YETKİLİ SINIFLANDIRICILARIN LİSANS ALMA, FAALİYET VE DENETİMİ HAKKINDA YÖNETMELİK

Resmi Gazete Tarihi: 08.10.2005 Resmi Gazete Sayısı: 25960

YETKİLİ SINIFLANDIRICILARIN LİSANS ALMA, FAALİYET VE DENETİMİ HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Genel Hükümler

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

Madde 1 — Bu Yönetmeliğin amacı; tarım ürünleri lisanslı depolarında muhafaza edilecek tarım ürünlerinin analizini yapmak, ürünün nitelik ve özelliklerini belirlemek, standartlara uygun olarak sınıflandırmak ve bu durumu belgelendirmek üzere, yetkili sınıflandırıcı olarak gerçek ve tüzel kişiler tarafından kurulan ve işletilen laboratuvarların lisans almalarına, faaliyet ve denetimlerine ilişkin usul ve esaslar ile buralarda çalıştırılacak personelin haiz olacağı şartları düzenlemektir.

Kapsam

Madde 2— Bu Yönetmelik; yetkili sınıflandırıcıların lisans almalarına, faaliyet ve denetimlerine ilişkin usul ve esasları kapsar.

Dayanak

Madde 3— Bu Yönetmelik; 10/2/2005tarihli ve 5300 sayılı Tarım Ürünleri Lisanslı Depoculuk Kanununun 12 nci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4— Bu Yönetmelikte geçen;

Bakanlık: (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gümrük ve Ticaret Bakanlığını,

İlgili bakanlık: (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı ile Ekonomi Bakanlığını,

Kanun: 10/2/2005 tarihli ve 5300 sayılı Tarım Ürünleri Lisanslı Depoculuk Kanununu,

Tarım ürünleri: Depolanmaya uygun nitelikteki (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) standardize edilebilen temel ve işlenmiş tarım ürünlerini,

Lisanslı depo: Kanun kapsamında tarım ürünlerinin sağlıklı koşullarda muhafaza ve ticarî amaçla depolanması hizmetlerini sağlayan tesisleri,

Lisans: Bakanlıkça verilen faaliyet iznini gösterir belgeyi,

Mudi: Depolama hizmetleri için ürününü lisanslı depoya teslim eden veya lisanslı depo işletmesince düzenlenen ürün senedini mevzuata uygun olarak elinde bulunduran gerçek veya tüzel kişiyi,

Yetkili sınıflandırıcı: Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında lisans almış olan ve tarım ürünlerini analiz eden, ürünün nitelik ve özelliklerini belirleyen, standartlara uygun olarak sınıflandıran ve bu durumu belgelendiren laboratuvarları işleten gerçek ve tüzel kişileri,

Laboratuvar: Yetkili sınıflandırıcılarca tarım ürünlerinin analiz edilmesi, ürünün nitelik ve özelliklerinin belirlenmesi ve belgelendirilmesi amacıyla işletilen tesis ve donanımlar bütününü,

Yetkili sınıflandırıcı bölüm sorumlusu ve yöneticisi: Yetkili sınıflandırıcı tarafından iş ve faaliyet konusuna göre oluşturulan bölümlerde görev yapmak üzere, konusunda lisans düzeyinde eğitim almış veya yüksek lisans ya da doktora yapmış ziraat mühendisi, gıda mühendisi, kimya mühendisi veya kimyager yetkili sınıflandırıcı bölüm sorumluları ile yetkili sınıflandırıcının tüm bölüm, yönetim ve işletmesinden sorumlu bir yetkili sınıflandırıcı yöneticisini,

Yetkili sınıflandırıcı personeli: Yetkili sınıflandırıcının faaliyet ve görev alanına uygun olarak istihdam edilen; ziraat mühendisi, gıda mühendisi, kimya mühendisi, kimyager, biyolog gibi konusunda lisans eğitimi almış veya ihtiyaca göre konusunda iki yıllık ön lisans yapmış ya da gıda, laboratuvar ve kimya konularındaki liselerden diploma almış veya Bakanlıkça kabul edilen ilgili bakanlık ya da diğer kamu veya özel kuruluşlarca düzenlenen kursa, belli bir sertifika programına veya eğitime tabi tutularak yetkili sınıflandırıcının iş ve faaliyetlerine ilişkin bir sertifikaya hak kazanmış teknik personel ile diğer idari ve yardımcı personeli,

Hakem yetkili sınıflandırıcı: Bakanlıkça belirlenecek bir bölgede ya da aynı veya benzer ürün grubunda faaliyet gösteren yetkili sınıflandırıcıların yaptıkları ürün analiz ve sınıflandırma işlemlerine karşı bu Yönetmelik çerçevesinde bir itiraz yapılması durumunda, yeniden alınan temsili numuneyi analiz etmek ve bu itirazı sonuçlandırmak görevini de üstlenen, o bölge ya da grupta yer alan ve Bakanlıkça son iki yıldaki bu Yönetmelik hükümlerine uygunluk performansı da gözetilerek belirlenen bir yetkili sınıflandırıcıyı,

Referans yetkili sınıflandırıcı: Görev alanındaki yetkili sınıflandırıcıların kalibrasyon, uygunluk kontrol ve denetimini yürüten, ürün analiz yöntemlerinin geliştirilmesi ve standardizasyonunun sağlanması için ulusal ve uluslararası bilimsel kuruluşlar ile çalışma yapan, eğitim veren,şahit numuneler ile itiraz ve anlaşmazlıklarda istem üzerine veya Bakanlıkça görevlendirildiğinde tarım ürünlerini analiz eden ve görüş veren, analiz metotları konusunda TS EN ISO IEC 17025 “Deney ve Kalibrasyon Laboratuarlarının Yeterliliği için Genel Şartlar” standardına göre Türk Akreditasyon Kurumunca-TURKAK akredite edilmiş bulunan kamu veya özel laboratuvarları işleten ve Bakanlıktan lisans alan gerçek veya kamu ve özel tüzel kişileri,

Kalibrasyon : Belirli koşullar altında, bir ölçme cihazı veya bir ölçme sisteminin gösterdiği değerler veya bir ölçüm gereci veya bir referans malzemenin verdiği değerler ve ölçüm standartları ile, gerçekleştirilen ve bunlara karşılık gelen değerler arasındaki ilişkiyi kuran işlemler dizisini,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Yetkili Sınıflandırıcıda Bulunması Gereken Asgari Özellikler ile

Tesis ve Binaları

Laboratuvarın asgari özellikleri

Madde 5— Laboratuvarlar aşağıdaki asgari özellik ve nitelikleri taşımalıdır.

a) İdari bölüm ile sınıf ve standardı belirlenecek tarımsal ürün, ürün grubu veya gruplarının nitelik ve özelliklerine göre ihtiyaç duyulan fiziksel, kimyasal ve mikrobiyoloji analiz laboratuvar bölümleri, ayrı bölümler halinde planlanmalıdır.

b) Laboratuvarlar, yapılan analizin özelliğine uygun bir şekilde planlanmalı,analiz yapılan bölümler, çalışan personelin pratik ve rahat hareket etmesini sağlayacak şekilde tasarlanmalı ve uygun genişlikte olmalıdır.

c) Laboratuarlar, özel ortam ve çevre şartları gerektiren analizlerde, bu şartları kontrol etmeye yarayan alet ve ekipmanlarla donatılmalı ve ısı, sıcaklık, toz, nem, buhar, titreşim, elektromanyetik etkenler ve zararlı canlılar gibi olumsuz şartlardan korunmalıdır. Ayrıca laboratuvar çalışma koşullarının, 20 ±2 °C’da sabitlenmesi için gerekli önlemler alınmalıdır.

d) Çalışan personelin, iş güvenliği için uygun giysi ve donanım kullanması sağlanmalıdır.

e) Mikrobiyoloji laboratuvarı ile Bakanlıkça gerekli görülmesi durumunda fiziksel ve kimyasal laboratuvarlarda çalışan personelin, periyodik sağlık kontrolleri yapılmalı ve bulaşıcı bir hastalığı olan veya taşıyıcı olduğu belirlenen personel laboratuvarda çalıştırılmamalıdır.

f) Laboratuvarın her bölümünde temizlik, sanitasyon ve dezenfeksiyon işlemleri, periyodik olarak ve yazılı talimatlara göre yapılmalı ve kayıtları tutulmalıdır.

g) Duvar, tavan ve tabanları kolayca temizlenebilir ve gerektiğinde dezenfekteedilebilir özellikte malzemelerle kaplanmış olmalı, boru sistemleri, radyatörler, aydınlatma sistem ve bağlantıları ile diğer servis noktalarının temizlenmesi kolay olacak şekilde tasarlanmalı ve yerleştirilmelidir.

h) Aydınlatma, ısıtma ve havalandırma sistemleri ile diğer unsurlar, analiz işlemlerini etkilememeli ve doğrudan veya dolaylı olarak analiz sonuçlarını değiştirmemelidir.

i) Laboratuvarda kontrollü giriş çıkış uygulaması yapılmalı, analiz yapılan bölümlerine yetkili ve görevliler dışındakilerin girişine izin verilmemeli ve bunun için gerekli donanım ve güvenlik sağlanmalıdır.

j) Kimyasal maddeler risk gruplarına ve saklama koşullarına göre, havalandırma sistemli, ayrı oda, dolap veya depolarda bulundurulmalıdır. Kimyasal maddenin bulunduğu oda, dolap ve depolar kilitlenebilmeli ve anahtarı ilgili bölüm sorumlusunda bulunmalıdır.

k) Laboratuvarda ilk yardım için gerekli ilaç ve malzemelerin bulunduğu ilk yardım dolabı ve talimatı yer almalıdır.

l) Laboratuvarda yangına karşı gerekli önlemlerin alındığına dair itfaiyeden belge alınmalıdır.

m) Tuvaletler laboratuvar bölümlerine açılmamalıdır.

n) Binanın boya, badana ve diğer bakımları periyodik olarak yapılmalıdır.

o) Laboratuvarın çevresinde kirliliğe yol açacak çöp ve atık yığınları, su birikintileri ve zararlı canlıların yerleşmesine uygun ortamlar bulunmamalıdır.

p) Laboratuvarlarda ortaya çıkan atıklar direk alıcı ortama verilmemeli, tekniğine ve ilgili mevzuata uygun şekilde laboratuvar binasından uzaklaştırılmalıdır.

Laboratuvar binası

Madde 6— Laboratuvar binası ve diğer tesisler imar mevzuatına uygun olmalıdır. Ayrıca faaliyeti esnasında parlayıcıve patlayıcı maddeler kullanan laboratuvarların, insanların ikametine mahsus binalarda kurulması yasaktır.

Yetkili sınıflandırıcı tesislerinin bölümleri

Madde 7— Yetkili sınıflandırıcının tesisleri aşağıdaki bölümlerden oluşur:

a) İdari Bölüm:

1) Hizmet bölümlerinden ayrı olarak yönetici ve diğer personel için yeterli sayıda müstakil oda,

2) Laboratuvarda kullanılacak kimyasal maddeler ve yedek yardımcı malzemeler için depo,

3) Numune kabul bölümü,

4) Duş,tuvalet ve soyunma-giyinme odası.

b) Laboratuvar Hizmet Bölümleri:

1) Tartım odası.

2) Fiziksel analiz laboratuvarı; fiziksel analizlerde kullanılacak alet ve ekipmanlar ile numune hazırlık çalışmaları için en az 10m2 alana sahip olmalıdır.

3) Kimyasal analiz laboratuvarı; kimyasal analizlerde kullanılacak alet ve ekipmanlar ile numune hazırlık çalışmaları için en az 15m2 alana sahip olmalıdır.

4) Mikrobiyoloji analiz laboratuvarı; mikrobiyoloji analizlerinde kullanılacak alet ve ekipmanlar ile numune hazırlık çalışmaları için en az 20m2 alana sahip olmalıdır. Besiyeri hazırlama, sterilize etme, mikrobiyolojik ekim, inkübasyon işlemleri ve kullanılmış malzemelerin sterilizasyonu ile yıkanması için ayrı bölümleri içermelidir.

Ancak sınıf ve standardı belirlenecek tarımsal ürün, ürün grubu veya gruplarının nitelik ve özelliklerine göre; fiziksel, kimyasal ve mikrobiyoloji laboratuvarlarından ihtiyaç duyulmayanlar, laboratuvar hizmet bölümünde yer almayabilir.

İlgili ürün veya ürün grubuna dair halihazırda bir referans yetkili sınıflandırıcı faaliyet gösteriyorsa, onun da görüşü alınarak, İhtiyaç duyulan ve olması gereken bölümler yetkili sınıflandırıcı lisansında gösterilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Yetkili Sınıflandırıcı Lisansıyla İlgili Usul ve Esaslar

Yetkili sınıflandırıcı lisansı

Madde 8— Lisanslı depoya tevdi edilen tarım ürünleri, Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında geçerli lisansa sahip yetkili sınıflandırıcılar tarafından analiz edilir ve sınıflandırılır.

Bakanlıktan lisans alınmadan yetkili sınıflandırıcılık faaliyetinde bulunulamaz, yetkili sınıflandırıcı izlenimini verecek hiçbir isim, unvan, işaret ve benzerleri kullanılamaz.

Bir ya da daha fazla ürün veya ürün grubunun analiz ve sınıflandırılmasını yapmak üzere bir lisans düzenlenebilir. Lisans kapsamında bulunan ürünler (Mülga ibare:RG-12/11/2011-28110) (…) gösterilir. Yetkili sınıflandırıcı, Kanun ve bu Yönetmelik hükümleri dışında da başka kurum veya konularda da yetkili kılınabilir, diğer analiz ve faaliyetlerde de bulunabilir.

Yetkili sınıflandırıcının ve/veya unvanının değiştiği hallerde lisans değişikliği yapılması zorunludur. Lisansın değiştirilmesi ve yenilenmesinden önce bu Yönetmelik hükümlerine uygunluk bakımından gerekli denetim Bakanlıkça yapılır ya da yaptırılır. Denetim sonucuna göre uygun görülenlerin lisansı yenilenir veya değiştirilir.

Yetkili sınıflandırıcının şubeleri

Madde 9— Yetkili sınıflandırıcının tüm şubeleri aynı lisans kapsamında çalışır, şubeler lisansta gösterilir.

Lisans başvurusunda ya da değişikliğinde şubeler de yerinde incelenir ve uygun olduğu ölçüde aynı koşullar aranır.

Şubeleri temsilen yetkileri belirlenmiş sorumlu personel, lisans başvurusunda veya değişikliğinde Bakanlığa bildirilmelidir.

Merkez ve şubelerde; standart ya da benzer bir yönetim sistemi, numune alma, numune nakil, laboratuar koşulları, analiz yöntemi, deney, cihaz, ölçüm raporları, belgelendirme ve personel düzeni olması esastır.

Lisanslı depo işletmeleriyle sözleşme yükümlülüğü ve bilgi işlem donanımı (Değişik madde başlığı:RG-18/1/2013-28532)

Madde 10— (Değişik fıkra:RG-18/1/2013-28532) Yetkili sınıflandırıcılar, lisanslı depolara tevdi olunan veya depodan teslim edilen tarımsal ürünlerin analiz, sınıflandırma ve belgelendirme işlemlerinin yürütülmesi için lisanslı depo işletmeleriyle sözleşme yapar. Bakanlık bu sözleşmeleri matbu olarak da düzenleyebilir

Yetkili sınıflandırıcılar sözleşme kapsamında çalıştığı lisanslı depoları listeleyerek yetkili sınıflandırıcı tesisinin görünecek bir yerine veya yerlerine asar.

(Ek fıkra:RG-18/1/2013-28532)Sözleşme ve sözleşmede yapılacak değişiklikler ancak Bakanlık onayından sonra geçerli olur. Sözleşmenin herhangi bir nedenle feshini doğuracak bir sebebin ortaya çıkması halinde bu durum taraflarca en geç beş işgünü içinde Bakanlığa bildirilir ve ayrıca mudilerin zarar görmemesi için gerekli tedbirler alınır. Sözleşmenin feshi, söz konusu bildirimin Bakanlığa ulaştığı tarihten itibaren otuz günlük sürenin dolmasından sonra hüküm ifade eder.

(Ek fıkra:RG-18/1/2013-28532)Yetkili sınıflandırıcılar, yetkili sınıflandırıcılık faaliyetine ilişkin gerekli bilgi işlem alt yapısını oluşturur ve sertifikaları temin eder. Oluşturulan bilgi işlem alt yapısına ilgili kuruluşlar nezdindeki sistemlerin entegrasyonu ve talep halinde Bakanlığın erişimi sağlanır.

Yetkili sınıflandırıcı olması yasaklananlar

Madde 11— Affa uğramış olsalar dahi, beş yıldan fazla hapis yahut basit veya nitelikli zimmet, irtikâp, rüşvet, hırsızlık, sahtecilik, dolandırıcılık, inancı kötüye kullanma, hileli iflas, kaçakçılık gibi yüz kızartıcı suçlar ile resmî ihale ve alım satımlara fesat karıştırma suçları ile Kanuna aykırı davranışlardan dolayı hüküm giyenler yetkili sınıflandırıcı veya ortağı olamazlar, bunların yönetici ve denetçi görevlerinde bulunamazlar.

Yukarıdaki fıkra kapsamında hüküm giymemekle birlikte kendi isteği ve iradesi dışında yetkili sınıflandırıcı lisansı iptal edilenler de üç yıl süreyle yetkili sınıflandırıcı veya ortağı olamazlar, bunların yönetici ve denetçi görevlerinde bulunamazlar.

(Ek fıkra:RG-18/1/2013-28532)Lisanslı depo işletmeleri ve bunların ticaret borsaları haricindeki ortakları, yetkili sınıflandırıcılara ortak olamaz, bu işletmelerin ortakları ve yöneticileri de yetkili sınıflandırıcılarda yönetici olarak görev alamaz.

Lisans başvurusu ve aranılan belgeler

Madde 12— Bakanlıkça lisans verilirken aşağıdaki koşullar ve belgeler aranır:

a) Başvuru dilekçesi,

b) Yetkili sınıflandırıcılık için başvuranın unvanı veya adı ve soyadı, tesis ve laboratuvarının, varsa şubelerinin ve merkezinin açık adresi, telefon, faks numarası ve e-mail adresi,

c) Yetkili sınıflandırıcının faaliyet konusu ve yapılacak analizler,

d) Ekonomik gereklilik ile lisanslı depolarda muhafaza edilecek ürünlerin analiz ve sınıflandırması için ihtiyaç duyulan işlem hacminin ya da sınıflandırma hizmetinin nitelik ve kalitesinin mevcut bir yetkili sınıflandırıcıdan ayrı olarak yetkili sınıflandırıcı kurulmasını gerektirecek nitelik ve düzeyde olması,

e) Yetkili sınıflandırıcı ve/veya ortağının 11 inci maddede aranılan şartları taşıdığınıispatlar (Değişik ibare:RG-31/7/2009-27305) adli sicil kaydına ilişkin yazılı beyan,

f) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Kamu tüzel kişileri hariç lisans için başvuran tüzel kişi ortaklık ise, kuruluşun yayımlandığı Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi, ortaklığın Ticaret Sicil Memurluğunca onaylı değişiklikleri de içeren ana sözleşmesi, kayıtlı vergi dairesi adı ve vergi kimlik numarası beyanı,

g) Bu Yönetmeliğin 20 nci maddesinde gösterilen referans yetkili sınıflandırıcıya verilecek taahhütname,

h) Laboratuvar yerleşim planı,

i) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Yetkili sınıflandırıcının, bina ve tesislerinin mülk sahibi veya kiracısı olduğuna dair yazılı beyanı,

j) (Değişik:RG-12/11/2011-28110) Yetkili sınıflandırıcı yöneticisi ile bölüm sorumlularının, varsa şube sorumlularının isimleri, sözleşme ve diploma suretleri ile T.C. Kimlik numaraları,

k) Personelin unvan, görev ve sorumlulukları ile iş tanımlarını da gösterir personel ve organizasyon şeması,

l) Valilik,(Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gümrük ve Ticaret İl Müdürlüğü veya referans yetkili sınıflandırıcı ya da noterce onaylı numune kayıt defteri ile analiz ve sınıflandırma defteri,

m) Laboratuvarda uygulanacak analizlerin listesi ile kaynaklarıyla birlikte orijinal ve Türkçe analiz yöntemleri,

n) Laboratuvarda kullanılacak cihaz, alet ve ekipmanların marka, model, üretim yılı ve kullanım talimatları,

o) (Değişik:RG-18/1/2013-28532)Yetkili sınıflandırıcının tesis ve cihazlarının hırsızlık, yangın, duman, infilak, deprem, dahili su basması, sel, grev-lokavt-kargaşalık, terör, fırtına, kar ağırlığı, yıldırım, yer kayması, kara, deniz veya hava araç çarpması ve benzeri diğer rizikolara karşı yapılmış sigorta poliçesi,

p) (Değişik:RG-18/1/2013-28532)Kanunda ve Kanuna istinaden çıkarılan ikincil düzenlemelerde öngörülen yükümlülüklerin yerine getirilmemesi dolayısıyla meydana gelecek zararları karşılamak üzere, Kanunda öngörülen Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonu lehine düzenlenmiş Bakanlık tarafından belirlenen ve kabul edilen asgari 100.000 TL tutarında nakit ve nakde çevrilebilir teminat ile Fona bu teminatı alış, satış,düzenleme ve transfer gibi her türlü tasarrufta bulunma yetkisi veren bir gayri kabili rücu yetki belgesi,

r) Laboratuvarın niteliğine göre gerekli diğer bilgi ve belgeler.

Lisans başvurusu yukarıdaki fıkranın (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen belgelerle birlikte Bakanlığa yapılır. Bakanlık bu başvuruyu yukarıdaki fıkranın (d) bendindeki koşullar bakımından en geç 20 işgünü içinde inceler ve değerlendirmeye tabi tutar. Bakanlığın başvuruyu bu süre içinde kabul edip uygun görüş vermesi durumunda, başvuru sahibince yukarıdaki fıkrada aranılan diğer belgeler de tamamlanarak Bakanlığa sunulur.

Bakanlık öncelikle, lisans başvurusu için sunulan belgelerin tam ve yeterli olup olmadığının tespitini yapar, varsa eksikliklerin giderilmesini talep eder. Sonra yetkili sınıflandırıcı lisansı için başvuranın laboratuvar ve diğer tesisleri; Kanun ve bu Yönetmelik hükümleri ile teknik yeterlilik bakımından Bakanlık tarafından oluşturulan bir Komisyona yerinde incelettirilir.

Komisyon, (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) Bakanlık bünyesinden ve/veya dışarıdan, sayısı üçten az olmamak üzere teknik ve uzman kişilerden oluşturulur.Bakanlık Komisyonda görev yapmak üzere ilgili bakanlıktan da personel isteyebilir.

Bakanlık bu incelemeyi, komisyon yerine, ilgili referans yetkili sınıflandırıcıdan ve/veya Türk Akreditasyon Kurumundan ya da uygun göreceği başka bir kuruluştan da talep edebilir.

İnceleme sonucu gerekçeleriyle birlikte bir rapora bağlanarak Bakanlığa sunulur. Raporda lisans alması uygun görülenlere Bakanlıkça lisans belgesi verilir.

Bakanlık düzenlenen raporu yetersiz bulursa ya da ihtiyaç duyarsa, lisans belgesi verilmeden önce konuyla ilgili ek ya da yeni bir inceleme yapılmasına da karar verebilir.

Yapılan incelemeye ilişkin olarak, bir gider belgesine, bu mümkün olmazsa gideri yapanın beyanına dayalı giderler, (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) inceleme sırasında, lisans bedeli ise, lisans verilmeden önce başvuru sahiplerince ödenir.

Bakanlık; lisans koşullarının tamamını veya bir kısmını aramadan, yetkili sınıflandırıcının bu Yönetmelikte öngörülen görev ve yetkilerini yürütmek ve ürün belgelendirmek üzere; bünyesinde uygun ve yeterli laboratuar bulunduran ve işleten ilgili bakanlıkların ya da kamu kurumlarının ilgili birimlerini veya Türk Akreditasyon Kurumunca-TURKAK TS EN ISO IEC 17025 “Deney ve Kalibrasyon Laboratuarlarının Yeterliliği için Genel Şartlar” standardına göre akredite edilmiş ve/veya Türk Standartları Enstitüsü-TSE ya da benzeri bir kuruluş tarafından ISO 17025 akreditasyon şartlarına haiz bulunduğu onaylanmış özel veya kamu kuruluşlarını yetkili sınıflandırıcı olarak lisanslandırabilir.

Bakanlık; lisans almış olan, ancak TS EN ISO IEC 17025 “Deney ve Kalibrasyon Laboratuarlarının Yeterliliği için Genel Şartlar” standardına göre Türk Akreditasyon Kurumunca-TURKAK akredite edilmemiş bulunan yetkili sınıflandırıcıların da, belli bir süre sonuna kadar akredite olmalarını ve/veya Türk Standartları Enstitüsü-TSE ya da benzeri bir kuruluş tarafından ISO 17025 akreditasyon şartlarına haiz bulunduğunun onaylanmasını zorunlu hale getirebilir.

(Ek fıkra:RG-18/1/2013-28532)Yetkili sınıflandırıcı teminatına ilişkin bu Yönetmelikte öngörülmeyen durumlarda, Kanuna istinaden çıkarılan ilgili yönetmeliklerdeki lisanslı depo teminatına ilişkin hükümler uygulanır.

Lisans talebinin reddi

Madde 13— Bakanlık tarafından yapılacak değerlendirme sonucunda; bu Yönetmelikte öngörülen şartları taşımadığı ya da sonradan kaybettiği veya eksiklerini gidermediği anlaşılan yetkili sınıflandırıcılar ile yetkili sınıflandırıcı olmak üzere başvuranlara lisans verilmesi, varsa lisansının geçerlilik süresinin uzatılması veya lisansta değişiklik yapılması talepleri reddedilir.

Lisansın geri verilmesi

Madde 14— Lisansın Bakanlıkça iptal edilmesi veya süresi dolan lisansın süresinin uzatılmaması durumunda lisans, Bakanlığa geri verilir.

Lisans belgesinin zayi olması

Madde 15— Lisans belgesi zayi olan yetkili sınıflandırıcı gerekçeleriyle birlikte Bakanlığa başvurur. Bu durumda Bakanlık, yetkili sınıflandırıcıya verilmek üzere yeni bir lisans belgesi tanzim eder.

Lisansın geçerlilik süresi ve uzatılması

Madde 16— Verilen lisanslar iki yıllık süre için geçerlidir. Süre bitiminde, bu Yönetmelikte ve lisansta belirtilen kurallara uygun olarak lisansların geçerlilik süresi Bakanlıkça aynı süreyle uzatılır.

Lisans bedelleri ve diğer ücretler

Madde 17— Verilen, süresi uzatılan, değiştirilen veya yeniden verilen yetkili sınıflandırıcı lisansına ilişkin bedeller, Bakanlıkça genel bütçeye gelir kaydedilmek üzere peşin olarak tahsil edilir.

Lisans bedelleri her yıl 1 ocak tarihinden geçerli olmak üzere Bakanlıkça belirlenir. Lisans bedelleri belirlenirken yetkili sınıflandırıcının şube sayısı da dikkate alınır.

Bakanlık, bu Yönetmelik kapsamında yapacağı veya yaptıracağı (Ek fıkra:RG-18/1/2013-28532) her türlü inceleme ve denetimler ile verilen hizmetlere ilişkin ücret ve masrafların tamamının veya bir kısmının ilgili yetkili sınıflandırıcı tarafından karşılanmasını talep edebilir. Bu durumda ilgililer ücret ve masrafları en geç on iş günü içinde öder. Talep edilecek ödemenin, makul düzeyde ve yetkili sınıflandırıcı nezdinde yapılan denetimle ya da yetkili sınıflandırıcıya verilen hizmetle doğrudan ilişkili olması, bir gider belgesine, bu mümkün olmazsa gideri yapanın beyanına dayanması, kamu görevlileri açısından bunlar için ilgili mevzuatta öngörülen yolluk, gündelik ve konaklama bedelini aşmaması esastır.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Yetkili Sınıflandırıcının Görev, Sorumluluk ve Hakları

Yetkili sınıflandırıcının görev ve yetkisi

Madde 18— (Değişik fıkra:RG-12/11/2011-28110)Kanun ve bu Yönetmelik çerçevesinde; ilgili ürün yönetmeliğinde belirtilen standarda, ilgili ürün yönetmeliğinde belirtilmemiş ise Bakanlıkça ürünün yoğun olarak işlem gördüğü borsalar ile ilgili kuruluş ve sektör temsilcileri davet edilerek oluşturulan çalışma grubunca hazırlanan ve Bakanlıkça onaylanan ürün standardına, böyle bir standart da oluşturulmamışsa ilgili ürüne ilişkin yürürlükte bulunan Türk Standardına göre tarımsal ürünlerin analiz edilmesi, sınıf ve standardının belirlenmesi ve bunun belgelendirilmesi yetkili sınıflandırıcının görev ve yetkisi içerisindedir. Bakanlık, bu maddede belirtilen hususlarda ortaya çıkabilecek tereddütleri gidermeye yetkilidir.

Analiz, sınıflandırma veya standarda ilişkin bir itiraz olursa, itiraz sonucu yeniden belirlenen değerlere göre hareket edilir.

Yetkili sınıflandırıcılar tarafından sınıf ve standardı belirlenen tarım ürünleri, bunların ticaret ve pazarlanması ve/veya lisanslı depolarda muhafaza edilmesinin sağlanması gibi aynı veya benzeri amaçlarla başkaca bir zorunlu kontrole tâbi tutulmaz.

Yetkili sınıflandırıcının yükümlülükleri

Madde 19— Yetkili sınıflandırıcının yükümlülükleri şunlardır:

a) Lisans şartlarının korunması ve sürdürülmesi için gerekli tedbirleri almak ve bu şartların kaybolması hâlinde durumu derhal Bakanlığa bildirmek,

b) Numunelerin alımında, nakliyesinde, diğer numunelerle karıştırılmadan sıraya konmasında, gerekli görüldüğünde şartlara uygun hale getirilmesinde, analiz edilmesinde, ürün analiz ve sınıflandırma belgesinin hazırlanmasında ve diğer hizmetlerinde mevzuata uygun hareket etmek, itinalı davranmak ve kişiler arasında ayrım yapmamak,

c) Numunenin alınmasını takiben ürün analiz ve sınıflandırmasını mümkün olan en kısa sürede tamamlayarak, buna ilişkin belgeyi ürünün depolanacağı lisanslı depo işletmesine ve numune sahibine basılı belge olarak ve/veya ilgili mevzuata uygun şekilde elektronik ortamda sunmak, e-posta olarak göndermek,

d) Kullanılan cihaz, alet ve ekipmanların belirlenen hata sınırları içerisinde analizleri yapması için gerekli tüm kontrolleri, testleri, kalibrasyonu, işlemleri, bakımları uygun zaman aralıklarıyla kendiliğinden veya istem üzerine yapmak ve gerekli tedbirleri almak,

e) Referans yetkili sınıflandırıcı ile uyumlu ve işbirliği içinde faaliyetlerini sürdürmek, taahhütnameye uymak ve referans yetkili sınıflandırıcının denetim ve kontrollerinde her türlü yardımı sağlamak,

f) Doğrudan Bakanlıkça veya denetim sırasında istenecek bilgileri, analiz ve sınıflandırma belgelerini ve diğer belgeleri vermek, Bakanlıkça bu Yönetmelik çerçevesinde verilen diğer görevleri ve talimatları yerine getirmek,

g) Ücret tarifesine uygun davranmak ve numune sahipleri arasında ayrım yapmamak,

h) Numune ile analiz ve sınıflandırmaya ilişkin itirazlarda bu Yönetmelikte öngörülen hükümlere uygun davranmak,

i) Yasal olarak tutması gereken defterler ile bu Yönetmelikte öngörülen kayıt ve defterleri tutmak,

j) Kanun ve bu Yönetmelikte öngörülen diğer hükümlere uymak.

Referans yetkili sınıflandırıcıya taahhütname verme zorunluluğu

Madde 20— Yetkili sınıflandırıcılar, faaliyet gösterdiği sürece, referans yetkili sınıflandırıcı tarafından cihaz ve ekipmanlarının doğru analiz sonuçlarını üretip üretmediği, analiz yöntemleri ile diğer laboratuar faaliyetleri hususunda gerekli uygunluk kontrol ve denetimlerinin belli zaman aralıklarıyla yapılmasında; referans yetkili sınıflandırıcıların bu Yönetmeliğin 49 uncu maddesinde ve diğer hükümlerinde sayılan görev ve yetkilerinin yerine getirilmesinde her türlü kolaylığı göstereceğini, istenilen bilgi ve belgeleri doğru ve zamanında vereceğini, cihaz, alet ve ekipmanlar ile yetkili sınıflandırıcının tesislerinde ihtiyaç duyulan inceleme, test ve çalışmalara izin vereceğini ve gerekli işbirliğini sağlayacağını, lisans koşulu olarak kabul ve taahhüt etmek ve bu taahhüdüne uygun davranmak zorundadır.

Yetkili sınıflandırıcının unvan, mühür ve imzasını taşıyan taahhütname, üç nüsha olarak düzenlenir ve biri yetkili sınıflandırıcıda, biri ilgili referans yetkili sınıflandırıcıda, diğeri de Bakanlıkta muhafaza edilir.

Bakanlıkça matbu bir taahhütname düzenlenmemiş ve uygulamaya konulmamışsa, yetkili sınıflandırıcı tarafından düzenlenecek taahhütname ve taahhütnamede yapılacak değişiklikler Bakanlık onayından sonra geçerli olur.

Alet ve ekipman

Madde 21 — Laboratuvarlarda, yapılacak analizlerin amacına uygun olan ve ihtiyaç duyulan alet, ekipman, biyolojik ve kimyasal madde ve malzemelerin bulundurulması zorunludur.

Bütün alet ve ekipmanların periyodik olarak standart çalışma yöntemlerine göre bakım ve kalibrasyonu yapılır ve kayıtları düzenli olarak tutulur.

Kalibrasyon veya başka yollarla hatalı çalıştığı tespit edilen cihaz, alet ve ekipman ile özelliği değişmiş ve raf ömrü dolmuş maddelerle çalışılması ve bunların analizlerde kullanılması yasaktır.

Teşhir

Madde 22— Yetkili sınıflandırıcılık lisansının, yetkili sınıflandırıcı tesislerinde kolayca görünebilecek bir yere veya yerlere asılması zorunludur.

İlgililer bu Yönetmelikte belirtilen ve asılması zorunlu olan belge ve tarifelere uygun davranmak ve bunların uygulanmasında kişiler arasında ayrım yapmamak zorundadır.

Eğitim

Madde 23— Yetkili sınıflandırıcı, ürün analiz yöntemlerinin geliştirilmesi ve standardizasyonunun sağlanması ve benzeri konularda Türk Akreditasyon Kurumu, Türk Standartları Enstitüsü, Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumu ile bu konularda faaliyet gösteren özel veya kamu, ulusal veya uluslararası bilimsel kuruluşların sağlayacakları eğitim programlarına, imkanları ölçüsünde personelinin katılımını ve bilimsel gelişmelerin takibini sağlar.

Ayrıca Bakanlık ve/veya referans yetkili sınıflandırıcı tarafından düzenlenen ve davet olunan eğitimlere de gerekli katkı ve katılımda bulunur.

Yetkili sınıflandırıcı kendi bünyesinde de yöneticisinin gözetiminde personelinin teknik bilgisini arttıracak eğitim programları düzenler.

Yapılan ve katılım sağlanan eğitim programlarıyla ilgili kayıtlar düzenli olarak tutulur.

Yapılacak değişikliklerin bildirimi

Madde 24— Yetkili sınıflandırıcı, aşağıdaki değişiklik hallerinde bunlar yapılmadan önce Bakanlığa başvurmak, Bakanlığın ihtiyaç görürse inceme ve lisansta değişiklik yapma ya da yeni bir lisans düzenlenmesi talebini yerine getirmek zorundadır.

a) Yetkili sınıflandırıcının faaliyetlerini geçici veya sürekli olarak durdurması, laboratuvarı kapatması, yönetici, adres, unvan, isim gibi bünyesinde, yönetimsel, ticari ve kurumsal değişiklikler olması.

b) Prosedürler ile faaliyet ve çalışma esaslarında önemli değişiklikler yapılması.

c) Laboratuvarda yeni bir bölüm açılması, analiz cihazlarında değişiklik yapılması, yerleşim planı ya da laboratuvarın yapısında önemli değişikliklerin veya tadilatların yapılması.

d) Lisans şartlarını etkileyen diğer değişiklikler.

Lisans verilirken aranılan şartların kaybedildiğinin anlaşılması halinde ise lisans iptal edilir.

Yukarıda sayılan ancak lisans verilmesi şartlarını etkilemeyen değişiklikler, değişikliğin gerçekleşmesini takibin de en geç 30 işgününde Bakanlığa bildirilebilir.

Yasak faaliyetler

Madde 25— Yetkili sınıflandırıcılar, bu Yönetmelikte öngörüldüğü şekilde tüm faaliyetlerinin durdurulması, lisanslarının askıya alınması veya iptali, analiz cihaz ve ekipmanlarının hata sınırları dışında sonuç vermesi, kalibrasyonlarının uygun olmaması durumlarında, ürün analiz ve sınıflandırması yapamaz.

Analiz sonuçlarını ve analiz belgelerini gerçeğe aykırı olarak düzenleyemez.

Kayıtlar ve defterler

Madde 26— Yetkili sınıflandırıcı, kanunen tutmakla yükümlü olduğu defterler ile aşağıda gösterilen ve laboratuvara gelen numunelere, bunların analizlerine ve diğer hususlara ilişkin defter, belge ve kayıtları tam ve doğru olarak tutmak zorundadır.

Yetkili sınıflandırıcıda aşağıdaki kayıtlar tutulur:

a) Personel bilgileri,

b) Numune kayıt defteri Ek-1,

c) Analiz ile ilgili çalışma detaylarını gösteren analiz defteri Ek-3,

d) Analiz ve sınıflandırma belgesi Ek-4,

e) Cihaz, alet ve ekipman listesi Ek-5,

f) Alet ve ekipmanların bakım, onarım ve kalibrasyon çizelgesi Ek-6,

g) Analiz yöntemlerinin kaynakları ile birlikte kayıtları,

h) Aylık faaliyet çizelgesi Ek-7,

i) Kimyasal madde kayıt defteri,

j) Personel eğitimi ile ilgili eğitim programları ve kayıtları.

Elektronik ortamda tutulanlar da dahil defterler, analiz ve sınıflandırma belgeleri, diğer tüm kayıt ve belgeler, güvenilirlik ve gizlilik esaslarına uygun bir kayıt ve arşiv sistemi kullanılarak yetkili sınıflandırıcı tarafından on yıl müddetle saklanır. İkinci fıkranın (a) ve (j) bendinde gösterilen belgeler, 10 yıl geçse bile personelin hizmeti süresince muhafaza edilir. Bu kayıtların, özellikle ürün analiz ve sınıflandırma belgelerinin, yangın, sel, çalınma, kaybolma, bozulma ve benzeri risklere karşı korunarak ve yedeklenerek muhafaza edilmesi esastır.

Yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi

Madde 27— Yetkili sınıflandırıcı, numune analiz ve sınıflandırması ile yapmış olduğu diğer hizmetler karşılığında önceden belirlenmiş ve bilinen yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi çerçevesinde ücret talep edebilir. (Mülga ikinci ve üçüncü cümleler:RG-18/1/2013-28532) (…)

Yetkili sınıflandırıcı tarafından hazırlanan ücret tarifesi ve tarifedeki değişiklikler, Bakanlıkça onaylandıktan sonra yürürlüğe girer.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Yetkili Sınıflandırıcı Yönetimi

Personel istihdamı

Madde 28— Yetkili sınıflandırıcı faaliyet ve hizmetlerini yürütmek üzere, bir yetkili sınıflandırıcı yöneticisi, bölümlerde bölüm sorumlusu ve yeterli sayıda laboratuvar personeli ile yardımcı personelin istihdamı zorunludur.

Personelin unvan, görev ve sorumlulukları, iş tanımları, yokluklarında yerine vekalet edecekler bir personel ve organizasyon şemasında gösterilir ve yetkili sınıflandırıcıda görünecek yer veya yerlere asılır. Bu şema ile bu şemadaki değişikliklerin onaylı bir nüshası da, değişikliği takiben en geç on iş gününde Bakanlığa gönderilir.

Yetkili sınıflandırıcı yöneticisi

Madde 29— Yetkili sınıflandırıcı ile yetkili sınıflandırıcı yöneticisi ve personeli bu Yönetmelik hükümlerini uygulamakla görevli ve yetkilidir.

Yetkili sınıflandırıcı yöneticisinin görev ve yetkileri şunlardır:

a) Yetkili sınıflandırıcı ve bölümlerinin işlevine uygun olarak çalışmasını sağlamak ve kontrol etmek,

b) Alet ve ekipmanların bakım, onarım ve kalibrasyonunu yaptırmak,

c) Numune kayıt defteri, analiz defteri ile diğer kayıt ve defterlerin düzenli tutulmasını sağlamak,

d) Laboratuvara giren numunenin tüm analizlerinin yöntemine uygun yapılarak, analiz ve sınıflandırma belgesinin düzenlenmesini sağlamak,

e) Analiz ve sınıflandırma belgesini onaylamak,

f) Denetim sırasında ya da sonrasında yetkililerce verilen talimatların yerine getirilmesini sağlamak, yapılan talimatları muhafaza ederek sonucundan Bakanlığa bilgi vermek,

g) Personelin eğitimi ile ilgili programlar düzenlemek,

h) Personelin periyodik sağlık kontrollerini yaptırmak,

j) Her yıl Mart ayında, yıllık faaliyet, öneri ve görüşlerini içeren bir rapor düzenleyerek Bakanlığına bildirmek,

k) Kayıt ile analiz ve sınıflandırma belgelerinde gizlilik esasına uyulmasını sağlamak.

Bölüm sorumluları

Madde 30— Bölüm sorumlularının görev ve yetkileri şunlardır:

a) İlgili bölüm ve birimin işlevine uygun olarak çalışmasını sağlamak,

b) Ekipmanların kontrolünü yapmak,

c) Analizlerin yöntemine uygun ve doğru yapılmasını sağlamak,

d) Analiz ve sınıflandırma belgesini imzalamak,

e) Analiz defterinin düzenli tutulmasını sağlamak,

f) Kayıtların düzenli tutulmasını sağlamak,

g) Analizleri yapmak.

Tanıtım belgesinin taşınması

Madde 31— Yetkili sınıflandırıcı personelinin ismini, unvan ve görevini ve varsa göreviyle ilgili aldığı lisans ya da sertifikaya ilişkin bilgileri içeren bir tanıtım belgesi, kolayca görünecek biçimde ve sürekli olarak personelin üzerinde taşınır.

ALTINCI BÖLÜM

Numune Alma, Analiz Yöntemleri ile Analiz ve Sınıflandırma Belgesi

Numune alma

Madde 32— (Değişik fıkra:RG-12/11/2011-28110) Numune alma usul ve yöntemlerinde; bu Yönetmelik ile ilgili ürün yönetmeliği hükümleri uygulanır. Bu yönetmeliklerde hüküm bulunmayan hallerde, sırasıyla Bakanlıkça ürünün yoğun olarak işlem gördüğü borsalar ile ilgili kuruluş ve sektör temsilcileri davet edilerek oluşturulan çalışma grubunca hazırlanan ve Bakanlıkça onaylanan yönteme, ilgili ürüne ilişkin yürürlükte bulunan Türk Standardına ve 14/10/2004 tarihli ve 25613 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Zirai Karantina Numune Alma ve Analiz Yönetmeliği hükümlerine göre hareket edilir. Bakanlık, bu maddede belirtilen hususlarda ortaya çıkabilecek tereddütleri gidermeye yetkilidir.

Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında lisanslı depolara konmak ya da lisanslı depolardan teslim edilmek veya test amacıyla, ürün numuneleri, bulunduğu yerden yetkili sınıflandırıcı gözetiminde alınır, etiketlenir, ambalâjlanıp mühürlenerek en seri şekilde analize gönderilir. Yetkili sınıflandırıcıya gelen numune, uygun ortam ve koşullarda analize hazır hale getirilerek analizi yapılır.

Numune etiketi, bu Yönetmeliğin Ek-2 sinde gösterildiği şekilde düzenlenir ve yetkili sınıflandırıcı ya da ilgili yetkili sınıflandırıcı ve lisanslı depo işletmesi tarafından birlikte bastırılır ve kullanılır.

Numunelerin alınması, taşınması ve yetkili sınıflandırıcıya teslimi bizzat yetkili sınıflandırıcı personeli tarafından yapılabileceği gibi, yetkili sınıflandırıcıların gözetim ve sorumluluğunda; bu konuda referans yetkili sınıflandırıcı ya da yetkili sınıflandırıcı tarafından eğitim ve yetki verilmiş lisanslı depo işletmesi ve personeli veya bir sözleşme çerçevesinde ürünün bulunduğu yer ya da işletmedeki kişi veya kuruluşlara veya üçüncü şahıslara yaptırılabilir.

Ancak ürünün özelliğine göre numunelerin alınma yöntemlerinde, tasnif edilecek kütlenin ve bunu temsil edecek numunenin etiketlenmesinde, muhafazasında, tasnif edilmesinde ve numuneye ilişkin diğer iş ve işlemlerde görev yapacak personelin referans yetkili sınıflandırıcı veya yetkili sınıflandırıcı tarafından önceden eğitime tabi tutulması ve başarılı olanlara sertifika verilmesi ya da mevcut eğitimi yeterli görülerek yetkilendirilmesi zorunludur.

Bu konuda kamu kurum ve kuruluşlarından ya da bunların gözetiminde düzenlenen eğitimlerde lisans veya sertifika alan kimseler, yetkili sınıflandırıcı tarafından eğitime tabi tutulma şartı aranmadan numune işlemlerinde görevlendirilebilir.

Numune alınması ve gönderilmesi işlemlerine, istemeleri halinde ürün sahibi ile lisanslı depo işletmesi veya bunların temsilcileri nezaret edebilir.

Özel istek üzerine yapılacak analizler için numuneler, yetkili sınıflandırıcının gözetimi dışında şahıslar tarafından alınmış ve getirilmişse, bu durum analiz ve sınıflandırma belgesinde belirtilir.

Alınan numuneler, numune sahibince iadesi istenmişse, analiz ve sınıflandırma belgesinin düzenlenmesini takiben 60 gün geçtikten sonra iade edilir. İadesi istenmemişse yetkili sınıflandırıcı tarafından satış, bağış ya da başka şekilde değerlendirilir.

Analiz yöntemleri

Madde 33— Yetkili sınıflandırıcı tarafından lisans alınması ya da lisans değişikliği sırasında Bakanlığa bildirilen ve Bakanlık tarafından yapılan veya yaptırılan inceleme sonrası lisans kapsamında kabul edilen, güvenilir ve uluslararası kabul edilebilir bir analiz metodu kullanılır.

Gelişen teknoloji ve bilimsel veriler paralelinde, yetkili sınıflandırıcılarca analiz yöntemleri geliştirilebilir, yeni yöntemler adapte edilebilir. Ancak yetkili sınıflandırıcı tarafından yeni yöntemlerin adapte edilmesi ve kullanılması,TURKAK, TÜBİTAK, TSE, Referans Yetkili Sınıflandırıcı veya benzeri bir kuruluşun onayını takiben Bakanlıkça verilecek izinle olur. Doğrudan Bakanlık tarafından da, daha doğru test ve analiz sonuçlarına ulaşmak üzere bu kuruluşların görüşü alınarak yeni analiz yöntemleri kabul edilebilir ve uygulamaya konabilir.

Laboratuvar şartlandırması

Madde 34— Laboratuvardaki sıcaklık, rutubet gibi atmosferik koşulların ölçüm değerlerini etkilememesi için, gerekli laboratuvar şartlandırması yapılır ve bunların çok sıkı kontrol altında tutulması sağlanır. Ayrıca bu verilerin kayıtları tutulur.

Numune şartlandırması

Madde 35— Numune, numunedeki rutubet oranı,ürün standardında veya analiz metodunda öngörülen aralığa getirilinceye kadarşartlandırma işlemine tabi tutulur. Numune şartlandırmasında pasif şartlandırma yöntemi uygulanabileceği gibi, numunenin uygun bir cihaz vasıtasıyla, normalden daha hızlı istenilen ve analize hazır hale getirilmesini sağlayan aktifşartlandırma yöntemi de kullanılabilir.

Bakanlık tarafından, referans yetkili sınıflandırıcının görüşü alınarak, ürünün niteliğine göre yetkili sınıflandırıcıda şartlandırma cihazları bulundurulması ve kullanılması zorunlu hale getirilebilir.

Ürün analiz ve sınıflandırma belgesi ve imzalamaya yetkili kişi

Madde 36— Bu Yönetmeliğin 18 inci maddesi çerçevesinde uygulamada olan ürün standardı esas alınarak, yetkili sınıflandırıcılar tarafından yapılacak analiz sonuçları doğrultusunda ürün analiz ve sınıflandırma belgesi, üç nüsha halinde Ek-4’e göre düzenlenir.

Ürün analiz ve sınıflandırma belgesi, analizi yapan sorumluyla birlikte yetkili sınıflandırıcı veya yetkili sınıflandırıcı yöneticisi ya da bölüm sorumlusunca, bunların yokluğunda bunlara vekalet edenlerce imzalanır. Ancak analizi yapan personel yerine vekaleten imza atılmaz. Yetkili sınıflandırıcı, imzası olmasa bile, analiz ve sınıflandırma belgesinin mevzuata uygun olarak düzenlenmesinden imzalayanlarla birlikte sorumludur.

Ürün analiz ve sınıflandırma belgesinin bir nüshası analizi talep edene, bir nüshası ürünün depolanacağı lisanslı depo işletmesine verilir. 3 üncü nüsha ise yetkili sınıflandırıcıda dosyalanarak muhafaza edilir.

Ürün analiz ve sınıflandırma belgesinin, ilgili mevzuata uygun olmak kaydıyla, elektronik ortamda üretilmesi, muhafazası ve aktarılması da mümkündür.

Yetkili sınıflandırıcıların düzenleyecekleri analiz ve sınıflandırma belgeleri ile diğer belgeler reklam amacıyla kullanılamaz.

Analiz ve sınıflandırma belgesinin hazırlanmasında aşağıdaki hususlara dikkat edilir:

a) Cihazla yapılan analizlerde cihazın hassasiyet sınırları (Ek ibare:RG-18/1/2013-28532) veya kalibrasyon kontrolünün yapıldığı belirtilmelidir.

b) Ürün standardının yazılması dışında analiz sonuçlarından çıkarılan herhangi bir yorum içermemelidir.

c) Aynı numunede yapılan bütün analizler aynı analiz ve sınıflandırma belgesinde belirtilmelidir.

d) Analiz ve sınıflandırma belgesinin kısmen kullanılamayacağına dair uyarıcı ifade yazılmalıdır.

Analiz ve sınıflandırma belgesinin şekli

Madde 37— Analiz ve sınıflandırma belgeleri, herkes tarafından daha kolay anlaşılır olması ve uygulama birliğinin sağlanması amacıyla Ek-4 formatında düzenlenir. Ancak Bakanlık, uygulamadaki ihtiyaçları gözeterek ve referans yetkili sınıflandırıcı ile diğer yetkili sınıflandırıcıların görüşünü alarak, yetkili sınıflandırıcılarca düzenlenen bu belge ile etiket, numune kayıt ve analiz defterlerinin şeklini ve bunlarda aranılan bilgileri değiştirebilir.

Analiz ve sınıflandırma belgesi, asgari aşağıdaki bilgileri içerir.

a) “Tarım Ürünleri Lisanslı Depoculuk Kanunu, Ürün Analiz ve Sınıflandırma Belgesi” başlığı,

b) Numune etiket no,

c) Analiz ve sınıflandırma belgesinin tarihi,

d) Analiz ve sınıflandırma belgesinin seri numarası,

e) Analiz ve sınıflandırma belgesine konu ürünün cinsi/(Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) yıl olarak hasat tarihi,

f) Belgenin kaçıncı nüsha olduğu,

g) Numune sahibinin veya mudinin ismi ve adresi,

h) Analiz ve sınıflandırma belgesine konu ürünün kesin veya yaklaşık miktarı,

i) Ürünün depolandığı ya da depolanacağı lisanslı depo işletmesinin ticaret unvanı ve bulunduğu yer,

j) Giren ürüne mi yoksa çıkan ürüne mi ait olduğunu gösteren bir ibare,

k) Yetkili sınıflandırıcı tarafından saptanmış ürünün analiz değerleri, sınıfı veya standardı,

l) Analiz ve sınıflandırma belgesinin Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında yetkili sınıflandırıcı tarafından verildiğini belirtir ibare,

m) Ürünü analiz eden, sınıflandıran ve derecelendiren yetkili sınıflandırıcının unvanı ve yetkililerin imzaları.

YEDİNCİ BÖLÜM

Analiz ve sınıflandırmaya İlişkin itirazlar

İtiraz hakkı

Madde 38— Ürün sahibi ya da lisanslı depo işletmesi, depolanmak üzere getirilmiş veya depodan teslim edilecek ürünün numune ve analiz işlemleri sonuçlarına, hatalı olduğu veya gerçeği yansıtmadığı gerekçesiyle itiraz edebilir.

Numune işlemlerine ilişkin itiraz, numunenin etiket tarihini, analiz sonuçlarına ilişkin itiraz ise, analiz ve sınıflandırma belgesinin ürün sahibi veya lisanslı depo işletmesine veya temsilcilerine bildirilmesini veya verilmesini takiben en geç (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532) 1 işgünü içinde yapılır.

Ancak;

a) ürün diğer ürünlerle karıştırılabilen bir ürünse, lisanslı depoda ürününün diğer ürünlerle karıştırılmış olması,

b) ürünün lisanslı depodan mudi tarafından kabul ve teslim alınmış ve mudinin zilyetliği altına girmiş olması,

hallerinde,(Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) itiraz süresi bitmese bile itiraz hakkı düşer.

Depolama öncesi itiraz

Madde 39— Lisanslı depoya depolanmak üzere ürün getiren şahıs ya da ürünün depolanacağı lisanslı depo işletmesi, yetkili sınıflandırıcı gözetiminde yapılan numune işlemleri veya analiz ve sınıflandırma belgesine itiraz edebilir.

Yazılı itiraz başvurusuna; itiraza ilişkin yeniden alınan temsili numuneyle birlikte, varsa itiraz edilen ürün analiz ve sınıflandırma belgesi ile yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi çerçevesinde analiz ve sınıflandırma bedelinin kabul edildiğini gösterir taraflarca imzalı yazılı muvafakat eklenir. Muvafakat belgesinde, varsa uzlaşılan veya tercih edilen yetkili sınıflandırıcı da belirtilir.

Bu durumda numune, tarafların üzerinde uzlaştığı bir yetkili sınıflandırıcı ya da böyle bir uzlaşmaya gitmeden tarafların birlikte ve doğrudan tercihiyle ilgili hakem veya referans yetkili sınıflandırıcıda analiz edilir ve sınıflandırılır. Taraflarca üzerinde uzlaşılan ya da doğrudan tercih edilen yetkili sınıflandırıcı olmaması halinde, numune, referans yetkili sınıflandırıcıya gönderilir.

Bu Yönetmeliğin 32 nci maddesinde gösterildiği şekilde üründen yeniden temsili numune alınması, paketlenmesi ve gönderilmesi işlemlerine, istemeleri halinde ürün sahibi ile lisanslı depo işletmesi veya bunların temsilcileri nezaret edebilir. Referans yetkili sınıflandırıcı, numune işlemlerini kendi yürütebileceği gibi, numune işlem ve analizine itiraz edilen yetkili sınıflandırıcı dışındaki bir yetkili sınıflandırıcıyı da görevlendirebilir.

Burada yapılan analiz sonucunu, lisanslı depo işletmesi kabul etmekle yükümlü olup, bu kalite ve sınıflandırma özellikleri üzerinden ürünün depolanmasını reddedemez.

Ürünün depodan tesliminde yapılacak analiz ve itiraz (Değişik madde başlığı:RG-18/1/2013-28532)

Madde 40— (Değişik fıkra:RG-18/1/2013-28532) Mudi, analiz ücretini ödemek kaydıyla ürünün lisanslı depodan tesliminde analiz edilmesini talep edebilir. Mudinin talebi üzerine veya doğrudan ürün, lisanslı depo işletmesi tarafından yetkili sınıflandırıcıya analiz ettirilir. Analiz sonucunda düzenlenen analiz ve sınıflandırma belgesine, mudi yazılı olarak itiraz edebilir.

Yazılı itiraz başvurusuna; itiraza ilişkin yeniden alınan temsili numuneyle birlikte, orijinal ürün analiz ve sınıflandırma belgesi ile yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi çerçevesinde analiz ve sınıflandırma bedelinin kabul edildiğini gösterir taraflarca imzalı yazılı muvafakat eklenir. Muvafakat belgesinde, varsa uzlaşılan veya tercih edilen yetkili sınıflandırıcı da belirtilir.

Bu durumda numune, tarafların üzerinde uzlaştığı bir yetkili sınıflandırıcı ya da böyle bir uzlaşmaya gitmeden tarafların birlikte ve doğrudan tercihiyle ilgili hakem veya referans yetkili sınıflandırıcıda analiz edilir ve sınıflandırılır. Taraflarca üzerinde uzlaşılan ya da doğrudan tercih edilen yetkili sınıflandırıcı olmaması halinde, numune, referans yetkili sınıflandırıcıya gönderilir.

Bu Yönetmeliğin 32 nci maddesinde gösterildiği şekilde ürün temsili numunesi, ürünün bulunduğu araç veya yerden yeterli miktarda yeniden alınır. Numune, orijinal durumunu muhafaza edecek ve tarafları tatmin edecek biçimde paketlenir. Numune alınması, paketlenmesi ve gönderilmesi işlemlerine, istemeleri halinde ürün sahibi ile lisanslı depo işletmesi veya bunların temsilcileri nezaret edebilir.

Alınan itiraz temsili numunesinin yetkili sınıflandırıcıya teslimi sırasında veya öncesinde taraflarca yetkili sınıflandırıcıya yazılı bir itiraz yapılmamışsa alınan numune üzerinde uzlaşılmış ve kabul edilmiş sayılır.

Burada yapılan analiz sonucunu taraflar kabul etmekle yükümlü olur.

İtiraza ilişkin analiz ve sınıflandırma belgesinin düzenlenmesi

Madde 41— Yetkili sınıflandırıcı tarafından, numunenin kendisine ulaştığı gün öncelikli ve ivedi olarak analiz edilmesi esastır. Ancak numune şartlandırması ve benzeri bir zorunluluk bulunuyorsa buna ihtiyaç duyulan süre ilave edilir.

İtiraza ilişkin temsili numunenin analizini takiben ilgili yetkili sınıflandırıcı tarafından ürüne yönelik yeni bir ürün analiz ve sınıflandırma belgesi düzenlenir. Bu belge nihai olarak ürünün kalite özelliklerini belirler ve önceki analiz ve sınıflandırma belgesini hükümsüz kılar. Yeni analiz ve sınıflandırma belgesinin birer nüshası ürün sahibine, lisanslı depo işletmesine, önceki analiz ve sınıflandırma belgesini düzenleyen yetkili sınıflandırıcıya gönderilir. Bir nüshası da, itiraza ilişkin diğer belgelerle birlikte, itiraz numunesini analiz eden yetkili sınıflandırıcıda itiraz dosyasında muhafaza edilir.

Önceki analiz ve sınıflandırma belgesi ile itiraz üzerine düzenlenen analiz ve sınıflandırma belgesi arasında, itiraz sahibini haklı çıkaracak şekilde, ürünün kalitesinde derece veya sınıf farkı varsa yetkili sınıflandırıcı tarafından itiraz sonucu düzenlenen belgede bu farka ve ayrıca ihtiyaç duyulursa ek açıklamaya yer verilir. Fark saptanmamışsa, “hiç veya kabul edilebilir düzeyde fark yoktur” ibaresi yazılır.

İtiraza ilişkin ücret

Madde 42— İtiraza ilişkin olarak temsili numunenin alınması ve numunenin ilgili yetkili sınıflandırıcı tarafından analizine ilişkin ücretler, (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) lisanslı depo işletmesince karşılanır. Ürün sahibinin itiraz ettiği ancak itiraz sonucu yapılan analiz ve sınıflandırmanın öncekinden hiç veya ciddi farklılık göstermediği durumlarda, lisanslı depo işletmesi, bu Yönetmeliğin 27 nci maddesinde gösterilen yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) çerçevesinde belirlenmiş itiraza ilişkin numune ve analiz ücretini ilgiliden talep edebilir.

İtiraz sonucu ürün sahibinin hakkı, lisanslı depo işletmesinin yükümlülüğü

Madde 43 —Önceki analiz ve sınıflandırma belgesi ile itiraz üzerine düzenlenen analiz ve sınıflandırma belgesi arasında ürün sahibini haklı çıkaracak şekilde bir farklılık var ise, itiraz sahibi, varsa itirazına ilişkin masrafla birlikte teslim ettiği ürünün kalitesine uygun ürünü ya da her iki kalite arasındaki fiyat farkını lisanslı depo işletmesinden talep edebilir.

Ürün sahibinin, teslim ettiği kaliteye uygun ürünü talep etmesi durumunda, lisanslıdepo işletmesi bu talebi karşılamak zorundadır.

Ürün sahibinin, lisanslı depo işletmesinden, her iki kalite arasındaki fiyat farkını talep etme hakkını kullanmak istemesi durumunda ise; Kanunun 3 üncü maddesinde gösterilen borsaya başvurarak bu fiyat farkının belirlenmesini ister. Borsa, başvuru gününde borsada oluşan ortalama fiyatı, borsada fiyat oluşmamışsa Bakanlıkça ilgili ürün için belirlenen yurt içi ve/veya yurt dışı referans borsa veya borsalarda oluşan ortalama fiyatı esas alarak fiyat farkını belirler ve itiraz sahibine bildirir. İtiraz sahibi, borsadan aldığı belgeyle birlikte, noter aracılığıyla veya taahhütlü mektupla ya da lisanslı depo işletmesiyle ürün sahibi tarafından imzalı durum ve talebi gösterir bir tutanakla lisanslı depo işletmesine başvurarak, fiyat farkını % 10 ceza bedeli ile birlikte talep eder.

İtiraz sahibinin taleplerinin karşılanmaması durumunda, Kanunun 25 inci maddesi hükümleri uyarınca zarar tazmin edilir ve anlaşmazlık çözülür.

Zarar görenlerin yetkili sınıflandırıcıya müracaat hakkı

Madde 44— Yetkili sınıflandırıcının ürün analiz ve sınıflandırmasını hatalı veya gerçeğe aykırı yapmasından ya da bu Yönetmelikte öngörülen hükümlere aykırı davranışlarından kaynaklanan bir zarara uğradığını şikayet eden mudi, lisanslı depo işletmesi ya da diğer şahıslar, zararlarının tazmini için noter aracılığıyla veya taahhütlü mektupla veya talebi gösterir tutanakla öncelikle yetkili sınıflandırıcıya başvurabilir.

Başvurunun tebliğinden itibaren yedi iş günü içinde zararın tazmin edilmemesi ya da konunun sulh yoluyla çözülmemesi halinde, durum belgeleriyle birlikte zarar gören tarafından Bakanlığa intikal ettirilir. Bakanlık, görevlendirdiği denetim elemanları ile Bakanlığın talebi üzerine borsaca görevlendirilen (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) iki bilirkişiden oluşan heyete gerekli incelemeyi yaptırır. (Ek cümle:RG-18/1/2013-28532)Yetkili sınıflandırıcı teminatının sorumluluk sigortası olarak verildiği durumlarda, borsaca heyete görevlendirilecek bilirkişilerden birinin ilgili mevzuata göre yetkilendirilen sigorta eksperi olması zorunludur. Heyet, Bakanlık denetim elemanlarının koordinasyonunda çalışmalarını en geç (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532)yirmi gün içinde tamamlayarak rapora bağlar. Gerekçeli talep üzerine bu süre, Bakanlıkça 10 gün daha uzatılabilir. Bakanlık denetim elemanları, ayrıca ilgililerin lisans şartları ve cezaî sorumluluğuna ilişkin tespit ve incelemeleri de yürütür.

Raporda, yetkili sınıflandırıcı tarafından ödenmesi gereken bir zarar veya yükümlülük tespiti yapılmışsa, Bakanlıkça ilgili yetkili sınıflandırıcıya gerekli tebligat yapılır ve tebligat tarihinden itibaren yedi iş gününde zararın ilgiliye ödenmesi ve yükümlülüklerin yerine getirilmesi istenir.

Belirtilen yükümlülüğün yerine getirilmediğinin anlaşılması üzerine, durum belgeleriyle birlikte Bakanlıkça Kanunda öngörülen Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonuna aktarılır. Fon yetkili sınıflandırıcının (Değişik ibare:RG-18/1/2013-28532)teminatına başvurarak zarara uğrayanlara gerekli ödemeyi yapar.

Fon, işlemlerin sonucunu ve teminatın durumunu Bakanlığa bildirir.

Tarafların yargıya müracaat hakları saklıdır.

SEKİZİNCİ BÖLÜM

Analizlerin Güvenilirliği, Referans Yetkili Sınıflandırıcılar

Analizlerin güvenilirliği

Madde 45— Yetkili sınıflandırıcılarca yapılan analizlerin güvenilirliği açısından; analiz ve test sonuçlarının aynı işlevi yapan yetkili sınıflandırıcılar arasında ve bir yetkili sınıflandırıcı bünyesindeki analiz cihazları arasında tekrarlanabilmesi ve yeniden yapılabilmesi, bu sonuçların referans yetkili sınıflandırıcı tarafından belli aralıklarla kontrol edilerek kalibrasyon, kalite güvenlik ve doğruluğunun yeniden test edilmesi ile yetkili sınıflandırıcılarda aynı ya da benzer analiz koşullarının oluşturulması esastır.

Analiz cihazlarının doğruluğu veya gerçekliği, o cihazın belli bir ölçümü ne kadar gerçek değerine yakın yapabildiğini; tutarlılığı veya kesinliği ise, o cihazın aynı ölçüm sonuçlarını çeşitli zamanlarda da tekrarlayabilme yeterliliğini gösterir. Bir yöntemin kesinliği, tekrarlanabilirlik ve yeniden yapılabilirlik değerleriyle ifade edilir.

Referans yetkili sınıflandırıcı lisansı

Madde 46 — Referans yetkili sınıflandırıcı lisansı için; ilgili tarım ürünlerinin standartlarına göre analizlerini ve bu Yönetmelikte öngörülen referans yetkili sınıflandırıcı görevlerini yürütebilecek olan, analiz metotları konusunda TS EN ISO IEC 17025 “Deney ve Kalibrasyon Laboratuarlarının Yeterliliği için Genel Şartlar” standardına göre Türk Akreditasyon Kurumunca-TURKAK akredite edilmiş bulunan kamu veya özel laboratuvarları işleten gerçek veya tüzel kişiler başvurabilir.

Bakanlık, 47 nci maddedeki lisans koşullarının tamamını veya bir kısmını aramadan, Bakanlık ile bu kurum arasında imzalanacak bir sözleşme çerçevesinde, referans yetkili sınıflandırıcının bu Yönetmelikte öngörülen görev ve yetkilerini yürütmek üzere Türk Standartları Enstitüsünü, Türkiye Bilimsel ve Teknik Araştırma Kurumu ile bu konularda faaliyet gösteren özel veya kamu kuruluşlarını referans yetkili sınıflandırıcı olarak belirleyip lisanslandırabilir. Bu tür lisanslandırmalar geçici veya belli bir süre için de yapılabilir. Ancak her durumda, iki yıllık süre dolmadan önce, bu Yönetmeliğin 16 ncı maddesi gereğince verilen lisansın yenilenmesi zorunludur.

Bakanlık, referans yetkili sınıflandırıcıları esas itibariyle, tarımsal ürün veya ürün grupları bazında ve bu Yönetmeliğe göre ilgili ürün veya ürün grubunda faaliyet gösteren tüm yetkili sınıflandırıcıları kapsayacak şekilde sınıflandırır ve lisans verir.

Ancak ekonomik ihtiyaçlar veya uygulamaya dönük zaruretler ortaya çıkarsa, referans yetkili sınıflandırıcılar, belli bir ürün veya ürün grubunda faaliyet gösteren yetkili sınıflandırıcıların bir kısmını ya da faaliyet alanı belli bir bölgeyi kapsayacak şekilde sınıflandırma ve lisanslandırma işlemine de tabi tutulabilir.

Referans yetkili sınıflandırıcı lisansı başvurusu ve aranılan belgeler

Madde 47— Bakanlıkça referans yetkili sınıflandırıcı lisansı verilirken aşağıdaki koşullar ve belgeler aranır:

a) Başvuru dilekçesi,

b) Referans yetkili sınıflandırıcılık için başvuranın unvanı veya adı ve soyadı, tesis ve laboratuvarının, varsa şubelerinin ve merkezinin açık adresi, telefon, faks numarası ve e-mail adresi,

c) Referans yetkili sınıflandırıcının faaliyet göstereceği ve kapsayacağı ürün veya ürün grubu ve analiz listesi,

d) Ekonomik gereklilik ile ilgili ürün veya ürün grubunda referans yetkili sınıflandırıcıya ihtiyaç duyulması,

e) Türk Akreditasyon Kurumunca-TURKAK uygunluk değerlendirme kuruluşu olarak deney ve kalibrasyon sertifikaları düzenleme konusunda akredite edilmiş ve ilgili mevzuat doğrultusunda akredite kararı geçici veya devamlı olarak durdurulmamış, akreditasyon gözetimi ve denetimi altında bulunması,

f) Referans yetkili sınıflandırıcı ve/veya ortağının 11 inci maddede aranılan şartı taşıdığını ispatlar adli (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110)sicil kaydına ilişkin yazılı beyan,

g) Referans yetkili sınıflandırıcı yöneticisinin noter onaylı sözleşmesi, diploma sureti ve nüfus cüzdanı fotokopisi,

h) Lisans için başvuran tüzel kişi ortaklık ise, kuruluşun yayımlandığı Türkiye Ticaret Sicili Gazetesi, ortaklığın Ticaret Sicil Memurluğunca onaylı değişiklikleri de içeren ana sözleşmesi ve (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110)kayıtlı vergi dairesi adı ve vergi kimlik numarası beyanı,

i) (Değişik:RG-18/1/2013-28532)Referans yetkili sınıflandırıcının tesis ve cihazlarının hırsızlık, yangın, duman, infilak, deprem, dahili su basması, sel, grev-lokavt-kargaşalık, terör, fırtına, kar ağırlığı, yıldırım, yer kayması, kara, deniz veya hava araç çarpması ve benzeri diğer rizikolara karşı yapılmış sigorta poliçesi veya sureti,

j) (Değişik:RG-18/1/2013-28532)Kanunda ve Kanuna istinaden çıkarılan ikincil düzenlemelerde öngörülen yükümlülüklerin yerine getirilmemesi dolayısıyla meydana gelecek zararları karşılamak üzere, Kanunda öngörülen Lisanslı Depoculuk Tazmin Fonu lehine düzenlenmiş Bakanlık tarafından belirlenen ve kabul edilen asgari 200.000 TL tutarında nakit ve nakde çevrilebilir teminat ile Fona bu teminatı alış, satış,düzenleme ve transfer gibi her türlü tasarrufta bulunma yetkisi veren bir gayri kabili rücu yetki belgesi,

k) Bakanlıkça gerekli görülen diğer bilgi ve belgeler.

Lisans başvurusu yukarıdaki fıkranın (a), (b) ve (c) bentlerinde gösterilen belgelerle birlikte Bakanlığa yapılır. Bakanlık bu başvuruyu (d) bendindeki koşullar bakımından en geç 20 işgünü içinde inceler ve değerlendirmeye tabi tutar. Bakanlığın başvuruyu bu süre içinde kabul edip uygun görüş vermesi durumunda, başvuru sahibince yukarıdaki fıkrada aranılan diğer belgeler de tamamlanarak Bakanlığa sunulur.

Bakanlık öncelikle, lisans başvurusu için sunulan belgelerin tam ve yeterli olup olmadığının tespitini yapar, varsa eksikliklerin giderilmesini talep eder.İnceleme sonucunda lisans alması uygun görülenlere Bakanlıkça lisans belgesi verilir.

Yapılan incelemeye ilişkin bir gider belgesine, bu mümkün olmazsa gideri yapanın beyanına dayalı giderler, (Mülga ibare:RG-18/1/2013-28532) (…) inceleme sırasında, lisans bedeli ise, lisans verilmeden önce başvuru sahiplerince ödenir.

(Ek fıkra:RG-18/1/2013-28532)Referans yetkili sınıflandırıcı teminatına ilişkin bu Yönetmelikte öngörülmeyen durumlarda, Kanuna istinaden çıkarılan ilgili yönetmeliklerdeki lisanslı depo teminatına ilişkin hükümler uygulanır.

Referans yetkili sınıflandırıcının görev ve yetkileri

Madde 48— Referans yetkili sınıflandırıcının görev ve yetkileri şunlardır:

a) Yetkili sınıflandırıcıların kalibrasyonu ile ilgili gerekli kriter ve önlemleri belirlemek, bunları uygulamak ve gerektiğinde değiştirmek, düzeltmek veya yürürlükten kaldırmak,

b) Çok kez test edilmiş ve yeknesaklığı sağlanmış kalibrasyon numuneleri hazırlayarak, yetkili sınıflandırıcıların analiz cihazlarını kalibrasyon kontrolüne tabi tutmak, bunları tesadüfi yöntemle seçerek ve 24 saat içinde kendisi tarafından da tekrar test ederek sonuçların karşılaştırma ve kontrollerini en az yılda (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) iki kez yapmak,

c) Bakanlıkça görevlendirildiğinde, yetkili sınıflandırıcı lisansı almak üzere başvuranların, bu Yönetmelik ve ilgili standartlara ve kriterlere göre inceleme ve değerlendirmesini yapmak ve buna ilişkin rapor düzenleyerek Bakanlığa sunmak,

d) Bakanlıktan lisans alan yetkili sınıflandırıcıları izlemeye almak ve gerektiğinde Bakanlığa, geçici veya devamlı olarak lisanslarının iptal edilmesini önermek,

e) İtiraz ve anlaşmazlıklarda, Bakanlıkça belirlenmişse veya tarafların tercihi üzerine, tarım ürünlerini analiz etmek ve görüş vermek,

f) Yetkili sınıflandırıcıların taahhütnameleri doğrultusunda, yetkili sınıflandırıcıların cihaz ve ekipmanlarının doğru analiz sonuçlarını üretip üretmediği, analiz yöntemleri ile diğer laboratuar faaliyetleri hususunda, şahit numuneleri analiz etmekte dahil, gerekli uygunluk kontrol ve denetimlerini belli zaman aralıklarıyla yapmak, ölçümlerdeki tolerans sınırlarını belirlemek,

g) Tolerans sınırları dışındaki ölçümlerle karşılaşıldığında, bu cihazları ve/veya yetkili sınıflandırıcıların faaliyetini durdurmayı, gerekli düzeltme ve diğer işlemleri yapmayı yetkili sınıflandırıcıdan talep etmek ve bunu ivedilikle Bakanlığa bildirmek,

h) Görev alanı kapsamındaki yetkili sınıflandırıcılar arasında işbirliği, uyum ve koordinasyonu sağlamak, onların mümkün olduğunca aynı ya da benzer analiz yöntemleri ile analiz cihaz ve ekipmanlarını kullanmalarını, labaratuvar koşullarını oluşturmalarını teşvik etmek ve önermek,

ı) Görev ve faaliyet konusu çerçevesinde; ulusal veya uluslararası, bölgesel ve diğer ülkelerin bilimsel ve benzer faaliyetleri yürüten kuruluşları ile ilişkiler kurmak, işbirliğinde bulunmak ve ortak çalışmalar yürütmek,

j) Yetkili sınıflandırıcı lisansı için başvuran ya da lisansı alan yetkili sınıflandırıcılar nezdinde yapılan incelemelerde elde edilmiş bilgilerin gizliliğini sağlamak, bu bilgileri yetkili merciler dışında kimseye vermemek,

k) Ürün analiz yöntemlerinin geliştirilmesi ve standardizasyonunun sağlanması ile kalite bilincinin artırılması faaliyetlerinde bulunmak,

l) Görev alanına giren konularda, eğitim, araştırma ve yayın faaliyetlerinde bulunmak,

m) Bu Yönetmelikte gösterilen diğer görevlerle, faaliyet alanına giren diğer işleri yapmak.

Referans yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi

Madde 49— Referans yetkili sınıflandırıcılar, bu Yönetmelik doğrultusunda yaptığı iş ve hizmetler karşılığında, önceden belirlenmiş ve bilinen referans yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi çerçevesinde ücret talep edebilir.

Referans yetkili sınıflandırıcı ücret tarifesi ve tarifedeki değişiklikler, Bakanlıkça onaylandıktan sonra yürürlüğe girer. Bakanlık tarifede yer alacak ücretlerin tavan tutarlarını, ilgili ürün veya ürün grubu bazında faaliyet gösteren referans yetkili sınıflandırıcının, yetkili sınıflandırıcıların ve lisanslı depo işletmelerinin görüşünü alarak belirleyebilir.

Referans yetkili sınıflandırıcılara uygulanacak diğer hükümler

Madde 50— Referans yetkili sınıflandırıcılar hakkında Yönetmeliğin bu ve diğer bölümlerinde düzenlenmeyen hususlarda, uygun olduğu ölçüde yetkili sınıflandırıcıların lisans alması, lisanslarının askıya alınması ve iptaline ilişkin hükümler de uygulanır.

DOKUZUNCU BÖLÜM

Bakanlığın Görev ve Yetkileri, Denetim, Lisansın Askıya Alınması ve

İptali ile Hukuki ve Cezai Sorumluluk

Bakanlığın görev ve yetkileri

Madde 51— Bakanlık;

a) Kanun ve bu Yönetmelik çerçevesinde yetkili sınıflandırıcılık ve referans yetkili sınıflandırıcılık faaliyeti göstereceklere lisans vermeye, bu lisansları askıya almaya veya iptal etmeye, lisans sahiplerinin görev ve sorumluluklarını belirlemeye, bunları sınıflandırmaya, tüm işlem ve hesaplarını, varlıklarını denetlemeye veya denetletmeye,

b) Kanunun ve bu Yönetmeliğin uygulanması, laboratuvarların geliştirilmesi, işlem ve faaliyetlerin güven ve istikrar içinde sürdürebilmesi ile yetkili sınıflandırıcıların kendi aralarındaki ve referans yetkili sınıflandırıcıyla olan uyum ve koordinasyonun sağlanması amaçlarıyla gerekli gördüğü tedbirleri almaya, talimat vermeye ve tasarruflarda bulunmaya,

c) Kanunun 31 inci maddesi çerçevesinde ilgili bakanlıkları, kamu ve özel kuruluşları denetim, çalışma ve uygulamalara katılmaya, işbirliği ve katkı sağlamaya davet etmeye,

d) Kanun ve bu Yönetmelik kapsamında öngörülen diğer iş ve işlemleri yerine getirmeye,

görevli ve yetkilidir.

Bakanlık denetimi

Madde 52— Referans yetkili sınıflandırıcılar ile yetkili sınıflandırıcılar Bakanlığın gözetim ve denetimine tâbidir. Bakanlık, bunların işlemlerini, defterlerini, kayıtlarını, belgelerini, hesaplarını, denetler veya denetlettirir. Bakanlık ihtiyaca göre denetimlerde yardımcı olmak üzere teknik personel de görevlendirebilir, ilgili bakanlık ve kuruluşların denetime katılmalarını veya yardımcı olmalarını talep edebilir.

Bakanlık, Kanun ve bu Yönetmelik esasları dahilinde yetkili sınıflandırıcıları; kuruluşta, lisansın yenilemesinde veya değişikliğinde,şikayet ve özel hallerde, uygun gördüğü belli dönemlerde veya ani olarak denetleyebilir ya da denetlettirebilir. Lisans verilmesi aşamasında ilk kuruluş denetimi yapılır.

Bunların yönetici ve personeli; denetim amacıyla Bakanlıkça görevlendirilenlerin işletme ve tesislere girmesine engel olmamaya, varlıklarını, numuneleri, cihazları,belgeleri, kayıt ve defterleri gizli de olsa göstermeye, incelenmesine yardımcı olmaya, istenilen bilgileri eksiksiz ve gerçeğe uygun olarak vermeye ve diğer her türlü yardımı ve kolaylığı göstermeye mecburdur.

Bunlar denetim sonucunda Bakanlıkça verilecek talimata uymak zorundadırlar.

Bakanlık veya referans yetkili sınıflandırıcı tarafından yapılan denetim sırasında alınabilecek idari tedbirler

Madde 53— Hatalı analiz sonuçlarına yol açan ya da gecikilmesinde sakınca görülen durumlarda, hatalı ve yanlış işlemlerin önlenmesi ve eksiklerin giderilmesi amacıyla, Bakanlık veya referans yetkili sınıflandırıcı denetim görevlileri tarafından denetim sırasında yazılı talimat verilebilir.

Analiz sonuçlarının kabul edilebilir hata sınırları içerisinde olup olmadığının kontrolü amacıyla, ilgili referans yetkili sınıflandırıcı tarafından yılda en az (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) iki kez kendisince hazırlanan test numunesi yetkili sınıflandırıcı laboratuvarında analiz ettirilir. Analiz sonuçlarının, analiz yönteminin hata sınırları dışında çıktığının tespiti halinde, yetkili sınıflandırıcının faaliyeti bir bildirime gerek olmaksızın derhal geçici olarak durdurulur. 15 gün içerisinde tekrarlanacak yeni bir test numunesinin analiz sonucu olumlu çıkıncaya kadar geçici durdurma hali devam eder.

Denetimle görevli olanlar; analiz sonuçlarının kabul edilebilir hata sınırları içinde olup olmadığı, yapılan analizlerin gerçekliği ve kesinliği hususlarında şahit numunelerin analiz ettirilmesi de dahil gerekli inceleme ve kontrolleri yapar. Denetim sırasında ihtiyaç duyulan ve talep edilen analizler, ilgili yetkili sınıflandırıcı, hakem veya referans yetkili sınıflandırıcı tarafından mümkün olan en kısa sürede yapılır. Analiz sonuçları,analiz yönteminin hata sınırları içerisinde değilse, yetkili sınıflandırıcının faaliyeti, denetim görevlilerince verilecek yazılı talimatla 15 güne kadar geçici olarak durdurulur.

Böyle durumlarda yanlış ve eksiklikler bir tutanakla saptanır ve bir nüshası yetkili sınıflandırıcı yöneticisine verilir, bir nüshası da Bakanlığa gönderilir. Talimatta, o işlemlere ya da o bölüme ilişkin faaliyetlerin belirlenen süre içinde geçici olarak durdurulması ve eksikliklerin ivedi olarak giderilmesi talep olunur.

Denetim sırasında eksikliklerin giderilmesi mümkün olmamışsa, eksikliklerini gideren yetkili sınıflandırıcı yeniden inceleme yapılmak üzere denetimi yürüten Bakanlığa veya referans yetkili sınıflandırıcıya başvurmak zorundadır. Yetkili sınıflandırıcının eksiklerini tamamladığını bildirmesi ya da talimatta verilen sürenin dolmasını takiben Bakanlık veya referans yetkili sınıflandırıcı tarafından yeniden inceleme ve denetim yapılır.

Denetimde eksikliklerin giderildiğinin tutanakla tespiti sonrasında, o işlemlere ya da o bölüme ilişkin faaliyetlere yeniden başlanmasına denetim görevlilerince veya denetim sonrasında Bakanlıkça yazılı olarak izin verilir.

Yetkili sınıflandırıcının talimatta belirlenen süre içinde durdurulan faaliyet veya işlemlere devam ettiğinin ya da eksiklerini gidermediğinin tespiti halinde yetkili sınıflandırıcın tüm veya belirli faaliyetleri Bakanlıkça 6 aya kadar durdurulabilir.

Bakanlığın idarî tedbirleri, lisansın askıya alınması ve iptali

Madde 54— Yetkili sınıflandırıcıların;

a) Bu Yönetmeliğin 24 üncü maddesine göre belirlenen süre içerisinde bildirimlerde bulunulmaması ve 53 üncü maddesine göre durdurulan faaliyet veya işlemlerine devam ettiğinin ya da eksiklerini gidermediğinin tespit edilmesi,

b) Bakanlığın uyarı ve idarî tedbirlerine rağmen verilen sürede, başta lisans koşulları olmak üzere Kanuna ve bu Yönetmeliğe aykırı ya da eksik hususları gidermemesi,

c) Lisans sahiplerinin, ilgili mevzuat hükümleri doğrultusunda lisansa konu işlemleri yapmakta yetersiz hale gelmesi veya mücbir sebepler ortaya çıkması,

d) İflas etmesi, tasfiye kararı alması veya tasfiye sürecine girmesi,

e) Lisansa konu iş ve işlemlerle artık iştigal etmiyor olması, yetkili sınıflandırıcılık faaliyetini durdurması, lisansının askıya alınmasını ya da iptalini talep etmesi,

f) Yapılan denetimler sonucunda yetkili sınıflandırıcı lisans koşullarını kaybettiğinin veya Kanun gereğince cezaî sorumluluğunu gerektiren hususların saptanması,

g) Menfaat temin etmek üzere numune analiz ve sınıflandırmayı gerçeğe aykırı yapması, farklı göstermesi,

h) Numune analiz ve sınıflandırma işlemlerini usulüne ve ilgili mevzuatına aykırı yapması ve hatalı analiz sonuçları üretmesi,

ı) Kanun veya bu Yönetmeliğin diğer hükümlerine aykırı davranması veya bu hükümlerde bir idari tedbir veya tasarruf öngörülmesi,

durumlarında; ürün analiz ve sınıflandırmasının güven ve istikrar içinde sürdürülebilmesini teminen fiilin önem ve mahiyetine göre ilgililere uyarıda bulunmaya, talimat vermeye, faaliyetlerinin bir veya birkaçını geçici olarak durdurmaya, lisansı askıya almaya, lisansı iptal etmeye, diğer her türlü idarî tedbir ve tasarruflarda bulunmaya yetkilidir.

Uyarı veya talimat verilmesi durumlarında, verilen süre içinde gerekli önlemleri almayan ya da eksiklikleri gidermeyen yetkili sınıflandırıcıların faaliyetlerinin bir veya birkaçı durdurulabilir ya da azamî altı aya kadar lisansı askıya alınabilir. Aykırılık ve eksikliklerin bu sürenin sonunda da giderilmemesi halinde lisans iptal edilir.

Bakanlık, mevzuata aykırılığı belirlemesi durumunda fiilin önem ve mahiyetine göre yukarıdaki tedbir ve tasarruflardan bir veya birkaçını uygulamaya koyabilir ve yasal takip gerektiren durumları derhal ilgili mercilere bildirir.

Lisanslı depo işletmesi, yetkili sınıflandırıcıyla ilgili olarak, yukarıda belirtilen koşulların gerçekleştiğinden haberdar olur olmaz, bu durumdan Bakanlığı yazılı olarak haberdar eder.

Bir yetkili sınıflandırıcı lisansının askıya alınması ya da iptal edilmesi durumunda, bu lisans Bakanlığa geri verilir. Askı süresi içerisinde ya da askı süresinin bitiminde iptal edilmeyen lisanslar, sahibine iade olunur.

Yetkili sınıflandırıcının hukukî ve cezaî sorumluluğu

Madde 55— Kanun ve bu Yönetmelik hükümlerine uygun davranmayan, yükümlülüklerini yerine getirmeyen ya da analiz sonuçlarını hatalı düzenleyen yetkili sınıflandırıcı ile referans yetkili sınıflandırıcı,yöneticisi ve kusurlu personeliyle birlikte verdikleri zarardan müteselsilen sorumludur.

Kanunun 34 üncü maddesi gereğince, referans yetkili sınıflandırıcılar, yetkili sınıflandırıcılar ile bunların yönetici ve personeli, yaptıkları işlem ve faaliyetlerine, para ve mallarına, evrak, analiz ve sınıflandırma belgesi, hesap, kayıt ve defterlerine ilişkin işledikleri suçlardan dolayı Devlet memurları gibi ceza görürler. Bunlar tarafından düzenlenen evraklar, Türk Ceza Kanununun tatbiki bakımından resmî evrak olarak kabul edilir.

Kasıtlı olarak hatalı numune alan veya alınan numuneyi kasıtlı olarak tahrip eden veya ürünü temsil etme niteliğini bozan veya bu Kanun kapsamında depolanan veya depolanacak olan herhangi bir tarım ürününü kasten gerçeğe aykırı şekilde tartan, derecelendiren, sınıflandıran kişi hakkında Kanunun 34 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi, Kanuna uygun olarak verilen bir lisansı, tahrif, taklit veya yanlış olarak temsil eden, üzerinde değişiklik veya sahtecilik yapan ya da Kanunen yetkisi olmaksızın lisans veya ürün senedini kredi veya herhangi bir şekilde menfaat temini amacıyla düzenleyen veya kullanan kişiler hakkında Kanunun 34 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi hükmü uygulanır.

ONUNCU BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Referans yetkili sınıflandırıcı dışında yapılan kalibrasyon

Madde 56— Yetkili sınıflandırıcı lisansına sahip olup da kalibrasyon denetimi ve işlemlerini referans yetkili sınıflandırıcı dışında başka kuruluşlardan sağlayanlar, referans yetkili sınıflandırıcının kalibrasyon denetim ve işlemlerine tabi olmaz. Referans yetkili sınıflandırıcı, bu tür yetkili sınıflandırıcılara yönelik kalibrasyon denetimi yapmaz.

Tebliğ çıkarma

Madde 57— Bakanlık bu Yönetmeliğin uygulamasıyla ilgili olarak, uygulama birliği ve standardın oluşturulması ya da açıklık ve anlaşılabilirliğin artırılması amacıyla tebliğler çıkarmaya yetkili ve görevlidir.

Yürürlük

Madde 58— Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 59— Bu Yönetmelik hükümlerini (Değişik ibare:RG-12/11/2011-28110) Gümrük ve Ticaret Bakanı yürütür.

 Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
TarihiSayısı
8/10/200525960
Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazetelerin
TarihiSayısı
1.31/7/200928305
2.12/11/201128110
3.18/1/201328532

Yönetmeliğin eklerini görmek için tıklayınız

KENT KONSEYİ YÖNETMELİĞİ

KENT KONSEYİ YÖNETMELİĞİ

İçişleri Bakanlığından:

Resmi Gazete Tarihi : 08/10/ 2006

Resmi Gazete Sayısı : 26313

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

Madde 1 –

(1) Bu Yönetmeliğin amacı; kent yaşamında, kent vizyonunun ve hemşehrilik bilincinin geliştirilmesi, kentin hak ve hukukunun korunması, sürdürülebilir kalkınma, çevreye duyarlılık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma, saydamlık, hesap sorma ve hesap verme, katılım, yönetişim ve yerinden yönetim ilkelerini hayata geçirmeye çalışan kent konseylerinin çalışma usul ve esaslarını düzenlemektir.

Kapsam

Madde 2 –

(1) Bu Yönetmelik; kent konseylerinin oluşumunu, yönetim ilkelerini, organlarını, görev ve yetkileri ile çalışma usul ve esaslarını kapsar.

Dayanak

Madde 3 –

(1) Bu Yönetmelik; 3/7/2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanununun 76 ncı maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

Madde 4 – (1) Bu Yönetmeliğin uygulanmasında;
a) Belediye:

Kent konseyi oluşumuna yardım ve destek sağlayan belediyeyi,

b) Kent konseyi:

Merkezi yönetimin, yerel yönetimin, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşlarının ve sivil toplumun ortaklık anlayışıyla, hemşehrilik hukuku çerçevesinde buluştuğu; kentin kalkınma önceliklerinin, sorunlarının, vizyonlarının sürdürülebilir kalkınma ilkeleri temelinde belirlendiği, tartışıldığı, çözümlerin geliştirildiği ortak aklın ve uzlaşmanın esas olduğu demokratik yapılar ile yönetişim mekanizmalarını,

c) Meclisler ve çalışma gurupları:

Kadın ve gençlik meclisleri başta olmak üzere kent konseyinin görev alanlarında, yönetişim anlayışına dayalı ve sürdürülebilir kalkınma içinde çeşitli toplum kesimlerinin kent yönetimine katkıda bulunmalarını, kaliteli ve yaşanabilir bir kentin yönetiminde aktif rol almalarını hedefleyen ve gönüllülük esasında oluşmuş ortak yapıları,

ç) Yerel gündem 21 programı:

Birleşmiş Milletler Rio Yeryüzü Zirvesinde 1992 yılında kabul edilen ve 21 inci yüzyılın gündemini belirleyen Gündem 21 başlıklı Eylem Planının 28 inci bölümü uyarınca, yerel yönetimlerin öncülüğünde, sivil toplumun ve diğer ortakların, birlikte kendi sorunlarını ve önceliklerini belirleyerek, kentleri için Yerel Gündem 21 olarak adlandırılan 1997 yılından itibaren uygulanan Türkiye Yerel Gündem 21 Programını,

d) Yönetişim:

Saydamlık, hesap verebilirlilik, katılım, çalışma uyumu, yerindenlik ve etkinlik gibi kriterlere dayanan, çok aktörlü ve toplumsal ortaklıklara dayalı yönetim anlayışını,

e) YG21:

Yerel Gündem 21’i, ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Kent Konseyinin Kuruluşu, Görevleri ve Çalışma İlkeleri

Kent konseyinin kuruluşu

Madde 5 –

(1) Kent konseyleri belediye teşkilatı olan yerlerde, mahalli idareler seçimlerinin sonuçlarının ilanını takip eden üçüncü ayının ilk haftasının ilk mesai günü, 8 inci maddede belirtilen kişi ve kuruluş temsilcilerinin katılımı ile kurulur.

(2) Kent konseyi genel kurulu ilk toplantısını, belediye başkanının çağrısı üzerine belediye başkanının başkanlığında yapar ve bu toplantıda, genel kurul dışındaki organların seçimi yapılır.

Kent konseyinin görevleri

Madde 6 –

(1) Kent konseyinin görevleri;

a) Yerel düzeyde demokratik katılımın yaygınlaştırılmasını, hemşehrilik hukuku ve ortak yaşam bilincinin geliştirilmesini, çok ortaklı ve çok aktörlü yönetişim anlayışının benimsenmesini sağlamak,

b) Sürdürülebilir gelişme sorunlarının çözümüne yönelik uzun dönemli bir planın hazırlanması ve uygulanmasını sağlamak,

c) Kente ilişkin temel stratejiler ve faaliyet planlarının belirlenmesinde, uygulama ve izleme süreçlerinde tüm kenti kapsayan ortak bir aklın oluşturmasına katkıda bulunmak,

ç) Yerellik ilkesi çerçevesinde katılımcılığı, demokrasiyi ve uzlaşma kültürünü geliştirmek,

d) Kentin kimliğine ilişkin tarihi, kültürel, doğal ve benzeri değerlere sahip çıkmak ve geliştirmek,

e) Kent kaynaklarının etkili, verimli ve adil kullanımına katkıda bulunmak,

f) Sürdürülebilir kalkınma anlayışına dayalı kentin yaşam kalitesini geliştiren, çevreye duyarlı ve yoksulluğu giderici programları desteklemek,

g) Sivil toplumun gelişmesine ve kurumsallaşmasına katkıda bulunmak,

ğ) Çocukların, gençlerin, kadınların ve engellilerin toplumsal yaşamdaki etkinliklerini arttırmak ve yerel karar alma mekanizmalarında aktif rol almalarını sağlamak,

h) Kent yönetiminde saydamlık, katılım, hesap verebilirlik, öngörülebilirlik ilkelerinin uygulanmasına katkıda bulunmak,

ı) Kent konseyinde oluşturulan görüşlerin değerlendirilmek üzere ilgili belediyeye gönderilmesini sağlamaktır.

Çalışma ilkeleri

Madde 7 –

(1) Kent konseyi, aşağıdaki ilkeler temelinde çalışmalarını sürdürür.

a) YG21 süreci kapsamında, kentine sahip çıkma, aktif katılım ve çözümde ortaklık ilkelerinin bütünlüğünde, kentlerin yaşanabilir bir geleceğe taşınmasına katkıda bulunmak,

b) Türkiye Cumhuriyeti Devletinin imzaladığı ve onayladığı Birleşmiş Milletler Zirveleri ile diğer uluslar arası sözleşmelerde kent ve kent yaşamına yönelik temel ilkeleri hayata geçirmek,

c) Kent vizyonunun ve hemşehrilik bilincinin geliştirilmesi, kentin hak ve hukukunun korunması, sürdürülebilir kalkınma, çevreye duyarlılık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma, saydamlık, hesap sorma ve hesap verme, katılım ve yerinden yönetim ilkelerini ön planda tutmak,

ç) Kent konseyi, uluslararası gelişmeleri ve ülke koşullarını gözeterek, tarafsız bir yaklaşımla görüş ve önerilerini oluşturmak,

d) Katılımcılığı ve ortak akla dayanan uzlaşmayı esas almak,

e) Değişimi ve yenilikleri önceden fark ederek sonuç odaklı çalışma kültürünü benimsemektir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Kent Konseyinin Oluşumu ve Organları

Kent konseyinin oluşumu

Madde 8 –

(1) Kent konseyi, aşağıda belirtilen kişi, kurum ve kuruluş temsilcilerinden oluşur.

a) Mahallin en büyük mülki idare amiri veya temsilcisi,

b) Belediyenin içinde bulunduğu seçim bölgesi veya bölgelerinin milletvekilleri,

c) Belediye başkanı veya temsilcisi,

ç) Sayısı onu geçmemek üzere illerde valiler, ilçelerde kaymakamlar tarafından belirlenecek kamu kurum ve kuruluşlarının temsilcileri,

d) Meclis üye tam sayısının yüzde 30’unu geçmemek üzere, belediye meclisinin kendi üyeleri arasından seçeceği temsilcileri,

e) Meclis üye tam sayısının yüzde 30’unu geçmemek üzere, il genel meclisinin kendi üyeleri arasından seçeceği temsilcileri,

f) Belediye başkanının çağrısı üzerine toplanan muhtarların, kendi aralarından seçecekleri en fazla 10 temsilci,

g) Beldede teşkilatını kurmuş olan siyasi partilerin temsilcileri,

ğ) Varsa üniversiteden bir temsilci, birden fazla olması durumda her birine temsilen bir üye,

h) Kamu Kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları, sendikalar, noterler, baro, kooperatifler, birlikler, konuyla ilgili dernek ve vakıf temsilcileri,

ı) Kent konseyince kurulan meclis ve çalışma guruplarının birer temsilcisi katılır.

(2) Büyükşehir kent konseyine (g) bendinde belirtilen siyasi partilerden TBMM de üyesi bulunanların ve (h) bendinde belirtilenlerin varsa en üst kuruluşlarının birer temsilcisi katılır.

Organları

Madde 9 –

(1) Kent konseyi aşağıdaki organlardan oluşur:

a) Genel Kurul

b) Yürütme Kurulu

c) Meclisler ve çalışma grupları

Genel kurul

Madde 10 –

(1) Genel kurul, kent konseyinin en yetkili organı olup yılda iki kez toplanır. Genel kurul belediye meclisi birinci başkan vekilinin, bulunmaması halinde ikinci başkan vekilinin başkanlığında 8 inci maddede belirtilen kent konseyi üyelerinin katılımı ile toplanır.

(2) Genel kurul; genel kurulun, yürütme kurulunun, meclislerin ve çalışma gruplarının seçim ve çalışma esaslarını, bu Yönetmelik hükümlerine aykırı olmamak kaydıyla, çalışma yönergesi ile belirler.

Yürütme kurulu

Madde 11 –

(1) Yürütme Kurulu, genel kurul tarafından iki yıllık süre için seçilen, en az beş kişiden oluşur. Yürütme kuruluna belediye meclisi birinci başkan vekili, bulunmaması halinde ikinci başkan vekili başkanlık eder.

(2) Yürütme Kurulu, genel kurulun gündemini tespit eder ve genel kurul tarafından oluşturulan görüşleri ilgili belediyeye sunar ve uygulamayı izler.

Meclisler ve çalışma grupları

Madde 12 – (1) Kent konseyleri, görev alanına giren konularda meclis ve çalışma gurupları oluşturabilir.

(2) Meclislerin ve çalışma gruplarının çalışma usul ve esasları genel kurulca belirlenir.

(3) Meclislerde ve çalışma guruplarında oluşturulan görüşler, kent konseyi genel kurulunda görüşülerek kabul edildikten sonra değerlendirilmek üzere ilgili belediye meclisine sunulur.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Toplantı ve görüşme usulü

Madde 13 –

(1) Kent konseyi organları, çalışma yönergelerinde belirlenen yer ve zamanlarda üye tam sayısının salt çoğunluğu ile olağan olarak toplanır ve katılanların salt çoğunluğu ile karar alır. Oylamada eşitlik çıkması halinde başkanın bulunduğu taraf çoğunluk sayılır.

(2) Genel kurul, yürütme kurulu başkanı tarafından doğrudan veya 8 inci maddede öngörülen katılımcı sayısının üçte birinin teklifi üzerine olağan üstü toplantıya çağırılabilir.

Görüşlerin ilanı

Madde 14 –

(1) Kent konseyi genel kurulunca oluşturulan görüşler, belediye meclisinin ilk toplantısında değerlendirildikten sonra belediye tarafından kent konseyine bildirilir ve uygun araçlarla kamuoyuna duyurulur.

Sekreterya hizmetleri

Madde 15 –

(1) Kent konseyinin sekreterya hizmetleri, ilgili belediye tarafından önerilecek ve yürütme kurulu tarafından kabul edilecek görevliler tarafından yerine getirilir.

(2) Sekreterya hizmetlerini yürüten personel, bu çalışmalarında yürütme kurulu başkanına karşı sorumludur.

Yönerge çıkarma

Madde 16 –

(1) Kent konseyi genel kurulu bu Yönetmeliğe aykırı olmamak kaydıyla uygulama yönergeleri çıkarabilir.

Geçici Madde –

(1) YG21 Programının uygulandığı yerlerde, kent konseyi veya benzeri adlarla oluşturulmuş yapılanmalar bu Yönetmelik hükümlerine uygun hale getirilir. Kent konseyi bulunmayan belediyelerde ilk toplantı, belediye başkanının çağırısı ile yapılır.

(2) Kent konseyi ve benzeri adlarla oluşturulmuş mevcut yapılanmalara ve ilk toplantıya ilişkin işlemler bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren en geç bir yıl içerisinde tamamlanır.

(3) Kent konseyi ilk toplantısını, belediye başkanının çağrı yazısında bildirilen gündemle, ilan edilen yer ve tarihte yapar. Bu toplantıda yürütme kurulu oluşturulur.

Yürürlük

Madde 17 –

(1) Bu Yönetmelik, yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 18 –

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini İçişleri Bakanı yürütür.

EV VE SÜS HAYVANLARININ ÜRETİM, SATIŞ, BARINMA VE EĞİTİM YERLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK

8 Ekim 2011 CUMARTESİ  Resmî Gazete     Sayı : 28078

YÖNETMELİK

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

EV VE SÜS HAYVANLARININ ÜRETİM, SATIŞ, BARINMA VE EĞİTİM YERLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; ev ve süs hayvanlarının üretildikleri, alınıp satıldıkları, barındırıldıkları ve eğitim gördükleri yerlerin gerekli teknik ve sağlık şartları ile açılma, çalışma ve denetlenmelerine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, gerçek ve tüzel kişiler tarafından ev ve süs hayvanları için açılacak olan üretim, satış ve eğitim yerleri ile belli süreler barındırılacağı yerleri kapsar.

(2) Sahipsiz ve güçten düşmüş hayvanlar için yerel yönetimler tarafından açılan bakımevleri ile hiçbir kazanç ve menfaat sağlamamak kaydıyla sadece insanî ve vicdanî amaçlarla sahipsiz ve güçten düşmüş hayvanlara bakan veya bakmak isteyen ve 24/6/2004 tarihli ve 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanununda öngörülen şartları taşıyan gerçek ve tüzel kişilerin açacağı bakımevlerini kapsamaz.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 9/3/1954 tarihli ve 6343 sayılı Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanun ile 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununa dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen,

a) Amfibik hayvan: Karada ve suda hareket ve yaşam yeteneğine sahip hayvanı,

b) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

c) Barınma yeri: Ev ve süs hayvanlarının, geçici süreler için barındırıldıkları konukevi, pansiyon ve otel gibi yerleri,

ç) Çalışma izin belgesi: İl müdürlüğü tarafından kuruluş izni verilmiş üretim, satış, barınma ve eğitim yerlerinin faaliyete geçmesi için verilen belgeyi,

d) Denetim elemanı: Bu Yönetmelikte belirtilen denetimleri yapmaya ve kabahat teşkil eden fiilleri işleyenler hakkında işlem yapmaya, Bakanlık merkez ve taşra teşkilatı ve/veya mahallin en büyük mülki idare amirince görevlendirilen veteriner hekim personeli,

e) Dezenfeksiyon: Hastalık yapıcı mikroorganizmaların fiziki, kimyevi yöntemler ve ultraviyole ışınları ile yok edilmesi işlemini,

f) Eğitim sertifikası: 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanununa göre, ev ve süs hayvanı satış yeri sahibi veya sorumlu yöneticilerinin, yerel yönetimler tarafından düzenlenen eğitim programına katılarak, almakla yükümlü oldukları belgeyi,

g) Eğitim yeri: Hayvan sahibinin isteği veya ilgili makamların gerekli görmesi durumunda, hayvanların itaat, tuvalet terbiyesi, hırçın hayvanların sakinleştirilmesi, koruma, bekçilik, sportif ve avcılık gibi özelliklerin kazandırılması amacıyla, veteriner hekim denetiminde faaliyet gösteren yerleri,

ğ) Ev ve süs hayvanı: Sahiplerinin ya da sahipleri adına sorumluluğunu almış kişilerin yanında bulunan, üçüncü bir şahsa satışı ya da devredilmesi amaçlanmayan arılar, kabuklu hayvanlar, suda yaşayan hayvanlar ve kümes hayvanları hariç olmak üzere, omurgasızlar, amfibik hayvanlar, köpek, kedi, gelincik, süs balıkları, sürüngen, kemirgen, evcil tavşan ve tüm kuşları,

h) Genel Müdürlük: Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,

ı) Hizmet içi eğitim belgesi: Ev ve süs hayvanları üretim, satış, barınma ve eğitim yerlerinde görev alacak olan veteriner hekimlerin, bölge veteriner hekimler odaları tarafından yapılan bilgilendirme eğitimine katılması suretiyle aldıkları belgeyi,

i) İl müdürlüğü: İl gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüklerini,

j) İş yeri: Ev ve süs hayvanlarının üretildikleri, alınıp satıldıkları, geçici süreler barındıkları ve eğitildikleri il müdürlüğünce çalışma izni verilen yerleri,

k) İş yeri veteriner hekimi: Ev ve süs hayvanları üretim, satış, barınma ve eğitim yerleri ile buralardaki hayvanların her türlü hijyenik ve sağlık sorunları ile koruyucu önlem ve aşılamalardan sorumlu veteriner hekimi,

l) Kimlik belgesi: Hayvan için düzenlenmiş içerisinde hayvana ve sahibine ait bilgileri içeren Bakanlıkça belirlenen belgeyi,

m) Kuruluş izni: Kurulacak yer ve projelerinin uygun görülmesi durumunda işyeri kurulması için il müdürlüğü tarafından verilen izni,

n) Satış yeri: Ev ve süs hayvanlarının satıldığı yerleri,

o) Üretim belgesi: İl müdürlüğü tarafından çalışma izni almış üretim yerlerinde üretilen hayvanlar için düzenlenen belgeyi,

ö) Üretim yeri: Ev ve süs hayvanlarının türlerine uygun ihtiyaçları sağlanarak, hayvan sağlığı ve hayvan refahı başta olmak üzere ilgili mevzuat çerçevesinde üretildikleri yerleri,

p) Veteriner sağlık ürünleri: Veteriner tıbbî ürünleri ile tıbbî olmayan veteriner ürünlerini,

r) Yer seçim komisyonu: İş yeri kurulacak yerlere uygunluk onayı veren Bakanlık hayvan sağlığı, yetiştiriciliği ve su ürünleri şube müdürü, Orman ve Su İşleri Bakanlığı il müdürlüğü ve ilgili belediye başkanlığından konuyla ilgili bir temsilciden oluşacak üç kişilik bir komisyonu, ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Müracaat ve İzin İşlemleri

Kuruluş izni almak için gerekli belgeler

MADDE 5 – (1) İş yeri açmak isteyen gerçek ve tüzel kişiler bir dilekçe ile aşağıdaki bilgi ve belgeleri eksiksiz tamamlayarak il müdürlüğüne müracaat etmeleri gerekir.

a) Bu Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-1 Başvuru Dilekçesine uygun olarak işyeri sahibi tarafından doldurulmuş başvuru dilekçesi,

b) İş yerinin, yerleşim yeri ve çevresine ait bilgileri gösteren teknik resim kurallarına göre hazırlanmış vaziyet ya da hâlihazır planı,

c) İş yerinin tüm bölümleri ve ne amaçla kullanıldığını gösterir, teknik resim kurallarına göre hazırlanmış bir adet plan örneği ve adresi,

ç) Bağlı bulunduğu belediyeden su kullanma belgesi; şehir şebeke suyu bulunmayan yerlerde içme ve kullanma suyu temin projesi ile resmi kurumlarca usulüne uygun olarak alınmış su numunelerinin bakteriyolojik ve kimyasal analiz sonuçlarını gösterir rapor; derin kuyulardan suyun temin edilmesi halinde ise, Devlet Su İşlerinden alınacak kuyu suyu kullanma belgesi ve analiz raporu,

d) Tüzel kişiler için ticaret sicil gazetesi, imza sirküleri ve yönetim kurulu kararı.

(2) Birinci fıkrada belirtilen bilgi ve belgeler, il müdürlüğü hayvan sağlığı, yetiştiriciliği ve su ürünleri şubesince incelenir. Belgelerin uygun bulunması halinde; yer seçim komisyonu tarafından yerinde inceleme yapılır. Yer seçim raporuna ait esaslar Bakanlıkça belirlenir.

(3) Yer seçim raporuna göre uygun bulunan yerlere, bu Yönetmeliğin ekinde yer alan Ek-2 Kuruluş İzin Belgesi’ne uygun olarak Kuruluş izni verilir. Kuruluş izni üç ay için geçerlidir. Bu süre içinde iş yerlerini hazır hale getiremeyenlere, Bakanlıkça uygun görüldüğü takdirde, üç ay daha ek süre verilebilir. Ancak, ilave süre uzatımı yapılamaz.

Çalışma izni almak için gerekli belgeler

MADDE 6 – (1) İş yeri açacak gerçek ve tüzel kişiler, çalışma izni alabilmek için ekinde aşağıdaki belgelerin yer aldığı bir dilekçe ile il müdürlüğüne müracaat ederler.

a) Muayenehane, poliklinik veya hayvan hastanelerinde çalışan ve hizmet içi eğitim belgesi olan veteriner hekimle yapılmış en az bir yıllık bölge veteriner hekimler odası onaylı noter tasdikli veteriner hekim sözleşmesi,

b) Eğitim yerlerinde görev yapacak uzman eğitimcinin çalışma izni verecek kurumca onaylı uzmanlık belgesinin aslı veya il müdürlüğünce onaylı fotokopisi,

c) Satış yerleri için 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanununa göre yerel yönetimler tarafından düzenlenen eğitim sertifikasının aslı veya il müdürlüğünce onaylı fotokopisi,

ç) Belediyeden alınmış işyeri ruhsatı.

(2) Başvuru, il müdürlüğü hayvan sağlığı, yetiştiriciliği ve su ürünleri şubesi müdürlüğünce incelenir. Belgelerin uygun bulunması halinde; mahallinde yapılan inceleme sonunda bu Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-3 İş Yeri Açma Raporu düzenlenir. İş yeri açma raporuna istinaden mevzuata uygun bulunan yerlere, mülki idare amirinin onayı alındıktan sonra il müdürlüğünce çalışma izni verilir. Gerçek ve tüzel kişiler adına, bu Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-4 İş Yeri Çalışma İzin Belgesi düzenlenir. Çalışma izni verilmiş iş yerlerine ait bilgiler bölge veteriner hekimler odasına bir yazı ile bildirilir.

Çalışma iznine ilişkin genel şartlar

MADDE 7 – (1) Çalışma izni verilmesi için iş yerlerinde aşağıdaki asgari teknik ve sağlık şartlarının bulunması zorunludur.

a) İş yerleri, insan gıdası imal edilen iş yerlerini olumsuz etkileyecek mesafelere kurulamaz.

b) İş yeri zemini ve duvarları kolay yıkanabilen ve dezenfekte edilebilen su geçirmez açık renkli fayans, mermer veya benzeri bir malzeme ile kaplanır.

c) İş yeri zemini eğimli olur ve zeminde kanalizasyon veya fosseptiğe bağlı ızgaralı veya sifonlu yer süzgeci bulundurulur.

ç) İş yerlerinde, şehir şebekesine bağlı su tesisatı veya bu amaca yönelik yeterli kapasitede su deposu bulundurulur.

d) Zeminin ve duvarların temizlik ve dezenfeksiyonu için basınçlı su, musluk ve hortum düzeneği bulundurulur.

e) Hayvanları rahatsız edecek kadar güçlü veya yetersiz aydınlatma ile hayvanları doğrudan etkileyecek ışıklandırma yapılamaz.

f) İş yerlerinin dışarıya açılan pencere kanatları her türlü haşerenin girmesini engelleyecek tarzda kapatılır.

g) İş yerinin havasını, iklim, hayvan sayısı ve hayvan türü gibi koşullara bağlı olarak temizleyebilen havalandırma tesisatı bulundurulur.

ğ) Kafes ve ekipmanlar ile malzemeler, dezenfektanlara dayanıklı, paslanmaz ve kolay temizlenebilir malzemeden yapılır.

h) İş yeri, hastalık yapan mikroorganizmalara ve parazitlere karşı haftada bir olmak üzere, hastalık şüphesi durumu ile gerekli görülen zamanlarda da dezenfekte edilir.

ı) Her kafeste barındırılan hayvan türüne uygun yemlik, suluk ve altlık bulundurulur. Kafes, suluk ve yemlik gibi malzemeler her gün ve her hayvan değişiminden önce temizlenip dezenfekte edilir. Altlıklar her gün, gerekli durumlarda daha sık ve hayvan değişimlerinde mutlaka değiştirilir ve her değiştirilmede kafes dezenfekte edilir.

i) Hayvanların yaşam alanları ve standartlarının minimum ölçüleri, Bakanlıkça belirlenir.

j) Hayvanların türüne özgü şartlarda bakılması, beslenmesi ve barındırılması sağlanır.

k) İş yerlerinde bulunan hayvanlar ayrı ayrı kafes veya bölümlerde bulundurulur. Aynı türden dahi olsa, birbirine zarar verebilecek hayvanlar bir arada tutulamaz.

l) İş yerlerinde bulunan hayvanların, türü, ırkı, yaşı ve diğer bilgilerini içeren etiketler, hayvanın tutulduğu ünite ya da kafes üzerine asılır.

m) İş yerlerinde çevreye rahatsızlık verecek hayvan seslerinin veya kötü kokunun yayılmaması için gerekli önlemler alınır.

n) Temizlik artıkları, kullanılmış altlıklar ve dışkılar, dayanıklı, ağzı bağlanabilen naylon torbalar içinde muhafaza edilir ve işyeri dışına bırakılamaz.

o) İş yerinde ölen hayvanlar, işyeri veteriner hekimine bildirilir. Ölen hayvanlar tıbbi atık torbalarına konularak, uygun şartlarda muhafaza edilip, usulüne uygun şekilde bertaraf edilir.

ö) Bu Yönetmeliğe tabi iş yerlerinde, 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununa tabi ihbarı mecburi bir hastalık çıktığında, veteriner hekim durumu en ivedi şekilde resmi makamlara haber vermek ve yetkililerce alınacak yasal tedbirleri uygulamakla yükümlüdür.

p) Bu Yönetmeliğe tabi iş yerlerinde bulunan hayvanlar, salgın hayvan hastalığı şüphesi durumunda il veya ilçe müdürlükleri tarafından sahiplerinin sorumluluğunda karantinaya aldırılır. Karantina süresince yapılan her türlü masraflar işyeri sahibine aittir.

r) İş yerlerinde ürün satışı yapılacak ise, ürünler zeminden en az 10 cm yükseklikte, hayvanların temas edemeyeceği, kolay temizlenebilir raflarda satışa sunulur.

s) İş yerlerinde hasta, yaralı veya sakat hayvanlar ayrı bir bölümde barındırılır.

ş) Altlık malzemesi, kuru, emici özellikte ve tozsuz olur.

t) İş yerinde, Bakanlıkça satışına izin verilen veteriner sağlık ürünleri bulundurulabilir. İş yerleri, bu ürünlerin bulunması ile ilgili usul ve esaslara uymak zorundadır.

u) İş yeri sahibi, iş yerine bu Yönetmelikte belirtilen şartları sağlamaktan sorumludur.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Üretim ve Satış Yerleri

Kedi ve köpek üretim yerleri

MADDE 8 – (1) Kedi ve köpek üretim yerlerinin, aşağıdaki özelliklere sahip olması zorunludur.

a) Üretim yerlerinde; idari büro, veteriner hekim odası, duş, depo, tuvalet ve hayvan karantina ünitesi, hayvanların yiyeceklerinin hazırlandığı bölüm, temizlik ünitesi, kapalı ve açık gezdirme alanı bulunur.

b) Tüm açık bölümler rüzgar yönüne dönük olmayacak şekilde yapılır.

c) Kapalı bölümlerde, hayvanlara güneş ışığı gelebilecek büyüklükte, dışarıdan kemirgen, sinek ve benzeri haşerenin girmesine engel olacak tel ile kapatılmış pencereler bulunur.

ç) Toprak zeminli gezdirme alanları bulunur.

d) Hayvanların barındığı açık ve kapalı bölümlerin zemini ve duvarları, yıkanabilir ve dezenfekte edilebilir malzeme ile kaplanır.

e) Hayvanların yatabileceği ırklarına ve boyutlarına uygun, yerden en az 10 cm yükseklikte platformlar bulunur.

f) Üretim yerlerinde, diğer ünitelerden bağımsız, kapalı bir bölümde hayvanın ırkına uygun boyutta doğum ünitesi ve karantina ünitesi bulunur.

g) Üretim ünitelerinin kapalı bölümlerinin çatısı izolasyonlu uygun bir çatı malzemesi, açık alandaki kafesli bölümün yarısı yağmur ve güneşi engelleyen bir çatı malzemesi ile kapatılır.

ğ) Tüm kafeslerde, dezenfekte edilebilir su ve mama kapları bulundurulur.

h) Üretim yerlerinde hayvanlar ayrı ayrı bölümlerde bulundurulur.

ı) Üretim yerine koyulan hayvanların türü, ırkı, yaşı ve diğer bilgileri, ıslanmaz pvc gibi bir muhafaza ile her bir ünite üzerinde görünen bir yere asılır.

i) Kedi üretim yerinin içine, kedilerin yatabilmesi için yatak, yüksekliklere tırmanabilmesi ve oyun oynayabilmesi için oyun ve tırmanma platformları ve benzeri malzemeler konulur.

j) Üretim yerlerinde kimliklendirilmiş kedi ve köpek yavrularına, Bakanlık tarafından belirlenen zamanlarda aşı ve iç-dış parazit ilaçlaması yapılır. En son yapılan aşılama tarihi üzerinden on beş gün geçmiş yavrular satış yerine gönderilir.

Kemirgen ve evcil tavşan üretim yerleri

MADDE 9 – (1) Kemirgen üretim yerlerinin, aşağıdaki özelliklere sahip olması zorunludur.

a) Üretim yerlerinde; veteriner hekim odası, duş, depo, tuvalet, hayvan karantina ünitesi, üretim üniteleri, hayvanların yiyeceklerinin hazırlandığı bölüm ve temizlik ünitesi bulunur.

b) Üretim için kafesler zeminden ve tavandan 30 cm uzaklıkta ve kafes düzenekleri arasında koridor şeklinde en az 100 cm mesafe bulundurulur.

c) Yeterli havalandırma sağlanır. Bölüm ısı, ses ve ışık yalıtımına uygun şekilde düzenlenir. Ayrıca insekt ve rodentlerin içeri girmesini engelleyecek önlemler alınır.

ç) Üretim yerindeki hayvan odaları türün ihtiyaçlarına uygun olarak yapılır.

d) Giriş bölümlerinde dezenfektan ya da antibakteriyel paspaslar kullanılır.

e) Hayvanlar türlerine uygun odalarda ve kafeslerde barındırılır.

f) Odaların zemin ve duvarları darbelere dayanıklı, su geçirmez, dezenfektan ve yüzey temizleyicilerine dayanıklı materyalden yapılır.

g) Kapılarda gözlem pencereleri bulundurulabilir ve bu pencereler ışık geçirmeyecek şekilde kapatılır.

ğ) Hayvanlara ait yiyecek, içecek, ilaç ve diğer malzemeler hayvanların bulunduğu odalarda depolanmaz.

h) Hayvanlara kafes içerisinde güvenli bir ortam sağlanır.

ı) Hayvanların yem ve suya sürekli ulaşabilmesi sağlanır.

i) Kafeslerin kenar, köşe ve birleşim yerleri yuvarlatılmış ve aşınmaya dayanıklı malzemeden yapılır.

j) Farelerin barındırıldıkları kafes kapaklarının tel aralığı 6 mm, ratların 12 mm’den daha geniş olamaz.

Kuş üretim yerleri

MADDE 10 – (1) Kuş üretim yerlerinin, aşağıdaki özelliklere sahip olması zorunludur.

a) Üretim yerlerinde; veteriner hekim odası, duş, depo, tuvalet, hayvan karantina ünitesi, üretim üniteleri, hayvanların yiyeceklerinin hazırlandığı bölüm ve temizlik ünitesi bulunur.

b) Üretim için kafesler zeminden ve tavandan 30 cm uzaklıkta ve kafes düzenekleri arasında koridor şeklinde en az 100 cm mesafe bulunur.

Süs balıkları, sürüngen ve diğer hayvanların üretim yerleri

MADDE 11 – (1) Süs balıkları, sürüngen ve diğer hayvanların üretim yerlerinde, 7 nci maddede belirtilen şartlara uyulması zorunludur.

Ev ve süs hayvanı satışı

MADDE 12 – (1) Ev ve süs hayvanlarının satışında, aşağıdaki hususlara uyulması esastır.

a) Ev ve süs hayvanı satışları, sahipsiz hayvanların bulundukları barınaklarda, üretim yerlerinde ve yer seçim komisyonu tarafından uygun görülen yerlerde yapılır.

b) Kimliklendirilmiş kedi ve köpek yavrularına Bakanlık tarafından talimatla belirtilen zamanlarda aşı ve iç-dış parazit ilaçlaması yapılır. En son yapılan aşılama tarihi üzerinden on beş gün geçmiş yavruların satışı yapılabilir.

c) İthali yasak hayvanların satışı yasaktır.

ç) Onaltı yaşından küçük kişilere ev ve süs hayvanı satılamaz.

d) Müşterilerin kafeste bulunan hayvanlara direk teması ve ulaşmasını önleyecek gerekli tedbirler alınır.

e) Satış yerinde gebe veya yeni doğum yapmış hayvanlar ile tüylenmemiş kanatlı yavruları ve iki aylıktan küçük kedi ve köpek yavrusu bulundurulamaz.

f) Satış yerindeki tüm hayvanlara periyodik aşılar, iç ve dış parazit ilaçlar işyeri veteriner hekimi tarafından bir program dahilinde gününde yapılarak kayıt defterine işlenir.

g) Hayvan satış yerlerindeki hayvanların türü, ırkı, yaşı ve diğer bilgilerini içeren etiketler hayvanın bulunduğu ünite ya da kafes üzerine asılır.

ğ) Çevreden ve doğadan alınan veya izinli kuruluştan alınmayan hayvanların satışı yapılamaz.

h) Yuvadan erken alınmış veya tüylenmesini tamamlamamış yavru kuşlar satışa sunulmaz.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Barınma ve Eğitim Yerleri

Kedi ve köpek barınma ve eğitim yeri

MADDE 13 – (1) Hayvanların barınma ve eğitim yerlerinde aşağıdaki şartlara uyulması zorunludur.

a) Aynı arazi içinde idari büro, veteriner hekim odası, personel odası, duş, depo, tuvalet, hayvan karantina ünitesi, hayvanların yiyeceklerinin hazırlandığı mutfak ünitesi, temizlik ünitesi, kapalı ve açık gezdirme alanı ile bunlara ek olarak kapalı ve açık eğitim yeri bulundurulur.

b) Barınma ve eğitim yerlerinin kurulacağı alan, hayvan sayısına ve hayvan türleri için verilecek minimum ölçülere göre belirlenir. Hayvan türleri için verilecek minimum ölçüler, Bakanlıkça belirlenir.

c) Hayvanların gezdirileceği gezdirme alanlarının zemini toprak olur.

ç) Hayvanların barındığı yerlerin zemini, duvarları ve diğer kullanılabilen malzemelerin yıkanabilir ve dezenfekte edilebilir nitelikte olması şarttır. Barınma yerlerine bitişik egzersiz alanlarının kenarları en az 150 cm yüksekliğinde duvarla, ön ve üst kısımları ise paslanmaz kafes telle kapatılır.

d) Hayvanların yatacağı yerlerde hayvanın türüne uygun altlıklar kullanılır.

e) Kapalı bölümlerin çatısı izolasyonlu uygun bir çatı malzemesi ile kaplanır.

f) Kolay temizlenebilir su ve mama kapları bulundurulur.

g) Barınma ve eğitim yerlerine bırakılan hayvanların yiyecek ihtiyaçları hayvan sahibi tarafından veya iş yerince temin edilir. Yiyeceğin kimin tarafından karşılanacağı ve özellikleri hayvan teslim tutanağında belirlenir.

ğ) Barınma ve eğitim yerlerine iki aylıktan küçük ve aşısı tamamlanmamış yavru köpekler kabul edilemez.

h) Barınma ve eğitim yerlerine kabul edilecek hayvanların aşı ve parazit ilaçlamalarının yapılmış olması şarttır.

ı) Eğitim yerlerinde, hayvanlara hangi eğitimin verileceği bir tutanağa yazılır. Bu tutanak eğitim yeri sorumlusu ve/veya sahibi ile hayvan sahibi tarafından imzalanır.

i) Barınma ve eğitim yerlerine bırakılan hayvanların hastalanması durumunda, hayvan sahibine bilgi verilerek tedavisi yapılır. Hayvan sahibine ulaşılamıyorsa işyeri veteriner hekiminin kararı uygulanır. Masraflar hasta hayvan sahibi tarafından karşılanır.

j) Barınma ve eğitim yerlerine bırakılan hayvanın ölmesi durumunda hayvan sahibine bilgi verilir ve talep etmesi halinde masraflar kendisine ait olmak üzere resmi kurumlarda otopsi ve laboratuvar analizleri yaptırılabilir.

k) Hayvan eğitim yerlerinde yeterli sayıda eğitim uzmanı ve bakıcı istihdam edilir.

l) Yabancı uyruklu eğitim uzmanlarına ait eğitimci belgelerinin resmi makamlara onaylatılması şarttır.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Kayıt, Kapatma ve Denetime İlişkin Hükümler

Hayvanların kimliklendirilmesi ve kayıt altına alınması

MADDE 14 – (1) İş yerlerinde bulundurulan hayvanların kimliklendirilmesi ve kayıt altına alınması zorunludur. Hayvanlara ait kimliklendirme işlemlerine dair esaslar Bakanlıkça belirlenir.

(2) İş yerlerinde bulunan ve iki aylık olan kedi ve köpek yavruları, veteriner hekim denetiminde kimliklendirilir.

(3) Kedi ve köpek üretim ve satış yerlerinde bulunan her bir hayvan için ayrı ayrı kimlik belgesi tanzim edilir. Kimlik belgesine ait vasıf ve şartlar Bakanlıkça belirlenir.

İş yerinde tutulacak kayıtlar

MADDE 15 – (1) İş yerlerinde, ithal edilmiş hayvanlar için ithal edildiklerini gösteren gümrük belgelerinin, sağlık ve orijin sertifikalarının birer suretinin bulundurulması zorunludur.

(2) Üretim ve satış yerleri ile barınma ve eğitim yerlerinde bulunan hayvanlar, kayıt defterine işlenerek kayıt altına alınır.

(3) Satılan her hayvan için hayvan satış belgesi doldurulur. Hayvan satış belgesi iki nüsha halinde düzenlenerek bir nüshası hayvan sahibine verilir.

(4) Barınma ve eğitim yerlerinde bulunan hayvanlar için, hayvan teslim tutanağının bulunması şarttır. Teslim tutanaklarında hayvana, hayvanı teslim edene ve teslim alana ait bilgiler bulunur.

(5) İş yerlerinde denetim tutanağına göre denetim yapılır. Yapılan denetim sonucu tespit edilen konular denetim defterine kaydedilir.

(6) İş yerlerinde yapılan dezenfeksiyon işlemleri dezenfeksiyon defterine işlenir.

(7) Üretim yerlerinde üretilen hayvanlar için üretim belgesi düzenlenir.

(8) Barınma ve eğitim yerlerine getirilen hayvanlar için, taraflarca taahhütname düzenlenebilir.

(9) Bu Yönetmelik hükümlerine göre iş yerlerinde bulundurulması gereken defterlerin her bir sayfasının, il müdürlüğü hayvan sağlık şube müdürlüğüne numaralandırılarak, mühürletilmesi ve onaylatılması şarttır.

(10) İş yeri sahibi ya da sorumluları, çalışmaları ile ilgili faaliyet raporlarını altı ayda bir il/ilçe müdürlüğüne bildirir.

Denetim

MADDE 16 – (1) İş yerlerinin denetimleri, 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu ile bu Kanuna dayanılarak çıkarılan alt düzenleyici işlemlere uyulup uyulmadığı yönüyle ve yılda en az bir kez olmak üzere iki denetim elemanı tarafından yapılır. Denetim elemanları, denetim sonunda tespit edilen hususları denetim defterine kaydedip, denetim tutanağını iki nüsha halinde hazırlar. Tutanağın bir nüshasını iş yeri sahibine ya da iş yeri veteriner hekimine verir.

(2) İş yeri veteriner hekimi, meslek icrası yönünden kayıtlı oldukları bölge veteriner hekimleri odası tarafından, 13/9/2006 tarihli ve 26288 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Veteriner Hekimleri Birliği Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin Uygulama Yönetmeliği kapsamında denetime tabi tutulur.

Veteriner hekim istihdamı

MADDE 17 – (1) Bu Yönetmelik kapsamında kurulan, iş yerlerinde veteriner hekim istihdamı zorunludur.

(2) Veteriner hekimlik hizmetleri kamuda çalışanlar hariç, muayenehane, poliklinik veya hayvan hastanesinde görevli veteriner hekimler tarafından verilir.

(3) İş yeri veteriner hekiminin çalışma gün ve saatleri ile alacağı ücret bölge veteriner hekimler odası tarafından belirlenir. Belirlenen şartların, veteriner hekim ve iş yeri sahibi arasında yapılacak sözleşmede bulunması zorunludur.

(4) İş yeri sahibi, iş yeri veteriner hekiminin görevlerini yerine getirmesinde kullanacağı araç, gereç ve personel dahil her türlü imkanı sağlamak zorundadır.

(5) İş yeri veteriner hekimi işten ayrılmak istediği takdirde; bu isteğini bir ay önceden işyeri sahibine, Bakanlık il veya ilçe müdürlüğüne ve bağlı bulunduğu veteriner hekimler odasına bir dilekçe ile bildirmek zorundadır.

(6) İşveren, iş yeri veteriner hekiminin işine son vermek istemesi halinde, bir ay önceden veteriner hekime, veteriner hekimin bağlı bulunduğu veteriner hekimler odasına ve Bakanlık il veya ilçe müdürlüğüne bildirmek ve yeni bir işyeri veteriner hekimi istihdam edilene kadar bir önceki veteriner hekimle çalışmak zorundadır.

(7) İş yeri veteriner hekiminin bu Yönetmelik hükümlerine aykırı hareket etmesi halinde, ilgili husus bölge veteriner hekimler odasına bir yazı ile bildirilir.

İş yeri veteriner hekiminin görev ve sorumlulukları

MADDE 18 – (1) İş yeri veteriner hekiminin görev ve sorumlulukları aşağıda belirtilmiştir.

a) İş yeri veteriner hekimi, bu Yönetmelikte belirlenen tüm görev ve sorumluluklarında, mesleki hizmete yönelik mevzuata, bağlı bulunduğu veteriner hekimler odasının almış olduğu kararlara ve tüm mesleki etik kurallara uymak zorundadır.

b) İş yeri veteriner hekimi, işyerlerinin sağlık ve teknik yönünden mevzuata uygun bir şekilde faaliyet göstermesinden; iş yerine sağlıklı hayvanların kabul edilip uygun şartlarda alınıp satılmasından; iş yerlerindeki hayvanların tür ve cinslerine göre aşılama ve ilaçlamalarının yapılmasından ve buradaki alet ve malzemelerin temizlik ve dezenfeksiyonlarının yaptırılmasından; atık ve artıklarının çevre ve toplum sağlığına zarar vermesini önleyecek tedbirlerin alınmasından işveren ile birlikte sorumludur.

c) İş yeri veteriner hekimi, iş yerine gelen ve satılan hayvanların miktarları, geliş ve çıkış tarihleri, tür ve cinslerine göre aşılama, ilaçlama tarihleri gibi kayıtları tutar. Kendilerine bildirilen zaman ve şekilde il veya ilçe müdürlüklerine gerekli bilgileri verir.

ç) İş yeri veteriner hekimi, iş yerlerini amacı dışında muayene, tedavi, ilaç ve aşı uygulaması gibi amaçlarla kullanamaz.

d) İş yerlerinde, 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununa göre ihbarı mecburi bir hastalık çıktığında, işyeri veteriner hekimi durumu en ivedi vasıta ile resmi makamlara haber vermek ve ilgililerce alınacak yasal tedbirleri uygulamakla yükümlüdür.

e) İş yerinde ölen hayvanların ölüm nedeni, iş yeri veteriner hekimi tarafından kayıt defterine işlenir. Varsa yapılan tahlil, uygulanan tedavi ve laboratuvar teşhisleri rapor halinde deftere işlenip iş yerinde muhafaza edilir.

Kapatma, değişiklik ve ilaveler

MADDE 19 – (1) Çalışma izni almış hayvan üretim, satış, barınma ve eğitim yerlerinde, Bakanlığın müsaadesi olmadan herhangi bir değişiklik veya ilave yapılamaz. Verilen çalışma izni, gerçek veya tüzel kişiler için olup, üzerinde yazılı olan adres için geçerlidir. Bunlardan herhangi birinin değişmesi halinde çalışma izni geçerliliğini kaybeder. Çalışma izninde belirtilen sahip veya unvanın değişmesi hallerinde, durum en az bir ay önceden bir dilekçe ile il müdürlüğüne bildirilir. Dilekçeye, değişikliklerle ilgili bilgi ve belgeler ile çalışma izninin aslı eklenir. Bakanlık il müdürlüğü çalışma izni üzerinde gerekli düzeltmeyi yapar veya yeniden çalışma izin belgesi düzenler.

(2) Çalışma izin belgesinin kaybolması veya okunamayacak şekilde tahrip olması halinde, gazete ilanı veya tahrip olmuş çalışma izin belgesinin aslı, bir dilekçeye eklenerek il müdürlüğüne müracaat edilir. Bakanlık il müdürlüğünün uygun görmesi halinde yeniden eski tarih ve sayı ile gerekli açıklama yapılarak çalışma izin belgesi düzenlenir.

(3) Bu Yönetmeliğe tabi iş yeri faaliyetinin sahibi tarafından durdurulması veya kapatılması hallerinde, bu durum bir ay öncesinden bir yazı ile il müdürlüğüne bildirilir.

ALTINCI BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 20 – (1) Bu Yönetmelikte belirtilen hükümlere aykırılık halinde 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu, 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu ve ilgili diğer mevzuat hükümlerine göre işlem yapılır.

Geçiş hükümleri

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce, ruhsatlı veya ruhsatsız olarak faaliyet gösteren iş yeri sahipleri, 31/12/2012 tarihine kadar bu Yönetmeliğe uygun olarak çalışma izni almak zorundadır.

Yürürlük

MADDE 21 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 22 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

EK-1

BAŞVURU DİLEKÇESİ

1) Kurulacak işyerinina) Sahibinin adı ve soyadıb) Ticari adıc) Adresiç) Telefon numarasıd) Faks numarası 2) İşyerinin faaliyet alanıEv ve süs hayvanları üretim yeriEv ve süs hayvanları satış yeriEv ve süs hayvanları barınağıEv ve süs hayvanları eğitim yeri 3) İşyerinde çalışacak personel sayısı ve görevleri 4) İşyerinin faaliyete başlama tarihi  ::::: ::::: : :

İşyeri Sahibinin

Adı Soyadı- İmza

Tarih

EK-2

KURULUŞ İZİN BELGESİ

1) İşyerinina) Sahibinin adı ve soyadıb) Ticari adıc) Faaliyet alanıç) Adresid) Telefon numarasıe) Faks numarasıf) Ada pafta ve parsel numarası :::::::

Bu belge ile yukarıda adı ve adresi yazılı ………………………………………………………………………………….. kuruluş izni verilmiştir.

İl Müdürü

Tarih-İmza

EK-3

İŞ YERİ AÇMA RAPORU

1) İşyerinina) Sahibinin adı ve soyadıb) Ticari adıc) Faaliyet alanıç) Adresid) Telefon numarasıe) Faks numarasıf) Ada pafta ve parsel numarası :::::::

2) İşyerinin bu Yönetmelikte belirtilen şartlara uygun olup olmadığı:

a)         Uygun                           b) Uygun değil

3) Mahallinde yapılan inceleme sonucundaki tespit ve gözlemler:

Veteriner Hekim  Veteriner Hekim             Şube Müdürü

Tarih

İl Müdürü

EK-4

İŞ YERİ ÇALIŞMA İZİN BELGESİ

İşyeri sahibinin adı ve soyadı        İşyerinin ticari adıAdresiFaaliyet alanıİzin tarihiİzin numarası::::::

Yukarıda adı ve adresi belirtilen işyerine, Ev ve Süs Hayvanlarının Üretim, Satış, Barınma ve Eğitim Yerleri Hakkında Yönetmelik hükümlerinde belirtilen şartların taşınması nedeniyle bu izin belgesi verilmiştir.

…./…./…..

İl Müdürü

KORUMA BAKIM VE REHABİLİTASYON MERKEZLERİ YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

8 Kasım 2010 PAZARTESİ  Resmî Gazete     Sayı : 27753

YÖNETMELİK

Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğünden:

KORUMA BAKIM VE REHABİLİTASYON MERKEZLERİ YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 –

4/9/2009 tarihli ve 27339 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Koruma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezleri Yönetmeliğinin adı aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Koruma Bakım ve Rehabilitasyon Merkezleri ile Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezleri Yönetmeliği”

MADDE 2 –

Aynı Yönetmeliğin 1 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, suça sürüklenen veya ceza infaz kurumundan salıverilen çocuklar ile duygusal, cinsel ve/veya fiziksel istismara uğramış ve sosyal rehabilitasyona ihtiyaç duyduğu tespit edilen çocuklardan haklarında bakım tedbiri/korunma kararı verilen çocukların rehabilitasyonu amacıyla oluşturulacak koruma bakım ve rehabilitasyon merkezleri ile bakım ve sosyal rehabilitasyon merkezlerinin; çalışması, hizmet standardı, ilgili kişi ve kurumlar arasında eşgüdümü ve hizmetin etkin ve verimli yürütülmesine ilişkin usul ve esasları belirlemektir.”

MADDE 3 –

Aynı Yönetmeliğin 2 nci maddesinin birinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“(1) Bu Yönetmelik, suça sürüklenen veya ceza infaz kurumundan salıverilen çocuklar ile duygusal, cinsel ve/veya fiziksel istismara uğramış ve sosyal rehabilitasyona ihtiyaç duyduğu tespit edilen çocuklardan haklarında bakım tedbiri/korunma kararı verilen çocukların; temel gereksinimlerini karşılamak, fiziksel, duygusal, psikolojik ve sosyal ihtiyaçlarını belirleyerek gerekli müdahaleleri gerçekleştirmek, aile ve yakın çevrelerine dönmelerini veya bir sonraki sosyal hizmet modeline hazır hâle gelmelerini sağlamak amacıyla oluşturulan ve/veya işbirliği protokolü ile işletilen koruma bakım ve rehabilitasyon merkezleri ile bakım ve sosyal rehabilitasyon merkezlerinin, kuruluş, teşkilat ve işleyişi ile ilgili iş ve işlemleri kapsar.”

MADDE 4 –

Aynı Yönetmeliğin 3 üncü maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 24/5/1983 tarihli ve 2828 sayılı Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Kanununun 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinin (13) ve (14) numaralı alt bentleri, 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi ile 3/7/2005 tarihli ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 10 uncu maddesi, 42 nci maddesinin birinci fıkrası ve 45 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.”

MADDE 5 –

Aynı Yönetmeliğin 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (j) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiş ve aynı fıkraya aşağıdaki bent eklenmiştir.

“j) Merkez: Koruma bakım ve rehabilitasyon merkezleri ile bakım ve sosyal rehabilitasyon merkezlerini,”

“ş) Bakım ve Sosyal Rehabilitasyon Merkezi: Duygusal, cinsel ve/veya fiziksel istismara uğramış çocukların olumsuz yaşam deneyimlerinden kaynaklanan travma ve/veya davranış bozukluklarını gidermek amacıyla rehabilitasyon süreci tamamlanıncaya kadar geçici süre bakım ve korunmalarının sağlandığı, bu süre içerisinde aile, yakın çevre ve toplum ile ilişkilerinin düzenlenmesine yönelik çalışmaların yürütüldüğü, 7-18 yaş kız ve erkek çocuklara yönelik ayrı ayrı yapılandırılan yatılı sosyal hizmet kuruluşunu,”

MADDE 6 –

Aynı Yönetmeliğin 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“d) Mahkemece verilen aksi yönde bir karar bulunmadıkça, çocuğun aile ile bağlarının sürdürülmesi ve güçlendirilmesine, çocuğun en kısa zamanda aileye döndürülmesine azami çaba gösterilir.”

MADDE 7 –

Aynı Yönetmeliğin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi ile aynı fıkranın (a) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Merkez, çocukların yoğun olduğu veya rehabilitasyonlarının sağlanabilmesi için öncelikle çocuk ve ergen psikiyatrisi bölümlerinin bulunduğu illerde, bütçe imkânları çerçevesinde Genel Müdürlüğün onayı ile hizmete açılır.”

“a) Merkezde, çocukların geliş nedenleri, gelişim özellikleri, yaşları ve cinsiyetleri dikkate alınarak farklı birimlerde 7-18 yaş aralığında farklı gruplandırmalar yapılabilir. Merkezin kapasitesinin birden fazla hizmet grubu için altmış kişilik kapasiteyi aşmaması esastır.”

MADDE 8 –

Aynı Yönetmeliğin 28 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 28 – (1) Merkezde yirmi dört saat esasına göre hizmetler yürütülür. Mesai ve nöbet hizmetleri buna göre belirlenir.

(2) Merkezlerde, millî ve dini bayramlarda, diğer tatil günlerinde ve mesai saatleri dışındaki zamanlarda hizmetin sürekliliğini sağlamak amacıyla nöbet hizmeti yürütülür.

(3) Nöbet hizmetlerinde yurt yönetim memurunun mesai yapması esastır.

(4) Merkezin yurt yönetim memuru kadrosunda yeterli personel bulunmaması hâlinde bir personel nöbetçi amir olarak görevlendirilir. Görevlendirilen nöbetçinin çalışma esasları kuruluş müdürlüğünce düzenlenip, il müdürlüğünün teklifi, Valilik makamının onayından sonra uygulanır.

(5) Nöbet hizmetlerine ilişkin diğer hususlar Genel Müdürlüğün mevzuat ve talimatlarına uygun olarak yürütülür.”

MADDE 9 –

Aynı Yönetmeliğin eki Ek-1, Ek-2 ve Ek-3’ün başlıkları aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“Merkezden Yararlanan 7-12 Yaş Çocuklar İçin Yıllık Giyim-Kuşam İstihkakları”

“Merkezden Yararlanan 13-18 Yaş Kız Çocukları İçin Yıllık Giyim-Kuşam İstihkakları”

“Merkezden Yararlanan 13-18 Yaş Erkek Çocukları İçin Yıllık Giyim-Kuşam İstihkakları”

MADDE 10 –

Maliye Bakanlığı ve Sayıştayın görüşü alınarak hazırlanan bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 11 –

Bu Yönetmelik hükümlerini Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürü yürütür.

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
TarihiSayısı
4/9/200927339

TAŞINIR MAL YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

8 Kasım 2012 PERŞEMBE                      Resmî Gazete                                    Sayı : 28461

YÖNETMELİK

Karar Sayısı : 2012/3832

Ekli “Taşınır Mal Yönetmeliğinde Değişiklik Yapılmasına Dair Yönetmelik”in yürürlüğe konulması; Maliye Bakanlığının 27/8/2012 tarihli ve 9112 sayılı yazısı üzerine, 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kanunun 44 üncü maddesine göre, Bakanlar Kurulu’nca 8/10/2012 tarihinde kararlaştırılmıştır.

TAŞINIR MAL YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 – 28/12/2006 tarihli ve 2006/11545 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Taşınır Mal Yönetmeliğinin 2 nci maddesinin ikinci fıkrasında yer alan “savunma ve güvenlik amaçlı” ibaresi yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 2 – Aynı Yönetmeliğin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının sonuna aşağıdaki cümle, ikinci fıkrasının (b) bendinin sonuna aşağıdaki ibare eklenmiştir.

“Kamu idarelerince ihtiyaç duyulması halinde birden fazla harcama biriminin taşınır kayıtları harcama birimleri itibarıyla ayrı ayrı tutulmak kaydıyla, bir taşınır kayıt ve kontrol yetkilisi tarafından yürütülebilir.”

“(Ancak, özellikleri nedeniyle kesin kabulleri belli bir dönem kullanıldıktan sonra yapılabilen sarf malzemelerinin kullanıma verilmesinde kesin kabul şartı aranmaz.)”

MADDE 3 – Aynı Yönetmeliğin 10 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine aşağıdaki alt bent, (b) bendine ikinci cümleden sonra gelmek üzere aşağıdaki cümle eklenmiştir.

“5) Bütçenin temsil ve tanıtma giderleri tertibinden makam için alınan yiyecek ve içecekler.”

“Sorumlu yönetici, kendisine zimmetlenen taşıt veya iş makinesi ile kullanıcısını ayrıca tutulacak kayıtlarda izler.”

MADDE 4 – Aynı Yönetmeliğin 12 nci maddesinin birinci fıkrasına “Taşınır kayıtları,” ibaresinden sonra gelmek üzere “harcama birimleri itibarıyla” ibaresi eklenmiştir.

MADDE 5 – Aynı Yönetmeliğin 15 inci maddesinin ikinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“(2) Alımı bir merkezden yapılarak birden fazla birime doğrudan teslim edilen taşınırlar için, taşınırın teslim edildiği birimlerce iki nüsha Taşınır Geçici Alındısı düzenlenir ve bir nüshası alımı yapan birime gönderilir. Alımı yapan birim, bu alındıya dayanarak, ödemeye ve kendi giriş kayıtlarına esas olmak üzere Taşınır İşlem Fişi düzenler. Diğer birimlerden alınan geçici alındılar, düzenlenen bu fişin idarede kalan nüshasına bağlanır. Alımı yapan birimce giriş kayıtları yapıldıktan sonra düzenlenecek Taşınır İşlem Fişiyle de ilgili diğer birimler adına çıkış kaydedilir.”

MADDE 6 – Aynı Yönetmeliğin 20 nci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 20 – (1) 27/10/1999 tarihli ve 4458 sayılı Gümrük Kanununun 178 inci maddesi gereğince yürürlüğe konulan tasfiye işlemlerine ilişkin yönetmelik hükümleri çerçevesinde kamu idarelerince temin edilen taşınırlar için Taşınır İşlem Fişi düzenlenir ve giriş kaydı yapılır. Fişin birinci nüshası, taşınırı teslim eden ilgili idare yetkilisine verilir.”

MADDE 7 – Aynı Yönetmeliğin 27 nci maddesine aşağıdaki fıkralar eklenmiştir.

“(4) Garanti veya sigorta taahhütnamesi kapsamında yenisi ile değiştirilmek üzere yüklenicisine iade edilen taşınırlar Kayıttan Düşme Teklif ve Onay Tutanağına dayanılarak düzenlenecek Taşınır İşlem Fişiyle kayıtlardan çıkarılır ve yenisi kayıtlara alınır.

(5) Kamu idaresi ile yüklenici arasında imzalanan mal alımına ilişkin sözleşmede hüküm bulunması ve fiyat farkı veya ek bir maliyet talep edilmemesi kaydıyla; kullanım süresi dolan veya dolmak üzere olan taşınırlardan daha uzun miadlı olanlarla değiştirilenler, Kayıttan Düşme Teklif ve Onay Tutanağına dayanılarak düzenlenecek Taşınır İşlem Fişiyle kayıtlardan çıkarılır ve yenisi kayıtlara alınır.”

MADDE 8 – Aynı Yönetmeliğin 30 uncu maddesinin birinci fıkrasının sonuna aşağıdaki cümle eklenmiştir.

“Ancak, aynı muhasebe biriminden hizmet alan harcama birimleri arasında yapılan taşınır devirlerinde, devreden harcama birimince düzenlenen Taşınır İşlem Fişi muhasebe birimine gönderilmez.”

MADDE 9 – Aynı Yönetmeliğin 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiş, aynı maddeye beşinci fıkradan sonra gelmek üzere aşağıdaki fıkra eklenmiş ve mevcut altıncı fıkra yedinci fıkra olarak teselsül ettirilmiştir.

“(3) Aşağıda sayılan taşınırların diğer kamu idarelerine bedelsiz devrinde beş yıl şartı aranmaz:

a) Kamu idarelerince yürütülen veya desteklenen projelerin gerçekleştirilmesi için edinilen araştırma ve geliştirme amaçlı taşınırlar.

b) Kamu idarelerince yürütülen ve yönetilen ulusal otomasyon sistemleri çerçevesinde edinilerek sisteme dâhil idarelerin kullanımına tahsis edilen taşınırlar.

c) Uluslararası organizasyonların gerçekleştirilmesi için alınan taşınırlar.

ç) İlgili mevzuatla verilen görev ve yetkiye dayanılarak diğer idarelere verilmek üzere temin edilen taşınırlar.

d) Devredilmediği takdirde kullanım imkânı kalmayacak olan veya zorunlu sebeplerle devredilmesi gereken tüketim malzemeleri.”

“(6) Devredilmeleri halinde daha etkin, verimli ve ekonomik kullanılacağı veya görev ve yetki alanları itibarıyla devirlerinin daha faydalı olacağı anlaşılan taşınırlar, devreden ve devralmak isteyen kamu idarelerinin müşterek talebi üzerine Maliye Bakanının uygun görüşü ile herhangi bir şarta bağlı kalmaksızın bedelsiz devredilebilir.”

MADDE 10 – Aynı Yönetmeliğin 34 üncü maddesinin birinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiş, üçüncü fıkrasında yer alan “ve ilgili yerlere gönderilir” ibaresi yürürlükten kaldırılmış, aynı fıkranın (a) bendinde yer alan “üç” ibaresi “iki” şeklinde ve (ç) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“(1) Kanunun kaynakların kullanılması ve yönetilmesi konusunda harcama birimi ve harcama yetkililerine yüklediği sorumluluğun gereği olarak taşınır yönetim hesabı, taşınır kayıt ve kontrol yetkilisi tarafından harcama birimleri itibarıyla hazırlanır. Taşınır yönetim hesabında; önceki yıldan devredilen, yılı içinde giren, çıkan ve ertesi yıla devredilen taşınırlar ile yıl sonu sayımında bulunan fazla ve noksanlar gösterilir.”

“ç) Taşınır yönetim hesabı; yetkili mercilerce istenildiğinde ibraz edilmek veya gönderilmek üzere harcama biriminde, yurt dışı teşkilatının taşınır yönetim hesabı ise merkez teşkilatında muhafaza edilir.”

MADDE 11 – Aynı Yönetmeliğin 35 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 35 – (1) Kamu idarelerinin taşınır kesin hesabı merkezde, dış temsilcilikler ile merkez ve taşra harcama birimleri itibarıyla düzenlenen Harcama Birimi Taşınır Yönetim Hesabı Cetvelleri konsolide edilmek suretiyle taşınır konsolide görevlilerince hazırlanır.

(2) Taşınır Kesin Hesap Cetveli ile Taşınır Kesin Hesap İcmal Cetvelinin bir nüshası, genel yönetim kapsamındaki kamu idarelerince Sayıştayın ilgili mevzuatında belirlenen süre içinde Sayıştay Başkanlığına gönderilir.

(3) Ayrıca, merkezi yönetim kapsamındaki kamu idarelerince, Taşınır Kesin Hesap Cetveli ile Taşınır Kesin Hesap İcmal Cetvelinin bir nüshası, incelenmek ve üzerinde mutabakat sağlanmak üzere Nisan ayının sonuna kadar Bakanlığa gönderilir. Bakanlıkla mutabakat sağlanan ve ilgili bakan ve üst yönetici tarafından imzalanan Taşınır Kesin Hesap Cetvelleri ile Taşınır Kesin Hesap İcmal Cetvelleri, Mayıs ayının onbeşine kadar bütçe kesin hesap cetvelleri ile birlikte yeniden Bakanlığa gönderilir.

(4) Sosyal güvenlik kurumları ve mahalli idareler, Taşınır Kesin Hesap Cetvelleri ile Taşınır Kesin Hesap İcmal Cetvellerinin bir nüshasını bütçelerinin uygulama sonuçlarını kesin hesaba bağlayacak mercilere gönderirler.”

MADDE 12 – Aynı Yönetmeliğe aşağıdaki ek madde eklenmiştir.

“Kayıt hatalarının düzeltilmesi

EK MADDE 1 – (1) Taşınırın kodunda, birim maliyet bedelinde veya miktarında hata yapılması durumunda, harcama yetkilisinin onayı üzerine düzenlenecek yeni Taşınır İşlem Fişiyle hatalı kaydın çıkış işlemi yapılır. Daha sonra düzenlenecek Taşınır İşlem Fişiyle de doğru verinin girişi yapılmak suretiyle hata düzeltilir. Muhasebe kayıtlarını etkileyen düzeltmelere ilişkin Taşınır İşlem Fişlerinin bir nüshası muhasebe birimine gönderilir.

(2) Mahsup dönemi sonuna kadar tespit edilen kayıt hataları, ilgili olduğu yılın hesaplarına; daha sonra tespit edilen kayıt hataları ise cari yıl hesaplarına mâledilerek düzeltilir.”

MADDE 13 – Sayıştayın görüşü alınarak hazırlanan bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 14 – Bu Yönetmelik hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür.

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
TarihiSayısı
18/1/200726407
Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
TarihiSayısı
1-19/6/201027616
2-22/3/201228241

KAMU KURUM VE KURULUŞLARINCA AÇILACAK ÇOCUK BAKIMEVLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK

KAMU KURUM VE KURULUŞLARINCA AÇILACAK ÇOCUK BAKIMEVLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK

Bakanlar Kurulu Kararının Tarihi : 12.10.1987, No: 87/12197

Dayandığı Kanunun Tarihi : 14.7.1965, No: 657

Yayımlandığı R. Gazetenin Tarihi : 8.12.1987, No: 19658

Yayımlandığı Düsturun Tertibi : 5, Cildi: 27, S.1247

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam ve Kuruluş

Amaç-Kapsam

Madde 1 – Bu Yönetmelik, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun değişik 1 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren Devlet memurlarının çocukları için açılacak olan bakımevlerinin kuruluş, işleyiş ve denetimine ilişkin esas ve usulleri belirlemek amacıyla düzenlenmiştir.

Kuruluş

Madde 2 – Bakımevleri kurumun bağlı veya ilgili olduğu bakanın onayı alınmak suretiyle kurumca istihdam edilen memurların 0-6 yaş grubuna giren enaz 50 çocuğu için kurumun idari ve mali işlerle ilgili birimine bağlı olarak açılabilir.

(Ek: 25/1/1996 – 96/7840 K.) Kurumlar açtıkları çocuk bakımevi ile ilgili bilgi ve belgeleri açtıkları tarihten itibaren en geç 30 gün içinde bir rapor halinde Milli Eğitim Bakanlığı ile Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Genel Müdürlüğüne gönderirler.

Bu raporda;

a) Bağlı bulunduğu kurumun adı ve açık adresi,

b) Kurumda çalıştırılan toplam personel sayısı,

c) Kuruma alınan kız-erkek çocuk sayısı belirtilir.

Açılma Şartları

Madde 3 – Bakımevlerinin;

1) Müstakil tek veya çok katlı bir binada veya bir apartmanın zemin katı veya bu katla bağlantılı olarak bir kaç katında,

2) Çocuklar için özellikle trafik yönünden tehlike yaratmayan, sakin, her türlü oyun aracıyla rahatlıkla oynamalarına imkân veren, ulaşıma elverişli yerlerde,

3) Hava kirliliğinin söz konusu olmadığı veya zarar vermeyecek bir düzeyde bulunduğu yörelerde, olmasına özen gösterilir.

Bakımevi olarak kullanılacak binaların;

1) Yangından korunma ve ısıtma sistemi bakımından uygun nitelikleri taşıması,

2) Süt çocukları için emzirme, emekleme ve bez değiştirmeye, oyun yaşındaki çocuklar için oyuna tahsis edilebilecek nitelikte ayrı bölümleri kapsaması,

3) Odalarının bol ışıklı, kolaylıkla havalandırılabilir, her çocuk için en az 2 m2 alan ile 6 m3 hava düşecek hacimde ve taban ve duvarlarının çocuklara zarar vermeyecek kaplama ve boya ile kaplanmış olması,

4) Mutfak bölümünün mama ve yiyeceklerin sağlıklı bir şekilde hazırlanıp muhafaza edilmelerini sağlayacak düzeyde olması,

5) Her 10 çocuğa bir klozet ve bir lavabo tahsis edilmesine imkân verecek teşkilata sahip bulunması, şarttır.

Bakımevlerinin tefrişinde eşyaların basit ve kolay temizlenebilir nitelikte olmasına, lüzumu halinde kullanılacak tıbbi araç ve gereçlerin ve ilaçların çocukların ulaşamayacağı ayrı bir bölümde bulundurulmasına dikkat edilir.

İKİNCİ BÖLÜM

Görevli Personel ve Bakımevlerindeki Çocukların Gruplandırılması

Bakımevi Görevlileri

Madde 4 – Bakımevlerinde bir müdür ile çocukların yaş grupları göz önünde tutularak çocuk gelişimcisi veya çocuk eğitimcisi, hemşire veya sağlık memuru ile yeterli sayıda memur ve hizmetli görevlendirilir. Kurum tabibinden çocuk bakımevinde de faydalanılır.

Bakımevi Müdürü

Madde 5 – Bakımevinin amacına uygun olarak işleyişi ile ilgili her türlü işinden ve çocukların sevgi ve şefkate dayanan, sağlık kurallarına uygun bir ortam içinde yaşama, yetişme ve gelişmelerinin sağlanmasından birinci derecede sorumlu bir bakımevi müdürü görevlendirilir.

Bakımevi müdürleri sosyal hizmetler, çocuk gelişimi ve eğitimi, Psikoloji ve çocuk sağlığı alanlarında yükseköğrenim yapmış veya yüksek öğretmen okulundan veya benzeri öğrenim kuruluşundan mezun olup okul öncesi öğretmeni unvanı almış bulunanlar arasından atanırlar.

Bakımevi Müdürünün Görevleri

Madde 6 – Bakımevi müdürünün görevleri şunlardır:

a) Bakımevinin işletilmesinde ve yönetilmesinde kurum ile koordinasyonu sağlamak,

b) Bakımevinin yıllık ihtiyaçlarını tespit etmek,

c) Kaliteli hizmet verilebilmesi için gerekli tedbirleri almak,

d) Görevli personelin eğitimi ile ilgili tedbirleri almak ve bunun için gerekli çalışmaları yapmak,

e) Bakımevinin temizlik ve sağlık şartlarına uygunluğunu, beslenme ve eğitim hizmetlerinin yeterli olup olmadığını kontrol etmek,

f) Hizmetle ilgili harcama ve kayıtların düzenli olarak tutulmasını sağlamak ve harcamaları kontrol etmek,

g) Mevzuatın gerektirdiği diğer kayıt ve evrakların düzenli olarak tutulmasını ve saklanmasını sağlamak,

h) Bakımevine alınacak çocuklarla ilgili değerlendirmeleri yaparak ilgili birime tekliflerde bulunmak.

Çoçuk Gelişimcisi veya Eğitimcileri

Madde 7 – (Değişik: 25/1/1996 – 96/7840 K.) Çocuk gelişimcisi ve eğitimcileri, çocukların fiziksel, ruhsal ve sosyal gelişimlerini sağlamak üzere gerekli faaliyetlerde bulunmak, Milli Eğitim Bakanlığınca hazırlanan eğitim programlarını çocukların yaş gruplarına göre uygulamak, onların beslenme ve temizliklerinin sağlıklı bir biçimde yerine getirilmesini sağlamakla görevlidirler.

Çocuk gelişimcisi ile çocuk eğitimcileri Milli Eğitim Bakanlığına bağlı eğitim-öğretim kurumlarına atanabilmek için gerekli nitelik ve şartları taşıyanlar arasından atanır.

Hemşire ve Sağlık Memurları

Madde 8 – Hemşire veya sağlık memurları sorumlu oldukları bölümün tüm sağlık şartlarını yerine getirmek, muayene, tedavi ve diğer sağlık hizmetlerinde tabibe yardım etmek, çocukları periyodik muayene ve sağlık kontrollerine hazırlamak, kiloları, boyları ve dişleri ile ilgili bilgileri sağlık izleme defterine işlemekle görevlidirler.

Diğer Personel

Madde 9 – Kurumlar bakımevlerinde idari personelin yanı sıra, temizlik, bulaşık ve benzeri işlerde çalıştırmak üzere yeteri kadar personel istihdam edebilirler.

Çocukların Gruplandırılması

Madde 10 – (Değişik: 25/1/1996 – 96/7840 K.)

Bakımevine kabul edilen çocuklar yaşları itibariyle üç gruba ayrılır ve buna göre eğitim programı uygulanır.

a) Birinci Grup: 0-3 yaş grubunda (0-36 aylık çocuklar) bulunan en çok 10 çocuk bir grup oluşturur ve her grup için bir çocuk bakıcısı görevlendirilir.

b) İkinci Grup: 4-5 yaş grubunda (37-60 aylık çocuklar) bulunan en çok 20 çocuk bir grup oluşturur ve her grup için çocuk gelişimcisi veya eğitimcisi niteliklerini haiz bir personel ile bir çocuk bakıcısı görevlendirilir.

c) Üçüncü Grup: 6 yaş grubunda (61-72 aylık çocuklar) bulunan en çok 20 çocuk bir grup oluşturur ve her grup için çocuk gelişimcisi veya eğitimcisi niteliklerini haiz bir personel ile bir çocuk bakıcısı görevlendirilir.

Bu gruplardan birinci grup çocuklar, iki ve üçüncü grup çocuklardan ayrı bulundurulur. İkinci ve üçüncü grup çocuklar uygun fiziki mekân ve personel bulunmaması halinde birlikte bulundurulabilir. Yaş gruplarına uygun oyuncaklar ve eğitim faaliyetleri için gerekli araçlar çocuk velisi tarafından temin edilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Bakımevine Kabul ve Ücretler

Kabul

Madde 11 – Bakımevine, yazılı müracaatı bulunan kurum memurlarının çocukları kabul edilir. Ancak aynı kurumda çalışan anne ve babanın çocuğuna öncelik tanınır. Anne ve babanın ayrı kurumlarda çalışmaları halinde ise çocuk annenin çalıştığı kuruma bağlı bakımevine kabul edilir. Annenin çalıştığı kurumda bakımevi açılamamış ise babanın çalıştığı kuruma kabul edilir.

Müracaat sayısının bakımevi kapasitesinin üzerinde olması halinde kurumda geçen hizmet süreleri itibariyle veliler arasında yapılan sıralamaya göre kabul işlemi yapılır. Hizmet sürelerinin eşitliği halinde ise bakımevine alınacak çocuklar kura ile tespit edilir.

Bakımevlerine, bulaşıcı hastalığı (hastalık süresince), ağır ruhsal, zihinsel ve bedensel sakatlıkları olan çocuklar alınmaz.

Kayıt İçin İstenecek Belgeler

Madde 12 – Çocukların bakımevine kaydının yapılmasında aşağıdaki belgeler istenir.

1) Velinin dilekçesi,

2) Çocuğun nüfus cüzdanı sureti,

3) Çocuğun ve memur olmayan ana veya baba ile kardeşlerinin sağlık raporu (sağlık raporu, varsa kurum doktoru tarafından düzenlenir),

4) Çocuğun aşı kartı.

Belgeler her çocuk için tutulacak dosyalarda muhafaza edilir.

Belgelerdeki bilgilerin doğru olmadığının anlaşılması halinde çocuğun bakımevinden kaydı silinir.

Ücret

Madde 13 – (Değişik birinci fıkra: 25/1/1996 – 96/7840 K.) Çocuk bakımevi hizmetleri ücretlidir. Her çocuk için alınacak aylık ücret, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü görüşü de alınmak suretiyle, her mali yılbaşında Maliye Bakanlığınca belirlenir. Belirlenen ücreti gerektiğinde yıl içinde değiştirmeye Maliye Bakanlığı yetkilidir.

Ücretin tespitinde çocukların beslenme ve eğitim giderleri göz önünde bulundurulur.

Tespit edilen ücret, devlet memurları ile diğer kamu görevlilerin aylıklarının ödenmesi tarihinden itibaren en geç üç gün içinde çocuk velisinden, muhasebe kayıtlarını tutmakla görevli bir memur tarafından makbuz mukabilinde tahsil edilerek gelir defterine işlenir. Tahsil edilen miktar Devlet bankalarından birinde bakımevi adına açılacak hesaba yatırılır. Yatırılan paralar, muhasebe işleriyle görevli memur ve bakımevi müdürünün müşterek imzalarıyla, çocuğun beslenmesi ve eğitimi ile ilgili hususlarda kullanılabilir.

Hesaplar, kurumun tabi olduğu denetime tabidir.

Toplu ulaştırma giderleri çocuk velileri tarafından ayrıca karşılanır.

Çocuk velisinden aylık ücret dışında kira, ısıtma, aydınlatma, personel ve demirbaş giderleri için ayrıca ücret alınmaz.

Ayrılma

Madde 14 – Veliler, bakımevi idaresine bilgi vermek şartıyla kanunen izinli bulundukları süre zarfında veya çocuğun sağlık durumu sebebiyle çocuklarını bakımevine geçici olarak göndermeyebilirler.

Bu süreler için ücret talep edilmez ve peşin alınmış olan ücret müteakip ay ücretinden kıstelyevm usulü ile mahsup edilir.

Birinci fıkradaki haller dışında aralıksız 10 gün veya daha fazla süre ile devam etmeyen çocuğun kaydı silinir. Kaydı silinen çocuk için ödenmiş olan ücret iade edilmez.

Altı yaşını tamamlayan veya ilkokula kaydedilen çocukların bakımevi ile ilişikleri kesilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli Hükümler

Sağlık Kontrolleri

Madde 15 – Bakımevinde kalan çocuklar ile burada görevli personel altı ayda bir genel sağlık kontrolünden geçirilir ve düzenlenen raporları dosyalarına konulur.

Çocukların periyodik olarak aşı ve sağlık kontrolleri yapılır ve “sağlık izleme defterine” kaydedilir.

Bulaşıcı hastalık tespit edilen çocuk iyileşinceye kadar bakımevinden uzaklaştırılır.

Çocukların Beslenmesi

Madde 16 – Bakımevlerinde çocuklara öğle yemeği ile sabah ve öğleden sonra olmak üzere iki kahvaltı verilir.

Bakımevi Binalarının Kullanımı

Madde 17 – Bakımevleri için ayrılan bölüm veya binalar asli amaçları dışında işletilemez ve konut veya misafirhane olarak kullanılamaz.

Bakımevinin Çalışma Saatleri

Madde 18 – Bakımevleri kurumun çalışma saatlerinin başlamasından yarım saat önce ve çalışma saatinin bitiminden yarım saat sonrasına kadar hizmet verirler.

Diğer Kurumların Bakımevlerinden Yararlanması

Madde 19 – Bakımevlerinin kapasitesinin % 20 oranında eksilmesi halinde diğer kurum personelinin çocukları da bakımevi hizmetlerinden istifade ettirilebilir. Bu istifadenin usul ve esasları kurumların en üst yöneticisince belirlenir.

İl ve İlçe Merkezlerinde Bakımevi Açılması

Madde 20 – İl ve ilçe merkezlerinde bu Yönetmelik kapsamındaki memurların 0-6 yaş grubuna giren en az 50 çocuğunun bulunması halinde, giderlerin ilgili kurumlarca bakımevinden yararlanacak çocuk sayısıyla orantılı olarak müştereken karşılanması şartıyla, mülki idare amirinin denetim ve gözetiminde çocuk bakımevi açılabilir. Bu şekilde açılacak çocuk bakımevlerinin yönetim ve diğer hizmetleri il veya ilçe özel idare müdürlüklerince yürütülür. Bakımevleri için gerekli personelin kadroları ilgili özel idare müdürlüğü teşkilat kadrolarında yer alır.

Bakımevlerinde Bulunacak Defter ve Dosyalar

Madde 21 – Bakımevlerinde, aşağıda gösterilen defter ve dosyaların bulunması zorunludur:

a) Çocuk kayıt defteri,

b) Her çocuk için bir dosya (çocuğa ait belgelerin konulduğu dosya),

c) Sağlık izleme defteri (çocuk ve personelin sağlık durumlarını gösteren defter),

d) Evrak kayıt defteri,

e) Gerekli muhasebe defter ve kayıtları.

Denetim

Ek Madde 1 – (Ek: 25/1/1996 – 96/7840 K.)

Kamu kurum ve kuruluşlarınca açılacak Çocuk Bakımevlerinin Yönetmelik Esaslarına uygunluğu, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğü, Eğitim faaliyetleri ise Milli Eğitim Bakanlığı tarafından denetlenir.

Milli Eğitim Bakanlığı ile Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğüne bildirilmeyen veya denetim sonunda Yönetmelik esaslarına uygun olmadığı tespit edilen veya uygun eğitim ortamı ve niteliği taşımadıkları tespit edilen kurumlar gereği için ilgili kurumuna bildirilir.

Geçici Madde 1 – Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden önce kamu kurum ve kuruluşları bünyesinde kreş, gündüz bakımevi, çocuk bakımevi olarak faaliyet gösteren teşekküller mevcut yapılarını 6 ay içinde bu Yönetmelik hükümlerine uydurmak zorundadırlar.

Geçici Madde 2 – 657 sayılı Kanuna 1327 sayılı Kanunla eklenen ek geçici 9, 12, 13 üncü maddeler ile 2802 sayılı Kanun kapsamına giren kurum personelinin çocukları için bu Yönetmelik hükümlerine göre çocuk bakımevleri açılabilir.

Yürürlük

Madde 22 – 832 sayılı Sayıştay Kanununun 105 inci maddesi gereğince incelenmiş olan bu yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 23 – Bu Yönetmelik hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür.

12/10/1987 TARİHLİ VE 87/12197 SAYILI ANA YÖNETMELİĞE İŞLENEMEYEN HÜKÜMLER:

25/12/1996 tarih ve 96/7840 sayılı Yönetmeliğin Geçici Maddesi

Geçici Madde 1 – Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden önce kamu kurum ve kuruluşları bünyesinde kreş, gündüz bakımevi, çocuk bakımevi olarak faaliyet gösteren teşekküller mevcut yapılarını altı ay içinde bu Yönetmelik hükümlerine uydurmak ve Milli Eğitim Bakanlığı ile Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumu Genel Müdürlüğüne bildirmek zorundadırlar.

SUNİ TOHUMLAMA, TABİİ TOHUMLAMA VE EMBRİYO TRANSFERİ FAALİYETLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK

8 Aralık 2011 PERŞEMBE   Resmî Gazete     Sayı : 28136

YÖNETMELİK

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

SUNİ TOHUMLAMA, TABİİ TOHUMLAMA VE EMBRİYO TRANSFERİ FAALİYETLERİ HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; tek tırnaklı, çift tırnaklı, kanatlı ve suda yaşayan hayvanlar ile arı, ipek böceği ve her türlü hayvanın üretim ve ıslahına yönelik, kişi veya kuruluşlar tarafından yapılacak suni tohumlama, tabii tohumlama, embriyo transferi, genetik kopyalama ve diğer biyoteknolojik faaliyetlerin düzenlenmesi, denetlenmesi, uygulama izinlerinin verilmesi; sperma ve embriyo ithalatı, ihracatı, suni tohumlama kayıtları ile istatistik bilgilerin derlenmesi, Bakanlık tarafından yapılacak suni tohumlama, tabii tohumlama ve embriyo transferi hizmetlerinde ücret alınması, suni tohumlama hizmetlerinin devrinin yapılmasına ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, kişi veya kuruluşların suni tohumlama, tabii tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyetlerine ilişkin hükümleri kapsar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu ile 9/3/1954 tarihli ve 6343 sayılı Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanuna dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

b) Birlik: Her türden hayvan için ıslah esas olmak üzere yetiştirme ve pazarlama faaliyetlerini gerçekleştirmek amacıyla, gerçek ve tüzel kişiliği haiz yetiştiriciler ile kurum ve kuruluşların oluşturdukları Yetiştiriciler Birliğini,

c) Biyoteknolojik faaliyet: Hayvanların eşey hücrelerini veya üreme fizyolojilerini etkilemek veya yönlendirmek amacıyla yapılan her türlü faaliyeti,

ç) Damızlık: Irkına, tipine ve verimine özgü özellikleri gösteren vasıflı ve damızlık belgeli veya sertifikalı hayvanları,

d) Döl kontrolü (progeny testing): Soy kütüğü ve verim kayıtlarının düzenli tutulduğu yeterli teknik alt yapı, uzman personel ve hayvan varlığına sahip kuruluşlar tarafından yürütülen ve damızlıkları döllerinin verimlerine göre seçmeyi sağlayan uygulamaları,

e) Embriyo transferi: Damızlık hayvanlardan elde edilen embriyoların taze veya dondurularak uygun dönemdeki dişi hayvanların genital kanalına özel tekniklerle ve hijyenik koşullarda nakledilmesini,

f) Genetik kopyalama: Damızlık hayvanlara ait bir genomdan biyoteknolojik yöntemler kullanılarak onun tüm genotipik özelliklerini taşıyan yeni bir canlının elde edilmesini,

g) İl müdürlüğü: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı İl Müdürlüklerini,

ğ) Kişi veya kuruluşlar: Kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek veya tüzel kişileri,

h) Ön soy kütüğü: Sadece yetiştirme kayıtları tutulan işletmelerde mensup olduğu ırkın özelliklerini taşıyan hayvanlar için oluşturulan kayıt sistemini,

ı) Pedigri: Soy kütüğüne kayıt edilen damızlıklarla, safkan atların numara, isim, orijin, ırk, renk, eşkâl, cinsiyet, doğum tarihi, verim kayıtları, yetiştirici ve sahibi ile hayvanın cetlerine ait bilgileri ve verimlerini belirten belgeyi,

i) Serbest veteriner hekim: 6343 sayılı Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanun hükümleri uyarınca mesleğini serbest olarak icra eden veteriner hekimleri,

j) Soy kütüğü: Yetiştirme ve verim kayıtları tutulan işletmelerde mensup olduğu ırkın özelliklerini taşıyan hayvanlar için oluşturulan kayıt sistemini,

k) Sperma: Sağlıklı ve damızlık niteliği taşıyan erkek hayvanlardan belirli yöntemlerle alınan, ejekülatların spermatolojik muayeneleri yapıldıktan sonra, taze ya da dondurulmuş sperma porsiyonlarını,

l) Suni tohumlama: Uygun tohumlama zamanında, dişi hayvanın genital kanalına spermaların hijyenik koşullarda nakledilmesini,

m) Veteriner sağlık teknisyeni: Milli Eğitim Bakanlığına bağlı Tarım Meslek Lisesi Veteriner Sağlık Bölümü ile daha önce Tarım ve Köyişleri Bakanlığına bağlı olan Veteriner Sağlık Meslek Lisesi, Hayvan Sağlığı Memurları Okulu, Hayvan Sağlığı Memurları Meslek Lisesi okullarından mezun teknisyenleri,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Suni Tohumlama, Embriyo Transferi ve Diğer Biyoteknolojik Faaliyetlerin Uygulaması, Kursları, İzni, Suni Tohumlama Hizmetlerinin Devri ve Tabii Tohumlama

Uygulama esasları

MADDE 5 – (1) Suni tohumlama ve embriyo transferi uygulaması aşağıdaki esaslar dâhilinde yapılır.

a) Çift tırnaklı, tek tırnaklı ve diğer memeli hayvanlarda suni tohumlamayı Bakanlıkça düzenlenen kursta başarılı olan veteriner hekim veya veteriner hekim sorumluluğunda veteriner sağlık teknisyenleri, embriyo transferini ise Bakanlıkça düzenlenen kursta başarılı olan veteriner hekim yapar. Kanatlı ve suda yaşayan hayvanlar, ipek böceği ve arıda suni tohumlamayı bu konularda eğitim almış fakülte, yüksek okul ve meslek lisesi mezunları yapar.

b) Suni tohumlama veya embriyo transferi izni almış bir veteriner hekimin sorumluluğunda en fazla iki veteriner sağlık teknisyeni suni tohumlama izni alarak çalışabilir. Birlik ve kooperatiflerde ise bir veteriner hekimin sorumluluğunda en fazla üç veteriner sağlık teknisyeni suni tohumlama izni alarak çalışabilir.

c) Suni tohumlama ve embriyo transferi yapan kişi ve kuruluşlar yaptıkları uygulama ile ilgili olarak Bakanlık tarafından belirlenen belgenin bir nüshasını yetiştiriciye vermek zorundadır.

ç) Suni tohumlama yapan kişi ve kuruluşlar, kulak numarası olmayan hayvana suni tohumlama yapamaz.

d) Suni tohumlama ve embriyo transferi izni almış kişi veya kuruluşlar, üretimine ve ithalatına Bakanlıkça izin verilen sperma ve embriyoları kullanmak zorundadır. İzni olmayan spermayı ve embriyoları kullanan veteriner hekimlere ilişkin 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi uygulanır. İzni iptal edilen veteriner hekimin sorumluluğunda çalışan veteriner sağlık teknisyeninin de izni iptal edilmiş olur. İzni iptal edilen veteriner sağlık teknisyenleri başka bir veterinerin sorumluluğu altında görev alamaz.

e) Suni tohumlama ve embriyo transferi yapan kişi ve kuruluşlar, faaliyetleri ile ilgili olarak Bakanlıkça belirlenen kayıtları tutmak ve cetvelleri düzenlemek zorundadır.

f) Suni tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyet yapma izni almış kişi veya kuruluşlar bu faaliyetlerinden vazgeçmeleri halinde bir ay içerisinde il müdürlüğü kanalıyla Bakanlığa bildirmek zorundadır.

g) Kişi veya kuruluşlar, bu Yönetmelik hükümlerini yerine getirmediği ya da kayıt ve belgelerde yanlış bilgiler aktardığı, suni tohumlama belgelerini zamanında düzenlemediği ve zamanında il/ilçe müdürlüğüne bildirmediği, kayıt ve belgelerde tahrifatlar yaptığı, hayvana farklı sperma kullandığı durumlardaki gibi usulsüzlükler tespit edildiğinde izinleri il müdürlüğünce 12 ay süre ile geçici olarak askıya alınır ve faaliyeti durdurulur. İzni iptal edilen veteriner hekimin sorumluluğunda çalışan veteriner sağlık teknisyeninin de izni iptal edilmiş olur. Bu süre içerisinde izni iptal edilen veteriner sağlık teknisyenleri başka bir veterinerin sorumluluğu altında görev alamaz. Bu süre sonunda il müdürlüğüne tekrar müracaat edilmesi halinde yapılan değerlendirmeler sonucunda kişi veya kuruluşlara gerekli izinler verilebilir.

ğ) Embriyo transferi yapma izni alan serbest veteriner hekimin, yanında çalıştırdığı veteriner sağlık teknisyenine embriyo transferi yaptırdığı tespit edildiği takdirde, sorumlu veteriner hekime 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi uygulanır.

h) Suni tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyetlerini özel sektöre devretmek isteyen il müdürlükleri, Bakanlıktan izin almak zorundadır. Suni tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyetleri özel sektöre devredilen illerde kamu görevlisi (belediyede çalışanlar dahil) veteriner hekim ve veteriner sağlık teknisyenlerine suni tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyetler izni verilemez. Bu faaliyetlerde bulunan kamu görevlisi (belediyede çalışanlar dahil) veteriner hekim ve veteriner sağlık teknisyenleri hakkında 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi uygulanır.

ı) Bakanlıktan izin almadan suni tohumlama, embriyo transferi yapan, biyoteknolojik faaliyetlerde bulunanlar hakkında 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendi uygulanır ve izinsiz uygulama yapan veteriner hekimler ise; Veteriner Hekimler Odasına ve Türk Veteriner Hekimleri Birliği Merkez Konseyine bildirimi sağlanır.

i) Suni tohumlama, iznini herhangi bir hayvancılık işletmesi için alan serbest veteriner hekim başka bir hayvancılık işletmesi için suni tohumlama izni alamaz.

j) Suni tohumlama ve embriyo transferi uygulama bilgileri soy kütüğü ve ön soy kütüğü kayıt sistemi olan türlerde bu sisteme kayıt edilmek zorundadır.

k) Diğer hayvan türleri ile ilgili uygulama esasları, Bakanlık tarafından belirlenir.

Suni tohumlama ve embriyo transferi kursları

MADDE 6 – (1) Suni tohumlama ve embriyo transferi kursları aşağıdaki esaslar dâhilinde yapılır.

a) Suni tohumlama ve embriyo transferi kurslarının düzenlenmesi, onayı, eğitici elemanların görevlendirilmesi ve sertifika düzenlenmesi Bakanlık tarafından yapılır.

b) Veteriner fakültelerinin, Dölerme ve Suni Tohumlama ile Doğum ve Jinekoloji Anabilim Dallarında doktora veya uzmanlık yapmış olanlar için belgeleri ile müracaat etmeleri halinde kurs zorunluluğu aranmaz.

c) Suni tohumlama kursuna katılacak olanlar, ekinde diploma fotokopisi bulunan bir dilekçeyle ve il müdürlüğü aracılığıyla Bakanlığa başvurur. Embriyo transferi kursuna katılacaklar ekinde suni tohumlama sertifikası bulunan bir dilekçeyle ve il müdürlüğü aracılığıyla Bakanlığa başvurur.

ç) Çift tırnaklı ve tek tırnaklı hayvanlar ve diğer memeli hayvanlarla ilgili embriyo transferi kurslarına veteriner hekimler katılır.

d) Çift tırnaklı ve tek tırnaklı hayvanlar ve diğer memeli hayvanlarla ilgili suni tohumlama kurslarına veteriner hekimler ve veteriner sağlık teknisyenleri katılır.

e) Kanatlı ve suda yaşayan hayvanlar, ipek böceği ve arı ile ilgili suni tohumlama kursuna, bu konularla ilgili eğitim veren fakülte, ilgili meslek yüksek okulu ve meslek lisesi mezunları katılır.

f) Kursa katılanların kurs müddetince devam etmeleri mecburi olup, kurslarda başarılı olanlara Bakanlıkça onaylı sertifika verilir.

g) Kurs katılım ücretleri Bakanlık personeli hariç, kursa katılanlar tarafından ödenir ve kurs ücretleri Bakanlıkça belirlenir.

ğ) Suni tohumlama ve embriyo transferi kursları, katılım müracaatları il müdürlüğü aracılığıyla Bakanlığa bildirilerek ve Bakanlıktan izin alınması kaydıyla; Bakanlık il müdürlükleri, veteriner hekimleri odaları ve veteriner fakültelerinin Dölerme ve Suni Tohumlama Anabilim Dalı tarafından süresi en az beş iş günü olmak üzere düzenlenir ve başarılı olanlar Bakanlığa bildirilir. Sertifikalar, Bakanlıkça onaylandıktan sonra geçerlilik kazanır.

Suni tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyetlerin izni

MADDE 7 – (1) Tek tırnaklı, çift tırnaklı ve diğer memeli hayvanlarda suni tohumlama ve embriyo transferi izni aşağıdaki esaslara göre yapılır.

a) Suni tohumlama ve/veya embriyo transferi yapmak için il müdürlüklerinden izin almak zorunludur. Suni tohumlama ve/veya embriyo transferi izni almak isteyen kişi ve kuruluşlar ekinde aşağıdaki belgelerin bulunduğu bir dilekçe ile il müdürlüğüne müracaat eder. Tüzel kişiliklerin suni tohumlama veya embriyo transferi yapma izni, sertifikası bulunan veteriner hekim adına verilir. İl müdürlükleri verilen suni tohumlama ve embriyo transferi izinlerini müracaatı takiben bir ay içerisinde Bakanlığa bildirir.

b) Serbest veteriner hekimlerinin dilekçelerine aşağıda yer alan belgeler eklenir.

1) Suni tohumlama ve/veya embriyo transferi kurs sertifikasının fotokopisi,

2) 6343 sayılı Veteriner Hekimliği Mesleğinin İcrasına, Türk Veteriner Hekimleri Birliği ile Odalarının Teşekkül Tarzına ve Göreceği İşlere Dair Kanuna uygun olarak alınmış muayenehane veya poliklinik açma ruhsatının fotokopisi.

c) Özel hayvan hastaneleri adına verilen dilekçelere aşağıda yer alan belgeler eklenir.

1) 19/4/1999 tarihli ve 23671 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Hayvan Hastanelerinin Kuruluş, Açılış, Çalışma ve Denetleme Usul ve Esaslarına Dair Yönetmeliğe uygun olarak alınmış özel hayvan hastanesi ruhsatının fotokopisi,

2) Hastane adına suni tohumlama ve embriyo transferi yapacak veteriner hekime ait meslek odasına üye olduğuna dair belge ve suni tohumlama ve/veya embriyo transferi kurs sertifikasının fotokopisi.

ç) Suni tohumlama ve/veya embriyo transferi yapmak üzere kurulmuş olan şirketler adına verilen dilekçelere aşağıda yer alan belgeler eklenir.

1) Şirketin faaliyetleri ile ilgili Ticaret Sicil Gazetesi veya Bakanlıkça onaylı örneği,

2) Şirket adına suni tohumlama ve/veya embriyo transferi yapacak veteriner hekime ait meslek odasına üye olduğuna dair belge ve suni tohumlama ve/veya embriyo transferi kurs sertifikasının fotokopisi.

d) Birlikler, kooperatifler ve hayvancılık işletmeleri adına verilen dilekçelere aşağıda yer alan belgeler eklenir.

1) Birlikler, kooperatifler ve hayvancılık işletmeleri adına suni tohumlama ve/veya embriyo transferi yapacak veteriner hekime ait meslek odasına üye olunduğuna dair belge,

2) Suni tohumlama ve/veya embriyo transferi kurs sertifikasının fotokopisi.

e) Veteriner sağlık teknisyenlerinin dilekçelerine aşağıda yer alan belgeler eklenir.

1) İş sözleşmesi,

2) Suni tohumlama kurs sertifikasının fotokopisi.

(2) Kanatlı ve suda yaşayan hayvanlar ile arılar ve ipekböceklerine suni tohumlama yapma izni verilmesine ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir.

Tabii tohumlama faaliyetleri

MADDE 8 – (1) İşletmesinde tabii tohumlama boğası kullanmak isteyen yetiştirici Bakanlıktan izin almak zorundadır. İzin alınmış tabii tohumlama boğası ticari amaçla kullanılamaz. Tabii tohumlamaya dair faaliyetlere ilişkin hususlar Bakanlıkça belirlenir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Bakanlık Tarafından Yapılan Suni Tohumlama, Embriyo Transferinden Alınan Uygulama Ücreti ve Ücretin Tahsili

Uygulama ücreti

MADDE 9 – (1) Bakanlık tarafından yapılan suni tohumlama, embriyo transferi ve diğer biyoteknolojik faaliyetler ücret karşılığında yapılır.

Sığır suni tohumlama ve embriyo transferi uygulama ücretinin tahsili

MADDE 10 – (1) Sığır suni tohumlama uygulamalarında, birinci tohumlama ücret karşılığında yapılır ve izleyen ikinci tohumlamadan ücret alınmaz. Müteakip uygulama ücrete tabidir. Embriyo transferinde bütün uygulamalar ücret karşılığında yapılır.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Sperma ve Embriyo İthalatı

Sperma ve embriyo ithalatı

MADDE 11 – (1) Sperma ve embriyo ithalatı yapacak gerçek ve tüzel kişi ve kuruluşlar, sperma ve embriyo depolama, dağıtım ve pazarlama için altyapıya sahip ve en az bir veteriner hekim istihdam etmek koşulu ile Bakanlıktan izin almak zorundadır. İthalatta teknik ve sağlıkla ilgili usul ve esaslar Bakanlıkça belirlenir.

(2) Sperma ve embriyo ithalatı yapacak gerçek ve tüzel kişi ve kuruluşlar; Bakanlıkça çıkarılan mevzuata uymak zorundadır. Mevzuata uymayanların ithalat için yaptıkları başvuru değerlendirmeye alınmayarak kontrol belgesi verilmez, faaliyetleri durdurulur ve diğer müracaatları kabul edilmez.

(3) Sperma ve embriyo ithalatı yapacak gerçek ve tüzel kişi ve kuruluşlar; ithal edilecek dondurulmuş sığır spermalarını, ithali müteakip 45 gün içinde Bakanlık tarafından belirlenmiş olan suni tohumlama laboratuvarları veya veteriner fakülteleri laboratuvarlarında sağlık ve kalite yönünden muayene ettirerek uygunluk belgesi almak zorundadır. Uygunluk belgesi alınmadan yurt içinde satış, pazarlama, suni tohumlama veya embriyo transferi uygulamaları yapılamaz.

(4) Bakanlıktan izin almadan sperma, ovum ve embriyo ithal eden, depolayan ve dağıtanlar hakkında 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendine göre işlem yapılır.

Sperma ve embriyo ithalatı için yeterlilik belgesi

MADDE 12 – (1) Sperma ve embriyo ithal eden kişi ve kuruluşların taşıması gereken fiziki ve teknik şartları Bakanlık belirler ve uygun görülenlere Bakanlıkça ithalat yeterlilik belgesi verilir. İthalat yeterlilik belgesi olmayanlar sperma ve embriyo ithalatı, dağıtımı ve pazarlaması yapamaz.

Tutulması gerekli kayıtlar

MADDE 13 – (1) Sperma ve/veya embriyo ithal eden kişi veya kuruluşlar sperma ve embriyoları, Bakanlıktan suni tohumlama ve/veya embriyo transferi yapma izni almış kişi ve kuruluşlara pazarlamak, alıcılarla ilgili kayıtları tutmak ve bu kayıtları istenildiği takdirde Bakanlığa göndermek zorundadır. Bu zorunluluğa uymayanlar hakkında 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 36 ncı maddesinin birinci fıkrasının (ğ) bendine göre işlem yapılır ve diğer ithalat müracaatları dikkate alınmaz.

Embriyo transferi uygulama esasları

MADDE 14 – (1) Embriyo transferi uygulamaları aşağıdaki esaslar dahilinde yapılır.

a) Embriyo transferi uygulaması Bakanlıktan embriyo transferi izni almış veteriner hekimler tarafından yapılır.

b) Embriyo transferine ilişkin Bakanlıkça belirlenen belgenin bir nüshasını yetiştiriciye vermek zorundadır.

c) Embriyo uygulaması sonucu doğan her yavru, ön soy kütüğü ve soy kütüğüne kayıt edilir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Yürürlükten kaldırılan yönetmelik

MADDE 15 – (1) 1/7/2003 tarihli ve 25155 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Suni Tohumlama, Tabii Tohumlama, Ovum ve Embriyo Transferi Faaliyetlerinin Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

Geçiş hükümleri

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) 1/7/2003 tarihli ve 25155 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Suni Tohumlama, Tabii Tohumlama, Ovum ve Embriyo Transferi Faaliyetlerinin Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik kapsamında suni tohumlama ve embriyo transferi yapma izni almış olan kişi veya kuruluşların izinleri geçerlidir.

(2) İthalat iznine sahip olanlar, 30/6/2012 tarihine kadar Bakanlığa müracaat ederek bu Yönetmeliğe uygun şekilde hazırlanan ithalat yeterlilik belgesi almak zorundadır.

(3) Bakanlıkça; suni tohumlama, tabii tohumlama, ovum ve embriyo transferi faaliyetleri ile ilgili olarak yayımlanmış olan düzenleyici işlemlerin bu Yönetmeliğe aykırı olmayan hükümleri uygulanmaya devam edilir.

(4) Yürürlükten kaldırılan Yönetmeliğe yapılan atıflar bu Yönetmeliğin ilgili hükümlerine yapılmış sayılır.

Yürürlük

MADDE 16 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 17 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

TARIM BAKANLIĞINA BAĞLI KURULUŞLARDA 969 SAYILI KANUNLA KURULAN DÖNER SERMAYELİ İŞLETMELERİN MUAMELE YÖNETMELİĞİ

TARIM BAKANLIĞINA BAĞLI KURULUŞLARDA 969 SAYILI KANUNLA KURULAN DÖNER SERMAYELİ İŞLETMELERİN MUAMELE YÖNETMELİĞİ

Resmi Gazete Tarihi: 09/01/1969

Resmi Gazete Sayısı: 13091

Tarım Bakanlığından:

Kapsam :

Madde 1 – 969 sayılı Kanuna göre kurulan döner sermayeli işletmelerin faaliyetleri bu yönetmelik esaslarına göre yürütülür.

Madde 2 – Ziraat İşleri Genel Müdürlüğü ile Zirai Mücadele ve Zirai Karantina Genel Müdürlüğüne bağlı teşkilatlarda döner sermayeli işletmeler ihdasına, bu işletmelere sermaye verilmesine, işletmelerin birleştirilmesine, ayni ve nakdi sermayelerin geri alınmasına veya birinden diğerine aktarılmasına Tarım Bakanlığı yetkilidir.

Ancak, yapılan değişikliklerden Maliye Bakanlığına bilgi verilir.

Faaliyet Alanları :

Madde 3 – Döner sermayeli işletmelerin faaliyet alanları aşağıda belirtilmiştir.

a) (Değişik bend: 02/09/1991 – 20979 s. R.G./Yön.) Öğretim, eğitim ve yayım yapmak, bu hizmetlerin gerektirdiği çiftçi eğitiminde kullanılacak basılı, sesli ve görüntülü yaygın eğitim araçlarını hazırlamak, temin etmek.

c) Tohum, su, bitki, ham veya mamul bitkisel maddeler, gübre, toprak ve ilaç analizleri yapmak, arazi ıslah etmek,

d) Bitki ve hayvan ürünlerini çiftçiye örnek teşkil edecek şekilde değerlendirmek amacıyla imalatta bulunmak ve pazarlanmasını sağlamak,

e) Tohum, damızlık fide, fidan, bağ çubuğu ve her çeşit hayvan yetiştirmek,

f) Üretilen, yetiştirilen ve imal edilen maddeleri satmak,

g) 6968 sayılı Kanunun 23 ve 24 üncü maddeleri uyarınca, mücadele mecburiyeti konulan hallerde yapılacak mücadele tatbikatlarını, masrafları genel bütçeden karşılanmak üzere, bedel karşılığında yapmak,

h) Topraklarında, bitkilerinde veya bitki bulundurulan yahut işlenen yerlerinde meydana gelen hastalık ve zararlılarla bedeli karşılığı mücadele yaptırmak isteyen özel ve tüzel kişilerin bu hizmetlerini ifa etmek,

i) Mücadele neticesinde çeşitli yollarla elde olunan bitkisel yada hayvansal ürünlerden değerlendirilmesi mümkün olanları değerlendirmek,

j) Özel ve tüzel kişiler tarafından ruhsat almak veya sair maksatlarla gönderilen alet ve ilaçların laboratuvar ve tarla deneme ve tahlillerini tespit olunacak fiyat baremine göre yapmak,

k) Biyolojik mücadelelerde kullanılan faydalı böcekleri üretmek ve bedeli karşılığı çiftçilerin hizmetine arz etmek,

l) Mücadele tatbikatlarına esas olacak tarla muayeneleri ile ithal ve ihraç ürünlerinin muayenelerini ücret karşılığında yapmak,

m) Özel ve tüzel kişilerin dahili ve harici karantina ile ilgili fümigasyon işlerini bedeli karşılığında yapmak,

n) Bu faaliyetlerin ifasında gereken hallerde özel ve tüzel kişilerle işbirliği yaparak tarım, tarım sanayi kooperatiflerine iştirak etmek, sözleşme yapmak, çiftçilerle diğer ortaklık şekillerinde birlikte çalışmak,

o) İşletmelerin ihtiyaçları bulunan gübre, ilaç ve makina ve teçhizat, tohum, fidan, fide, yem ve benzeri her türlü girdileri satın almak; Gerekli hallerde çiftçilerin ve bu maddeleri kullanan kuruluşların bu ihtiyaçlarını bedeli mukabilinde karşılamak,

p) Yukarıdaki faaliyetlerin gerektirdiği bina ve sair tesisleri yapmak ve yaptırmak.

r) İşletmelerin atölyelerinde öncelikle ziraat alet ve makineleri ile Resmi Kurum ve Kuruluşlara, mümkün olan hallerde de gerçek ve tüzel kişilere ait diğer araç ve gereçlerin bakım ve onarımlarını bedeli mukabilinde yapmak.

s) Zorunlu hallerde, mücadele alanlarına süratle ulaşmak amacıyla gerçek veya tüzel kişi veya kuruluşlara ait araç, gereç ve ilaçların bedeli karşılığında nakillerini sağlamak,

Harcama Yerleri :

Madde 4 – 3 üncü maddede sayılan işlerin yürütülmesini sağlamak üzere:

a) Döner sermaye işlerinde çalıştırılacak personel ve işçilerin ücretleri ile gündelikleri ve bunların her türlü özlük hakları,

b) Büro, ulaştırma, taşıt işletme ve onarma, kira, işçiye işin icabı olarak verilecek giyim ve kuşam, malzeme, madde (ham, yarı mamul, mamul) ve yem,

c) Ahır, depo, kümes, ambar, hangar, işçi evi, sıcak yastık, sera, atölye ve imalathane gibi bina ve tesislerin yapım ve onarımı,

d) Makine ve teçhizat, taşıt alımı ve onarımı giderleri,

e) Kanunun 11 inci maddesinde öngörülen harcamalar ile işletme faaliyetlerinin gerektirdiği diğer alım ve giderler,

gibi konularla ilgili harcamalar döner sermayeden karşılanır.

Yukarıdaki fıkralarda belirtilen ifadelerin anlamı genel bütçe (R) cetvelinde ayrıntılı olarak açıklanmıştır.

Bütçe Hazırlanması :

Madde 5 –

a) Döner sermayeli işletmelerin bütçe dönemi mali yıldır.

b) Döner sermayeli işletmeler kalkınma planına uygun şekilde bütçelerini yıllık olarak hazırlarlar.

c) Bütçeler cari, yatırım, sermaye teşkili ve transfer harcamaları olarak gruplandırılmak suretiyle bölüm ve maddeler üzerinden düzenlenir.

d) Bütçede yazılı ödenek dışında harcama yapılması veya kadrolar üstünde veya dışında personel istihdamı caiz değildir.

e) İşletme bütçeleri her mali yılın başından 3 ay önce hazırlanarak Tarım Bakanlığına gönderilir. Tarım Bakanlığının tasdiki üzerine yürürlüğe girer. Bütçelerin mali yıl başından önce tasdik olunması şarttır.

f) Bütçede maddeler arasında yapılacak aktarmalar, yönetim kurulu kararına bağlanmak suretiyle İşletme Müdürü tarafından doğrudan doğruya yapılır ve bir ay zarfında Tarım Bakanlığının bilgisine sunulur.

Bütçede bölümden bölüme yapılacak aktarmalar işletme müdürlüğünün teklifi üzerine Tarım Bakanlığınca yapılır.

g)Genel bütçeden aylık veya ücret alan memur ve hizmetliler, döner sermayelerden ihdas olunacak kadrolarda vekaleten veya ek görevle çalıştırılabilirler.

Döner sermaye işlerinde çalıştırılacak memur, hizmetli ve yevmiyeli teknik ve diğer personel kadroları Maliye Bakanlığının uygun mütalaası alındıktan sonra Tarım Bakanlığının tasdiki ile yürürlüğe girer.

Madde 6 – Bütçelerin hazırlanmasından evvel işletmeler, kalkınma planına göre kendileri tarafından yapılması gereken yatırımlara ait mali, ekonomik ve teknik etütleri zamanında yaparak projeleri hazırlamakla yükümlüdür.

Madde 7 –

a) Döner Sermaye İşletmeleri 1050 sayılı Muhasebe-i Umumiye ve 2490 sayılı Artırma, Eksiltme ve İhale Kanunları hükümlerine tabi değildir.

b) Döner sermaye işletmelerinin sorumlu saymanları mali yılı bitiminde idare hesapları ile gelir ve gider belgelerini Sayıştay’a, bilanço ve eklerinin birer örneğini Tarım ve Maliye Bakanlığına göndermekle yükümlüdürler.

c) İşletmelerden alınacak bilançolar birleştirilerek merkez müdürlüklerince hazırlanacak genel bilançolar 969 sayılı Kanunun 9 uncu maddesinde belirtilen 4 aylık süre içerisinde Sayıştay Başkanlığına ve Maliye Bakanlığına gönderilir. Bilançoya bağlanacak cetvel ve tutanaklar 4 er nüsha olarak düzenlenir.

Kuruluş :

Madde 8 – Ziraat İşleri Genel Müdürlüğü ile Zirai Mücadele ve Zirai Karantina Genel Müdürlüğü döner sermayesini müstakilen idare eder.

Madde 9 – 969 sayılı Kanunun 6 ncı maddesi gereğince kurulacak Döner Sermaye İşletmeleri Merkez Müdürlükleri, Müdür, Müdür Yardımcıları, Sayman ve Hesap işlerinden anlayan yeteri kadar memurdan teşekkül eder.

Döner Sermaye İşletmeleri Merkez Müdürlükleri bünyesinde, Kesin Hesap, Özlük ve İdari İşler, Mali İşler Bütçe Bölümleri bulunur.

Merkez Müdürlükleri :

Madde 10 –

a) Döner sermaye işletme müdürlüklerince hazırlanan ve merkeze gönderilen bütçeleri inceler, ilgili şubelerin mütalaasını alarak nihai şekle getirir ve tasdike sunar.

b) Döner sermaye işletmelerinin bütçe tatbikatı ve defter usulü bakımından hesaplarını tetkik eder. İşletmelerde bu işte çalışan personelin eğitimini sağlar.

c) Döner sermaye işletmelerinin bütçeler içinde talep ettikleri bölümler arasındaki aktarma tekliflerini inceler, ilgili şubelerin mütalaasını alarak nihai şekle getirir ve tasdike sunar.

d) Yönetmeliğin 7 nci maddesinin (c) fıkrasındaki hizmetlerle döner sermayeli işletmelerin faaliyetleri ile ilgili sair işleri yapar.

Yönetim Kurulu :

Madde 11 – İşletmelerdeki yönetim kurulları teknik ve yönetim ile ilgili görevleri yapar.

Kurul, müdürün başkanlığında müdür yardımcısı (Tahakkuk memuru) sorumlu sayman ve ilgili şeften ibarettir. Kararlar mevcudun çoğunluğu ile verilir. Oyların eşitliği halinde başkanın bulunduğu taraf çoğunluğu teşkil eder.

Müdürün Görevleri :

Madde 12 – Müdürün görevleri şunlardır:

a) Döner sermaye işletmesinin idaresini ve ita amirliğini yapmak, işletmeyi temsil etmek,

b) İşletmenin, idari, mali ve teknik işlerini, kanun, tüzük, yönetmelik, talimat, çalışma programları, bütçe esasları ve Tarım Bakanlığının direktifleri dahilinde verimli işletmecilik ilkelerine uygun bir şekilde yürütmek,

c) İdari işlerde yalnız, mali işlerde sorumlu sayman ile ortaklaşa, teknik hususlarda ise ilgili şube şefi ile birlikte sorumluluk taşımak,

d) İşletmenin muamelatı ile ilgili her türlü evrakı ve yetkisi dahilindeki mukavele ve sözleşmeleri imza etmek,

e) Tarım Bakanlığınca döner sermaye kadrolarına tayin edilecek memur, hizmetli ve yevmiyeli teknik personel ile işletmece atanan daimi ve geçici işçilerin görevlerini, iş bölümü esasları dahilinde düzenlemek, izlemek ve denetlemek,

f) İşletmenin daimi ve geçici işçilerinin tayin, takdir, cezalandırma ve işten çıkarma gibi özlük işlerini yürütmek,

g) İşletmenin çalışma programlarını ve bütçe tasarılarının vaktinde hazırlanmasını ve Bakanlığa gönderilmesini sağlamak,

h) İşletmenin yıllık çalışma raporunu düzenleyerek bilanço ile birlikte Bakanlığa göndermek,

i) Canlı ve cansız demirbaşlar ile malzemelerin iyi bir şekilde kullanılmaları, muhafaza edilmeleri ve yangından korunmaları için gerekli tedbirleri almak.

İşletme Müdürüne Vekalet Hali :

Madde 13 – Müdürün izinli, raporlu yada görevli olması gibi nedenlerle işletmede bulunmadığı zamanlar ita amirliğini varsa müdür yardımcısı, yoksa vekili yapar. Müdüre vekalet eden kimsenin bu yetkiyi kullanmasından doğacak sorumluluk doğrudan doğruya müdür vekiline aittir. Amiri italık, muhasiplik ve tahakkuk memurluklarının ayrı kimseler tarafından deruhte ve ifa olunması şarttır. Tarım Bakanlığınca müdürden başka makam ve memurlara da temsil yetkisi verilebilir. Bu takdirde temsil yetkisi Tarım Bakanlığınca düzenlenecek bir yetki belgesi ile tevsik olunur. Bu yetki mahkemeler, icra daireleri ve diğer kaza mercilerinde de geçerlidir.

Müdür Yardımcısı :

Madde 14 – Müdür yardımcısının görevleri şunlardır:

a) Müdüre her bakımdan yardımcı olmak ve bulunmadığı zamanlarda ona vekalet etmek,

b) Müdür tarafından verilen işlerin tahakkuk memurluğunu ve satın alma komisyonu başkanlığını yapmak,

c) Müessesenin iç hizmetlerini yürütmek.

İşletme Şube Şefleri :

Madde 15 – İşletme şube şeflerinin görevleri şunlardır:

a) Şubenin teknik ve yönetim işlerini, çalışma programlarını bütçe esaslarına göre yürütmek,

b) Yıllık çalışma programları ile bütçesini hazırlayarak müdürlüğe vermek,

c) Şubelerindeki canlı ve cansız demirbaşların, malzemelerin muhafaza ve iyi kullanılmalarını sağlamak, bunlarla ilgili imha ve terkin muamelelerinin teklifini yapmak ve lüzumlu defterleri tutmak,

d) Şubelerde çalışan personel ve işçilerin iş bölümü esasları dahilinde verimli bir şekilde çalışmalarını düzenlemek ve izlemek,

e) Personel ve işçilerin özlük hakları ile ilgili hususlarda müdürlüğe tekliflerde bulunmak, bir günü geçmemek kaydıyla izin vermek,

f) Fide, fidan, çubuk, tohumluk, bitkisel ve hayvansal damızlık üretimi ile hayvansal ve bitkisel ürünlerin kıymetlendirilmesi ve pazarlanması için gereken tedbirleri almak, gerektiğinde müdüre tekliflerde bulunmak,

g) Şubenin yazışmalarını mevcut usul dairesinde yürütmek,

h) Yönetim kurulu toplantılarına katılmak, diğer şubelerle işbirliği yapmak,

Sorumlu Sayman :

Madde 16 – İkinci derecede imza yetkisi olan sorumlu saymanın görevleri şunlardır:

a) Her türlü istihkakların ve avansların evrakını, ödeme mektuplarını ve çekleri düzenlemek ve mahsuplarını yapmak,

b) İstihkakı ödenen kimsenin işletme ile alakasını kesmesi halinde idareye borcu veya ilişiği olup olmadığını araştırmak,

c) İşletmenin yapacağı sözleşmeleri mali mevzuat bakımından incelemek,

d) Ambarlara giren ve çıkan malların giriş ve çıkış fişlerini mahsuba bağlamak,

e) Veznedar, ayniyat ve ambar memurlarını kefalet kanunu esasları dahilinde kontrol etmek,

f) Müdür tarafından verilen emir üzerine amiri ita mutemetlerinin hesaplarını kontrol etmek,

g) Ambarlarda verilecek aylık mizanların muhasebe kayıtları ile uygunluğunu kontrol ederek noksanları müdüre bildirmek,

h) Bütçe ve çalışma programlarını inceleyerek bakanlıkça tasdik olunacak şekilde hazırlamak,

i) İşletme alacaklarının takip ve tahsili için gerekli işlemleri yapmak ve muhasebe fişlerini düzenlemek

j) Yıl sonunda muhasebeye tevdi edilecek mal sayım tutanaklarına ve ambar mizanlarına göre bilanço ve maliyet cetvellerini hazırlayarak Bakanlığa gönderilmesini sağlamak,

k) Saymanlık işlerini ve muhasebe yönetmeliği gereğince tutulacak olan muhasebe defter ve kayıtlarının günlük olarak yürütülmesini sağlamak,

l) Veznedar ve saymanlık memurları arasında iş bölümü yapmak,

m) Muhasebe ile ilgili diğer işleri ifa etmek.

Madde 17 – Sorumlu saymanlar gider gerçekleştirme belgesi ve ekleri üzerinde aşağıdaki hususları aramakla yükümlüdürler.

a) Giderin bütçedeki tertibine uyması,

b) Gerçekleştirme belgesine bağlanması gereken yüklenme ve gerçekleştirme ile ilgili kağıtların tamam olması,

c) Maddi yanlışlık bulunmaması,

d) Giderin kanunlara ve sözleşmelere uygun olması,

e) Hak sahibinin kimliği.

Sorumlu sayman yapacağı inceleme sonunda yukarıda yazılı hususlara uygun görmediği gerçekleştirme belgelerindeki tutarları ödemeyerek gerekçesi ile birlikte geri gönderir.

(a) ve (d) fıkralarında uygunsuzluk noktasından geri çevirmelerde, sorumluluk, ita amirlerince yazılı olarak üstlenilirse sorumlu sayman ödemeyi yapar. Sorumlu saymanın (a) ve (d) fıkralarında belirtilen haller dışındaki geri çevirmeleri kesindir.

Ayniyat Memuru :

Madde 18 – Ayniyat memurunun görevleri şunlardır:

Ayniyat Yönetmeliği gereğince ayniyat işlerini yürütmek ve bunlarla ilgili kayıt ve defterleri tutmak,

Ambar Memuru :

Madde 19 – Ambar memurunun görevleri şunlardır:

a) Ambarın sevk ve idaresini, ambarların birbirleriyle ve şubeler ile olan ilişkilerini tanzim ve takip etmek,

b) Ambar stok kartlarının kartoteks usulü ile tutulmasını sağlamak,

c) Ambar mizanlarının çıkarılmasını ve muhasebe ile uygunluğunu temin etmek,

d) Her ambarda malzeme ve malların tasnif, tertip ve iyi bir şekilde muhafazalarını ve raf kartonlarının tutulmasını sağlamak,

e) Ambardan sevk edilecek mal ve malzemelerin sevk belgelerini düzenlemek,

f) İstasyon ve nakliyat şirketleri ambarlarına gelen malların alınmasını, bunların ve doğrudan doğruya satın alınacak malların muayene komisyonlarınca muayenelerinin yapılmasını, ambarlara girişini düzenlemek,

g) Zimmetinde bulunan demirbaşlarla ambarlardaki eşya ve malzemeyi işletme müdürünün yazılı emri ve alındı karşılığında ilgililere vermek,

h) İşletmeye ait tesisler ve demirbaşlar ile gerek işletme tarafından imal veya istihsal edilen, gerekse hariçten satın alınarak ambara giren her türlü madde, eşya, makine, taşıt, ekipman, malzeme ve benzeri şeyleri muhafaza etmek, bunları yangın, çürüme, bozulma, akıp, sızma vs. gibi her türlü tehlike ve zararlardan korumak, bunların kayıtlarını tutmak, kendiliklerinden alamayacakları koruma tedbirleri için işletme müdürlerine yazılı olarak bilgi vermek ve tekliflerde bulunmak.

Veznedar :

Madde 20 – Veznedarın görevleri şunlardır:

a) Tamamlanmış belgelere dayanarak ve usulüne uygun olarak ödeme ve tahsilat yapmak,

b) Yapılan tahsillerle ödemeleri günü gününe kasa defterine kaydetmek, bu kayıtların belgelere ve muhasebe kayıtları ile uygunluğunu sağlamak,

c) Sorumlu saymanın vereceği diğer görevleri yapmak.

Kasada Bulunacak Para :

Madde 21 – Kasadan yapılacak ödemeler ile ertesi günü yapılacak ödemeleri karşılamak amacı ile kasada bulundurulabilecek nakit miktarı Maliye ve Gümrük Bakanlığınca belirlenen limitlerin iki katını geçmemek üzere ita amiri tarafından belirlenir.

Kasadan ödenebilecek miktarı aşan ödemeler İşletme Müdürü ve Sayman tarafından imzalanan çeklerle yapılır. Belirlenen limiti aşan nakit ise T.C. Merkez Bankası veya bu bankanın muhabiri olan T.C. Ziraat Bankası şubelerinde saymanlık adına açılan hesaba yatırılır.

(Değişik fıkra: 02/02/1991 – 20774 s. R.G./Yön.) Kasa mevcudunun kasa defterine uygunluğu her gün saymanca kontrol edilir. Günlük hesap ve kasa defteri veznedar ile sayman tarafından imzalanır.

Mutemedin Görev ve Sorumluluğu :

Madde 22 – Mutemet aldığı avanstan sarf ettiği meblağa ait belgeleri bir ay içinde saymanlığa vermek ve hesabını kapatmak zorundadır. İşletme müdürü veya sorumlu sayman gerekli gördükleri takdirde mutemedin zimmetindeki avansın hesabını her zaman ve derhal mahsubunun yapılmasını isteyebilirler.

Aracı Ücreti ve Avansı :

Madde 23 – Acele yapılması gereken iş ve hizmetlerin ifasında işçi temini hususuna münhasır kalmak şartıyla aracılara teamüle uyularak bir ücret ödeneceği gibi aracı ücreti ile çalıştırılacak işçi gündeliklerine mahsuben karşılık aramaksızın İş ve İşçi Bulma Bürolarınca sözleşmeleri tescil edilmek şartıyla mutabık kalınacak miktarda avans verilebilir.

İşin sonunda aracı (Elçi) ücreti ve işçi gündelikleri hesaplanarak verilen avanstan mahsubu yapılır.

Alacakların Terkini :

Madde 24 – İşletmenin faaliyetleri sahasına giren tabii icaplarından olarak hiç bir ihmal ve kötüye kullanma eseri olmadan meydana gelecek hesap artıkları ile tahsil kabiliyeti kalmamış olan alacakların terkini, kurul kararına bağlandıktan sonra işletme müdürünün teklifi üzerine Tarım Bakanlığı tarafından yapılır.

Canlı ve Cansız Demirbaşların Düşülmesi :

Madde 25 – (Değişik madde: 02/02/1991 – 20774 s. R.G./Yön.)

Kıymeti 100.000 liraya kadar olan canlı ve cansız demirbaşların kayıttan düşülmesi Yönetim Kurulu Kararı, 100.000 liradan fazla olan demirbaşların düşülmesi ise Bakanlığın izni ile yapılır.

Yangın İşleri :

Madde 26 – Her işletmenin yangın tehlikesinden korunması için yangın yönetmeliğine göre gerekli tedbirler alınır.

Arşiv Tesisi :

Madde 27 – Tarım Bakanlığınca tespit edilecek esaslara göre işletmede bir arşiv tesis edilir.

Fazla Çalışma Ücreti :

Madde 28 – İşletmelerin faaliyetleri icabı günlük çalışma saatleri dışında bilfiil çalıştırılan personele Tarım Bakanlığınca ayrıca tayin ve tespit edilecek esaslar dahilinde fazla çalışma ücreti verilir.

Ancak ödenen fazla çalışma ücreti o personelin bir aylık maaşının 1/3 ünü geçemez.

Muayyen ve muvakkat müddetli hizmetlerde çalıştırılacak yevmiyeli teknik personele fazla çalışma ücreti verilmez.

İş Elbisesi Verilmesi :

Madde 29 – İşletmelerde çalışan personele istihkakları genel bütçeden ödenen benzerlerinin tabi oldukları genel bütçe esaslarına göre giyim, kuşam eşyası verilir.

Yedirme ve Barındırma :

Madde 30 – İşletmelerde çalışan personel ve işçilerden görevi icabı yemek zamanlarını ve geceyi işletmede geçirmek zorunda kalanların, yedirme ve barındırmalarına ait harcamalar Tarım Bakanlığınca tesbit edilecek esaslar dahilinde döner sermayeden sağlanır.

Taşıt Yardımı :

Madde 31 – İşletmelerde çalışanların çocuklarının tahsillerini yapmaları için derecelerine uygun en yakın okullara gidip gelmeleri işletme taşıtları ile parasız olarak temin olunur.

İşletmelerde oturan memur ve hizmetlilerin aileleri, işletmece kendi işlerine halel getirmeyecek şekilde tespit edilecek esaslar dairesinde işletmeye yakın şehir veya kasabaya işletme taşıtları ile parasız gidip gelebilirler.

İşletmede mesken tahsis edilmemek yüzünden işletmeye en yakın şehir kasabalarda ikamet zorunda bulunan işletme memur ve hizmetlileri işletmenin taşıtları ile parasız olarak görev yerlerine getirilir ve ikamet yerlerine götürülür.

Mahsul ve Mamullerin Satışı :

Madde 32 – Her türlü imal ve üretim maddeleri toptan ve perakende olarak işletmelerde veya ticaret merkezlerinde satılacağı gibi, işletmeler tarafından açılacak özel satış yerlerinde de satılabilir. Fiyatlar piyasa ve kalite dikkate alınarak yönetim kurulunca tespit edilir. Ancak tohum, fidan, fide, çubuk, damızlık hayvan, ilaç ve benzeri girdilerin satış fiyatları işletmenin teklifi üzerine Tarım Bakanlığınca tespit edilir. Ancak bu fiyatlar maliyetlerinin altında olamaz. İşletme mahsul ve mamulleri, personelin ailelerinin ihtiyacı oranında toptan satış fiyatları üzerinden satılır.

Madde 33 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Yetkiler :

Madde 34 – a) Muhammen veya keşif bedeli 1.000.000, – liraya kadar (1.000.000, – dahil) işlerin teklif isteme, kapalı zarf, açık artırma veya eksiltme usullerinden birisi ile ihaleye çıkarılmasına,

500.000, – liraya kadar (500.000, – dahil) olanların pazarlık usulü ile ihaleye çıkarılmasına veya emanet usulü ile icrasına,

Muhammen veya keşif bedeli 500.000, – liraya kadar olan işlerin ihale kararlarının tasdik ve reddine işletme Müdürleri,

b) 33. maddede yazılı işlerin teklif isteme, kapalı zarf ve açık artırma veya eksiltme usullerinden birisi ile ihaleye çıkarılmasına,

1.000.000, – liraya kadar (1.000.000, – dahil) olanların pazarlık usulleri ile ihaleye çıkarılmasına veya emanet usulü ile icrasına,

İşletme Müdürlerinin yetkileri dışında kalan ihalelere ait kararların tasdik veya reddine Genel Müdür,

c) Muhammen veya keşif bedeli 1.000.000, – liradan fazla olan işlerin 33. maddede sayılan usullerden herhangi biri ile icrasına Tarım ve Orman Bakanı yetkilidir.

Hem ihtisasa hem de döviz teminine ihtiyaç gösteren kredili taahhütler için her defasında Maliye Bakanlığının uygun mütalaası ile Bakanlar Kurulundan o işe mahsus anlaşma esasları hakkında bir karar alınır.

Madde 35-95

Madde 35 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 36 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 37 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 38 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 39 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 40 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 41 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 42 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 43 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 44 – ( Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 45 – ( Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 46 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 47 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 48 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 49 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 50 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 51 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 52 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 53 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 54 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 55 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 56 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 57 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 58 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 59 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 60 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 61 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 62 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 63 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 64 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 65 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 66 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 67 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 68 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 69 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 70 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 71 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 72 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 73 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 74 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 75 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 76 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 77 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 78 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 79 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 80 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 81 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 82 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 83 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 84 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 85 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 86 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 87 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 88 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 89 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 90 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 91 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 92 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 93 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 94 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Madde 95 – (Mülga madde: 15/06/1984 – 84/8213 s. Yön/71. md)

Avans ve Kredi Verilmesi :

Madde 96 – Aşağıda belirtilen hallerde henüz tahakkuk ve verile emrine bağlanmamış olan masraflar için amiri itanın göstereceği lüzum üzerine saymanlarca avans ve kredi şeklinde ödeme yapılabilir.

a) Tahakkuk ve verile emri işlemlerinin tamamlanmasına mütehammil olmayan müteferrik veya müstacel masraflar için keşif özetine müsteniden amiri ita tarafından tayin olunacak mutemetlere 10.000 liraya kadar avans verilebilir.

b) (a) fıkrasında yazılı haddin üstünde kalan masraflar için amiri itaların uygun görecekleri banka veya mal sandıkları nezdinde kredi açılabilir. Bankaca veya mal sandığınca mutemedin çekte göstereceği istihkak sahiplerine doğrudan doğruya ödeme yapılır.

c) Şartname ve sözleşme kayıtlarında belirtmek şartı ile müteahhitlere, Türkiye’de faaliyette bulunan bankaların vereceği teminat mektubu karşılığında yekunu ihale bedelinin %20 sini geçmemek üzere nakit ve malzeme olarak avans verilebilir.

d) 52. maddede yazılı daire ve müesseselerle yapılan artırma ve eksiltme işlerinde taahhüt bedelinin yine 1/3 ne kadar teminat aranmaksızın avans verilebilir. Bu nispetin üstünde avans verilmesi gerekirse Bakanlıktan izin alınır.

Müteahhitlere Verilen Avansların Devri ve Mahsubu :

Madde 97 – Hükmü gelecek yıllara sari sözleşmelere istinaden verilen avanslar, mahsuplar tespit olunan şartlara göre yapılmak üzere, hizmetin yapıldığı seneye kadar devredilebilir. Bu suretle devronulan avanslar, hizmetin ifa olunduğu sene bütçesinde “geçen yıl ve eski seneler mahsubatı” namı ile açılacak bir tertipten mahsup ve miktar tahsisat olarak bütçeye ilave olunur.

Akreditifle Tediye :

Madde 98 – Bir taahhüt mevzuu olarak dış memleketlerde yapılacak ödemeler, tespit olunacak şartlarına göre açılacak akreditifle yapılabilir.

Senesi içinde sarfedilmeyen veya mahsubu yapılamayan akreditifler ertesi seneye devredilebilir. Bu takdirde “eski yıllar mahsubatı” namı altında bir taraftan bütçe giderleri hesabına borç ve akreditif hesabına da alacak kaydı suretiyle mahsubu yapılır.

Hesap Usulleri :

Madde 99 – İşletmelerin hesap usulleri; Maliye Bakanlığınca hazırlanan (Döner Sermaye Muhasebesi Hesap Yönetmeliği) hükümlerine göre yürütülür.

Bu usulün değiştirilmesi ve zaruretlere göre başka bir sistemin tatbiki lazım geldiği takdirde, Maliye Bakanlığının muvafakatı alınır.

Madde 100 – 21/12/1967 tarih ve 969 sayılı kanunun 13. maddesi uyarınca hazırlanan bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Madde 101 – Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım Bakanı yürütür.

Geçici Madde – 549 ve 2654 sayılı kanunlarla 4486 sayılı kanunun 18. maddesi gereğince kurulmuş olan işletmelerin müessese borçları veya aracı ve geçici hesaplarında bekletilen ve müesseselerin mali imkansızlığı sebebiyle mal sandıklarına yatırılmamış olan sermaye artıkları ödenmemiş sermaye hesabına mahsup edilmek suretiyle tasfiye olunur.

AĞAÇLANDIRMA, EROZYON KONTROLÜ VE SİLVİKÜLTÜR İŞLERİNDE BİRİM FİYAT USULÜ İLE HİZMET ALIMLARINA DAİR YÖNETMELİK

9 Ocak 2011 PAZAR         Resmî Gazete     Sayı : 27810

YÖNETMELİK

Çevre ve Orman Bakanlığından:

AĞAÇLANDIRMA, EROZYON KONTROLÜ VE SİLVİKÜLTÜR İŞLERİNDE BİRİM FİYAT USULÜ İLE HİZMET ALIMLARINA DAİR YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç ve Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 −

(1) Bu Yönetmelik, birim fiyat usulü ile orman köylerini kalkındırma kooperatifleri, köy tüzel kişilikleri ve köylülerden alınacak ağaçlandırma, erozyon kontrolü ve silvikültür işlerine ait hizmet alımı esaslarını düzenler.

(2) 24/9/1989 tarihli ve 19231 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Orman Emvalinin İstihsaline Ait Yönetmelik hükümleri saklıdır.

Dayanak

MADDE 2 −

(1) Bu Yönetmelik, 31/8/1956 tarihli ve 6831 sayılı Orman Kanununun 40 ıncı ve ek 5 inci maddeleri, 1/5/2003 tarihli ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 2 nci ve 11 inci maddeleri ile 4/1/2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanununun 3 üncü maddesinin (a) bendine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 −

(1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Ağaçlandırma: Saha etüdünden başlayarak proje, tohum temini, fidan üretimi, arazi hazırlığı, ekim, dikim ve bakım faaliyetlerini,

b) Birim fiyat: Birim iş için ödemeye esas fiyatı, vahidi fiyatı,

c) Erozyon kontrolü: Toprak muhafaza amacıyla, saha etüdünden başlayarak proje, arazi ıslahı, toprak stabilizasyonu, arazi hazırlığı, tohum ve fidan temini, fidan dikimi, tohum ekimi ve bakım çalışmalarının projede belirlenen amaca ulaşıncaya kadarki faaliyetlerini,

ç) Fidanlık işleri: Orman bitki türlerinin üretildiği fidanlıklardaki fidan üretimine ait her türlü işleri,

d) Hizmet sunucuları: 6831 sayılı Kanunun 40 ıncı maddesi gereği orman köylerini kalkındırma kooperatifleri, köylüleri temsilen köy tüzel kişilikleri ve köylüleri,

e) İdare: Çevre ve Orman Bakanlığı ile bağlı kuruluşlarının merkez ve taşra teşkilatlarını,

f) İmar-ihya-rehabilitasyon: Ekonomiye katkı sağlanması ve biyolojik çeşitliliğin devamı amacıyla; mevcut kök sistemi itibarıyla yeterli yoğunluk ve dağılışta bulunan veya bulunmayan bozuk orman alanlarının koruma ile birlikte canlandırma kesimi, aşılama ve boşlukların uygun türlerle, ekim veya dikim yoluyla doldurularak verimli hâle dönüştürülmesini,

g) İşyeri: İşin yapılacağı yerin bulunduğu mevki ile amenajman planında veya projesinde belirtilen bölme ve/veya bölmeciği,

ğ) İşyerindeki köylüler: İşyerinin bulunduğu köy ve/veya kasaba nüfusuna kayıtlı veya  işyerinin bulunduğu köy/kasabada ikamet eden 16 yaşından büyük kişileri,

h) İşyeri civarı: İşyerini mülki hudutları içinde bulunduran köy ve/veya kasabaların mülki hudutlarına bitişik köy ve/veya kasabalarla, mülki hudutları dışında kalıp bu köy ve/veya kasabalar ile ekonomik ve sosyal bağları bulunan çevresindeki köy ve/veya kasabaları,

ı) İşyeri civarındaki orman işlerinde çalışan köylüler: İşyeri civarında yer alan 16 yaşından büyük; köy veya kasaba nüfusuna kayıtlı ve/veya ikamet eden kişileri,

i) İşyerine olan mesafe: Köy ve/veya kasabanın merkezi ile işyeri arasında ölçülen harita üzerindeki yatay mesafeyi,

j) Koruya dönüştürme (Tahvil): Ormanın çok yönlü fonksiyonlarının devamlılığını sağlayacak koru ormanları oluşturmak amacıyla, sürgün verme özelliği olan geniş yapraklı türlerde, sürgünden gelen ve baltalık olarak işletilen ormanların koru ormanına dönüştürme çalışmalarını,

k) Kültür bakımı: Suni gençleştirme metoduyla tesis edilen kültür çağındaki meşcerelerde, işlem amacına uygun nitelikte genç meşcereler yetiştirmek amacıyla dikim sonrasından itibaren yapılan ot alma, çapa, sürgün kontrolü, süceyrat temizliği, teras onarımı, tamamlama ve tel çit tamiri işlemlerini,

l) Orman köylerini kalkındırma kooperatifi: Orman içi ve orman kenarı köy ve kasabalarda 24/4/1969 tarihli ve 1163 sayılı Kooperatifler Kanununa göre kurulmuş, orman köy ve/veya kasabasının kalkındırılmasını hedefleyen tarımsal kalkındırma kooperatifini,

m) Silvikültür: Tabii ve suni gençleştirme, imar-ihya-rehabilitasyon, gençlik bakımı, kültür bakımı, sıklık bakımı, budama gibi faaliyetleri kapsayan ormancılık çalışmalarını, ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Birim Fiyat Tespiti

Birim fiyat ve maliyet bedeli tespiti

MADDE 4 – (1) Birim fiyatların tespiti için Ağaçlandırma ve Erozyon Kontrolü Genel Müdürlüğü tarafından birim fiyat cetveli hazırlanır. Cetvelde bulunmayan işler için birim fiyat ise, 4/3/2009 tarihli ve 27159 sayılı mükerrer Resmî Gazete’de yayımlanan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliğindeki esaslara göre KDV hariç olarak tespit edilir.

(2) Yukarıda belirtilen esaslara göre her iş çeşidi için birim fiyatlar hesaplanır ve iş çeşitlerine göre birim fiyat kararları düzenlenir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

İşin Verilmesinde Öncelik Tespiti, Aranacak Nitelikler ve İstenecek Belgeler,

İşin İlanı, İşin Dağıtımı

İşin verilmesinde öncelik tespiti

MADDE 5 −

(1) İşin verilmesinde önceliğin tespiti, işyerinin ve işyerinde çalışacakların hangi mülki hudut ve orman teşkilatı hudutları içerisinde kaldığına bakılmaksızın, iş yerine olan mesafeleri ve iş güçleri dikkate alınarak aşağıdaki sıraya göre yapılır:

a) İşyerindeki orman köylerini kalkındırma kooperatifleri ile işyerindeki köylüler ve köy tüzel kişilikleri.

b) İşyeri civarındaki orman köylerini kalkındırma kooperatifleri ve orman işlerinde çalışan köylüler.

(2) Birinci fıkrada belirtilenlerin iş güçlerinin yetmemesi veya işe ehil olmamaları veya ilan edilen birim fiyatın üstünde fiyat istemeleri veya işin dağıtımı veya yapılması ile ilgili konularda çözülmesi mümkün olmayan ihtilaflar çıkarmaları gibi hâllerde ise işyerine civar olmayan orman köylerini kalkındırma kooperatifleri veya köylülere yaptırılabileceği gibi 4734 sayılı Kanuna göre de yaptırılabilir.

(3) Birinci fıkranın (a) bendinde belirtilen önceliğe sahip olan kooperatiflerin birden fazla olması veya aynı köyde kooperatifle birlikte kooperatif ortağı olmayan köylülerin de bulunması hâlinde aynı şekilde kooperatif ve köylülerin her biri aynı önceliğe sahiptir.

Aranacak nitelikler ve istenecek belgeler

MADDE 6 –

(1) Aranacak nitelikler ve istenecek belgeler şunlardır:

a) Kooperatiflerde;

1) Orman köyleri ve kasabalarında kurulmuş olması,

2) Kooperatif yönetim kurulu tarafından kooperatifi temsile yetkili olduğunu gösteren imza beyannamesi veya imza sirküleri,

3) Kooperatifin ana sözleşmesinin çalışma konuları içersinde ormancılık faaliyetlerinin bulunması ve bu maddelerin kooperatifi temsile yetkili kişilerce onaylanmış sureti,

4) Kanuni süre içinde son genel kurulunu yapmış olduğuna dair belge,

5) İşi yapmak istediklerine dair yazılı müracaatı,

6) Çalışacak ortaklar listesi.

b) Köy tüzel kişiliklerinde;

1) Köy ihtiyar heyetince, işi yapmak ve işle ilgili iş ve işlemlerde muhtarın köy tüzel kişiliği adına yetkilendirildiğine dair mülki amir tarafından onaylanmış köy kararı,

2) 16 yaşından büyüklerden oluşan çalışacaklar listesi,

3) Çalışanların köyde ikamet ettiğine dair muhtarlıktan alınan belge veya köy nüfusuna kayıtlı olduğuna dair belge,

c) Köylülerde ise köylülerin köyde ikamet ettiğine dair muhtarlıktan alınan belge veya köy nüfusuna kayıtlı olduğuna dair belge.

İşin ilanı

MADDE 7 −

(1) Yapılacak iş, öncelik sırasına göre ilan edilir. Yapılacak ilanda; işin niteliği, miktarı, yapılma yeri, işe başlama ve bitirme tarihleri, yapılacak işin çeşidine göre tespit edilen birim fiyatlar, işi yapacak kişilerde aranan nitelikler ve istenecek belgeler, müracaat yeri, son müracaat tarihi bilgileri bulunur. İdarece mühürlenip tasdik edilmiş ilan metni, yedi takvim günü süreyle ilan edilmek üzere köy muhtarlıklarına ve/veya kooperatif başkanlıklarına gönderilir ve idare ilan panosunda ilan edilir. İdare ilan panosunda ilan edildiğine dair belge düzenlenir.

İşin dağıtımı

MADDE 8 −

(1) İlanda belirtilen son müracaat tarihine kadar işi yapmak isteyen kooperatifler, köy tüzel kişiliği ve köylüler iş güçlerini de belirtir şekilde İdareye başvururlar.

(2) Başvuruda bulunanların iş gücü toplamının, toplam iş gücü miktarını karşılayabilecek miktarda olması hâlinde iş, başvuruda bulunanlara iş gücü oranında dağıtılır.

(3) Başvuruda bulunanların iş gücü toplamının, toplam iş gücü miktarından fazla olması hâlinde; başvuruda bulunanların iş gücü ve iş yerine olan mesafeleri değerlendirilerek, iş güçleri oranında işin dağıtımı yapılır.

(4) İşin dağıtımı yapıldıktan sonra dağıtılmamış iş kalması ve/veya işin dağıtımında ihtilaf çıkması hâlinde; gerekirse önceden duyurulmayan, 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen gerçek ve/veya tüzel kişilere de aynı usullerle ilan edilerek veya 4734 sayılı Kanuna göre yaptırılabilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Şartname ve Sözleşme ile İlgili Esaslar

Sözleşme ve şartname düzenlenmesi

MADDE 9 –

(1) İşin yapımı ile ilgili olarak aşağıda belirtilen bilgileri içeren sözleşme ve şartname düzenlenir. İdare ile hizmet sunucusu arasında düzenlenecek olan sözleşme 22/4/1926 tarihli ve 818 sayılı Borçlar Kanununun 355 inci maddesine göre istisna akdi niteliğinde olup birim fiyat sözleşmesidir.

Şartname ve sözleşmede yer alması gereken hususlar

MADDE 10 −

(1) Şartname ve sözleşmede, işin yapımı ile alakalı bilgileri içeren aşağıdaki hususlar yer alır:

a) Taraflar ve taraflara ilişkin bilgiler,

b) Tanımlar ve kısaltmalar,

c) İşin adı, sözleşmenin türü ve bedeli,

ç) Sözleşme bedeline dâhil olan giderler (Vergi, resim ve harçlar ile sözleşmeyle ilgili diğer giderlerin kime ait olduğu),

d) Sözleşmenin ekleri,

e) Sözleşmenin süresi,

f) İşin yapılma yeri, işyeri teslim ve işe başlama tarihi,

g) Teminata ilişkin hükümler, verilecekse avans ve fiyat farkı verilmesi şartları ve miktarı,

ğ) Ödeme yeri ve şartları,

h) Cezalar ve kesintiler,

ı) Süre uzatımı verilebilecek hâller ve şartlar,

i) Kontrol teşkilatı, görev ve yetkileri,

j) Çalışanların hakları ve çalışma şartları,

k) İşin yürütülmesine ilişkin kayıt ve tutanaklar,

l) Teslim ve tesellüme ilişkin şartlar,

m) İşin ve işyerlerinin korunması,

n) Çalışanlarla ilgili sorumluluklar,

o) Sözleşmede değişiklik yapılması,

ö) Sözleşmenin feshi,

p) Sözleşme kapsamında yaptırılabilecek ek işler, iş eksilişi ve işin tasfiyesi,

r) Cezai sorumluluk,

s) Anlaşmazlıkların çözümüne ve sözleşmenin yürürlüğe girmesine ilişkin hükümler,

ş) Diğer hususlar.

Şartname ve sözleşmenin imzalanması

MADDE 11 −

(1) Sözleşme taraflarca imzalanır. İşin, köyde birden çok kişi tarafından yüklenilmesi hâlinde ise, işi yapacakların her birisinin T.C. Kimlik Numarası ile adı soyadı, baba adı, doğum tarihinin yer aldığı ve imzalayacakları tek bir sözleşme düzenlenir.

Mücbir sebep olarak kabul edilebilecek hâller

MADDE 12 −

(1) Mücbir sebep olarak kabul edilebilecek hâller aşağıda belirtilmiştir.

a) Doğal afetler,

b) Genel salgın hastalıklar,

c) Kısmi veya genel seferberlik ilanı,

ç) Bu işlerin gerçekleştirilmesini teknik yönden imkansız kılan ve toprağın tav hâlini bozan aşırı don ve kuraklık ile çalışmayı engelleyecek şiddet ve miktarda yağmur ve kar yağışı gibi hâller,

d) İdare tarafından belirlenecek benzeri diğer hâller.

(2) Süre uzatımı verilmesi, sözleşmenin feshi gibi durumlarda dâhil olmak üzere, İdare tarafından yukarıda belirtilen hâllerin mücbir sebep olarak kabul edilebilmesi için; hizmet sunucudan kaynaklanan bir kusurdan ileri gelmemiş olması, taahhüdün yerine getirilmesine engel nitelikte olması, hizmet sunucunun bu engeli ortadan kaldırmaya gücünün yetmemiş bulunması, mücbir sebebin meydana geldiği tarihi izleyen yirmi gün içinde hizmet sunucunun İdareye yazılı olarak bildirimde bulunması ve yetkili merciler tarafından belgelendirilmesi zorunludur.

Hizmet sunucularının yükümlülükleri

MADDE 13 −

(1) Yapılacak işte hizmet sunucusu kooperatifler, köy tüzel kişilikleri ve köylüler, aldığı işin işverenidir. İşten doğan 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu, 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu ile her türlü iş kazası ve vergi mevzuatından doğacak yükümlülüklerden hizmet sunucuları sorumludur.

Yasak fiil ve davranışlar

MADDE 14 −

(1) Sözleşmenin uygulanması sırasında aşağıda belirtilen fiil veya davranışlarda bulunmak yasaktır:

a) Hile, vaat, tehdit, nüfuz kullanma, çıkar sağlama, anlaşma, irtikâp, rüşvet suretiyle veya başka yollarla sözleşmeye ilişkin işlemlere fesat karıştırmak veya buna teşebbüs etmek.

b) Sahte belge düzenlemek, kullanmak veya bunlara teşebbüs etmek.

c) Sözleşme konusu işin yapılması veya teslimi sırasında hileli malzeme, araç veya usuller kullanmak, fen ve sanat kurallarına aykırı, eksik, hatalı veya kusurlu imalat yapmak.

ç) Taahhüdünü yerine getirirken İdareye zarar vermek.

d) Bilgi ve deneyimini İdarenin zararına kullanmak.

e) Mücbir sebepler dışında, sözleşme ve ekleri hükümlerine uygun olarak taahhüdünü yerine getirmemek.

İş artışı

MADDE 15 −

(1) Öngörülemeyen durumlar sebebiyle iş artışının zorunlu olması hâlinde, İdare hizmet sunucu ile anlaşmak suretiyle aynı sözleşme hükümlerine göre işi yaptırabilir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Düzenleyici işlemler

MADDE 16 −

(1) Çevre ve Orman Bakanlığı, bu Yönetmeliğin uygulanması ile ilgili olarak alt düzenleyici işlemler yapmaya yetkilidir.

Yürürlük

MADDE 17 −

(1) Maliye Bakanlığı ve Sayıştayın görüşü alınarak hazırlanan bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 18 −

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.

KAMU KURUM VE KURULUŞLARININ HAZİNE GARANTİSİ OLMAKSIZIN HİBE HARİÇ DIŞ İMKÂN SAĞLAMASINA İZİN VERİLMESİNE VE SAĞLANAN DIŞ İMKÂNIN İZLENMESİNE İLİŞKİN YÖNETMELİK

9 Şubat 2009 PAZARTESİ  Resmî Gazete     Sayı : 27136

YÖNETMELİK

Başbakanlık (Hazine Müsteşarlığı)’tan:

KAMU KURUM VE KURULUŞLARININ HAZİNE GARANTİSİ OLMAKSIZIN HİBE HARİÇ DIŞ İMKÂN SAĞLAMASINA İZİN VERİLMESİNE VE SAĞLANAN DIŞ İMKÂNIN İZLENMESİNE İLİŞKİN YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 –

(1) Bu Yönetmeliğin amacı; 2 nci maddede belirtilen kurum ve kuruluşların Hazine garantisi olmaksızın hibe hariç dış imkân sağlamaları ile söz konusu kuruluşların dış borçlanmaları için birbirleri lehine garanti vermeleri için Müsteşarlıktan izin alınması ve bu şekilde sağlanan dış imkânın izlenmesine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmelik, genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri dışındaki idareler ile kamu iktisadi teşebbüslerini, özel hukuk hükümlerine tabi olmakla beraber sermayelerinin yüzde ellisinden fazlası kamuya ait olan kuruluşları, fonları, kamu yatırım ve kalkınma bankalarını, büyükşehir belediyelerini, belediyeleri ve bunlara bağlı kuruluşlar ile sair yerel yönetim kuruluşlarını kapsar.

Dayanak

MADDE 3 –

(1) Bu Yönetmelik; 28/3/2002 tarihli ve 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanunun 8 inci ve 16 ncı maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 –

(1) Bu Yönetmelikte geçen:

a) Bakan: Hazine Müsteşarlığının bağlı bulunduğu Bakanı,

b) Dış finansman kaynağı: Dış finansman sağlayan yabancı ülkeler, ülkelerce oluşturulan birlikler, resmi finansman fonları, uluslararası ve bölgesel kuruluşlar ile uluslararası sermaye ve finansman piyasalarında faaliyet gösteren yatırım bankaları da dahil olmak üzere bankalar, satıcı veya alıcı kredisi sağlayan kuruluşlar ile firmalar veya münferiden bunların her birini,

c) Dış imkân: Bu Yönetmelik kapsamında yer alan kuruluşların kendi adına uluslararası sermaye piyasalarında tahvil ihracı da dahil olmak üzere herhangi bir dış finansman kaynağından Hazine garantileri olmaksızın sağlayacakları hibe hariç finansman imkânını,

ç) Kanun: 28/3/2002 tarihli ve 4749 sayılı Kamu Finansmanı ve Borç Yönetiminin Düzenlenmesi Hakkında Kanunu,

d) Kurum ve kuruluş: 2 nci madde kapsamında yer alan kurum ve kuruluşları,

e) Müsteşarlık: Hazine Müsteşarlığını ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Uygulanacak Usul ve Esaslar

İzin verilirken uygulanacak usul ve esaslar

MADDE 5 –

(1) Kurum ve kuruluşların yapım, mal ve hizmet satın alım projeleri ile işletme sermayesi ihtiyaçlarının finansmanı amacıyla herhangi bir dış finansman kaynağından dış imkân sağlaması ve söz konusu kurum ve kuruluşların diğer kuruluşların dış borçlanmaları için garanti vermesi Müsteşarlığın iznine tabidir. Müsteşarlıkça izin verilmesi Hazine garantisi sağlandığı anlamına gelmez.

(2) Kamu yatırım ve kalkınma bankaları tarafından sağlanacak bir yıl ve daha kısa vadeli dış imkân için izin alınmaz.

(3) Kurum ve kuruluş tarafından söz konusu izin için Müsteşarlık Dış Ekonomik İlişkiler Genel Müdürlüğüne müracaat edilir. İzin talebinde, temin edilecek dış imkân tutarının, mali şartlarının, kullanım alanının ve dış imkân proje finansmanı için sağlanıyorsa proje adının belirtilmesi zorunludur.

(4) Müsteşarlık aşağıdaki kriterlere göre, ilgili olduğu ölçüde, kurum ve kuruluşun dış imkân sağlama veya diğer bir kuruluşun dış borçlanmaları lehine garanti verme talebini değerlendirir:

a) Yıllık Yatırım Programında yer alan yatırım projelerine ilişkin Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığının yatırımın Yıllık Yatırım Programındaki yeri ve dış imkân ile gerçekleştirilmesine ilişkin görüşü,

b) Kurum ve kuruluşun, başvuruda bulunduğu tarih itibarıyla Müsteşarlığa, vadesi gelmiş yükümlülüklerinden ödenmemiş borcunun bulunmaması,

c) Büyükşehir belediyeleri, belediyeler, bağlı kuruluşları ve bunların sermayesinin yüzde ellisinden fazlasına sahip oldukları şirketler için iznin verildiği tarih itibarıyla 5393 sayılı Belediye Kanununda öngörülen borçlanma limitinin aşılmamış olması ve iznin belediyenin yatırım programında yer alan projelerin finansmanı için talep edilmiş olması,

ç) Kamu iktisadi teşebbüsleri ve bağlı kuruluşları için ilgili mevzuat çerçevesinde Müsteşarlık Kamu İktisadi Teşebbüsleri Genel Müdürlüğünün; özelleştirme kapsamındaki kuruluşlar için ilaveten Özelleştirme İdaresi Başkanlığının görüşü.

(5) Dış imkân sağlanması için verilen izin tutarı, altıncı fıkrada öngörülen haller saklı kalmak şartıyla, Yıllık Yatırım Programında proje için öngörülen dış kredi tutarını geçemez. Bu tutarın hesaplanmasında iznin verildiği yıl için Devlet Planlama Teşkilatı Müsteşarlığı tarafından öngörülen ortalama döviz kuru esas alınır.

(6) Müsteşarlıkça verilen izne istinaden imzalanan dış imkân anlaşmalarının toplam tutarı, izin tutarını aşamaz. Ancak, sigorta primlerinin krediye eklenmesi, ihale bedelinin muhammen bedelden yüksek olması ile iznin verildiği yıl ortalama döviz kuru ile dış imkân anlaşmalarının imzalandığı tarihteki Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru arasındaki fark nedeniyle kredi tutarı Müsteşarlıktan yeniden izin alınmasına gerek kalmadan izin tutarının %10’una kadar artırılabilir. Kurum ve kuruluş, bu artışın gerekçelerini Müsteşarlık Dış Ekonomik İlişkiler Genel Müdürlüğü ile Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne bildirmekle yükümlüdür.

(7) İzinler bir yıllık süre için verilir. İznin verildiği tarihten itibaren bir yıl içerisinde dış imkâna ilişkin anlaşma veya anlaşmaların imzalanamaması durumunda ilgili kurum ve kuruluş Müsteşarlığa başvuruda bulunarak süre uzatımı talebinde bulunabilir.

Hazine garantisiz dış imkânın kaydı ve izlenmesi

MADDE 6 –

(1) Kurum ve kuruluşlar tarafından dış imkân sağlanmasına ilişkin anlaşmaların imzalanmasından sonra anlaşmanın bir örneği Müsteşarlığın Dış Ekonomik İlişkiler Genel Müdürlüğüne gönderilir. Ayrıca, ilgili mevzuat hükümleri çerçevesinde, kurum ve kuruluşlar tarafından Müsteşarlık Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne başvurularak her bir dış imkân anlaşması için Dış Finansman Bilgi Sistemine kayıt yaptırılır.

(2) 5 inci maddenin altıncı fıkrasında öngörülen haller saklı kalmak üzere, Müsteşarlığın izni alınmadan sağlanan dış imkâna ilişkin anlaşmalar ile miktarı izin tutarını aşan anlaşmalar Dış Finansman Bilgi Sistemine kaydedilmez ve bunlara ait anapara faiz ve diğer ödemelerin transferi yapılmaz.

(3) Kurum ve kuruluşlar, dış imkâna ilişkin anlaşmaların mali şartlarında değişiklik yapılması veya bakiye tutarın iptal edilmesi hallerinde söz konusu değişikliklere ilişkin bilgileri işlem tarihinden itibaren 10 gün içinde Müsteşarlığın Dış Ekonomik İlişkiler Genel Müdürlüğü ile Kamu Finansmanı Genel Müdürlüğüne iletmekle yükümlüdürler.

Sorumluluk

MADDE 7 –

(1) Müsteşarlık tarafından verilen izne istinaden sağlanan dış imkân ile finanse edilecek proje kapsamındaki iş ve işlemler ile bahse konu dış imkânın kullanımı, bütçeleştirilmesi ve muhasebeleştirilmesinden ilgili kurum ve kuruluş sorumludur.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Yürürlükten kaldırılan yönetmelik

MADDE 8 –

(1) 12/4/2002 tarih ve 24724 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Hazine Garantisi Olmaksızın Temin Edilen Kredilere İzin Verilmesi ve İzlenmesi Esas ve Usullerine İlişkin Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

Henüz anlaşması imzalanmamış izinler

GEÇİCİ MADDE 1 –

(1) 12/4/2002 tarih ve 24724 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Kamu Kurum ve Kuruluşlarınca Hazine Garantisi Olmaksızın Temin Edilen Kredilere İzin Verilmesi ve İzlenmesi Esas ve Usullerine İlişkin Yönetmeliğin yürürlükte olduğu dönemde verilen ancak henüz anlaşması imzalanmamış izinler verildiği tarihte yürürlükte olan Yönetmelik hükümlerine tabi olacaktır. Bahse konu Yönetmelikte hüküm bulunmayan hallerde bu Yönetmelik hükümleri uygulanır.

Kaydı yapılmamış anlaşmalar

GEÇİCİ MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca kaydı yapılmamış olan dış finansman anlaşmalarının Dış Finansman Bilgi Sistemine kaydını teminen borçlu kurum ve kuruluşlara bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden itibaren 3 ay başvuru süresi tanınmıştır.

Yürürlük

MADDE 9 – (1)

Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 10 –

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yürütür.