki nüsha olmalıdır.

Bu formlardan;

a) (D) formu taşıma başlamadan önce, atık üreticisinde kalır, üretici tarafından valiliğe gönderilir,

b) (A), (B), (C), (E) formları taşıma esnasında bulundurulmak kaydı ile taşıyıcıya verilir,

c) (E) formu uluslararası taşımada, taşıyıcı tarafından gümrük çıkışında Bakanlığa bir nüshası gönderilmek üzere gümrük memuruna teslim edilir,

d) (A) , (B) ve (C) formu taşıyıcı tarafından atık bertaraf tesisi sorumlusuna imzalatılarak, (A) ve (B) formları atıkla birlikte teslim edilir. (C) formu ise taşıyıcıda kalır, bir nüshası üreticiye teslim edilir,

e) (A) ve (B) formu atık bertarafından sorumlu kişi veya kuruluş tarafından imzalanarak alınır. (A) formunun bir nüshası bertarafçı tarafından net miktarlar, bertaraf yeri ve tarihi form üzerine doldurulduktan sonra Bakanlığa gönderilir,

f) (Değişik:RG-30/3/2010-27537) (1) (B) formu net miktarlar, bertaraf yeri ve tarihi form üzerine doldurulduktan sonra geri kazanım veya bertaraf eden tarafından üreticiye gönderilir.

Gönderilen ve alınan tüm taşıma formları üç yıl süre ile saklanmak ve denetimlerde yetkili idarelerce istendiğinde hazır bulundurulmak zorundadır.

Atık taşıyıcılarının lisans alma zorunluluğu

Madde 13 – Atık taşımak isteyen gerçek ve tüzel kişiler tehlikeli atık taşıma lisansı almak üzere (EK 18) de yer alan bilgi ve belgelerle , valiliğebaşvurmak zorundadır. Lisans, başvuran firmaya ve araca verilir. Lisans alan firma 11/7/1993 tarihli ve 21634 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan TehlikeliKimyasallar Yönetmeliğinin (Ek 4) de yer alan tehlikeli atık işaretlerini araçlarında kullanmak zorundadır. Bu hükümler sadece kara taşıtları için geçerlidir. Deniz, hava ve demiryolu taşımacılığı için bu amaçla uygulanan ulusal ve uluslar arası kabul görmüş taşımacılık kuralları uygulanır. Taşımanın karayolu ile yapılması halinde, 10/7/2003 tarihli ve  4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanununda tehlikeli maddelerin karayoluyla taşınmasına ilişkin hususlar doğrultusunda, ilgili valilikten alınacak taşıma lisansının yanı sıra, şehirler arası taşıma faaliyetlerinde bulunacak gerçek ve tüzel kişilerin Karayolu Taşıma Kanunu uyarınca Ulaştırma Bakanlığından yetki belgesi almak zorundadır. Lisans üç yıl için geçerlidir ve bu süre sonunda yenilenmesi gerekir. Lisans alan ancak taşımacılıkta öngörülen standartlara uymayan firmaların lisansları valilikçe iptal edilir.

Lisanslı araçla taşıma muafiyeti

MADDE 14 – (Değişik:RG-4/9/2009-27339)

Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te 09 01 Fotoğraf Endüstrisi Atıkları başlığı altında kayıtlı gümüş içeren sabitleştirme banyolarının ve bu Yönetmelik kapsamında olan, ancak toplamı elli kilogramı geçmeyen atıkların taşınmasında bu Yönetmeliğin 11, 12 ve 13 üncü madde hükümleri uygulanmaz.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Atıkların Geri Kazanımı ve Bertarafına İlişkin Hükümler

Genel esaslar

Madde 15 – Atıkların geri kazanılması ve tekrar kullanılması esastır. Atıkların alternatif hammadde olarak kullanılmalarına ilişkin teknik ve idari hususlar Bakanlık tarafından çıkarılacak tebliğ ile belirlenir.

(Değişik:RG-4/9/2009-27339) Atıkların geri kazanılmasının ve tekrar kullanılmasının mümkün olmadığı durumlarda atıklar, çevre ve insan sağlığına zarar vermeden bertaraf edilir. Bertaraf sistemleri Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-III A’daki tehlikelikabul edilen atıkların özelliklerine ve uygun teknolojilere göre seçilir. (Değişik üçüncü cümle:RG-30/3/2010-27537) (1) Aynı Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-II A ve EK-II B’de belirtilen tüm geri kazanım ve bertaraf işlemlerini gerçekleştirmek isteyen gerçek ve tüzel kişiler Bakanlıktan çevre lisansı almakla yükümlüdür.

Bu Yönetmelik hükümlerine uygun  şekilde kurulmuş nihai bertaraf tesisleri kurulduğu zaman meskun mahal dışında ise ve meskun mahale mesafesi bin metreden fazla ise,  valilik/ belediye tarafından imar planlarında değişiklik yaparken meskun mahale olan mesafeyi dikkate almakla yükümlüdür. Ancak ömrü dolmuş tesisler için bu sınır geçerli değildir.

Geri kazanım

Madde 16- Atıkların ekonomiye katkı sağlamak ve nihai bertarafsa gidecek atık miktarının azaltılması amacıyla geri kazanılması esastır. Atıkların geri kazanımında (Değişik ibare:RG-4/9/2009-27339) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-II B’de verilen işlemlerden herhangi biri uygulanır. Tehlikeli atık geri kazanım işleminden sonra elde edilen ikincil hammaddenin ürün niteliğinde olduğunun akredite laboratuvarlar ve/veya uluslar arası kabul görmüş  kuruluşlarca yapılan analizlerle belgelenmesi zorunludur. Geri kazanım işlemi sonucunda bakiye atık oluşuyor ise, bu Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde bertarafı sağlanmalıdır.

Fiziksel, kimyasal ve biyolojik ön işlemler

Madde 17 – Atıklar, değerlendirilmesi, düzenli depolanabilmesi veya çevreye olan zararlarının en aza indirilmesi için fiziksel, kimyasal veya biyolojik işlemlere tabi tutulurlar. Tehlikeli atığın bu işlemler sonucunda inert hale getirildiğinin veya (Değişik ibare:RG-4/9/2009-27339) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-III A’da verilen tehlikeli kabul edilen atıkların özelliklerini taşımadığının veya (Ek 11-A) ya göre tehlikesiz atık olarak depolanabilirliğinin belgelenmesi zorunludur. Bu işlemler sonucunda bakiye atık oluşuyor ise, bu Yönetmelik hükümlerine uygun şekilde bertarafı sağlanmalıdır.

Derine enjeksiyon

Madde 18 – Pompalanabilir nitelikteki sıvı atıklar jeolojik ve hidrojeolojik açıdan uygun olan kuyulara, tuz kayaçlarına veya doğal olarak bulunan boşluklara enjeksiyon işlemi ile bertaraf edilebilir. (Değişik ikinci cümle:RG-30/3/2010-27537) (1) Bu yöntem ile atığı bertaraf etmek isteyen gerçek ve/veya tüzel kişiler alanın uygunluğunun belirlenmesi veya tespiti amacıyla fizibilite raporu hazırlatıp Bakanlığa sunmak ve çevre lisansı almakla yükümlüdür. Derine enjeksiyon işlemine ilişkin hususlar Bakanlıkça çıkarılacak tebliğ ile belirlenir.

Sürekli depolama

Madde 19–  Terkedilmiş kapalı maden ocaklarında atıkların konteynırlar içinde depolanması mümkündür. Bu yöntem ile atığı bertaraf etmek isteyen gerçek ve/veya tüzel kişiler ocağın uygunluğunun belirlenmesi veya tespiti amacıyla üniversite, kurum/ kuruluşa fizibilite raporu hazırlatıp Bakanlığa sunmak ve izin almakla yükümlüdür. Sürekli depolama  işlemine ilişkin hususlar Bakanlıkça çıkarılacak tebliğ ile belirlenir.

Yakma

Madde 20 – (Mülga:RG-30/10/2010-27744)

Deneme yakması

Madde 21 – (Mülga:RG-30/10/2010-27744)

Düzenli depo tesisleri

Madde 22 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Tek tür atık depo tesisleri

Madde 23 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

BEŞİNCİ BÖLÜM

Ara Depolama ve Arıtım Tesisleri ile İlgili Hükümler

Ara depolama tesisleri

Madde 24 – (Değişik birinci fıkra:RG-30/3/2010-27537) (1) Nihai bertaraf veya geri kazanım için uygun yer bulunamaması durumunda ya da çevre lisansı almış geri kazanım ve bertaraf  tesislerine ulaştırılmadan önce atık miktarının yeterli kapasiteye ulaşması amacıyla atıklar ara depolarda depolanabilir. Bu depolarda bekleme süresi bir yılı aşamaz. Ancak bu süre zorunlu hallerde Bakanlığın uygun görüşü ile uzatılabilir. Ara depolama tesisleri için Bakanlıktan çevre lisansı alınması zorunludur.

Ara depolama ve işleme tesislerinde;

a) Giriş, depolama ve çalışma kısımları,

b) Yangın söndürme sistemleri,

c) Boruların, hazne ve kapların temizlenmesi için temizleme sistemleri,

d) Taşan ve dökülen atıkların toplanması için yeterli absorban, nötralizan,

bulunur.

Herhangi bir kaza halinde derhal müdahale edilebilmesi için atık taşıyan borular ile depolama konteynırlarının yer üstüne tesisi zorunludur. Kirli su kaçağının mümkün olduğu tesis bölgelerinde, kirli suyun yer altına sızmaması ve etrafındaki toprakları kirletmemesi için gerekli sızdırmazlık tedbirleri alınır. 

Bölgeden atılan yıkama ve benzeri atık sular ayrı olarak toplanır ve 31/12/2004 tarihli ve 25687 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinde yer alan sınır değerlere uygun şekilde arıtılır. Bu tür arıtma tesislerinde üretilen arıtma katıları ve çamurları bu Yönetmelik kapsamında bertaraf edilir.

Ara depolama tesisi dizaynına ilişkin hususlar Bakanlıkça çıkarılacak tebliğ ile belirlenir.

Atıkların tesis içinde taşınması

Madde 25 – Katı veya sıvı haldeki atıklar için atığın ve işletmenin özelliğine göre uygun konteynır ve taşıma şekilleri işletmeler tarafından belirlenir.

Kapların üzerine atığın çeşidi, kaynağı, miktarı ve depolama tarihi ile ilgili bilgiler açık olarak yazılır.

Tesis içinde alınacak güvenlik önlemleri

Madde 26 – İşleme tabi tutulacak veya geçici olarak depolanacak atıklar, özel yerlerde kap veya hazneler içinde; uygulanacak fiziksel, kimyasal, biyolojik işlemler ve yakma işlemlerine göre ayrı ayrı ve birbiri ile kimyasal reaksiyona girmeyecek şekilde atık kod numarasına göre depolanır.

Ara depo veya işleme tesislerinin bekletme haznelerinin çürümelere ve aşınmalara dayanıklı olması ve gerekli emniyet ve kontrol sistemlerini ihtiva etmesi zorunludur.

ALTINCI BÖLÜM

(Değişik bölüm başlığı:RG-30/3/2010-27537) (1)

Geri Kazanım ve Bertaraf Tesislerine Çevre Lisansı Alınması ile İlgili Hükümler

Bertaraf tesislerine ön lisans verilmesi

Madde 27 – (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

Geri Kazanım ve Bertaraf Tesislerine Çevre Lisansı Alınması

MADDE 28 – (Başlığıyla birlikte değişik:RG-30/3/2010-27537) (1)

Çevre lisansı alınması aşamasında Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik hükümleri uygulanır. Söz konusu Yönetmeliğin Ek-3 C’sinde yer alan Teknik Uygunluk Raporunda bu Yönetmeliğin Ek-19’unda verilen bilgi ve belgelerin bulunması zorunludur.

Lisans iptali

Madde 29 – (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

Bertaraf tesislerine inşaat ruhsatı verilmesi

Madde 30– (Mülga:RG-30/3/2010-27537) (1)

YEDİNCİ BÖLÜM

Düzenli Depolama Tesisleri İnşaatı ve İşletilmesi

Yer seçimi

Madde 31 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Depo zemini

Madde 32 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Uzun süreli çevre emniyeti

Madde 33 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Depo tabanının teşkili

Madde 34– (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Dren sistemi teşkili

Madde 35 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Depo tesislerine dolgu yapılması

Madde 36 – (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Depo tesisi üst örtüsünün teşkili

Madde 37– (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Atık kabulü

Madde 38– (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Düzenli depo tesislerinin işletilmesi

Madde 39– (Mülga:RG-26/3/2010-27533) (1)

Bertaraf tesisinin kapatılması

Madde 40 – Bertaraf eden, tesisin kapatılmasından en az yüz seksen gün önce;

a) Tesisinin kapatılması ile ilgili fizibilite etüdünü,

b) Atıkların, sızıntı sularının yağmur sularına ve yeraltı sularına ve/veya atmosfere olası karışımını kontrol eden ölçüm izleme sistemine ilişkin planını,

c) Tesiste yer alan ünitelerin her birinin ne şekilde kapanacağı ile ilgili planını,

d) Tesisin aktif olduğu süre boyunca saha içinde bulunan atıkların envanterini,

e) Tesiste kalan atıkların, analiz, taşıma ve bertaraflarına ilişkin tüm metotların ve kapatmada kullanılacak yöntemlerin ayrıntılı tanımı ve uygulanabilir planlarını,

f) Araç ve malzemenin temizlenmesi, topraktan alınan numuneler ve test metotlarına ilişkin raporları,

g) Atıklarla kirlenmiş malzemelerin bertaraflarına yönelik planları,

Bakanlığa sunar.

Bertaraf eden, Bakanlıktan kapatma planı onayı almadan ve kapatma sonrası gereken çevre koruma işlemlerini gerçekleştireceğine dair taahhütname vermeden tesisi kapatamaz. Kapatma işleminden sonra bertaraf edenin sorumluluğu devam eder, ölçüm izlemeye ilişkin raporlarını yirmi yıl süreyle her yıl sonunda Bakanlığa iletir.

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Atıkların Sınırlar ötesi Taşınımı

Atıkların ithali

Madde 41– Atıkların, serbest bölgeler dahil Türkiye Cumhuriyeti Gümrük Bölgesine girişi yasaktır. Ancak, sektör itibari ile ekonomik değere haiz atıkların ithal izinleri yayımlanacak tebliğler doğrultusunda verilir.

Serbest bölgelerdeki faaliyetler sonucu ortaya çıkan atıkların geri kazanılması ve/veya bertarafı amacıyla bölgede uygun tesis bulunmaması durumunda atık üreticisi firmanın talebi üzerine serbest bölge müdürlüğü başkanlığında valilik, gümrük, gümrük muhafaza müdürlüğü işletici veya bölge kurucu ve işleticisi ve atık üreticisi firma temsilcilerinden oluşan bir komisyonun uygun görüşünü müteakip serbest bölge müdürlüğünce Bakanlıktan alınacak onaya istinaden bu atıklar bölgeden çıkarılır. 

Komisyona aşağıda belirtilen bilgi ve belgeler sunulacaktır.

a) Atıkların serbest bölge içindeki bir üretim ve/veya tüketim faaliyeti sonucu ortaya çıktığına ilişkin belge,

b) Atığı oluşturan faaliyetin türü, atık tür ve miktarı,

c) Atıkların geri kazanımı veya bertarafı amacıyla gönderilecek olan tesisten alınacak valilik onaylı atık kabul yazısı,

d) Bakanlık gerekli gördüğü takdirde ilave teknik bilgi ve belgeler isteyebilir.

Kullanılmış lastiklerin karkas niteliğinde olanları Dahilde İşleme Rejimi kapsamında sadece Bakanlıktan lisans almış işletmeler tarafından geri kazanımı amacıyla ülkemize girişinde  bu madde hükümleri uygulanmaz.

Atıkların ihracı

Madde 42 – Atıklar;

a) Ülkemizde atıkların bertarafı için gerekli teknik kapasiteye sahip tesislerin bulunmaması halinde,

b) Söz konusu atıkları ithalatçı devletin yetkili otoritesinin kabul etmesi durumunda,

ihraç edilebilir.

Bu durumda, atıkların sınırlar ötesi taşınımına izin verilmeden önce transit devletlerin ve atığı ithal edecek devletin yazılı onayları Bakanlıkça alınır.

Bilgi verme yükümlülüğü

Madde 43 – İhraç edilecek atıklar için (Ek 10) da yer alan bildirim formu iki nüsha halinde ihracatçı firma tarafından doldurularak Bakanlığa iletilir. Bakanlıkça, bildirim formunun ithalatçı devletin ve transit devletlerin yetkili makamlarına gönderildiği tarihten itibaren altmış gün içinde yazılı onay verilmezse ihracat işlemi başlatılamaz.

Transit devlete bildirim yükümlülüğü

Madde 44– Ülkemizin transit devlet olması halinde, Bakanlığa (Ek 10) da belirtilen şekilde taşımanın planlandığı tarihten en az altmış gün önce bildirimde bulunulması zorunludur. Bakanlık söz konusu transit taşıma işlemine şartlı veya şartsız izin verebilir, izin vermeyi reddedebilir veya en geç altmış gün içinde bildirimde bulunan taraftan bilgi isteyerek yazılı cevabını bildirir.

Bakanlığın izni alınmadan transit geçiş yapılmaz, ulusal yetki alanımız içinde atık yükü limbo yapılamaz ve aktarılamaz.

Atıkların uluslararası taşınımında uygulanacak usul ve esaslar

Madde 45– Atıkların uluslararası taşınımında uygulanacak usul ve esaslar şunlardır;

a) Taşıyıcı, (EK 9-B) de belirtildiği gibi doldurulan taşıma belgesini, atıkların taşınımına başladığı andan itibaren nihai bertaraf yerine kadar, taşıma süresince yanında bulundurmak ve bu belgeyi istendiğinde güvenlik ve taşıma ile ilgili makamların incelemesine sunmak zorundadır,

b) Atıkların sınırlar ötesi taşınımından sorumlu olan şahıslar, söz konusu atıkların teslim edilmesi veya teslim alınması sırasında taşıma belgesini imzalamakla yükümlüdür,

c) Bertaraf eden, söz konusu atıkları teslim almış olduğunu ve işlemin bildirimde belirtildiği şekilde tamamlandığını gösteren belgeyi ihracatçıya ve Bakanlığa iletmekle yükümlüdür. İhracatçı bu belgeyi alamadığı takdirde Bakanlık kanalıyla bu durumu ithalatçı devlete bildirir,

d) Atıkların sınırlar ötesi taşınımında uluslararası paketleme, etiketleme ve taşıma standartlarına uyulur,

e) Atıkların sınırlar ötesi taşınımının bu Yönetmeliğe göre tamamlanamadığı durumlarda, ihracatçı devlet, ithalatçı devletin bilgi verdiği tarihten itibaren doksan gün içinde veya ilgili devletlerin mutabık kalacakları başka bir süre içinde geri almayı temin eder.

Genel bildirim

Madde 46 – İhracatçının bir yıllık süre için genel bir bildirimde bulunmasına izin verilebilmesi için;

a) Sevk edilecek atıkların cinsi, kesin miktarı veya periyodik listesi gibi Bakanlığın isteyeceği bilgilerin bulunması,

b) Atıkların aynı fiziksel ve kimyasal özellikleri taşıması,

c) İhracatçı devletin aynı gümrük giriş-çıkış kapısını kullanması,

d) Atıkların aynı bertaraf tesisine sevk edilmesi,

zorunludur.

Yasadışı trafik

Madde 47– Atıkların taşınmasında;

a)Bu Yönetmelik gereğince yapılması gereken bildirimlerde bulunulmaması,

b) Yetkili otoritenin bu Yönetmelik ile belirtilen izninin bulunmaması,

c) Yetkili otoritenin izninin hileli veya yalan beyan sonucu elde edilmesi,

d) Belgelerin içeriğine tümüyle veya kısmen uymadan ülke yetki alanına girilmesi,

e) Uluslararası sözleşmelere ve bu Yönetmeliğe aykırı olarak atıkların bertaraf, boşaltım ve/veya nakil aracıyla birlikte terk edilmesi,

durumlarında atıkların taşınımı yasadışı trafiktir.

İhracatçı, kendisine yasadışı trafik hakkında bilgi verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde veya ilgili devletlerin mutabık kalacağı başka bir süre içinde, atıkların ihracatçı veya üretici ya da ihracatçı devletin kendisi tarafından ülkesine iadesini temin edecektir.

DOKUZUNCU BÖLÜM

Diğer Hükümler

Özel atıklar

MADDE 48 – (Değişik:RG-4/9/2009-27339)

Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-IV’te (01) başlığı altında kayıtlı maden atıkları, (13) başlığı altında kayıtlı yağ ve sıvı yakıt atıkları, (16 06) başlığı altında kayıtlı kullanılmış pil ve aküler, (18) başlığı altında kayıtlı insan ve hayvan sağlığı ve/veya bu konulardaki araştırmalardan kaynaklanan atıklar ile kullanılmış lastiklerin toplanması, taşınması, işlenmesi ve bertarafına ilişkin esaslar Bakanlıkça belirlenir.

Cezai hükümler

Madde 49 – Bu Yönetmelik hükümlerine aykırılık halinde 2872 sayılı Çevre Kanununun 15 ve 16 ncı maddelerinde belirtilen merciler tarafından gerekli işlemler yapılır ve 26 ncı maddedeki yaptırım uygulanır. Kanunun 24 ncü maddesindeki merciler tarafından 20, 21 ve 23 üncü  maddelerinde belirtilen idari nitelikteki cezalar verilir..

Yürürlükten kaldırılan mevzuat

Madde 50 – 27/08/1995 tarihli ve 22387 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmıştır.

EK MADDE 1 – (Ek:RG-30/10/2010-27744)

Atıkların yakılması ile ilgili olarak 6/10/2010 tarihli ve 27721 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Atıkların Yakılmasına İlişkin Yönetmelik hükümleri uygulanır.

Geçici Madde 1- Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden önce yürürlükte bulunan yönetmeliğe göre hazırlanmış olan tebliğ ve genelgelerin bu Yönetmeliğe aykırı olmayan hükümleri çıkarılacak olan yeni tebliğ ve genelgelere  kadar geçerlidir.

Geçici Madde 2- Yönetmeliğin yayınlandığı tarihten önce  Bakanlıktan geri kazanım konusunda lisans almış tesislerin ve valilikten taşıma lisansı almış firma ve araçların bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesini müteakip, bir yıl içinde geri kazanım konusunda Bakanlığa ve taşıma konusunda ise valiliklere tekrar müracaat ederek lisanslarını yenilemeleri zorunludur.

Geçici Madde 3- Valilikler bu Yönetmelik yürürlüğe girdiği tarihten itibaren sekiz ay içinde il tehlikeli atık yönetim planını hazırlayarak Bakanlığa sunar.

Yürürlük

Madde 51- Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 52 – Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.

(1) Bu değişiklik 1/4/2010 tarihinde yürürlüğe girer.