16 Temmuz 2007 PAZARTESİ                    Resmî Gazete                 Sayı : 26584

YÖNETMELİK

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından:

TARIM VE KÖYİŞLERİ BAKANLIĞI DİSİPLİN AMİRLERİ YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 – 26/4/2000 tarihli ve 24031 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Disiplin Amirleri Yönetmeliğinin Disiplin Amirleri ve Üst Disiplin Amirleri Listesindeki, (A) MERKEZ TEŞKİLATI bölümünün 3 üncü grubunda yer alan “A.P.K. KURULU BAŞKANLIĞI” başlığı “STRATEJİ GELİŞTİRME BAŞKANLIĞI” olarak, aynı grupta yer alan bütün “Kurul Başkanı” ifadeleri “Strateji Geliştirme Başkanı” olarak değiştirilmiştir.

MADDE 2 – Aynı Yönetmeliğin Disiplin Amirleri ve Üst Disiplin Amirleri Listesindeki, (A) MERKEZ TEŞKİLATI bölümünün 9 uncu grubundaki SAVUNMA SEKRETERLİĞİ başlığı altında (b) sırasında yer alan Savunma Uzmanının ÜST DİSİPLİN AMİRİ olarak belirtilen “Müsteşar” ifadesi “Müsteşar Yardımcısı” olarak değiştirilmiştir.

MADDE 3 – Aynı Yönetmeliğin Disiplin Amirleri ve Üst Disiplin Amirleri Listesinin, (B) TAŞRA TEŞKİLATI bölümünün 3 üncü grubundaki BAKANLIĞA DOĞRUDAN BAĞLI KURULUŞ MÜDÜRLÜKLERİ başlığı altında (a) sırasında DİSİPLİN AMİRİ olarak belirtilen “İlgili Genel Müdür” ifadesi “İlgili Genel Müdür Yardımcısı” olarak, ÜST DİSİPLİN AMİRİ olarak belirtilen “İlgili Müsteşar Yardımcısı” ifadesi ise “İlgili Genel Müdür” olarak değiştirilmiştir.

MADDE 4 – Aynı Yönetmeliğin Disiplin Amirleri ve Üst Disiplin Amirleri Listesinin, (B) TAŞRA TEŞKİLATI bölümünün BAKANLIĞA DOĞRUDAN BAĞLI KURULUŞ MÜDÜRLÜKLERİ başlığı altındaki (g), (h), (ı) sıralarının son sütununda yer alan “Bakan”, “Müsteşar” ve “İlgili Müsteşar Yardımcısı” ifadeleri yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 5 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 6 – Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

16 Temmuz 2010 CUMA   Resmî Gazete     Sayı : 27643

YÖNETMELİK

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından:

ULUSAL HUBUBAT KONSEYİ KURULUŞ VE ÇALIŞMA ESASLARI HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 –

(1) Bu Yönetmeliğin amacı; 5488 sayılı Tarım Kanununda belirlenen ulusal tarım politikaları çerçevesinde çalışmalar yapmak üzere; hububat üreticileri ile hububat bitkilerinden elde edilen asıl ve yan ürünlerin ticaretini yapan tüccarlar, sanayiciler ve/veya bunların oluşturdukları birlikler, dernekler, kooperatifler ile hububatla ilgili araştırma ve eğitim kurumları, meslek odaları ve sivil toplum kuruluşlarının bir araya gelerek tüzel kişiliğe haiz bir Ulusal Hububat Konseyi kurmalarını sağlamak ve konseyin kuruluş, işleyiş, yönetim, görev, yetki, denetim ve gelirleri kapsamında yer alan çalışma usul ve esasları düzenlemektir.

Dayanak

MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmelik, 18/4/2006 tarihli ve 5488 sayılı Tarım Kanununun 11 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 –

(1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Araştırma ve Danışma Kurulu: Bakanlık, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, Hazine Müsteşarlığı, Dış Ticaret Müsteşarlığı ile araştırma ve meslek kuruluşları üyelerinden oluşan kurulu,

b) Bakanlık: Tarım ve Köyişleri Bakanlığını,

c) Denetleme Kurulu: Araştırma ve meslek kuruluşları, tarım, ticaret ve sanayi gruplarının üyeleri arasından seçilen üyeler ile Bakanlığın atayacağı üyeden oluşan kurulu,

ç) Genel Kurul: Konsey üyesi kuruluş temsilcilerinin katılımıyla oluşturulan kurulu,

d) Kanun: 5488 sayılı Tarım Kanununu,

e) Konsey: “Ulusal Hububat Konseyi”ni (UHK),

f) Kurucular Kurulu: Konsey kurulması için müracaat eden ve konseyin kuruluşunu oluşturan kişileri,

g) Kuruluş dilekçesi: Konseyin kurulması talebini içeren dilekçeyi,

ğ) Sanayici: Hububat bitkilerinden elde edilen her türlü asıl ve yan ürünleri işleyerek yarı mamul ve mamul ürünlere veya enerjiye dönüştüren ve bunları pazarlayan, Sanayi Odaları ile Ticaret Odalarına kayıtlı gerçek ve tüzel kişiler ile bunların üye olduğu birlik, dernek, kuruluş temsilcilerini,

h) Tarımsal Destekleme ve Yönlendirme Kurulu: Kanununun 16 ncı maddesi ile kurulan kurulu,

ı) Tüccar: Hububat bitkisinden elde edilen her türlü asıl ve yan ürünlerin alım-satımı, ihracat-ithalatını yapan ve Ticaret Odası veya Ticaret Borsalarına kayıtlı gerçek ve tüzel kişiler ile bunların üye olduğu birlik, dernek kuruluş temsilcilerini,

i) Üretici: Hububat ürünü yetiştiren, Ziraat Odalarına ve Çiftçi Kayıt Sistemine kayıtlı çiftçiler ile üye ve ortak olduğu kooperatif, birlik ve dernek temsilcilerini, hububat tohumu üretimi yapan özel kuruluşları,

j) Ürün: Buğday, arpa, yulaf, çavdar, mısır, çeltik ve bunlar gibi hububat ile bunların yan ürünleri,

k) Yönetim Kurulu: Genel Kurul tarafından, 6 ncı maddede belirtilen grup üyeleri arasından seçilen üyelerden oluşan kurulu ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Konseyin Kuruluşu, Görevleri ve Üyelik

Konseyin kuruluşu ve kurucular kurulu

MADDE 4 –

(1) Konsey, Yönetmelikte belirtilen tarım alt grubu, ticaret alt grubu, sanayici alt grubu ve üretici tüccar ve sanayici alt gruplarından en az iki üye olmak üzere, toplam sekiz üye tarafından düzenlenen kuruluş dilekçesinin Bakanlıkça onaylanmasıyla kurulur ve tüzel kişilik kazanır.

(2) Konseyin adı Ulusal Hububat Konseyi olup, merkezi Ankara’dadır.

(3) Kuruluş müracaatının eksiksiz ve tam olarak Bakanlık kayıtlarına girmesi ilk müracaat olarak kabul edilir. Kuruluş dilekçesinde, müracaat edenlerin T.C. kimlik numaralarının belirtilmesi ile temsil ettikleri kurumdan alınmış yetki belgesinin eklenmesi gerekir.

(4) Kuruluş dilekçesinde adı geçen üyeler, kurucular kurulunu oluşturur. Kurucu üyeler ilk olağan Genel Kurul toplantısına kadar aidat ödemezler.

Kurucular kurulunun görevleri, yetkileri ve görev süresi

MADDE 5 –

(1) Kurucular Kurulu;

a) Konseye üye kaydeder,

b) Kuruluşu takip eden altı ay içerisinde olağan genel kurul toplantısını gerçekleştirir,

c) Yönetmelikte belirtilen her türlü iş ve işlemleri yapar,

ç) Genel Kurul toplantısına kadar konseyi temsil eder.

(2) Kurucular Kurulu, Yönetim Kurulunun yetkilerine haiz olup, görev süresi ilk olağan genel kurul toplantısına kadar devam eder.

Konseyin alt grupları

MADDE 6 –

(1) Konsey üyesi kuruluşlar, çalışma alanları itibariyle aşağıdaki gruplardan oluşur:

a) Tarım alt grubu üyeleri: Hububat üretilen bölgelerdeki ziraat odaları ile çiftçi dernekleri; hububat tarım satış kooperatifleri ve birlikleri; Türkiye Ziraat Odaları Birliği; faaliyet konusu hububat olan tarımsal amaçlı kooperatifler ve birlikleri; faaliyet konusu hububat olan tarım kredi kooperatifleri; hububat tohumu üretimi yapan özel kuruluşlar; hububatla ilgili diğer üretici kuruluşlar ve tarımsal üretici birlikleri.

b) Ticaret alt grubu üyeleri: Hububat asıl ve yan ürünlerinin ticaretinin olduğu bölgelerdeki ticaret odaları, ticaret borsaları; faaliyet konusu hububat olan lisanslı depo işletmeleri; hububat, un ve mamulleri ihracatçı birlikleri.

c) Sanayi alt grubu üyeleri: Hububat asıl ve yan ürünleri sanayisinin olduğu bölgelerdeki sanayi odaları, hububat ve unlu mamuller, hububat yan ürünleri, un değirmenleri, unlu mamul işleyen imalathaneler, Türkiye Odalar ve Borsalar Birliği.

ç) Araştırma ve meslek kuruluşları alt grubu üyeleri: Bakanlık, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, Devlet Planlama Teşkilatı (DPT), Hazine Müsteşarlığı, Dış Ticaret Müsteşarlığı, Türkiye İstatistik Kurumu (TÜİK), Türk Standartları Enstitüsü (TSE), Küçük ve Orta Ölçekli Sanayi Geliştirme ve Destekleme İdaresi Başkanlığı (KOSGEB), hububat asıl ve yan ürünleri ile hububat ve unlu mamuller konularında araştırma ve öğretim yapan kuruluşlar, üniversite, enstitü ve araştırma merkezleri ile benzeri özel sektör kuruluşları, doğrudan hububatla ilgili diğer dernek, sivil toplum örgütleri ve ilgili mühendis odaları.

d) Üretici, tüccar ve sanayici grubu üyeleri.

Konseyin faaliyetleri

MADDE 7 –

(1) Konsey aşağıda belirtilen faaliyetleri gerçekleştirir:

a) Ürünle ilgili almış olduğu kararları, yılda en az bir kez ve istenildiğinde Tarımsal Destekleme ve Yönlendirme Kuruluna, rapor halinde sunar.

b) Piyasa koşulları ve uluslararası gelişmeler ışığında planlar oluşturur, uygular veya uygulanmasına yardımcı olur.

c) Sektörle ilgili verileri toplar, hububat konusunda ortaya çıkan gelişmeler çerçevesinde ortak bir strateji belirler.

ç) Hububat ve ilgili sektörlere ilişkin olarak ulusal ve uluslararası düzeyde araştırma, inceleme yapar/yaptırır ve bunları Konsey üyeleri ile ilgili kişi ve kurumlara aktarır.

d) Hazırlanacak düzenli raporlarla hububat ve ilgili sektörlere yönelik kararlar alan ilgili birimlerin bilgilendirilmesi ve kamuoyu oluşturulmasını sağlar.

e) Hububat üretimi, tüketimi ve ticaretinin geliştirilmesine yönelik faaliyetlerde bulunur.

f) Diğer ülkelerde benzeri faaliyetler gösteren kuruluşlarla işbirliği yapar.

g) Konseyin faaliyetleri ve uygulamalarına uygun olarak gerektiğinde iç ve dış temsilcilikler açar.

ğ) Hububat ile ilgili sektörlere ilişkin konjonktüre göre acil fonksiyonel tedbirleri alır ve sonuçlarını izler.

h) Amaç ve faaliyet konuları ile ilgili olarak; toplantı, sempozyum, panel, seminer, konferans, kongre ve çalıştaylar düzenler, hububat asıl ve yan ürünlerinin tanıtımını yapar ve tüm bu faaliyetlere katılımı sağlamak için çalışına grupları oluşturur.

ı) Sektörde yüksek kalitede üretimin gerçekleştirilmesi, standardizasyon ve sertifikasyonun sağlanması, piyasanın izlenmesi ve kalite kontrol sistemlerinin geliştirilmesi için gerekli politikaların belirlenmesi ve uygulanmasına katkıda bulunur.

i) Sektörün yapısal sorunlarının çözülmesi, ihtiyaçlarının karşılanması ve uluslararası rekabet gücünün arttırılması için üretim planlaması ve üretimin çeşitlendirilmesi dahil gerekli önlemlerin alınması ve bunların uygulanmasını sağlamak için çalışmalar yapar.

j) Sektördeki üretim ve sanayi faaliyetleri çerçevesinde çevrenin, kamu sağlığının, üretici ve tüketici haklarının korunması, kırsal kalkınmanın temin edilmesi için gerekli önlemlerin tespit edilmesi ve bunların uygulanmasını sağlamak için çalışmalar yapar.

k) Ürünün tanıtılması ve tüketiminin teşvik edilmesi için kampanyalar düzenler ve fuarlara katılım dâhil gerekli çalışmaları yapar.

1) Sektörde sınai mülkiyet haklarının korunmasına yardımcı olur ve markalaşmayı teşvik eder.

m) Avrupa Birliğine uyum ve Topluluk müktesebatının uygulanması için gerekli faaliyetlerin gerçekleştirilmesine katkıda bulunur.

n) Hububat, hububat mamul ve yan ürünler ticaretinin ulusal ve uluslararası kurallarının belirlenmesine ve uygulanmasına katkıda bulunur.

o) Konsey üyeleri arasında sektör ile ilgili çıkabilecek anlaşmazlıkları gidermek üzere hakemlik ve bilirkişilik yapılmasına ilişkin usul ve esasları belirler, sektörel uzlaşma ve dayanışmayı sağlar.

ö) Sektörle ilgili eğitim, yayım, danışmanlık hizmetlerini yürütür.

p) Sektörle ilgili kamuya yararlı diğer faaliyetleri yapar.

r) Hububat üreticilerinin ve tüketicilerinin organik yetiştiricilik ve iyi tarım uygulamaları konularında bilgilendirilmesi; üretiminin ve tüketiminin teşvik edilmesi çalışmalarını yapar.

s) Hububat üretiminin arz talep dengesini sağlayıcı çalışmalar yapılmasını, yurt içinde ve yurt dışında rekabet etmesini sağlamak için ürün kalitesinin iyileştirilmesini, pazara standartlara uygun ürün sevk edilmesini, hububat ve mamul maddelerinin ulusal ve uluslararası ölçekte pazarlama gücünün arttırılmasını, hububat sanayinin sürekliliğini, kârlılığını, ticaretini, tüketimini ve standardizasyonunun geliştirilmesini sağlayacak tedbirlerin alınmasını ve ulusal politikaların belirlenmesinde sektörün bütün kesimlerinin uzlaşmasını sağlayacak çalışmalarda bulunur.

ş) Sektörle ilgili diğer faaliyetlerde bulunur.

Konseye üyelik şartları, üyeliğe kabul

MADDE 8 –

(1) Kuruluşu takiben, üyelik şartlarına haiz 6 ncı maddede belirtilen alt gruplarda yer alan kurum ve kuruluşlar ile gerçek ve tüzel kişiler konseye üye olabilir.

Üyeliğin askıya alınması ve üyeliğin sona ermesi

MADDE 9 –

(1) Konseyin amaçlarına uygun davranmayan üyeler ile Yönetim Kurulunca, arka arkaya yapılan iki yazılı ihtara rağmen üyelik yükümlülüklerini yerine getirmeyen üyelerin üyelikleri Araştırma ve Danışma Kurulunun bu yöndeki raporu üzerine Yönetim Kurulunca en az bir, en çok üç ay arasında askıya alınır. Tebliğden itibaren yedi gün içerisinde karara karşı Yönetim Kuruluna itirazda bulunulabilinir. Yönetim Kurulu, itirazı takip eden yedi gün içerisinde karar verir. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir. Askı süresince, hakkında askı kararı alınan Konsey üyeleri Konseyin hiçbir faaliyetinden faydalanamaz ve oy kullanamazlar.

(2) Konsey üyesi kuruluşların;

a) Kendi istekleri ile ayrılması,

b) Ürünle ilgili alandaki faaliyetin terk edilmesi veya sona ermesi,

c) İlgili mevzuatlar çerçevesinde kurumsal etkinliklerinin kalmaması,

ç) Yönetmelikte belirlenen yükümlülüklerin, üyeliğin askıya alınma süresi içerisinde yerine getirilmemesi,

d) Konseyin belirlediği kurallara aykırı davranılması,

e) Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile; kasten işlenen bir suçtan dolayı bir yıl veya daha fazla süreyle hapis cezasına ya da affa uğramış olsa bile Devletin güvenliğine karşı suçlar, Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, milli savunmaya karşı suçlar, Devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk, zimmet, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama veya kaçakçılık suçlarından mahkum olunması, hallerinde üyelikleri sona erer.

(3) Konseye üye alt gruplarda belirtilen üyelikleri temsilen görev alan gerçek kişiler hakkında da Yönetim Kurulu üyeliğinin düşürülmesi ile ilgili hükümler uygulanır.

(4) Konsey üyeliğinin sona ermesi kararı, Araştırma ve Danışma Kurulunun bu yöndeki raporu üzerine Yönetim Kurulu tarafından verilir. Üye tebliğden itibaren yedi gün içerisinde karara karşı Yönetim Kuruluna itirazda bulunabilir. Yönetim Kurulunun ilk toplantısında konu görüşülerek kesin olarak karara bağlanır. İtiraz üzerine verilen kararlar kesindir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Konseyin Organları

Konseyin organları

MADDE 10 –

(1) Konsey aşağıda yazılı organlardan oluşur:

a) Genel Kurul,

b) Yönetim Kurulu,

c) Denetleme Kurulu,

ç) Araştırma ve Danışma Kurulu.

Genel Kurulun oluşumu ve toplantıları

MADDE 11 –

(1) Konsey Genel Kurulu, bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinde belirtilmiş olan Konseyin alt gruplarındaki, grup üyelerinin kendi aralarından seçecekleri en yaşlı üyenin başkanlığında ön seçim ile belirleyeceği üçer temsilcinin katılımı ile teşekkül eder.

(2) Konsey Genel Kurulu, olağan toplantılarını Yönetim Kurulunun çağrısı üzerine yılda bir defa yapmak zorundadır. Konsey Genel Kurulu, Yönetim Kurulunun veya Denetleme Kurulunun ya da üyelerin beşte birinin yazılı istemi üzerine de olağanüstü toplantıya çağrılabilir. Bakanlık, kamu yararı ve düzenini gözetme sorumluluğundan hareketle gerekli gördüğü hallerde Genel Kurulu her zaman olağanüstü toplantıya çağırabilir. Genel Kurul üye tam sayısının salt çoğunluğu ile toplanır. İlk toplantıda yeterli çoğunluk sağlanamazsa ikinci toplantıda çoğunluk aranmaz. Ancak ikinci toplantıya katılan üye sayısı; Yönetim, Denetleme ve Araştırma ve Danışma Kurullarının asıl üyelerinin toplamının iki katından az olamaz. Toplantıda alınacak kararlar, hazır bulunanların salt çoğunluğu ile alınır.

(3) Genel Kurul Divanı, başkan ve iki kâtip üyeden teşekkül eder. Divan başkanı gizli oyla, diğer üyeler işaret oyu ile seçilir. Divan başkanı ve üyelerinin seçiminden sonra Genel Kurul toplantısına geçilerek gündem gereği yerine getirilir.

(4) İlgili Bakanlıklar ve üniversiteler giriş ve yıllık üyelik aidatı ödemezler.

(5) Kamu kurum ve kuruluşları dışında, giriş ve yıllık üyelik aidatlarını ödemeyenler Genel Kurulda oy kullanamazlar.

Genel Kurulun görev ve yetkileri

MADDE 12 –

(1) Konsey Genel Kurulunun görev ve yetkileri şunlardır:

a) Diğer ülkelerde benzeri faaliyetler gösteren kuruluşlarla işbirliği yapmak üzere Yönetim Kuruluna yetki vermek,

b) Yönetim ve Denetim Kurulu üyelerini seçmek,

c) Yönetim Kurulu Faaliyet Raporu ile Denetim Kurulu Raporunu görüşmek,

ç) Yönetim Kurulu ve Denetim Kurulunun hesaplarının ibrası ile ilgili karar vermek,

d) Bütçeyi görüşüp karara bağlamak,

e) Konseyin gelirleri ve giderleri ile bilânçosunu karara bağlamak,

f) Giriş ve yıllık aidatları belirlemek,

g) Yurt içi ve yurt dışında temsilcilikler açılmasına karar vermek,

ğ) Üyelere ödenecek harcırah miktar ve esaslarını karara bağlamak,

h) Araştırma ve Danışma Kurulunun beş üyesini atamak,

ı) Menkul ve gayrimenkul mal alımı için Yönetim Kuruluna yetki vermek,

i) Kanunla yetki verilen diğer konular hakkında karar vermek,

j) Personel işlemleri ile ilgili olarak Yönetim Kuruluna yetki vermek,

k) Talepler doğrultusunda Konseyin alt grupları ile ilgili kararlar vermek.

Genel Kurul toplantısına çağrı

MADDE 13 –

(1) Genel Kurul toplantıdan en az otuz gün önce günü, saati, yeri ve gündemi, ulusal ölçekte yayın yapan bir gazetede ilan edilmek ve üyelere yazılı olarak bildirmek suretiyle Yönetim Kurulu tarafından toplantıya çağrılır. Genel Kurulda çoğunluğun sağlanamaması halinde ikinci toplantı için çağrı yapılır. Sürenin hesabında duyuru ve toplantı günleri dikkate alınmaz.

Yönetim Kurulunun oluşumu ve görev süresi

MADDE 14 –

(1) Yönetim Kurulu, Genel Kurul tarafından bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a), (b), (c) ve (ç) bendinde belirtilen alt grupların her birinin kendi üyeleri arasından seçilen ikişer asıl ikişer yedek üye ile (d) bendinde belirtilen grup üyeleri arasından seçilen bir asıl ve bir yedek üye olmak üzere dokuz asıl dokuz yedek üyeden oluşur. Yönetim Kurulunun görev süresi üç yıldır. Yönetim Kurulu üyeliğinin boşalması halinde kendi grubundan seçilen yedek üye, seçildiği üyenin kalan süresini tamamlamak üzere Yönetim Kurulu üyeliğine getirilir. Üyelikleri düşenler izleyen dönemde görev alamazlar.

(2) Yönetim Kurulu, ilk toplantısında üyeleri arasında görev bölümü yaparak bir başkan, başkanın temsil ettiği grubun dışından bir başkan vekili ve bir muhasebe yetkilisi seçer. Başkan ve başkan vekilinin görev süresi art arda en fazla iki dönemle sınırlıdır. Aradan bir dönem geçmedikçe tekrar başkan ve başkan vekili olarak seçilemezler.

Yönetim Kurulu toplantıları

MADDE 15 –

(1) Yönetim Kurulu toplantıları; başkanın, başkanın bulunmadığı hallerde başkan vekilinin çağrısı ile yapılır. Yönetim Kurulu ayda en az bir defa asgari yedi üye ile toplanır. Kararlar toplantıya katılanların oy çokluğu ile alınır.

(2) Yönetim Kurulu, bir sektörün ekonomik mağduriyetine neden olacak kararlar alamaz. Yönetim Kurulunun, sektörle ilgili kararlarına karşı itiraz, yazılı olarak yedi gün içinde bu kurula yapılır. İtiraz edilen karar, Araştırma ve Danışma Kurulu tarafından otuz günlük süre içerisinde incelenir ve rapora bağlanır. Rapor, Yönetim Kurulunun ilk toplantısında görüşülerek kesin olarak karara bağlanır. Verilen kararlara katılmayanlar, kararın altına katılmama şerhi düşmek ve katılmama gerekçelerini yazılı olarak belirtmek zorundadır.

(3) Yönetim Kurulu, olağanüstü toplantılar hariç olmak üzere, yapılacak olağan toplantılara ait gündemi toplantıdan en az üç gün önceden belirleyerek katılacaklara bildirir.

Yönetim Kurulunun görevleri

MADDE 16 –

(1) Yönetim Kurulunun görevleri şunlardır:

a) Konseyin faaliyetlerini yürütmek ve temsilini sağlamak,

b) Ayda en az bir kez toplanarak Konsey amaçları doğrultusunda hububat ve ilgili sektörlerde ortaya çıkan gelişmeleri değerlendirmek ve uygulanacak stratejiler konusunda kararlar almak, alınan kararları uygulamak, sonuçlarını izlemek,

c) Yıllık Faaliyet Raporunu hazırlamak ve Genel Kurula sunmak,

ç) Personel alımı ve görevlendirilmesini yapmak, çalışanların mali haklarını belirlemek,

d) Bütçeyi hazırlayarak Genel Kurulun onayına sunmak,

e) Giriş aidatı ve yıllık aidatın tahsilini ve takibini yapmak,

f) Genel Kurulca verilen yetki dâhilinde menkul ve gayrimenkul alımına karar vermek,

g) Yılda en az bir kez, ayrıca istenildiğinde Tarımsal Destekleme ve Yönlendirme Kuruluna rapor sunmak,

ğ) Genel Kurulun aldığı kararları uygulamaya koymak ve sonuçlarını izlemek,

ı) Konseyin gelir-gider hesaplarına ilişkin işlemleri yönetmek,

i) Üyeliğe ilişkin tüm kararları almak,

j) Genel Kurulu olağan veya olağanüstü toplantıya çağırmak,

k) Yönetim Kurulu toplantılarının gündemini, kendi içinden veya Konsey üyelerinden gelen teklifler doğrultusunda belirlemek,

l) Yönetim Kurulu, Denetleme Kurulu, Araştırma ve Danışma Kurulu üyelerine verilecek harcırahlar ve ödeme esasları konusunda Genel Kurula öneride bulunmak,

m) Konsey faaliyetlerinin koordinasyonu ve gerçekleştirilmesinde Genel Kurula yardımcı olmak üzere, sekretaryayı ve teknik işleri yürütecek kadroları tesis etmek,

n) Araştırma ve Danışma Kurulunu toplantıya çağırmak, Araştırma ve Danışma Kurulunun düzenlediği raporları karara bağlamak ve gerektiğinde bilgi ve görüşlerine başvurmak,

o) İstenildiğinde; Konseye ait mal, para ve para hükmündeki kâğıtları ve gizli de olsa, bunlarla ilgili defter ve belgeleri gerçeğe uygun ve eksiksiz olarak, Denetleme Kurulu üyeleri ile bu Yönetmeliğin 27 nci maddesince görevlendirilen denetleme elemanlarına göstermek ve gerekli yardımda bulunmak,

ö) Üyeliğe yapılan itirazlar ve üyeliğin askıya alınması ile ilgili konularda Araştırma ve Danışma Kuruluna görev vermek.

Yönetim Kurulu üyelerine yapılacak ödemeler

MADDE 17 –

(1) Yönetim Kurulu üyelerine, ikamet ettikleri ilin dışına yapacakları görev seyahatleri için Genel Kurulca belirlenen harcırah ödenir. Yönetim Kurulu üyelerine başka bir ad altında ödeme yapılamaz.

Denetleme Kurulunun oluşumu ve görev süresi

MADDE 18 –

(1) Denetleme Kurulu; Genel Kurulca seçilecek denetleme konusunda belirli bir mesleki bilgiye sahip araştırma ve meslek kuruluşları grubu üyeleri arasından bir asıl ve bir yedek, tarım, ticaret, sanayi gruplarının aralarından bir asıl ve bir yedek üye ile Bakanlığın görevlendireceği bir asıl ve bir yedek üye olmak üzere üç asıl ve üç yedek üyeden oluşur.

(2) Denetleme Kurulu üyelerinin görev süresi üç yılla sınırlıdır. Boşalan üyeliklere kalan süreyi tamamlamak üzere aynı usulle görevlendirme yapılır.

Denetleme Kurulunun görev ve yetkileri

MADDE 19 –

(1) Denetleme Kurulunun görev ve yetkileri aşağıda sıralanmıştır.

a) Yönetim Kurulunun faaliyet ve harcamalarını denetlemek,

b) Genel Kurula denetleme raporu sunmak,

c) Gerektiğinde Genel Kurulu olağanüstü toplantıya çağırmak.

Denetleme Kurulu üyelerine yapılacak ödemeler

MADDE 20 –

(1) Denetleme Kurulu üyelerine, ikamet ettikleri ilin dışına yapacakları görev seyahatleri için Genel Kurulca belirlenen harcırah ödenir. Denetleme Kurulu üyelerine başka bir ad altında ödeme yapılamaz.

Araştırma ve Danışma Kurulunun oluşumu, görev ve yetkileri

MADDE 21 –

(1) Araştırma ve Danışma Kurulu; Bakanlık, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, Hazine Müsteşarlığı ile Dış Ticaret Müsteşarlığının doğrudan ürün ile ilgili birimlerinden görevlendireceği hububat ürününün üretimi, ticareti, sanayi ve dış ticareti konularında uzman birer üye ile araştırma ve meslek kuruluşları üyeleri arasından Genel Kurul tarafından seçilecek beş üye olmak üzere toplam dokuz üyeden oluşur. Görev süresi üç yıldır. Boşalan üyeliklere aynı usulle yenileri getirilir. Yeni görevlendirilen üyeler kalan süreyi tamamlarlar. Araştırma ve Danışma Kurulu üyeleri kendi aralarından bir başkan ve bir başkan vekili seçer. Başkan ve başkan vekilinin görev süresi art arda en fazla iki dönemle sınırlıdır. Aradan bir dönem geçmedikçe tekrar seçilemezler.

(2) Araştırma ve Danışma Kurulu, Yönetim Kurulunun daveti üzerine toplanır ve Konseyin ilgili alanlarında görüş belirterek Yönetim Kuruluna bilgi verir.

(3) Araştırma ve Danışma Kurulu, Konsey üyeliğine yapılan itirazlar ve üyeliğin askıya alınması hususlarında rapor hazırlayarak Yönetim Kuruluna sunar.

Araştırma ve Danışma Kurulu üyelerine yapılacak ödemeler

MADDE 22 –

(1) Araştırma ve Danışma Kurulu üyelerine, ikamet ettikleri ilin dışına yapacakları görev seyahatleri için Genel Kurulca belirlenen harcırah ödenir. Araştırma ve Danışma Kurulu üyelerine başka bir ad altında ödeme yapılamaz.

Kurullarda üyeliği düşüren haller

MADDE 23 –

(1) Genel Kurul, Yönetim Kurulu, Denetleme Kurulu ve Araştırma ve Danışma Kurullarında üyeliği düşüren haller;

a) Ölüm,

b) İstifa,

c) Mazeretsiz olarak arka arkaya üç toplantıya katılmama veya mazeretin sürekli olarak üç aydan fazla sürmesi,

ç) Temsil ettiği kuruluşta görevlerinin sona ermesi,

d) Temsilcileri oldukları kuruluşların Konsey üyeliğinden çıkması veya çıkarılması,

e) Üyesi seçildiği kuruluşun faaliyetinin sona ermesi,

f) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53 üncü maddesinde belirtilen süreler geçmiş olsa bile; kasten işlenen bir suçtan dolayı bir yıl veya daha fazla süreyle hapis cezasına ya da affa uğramış olsa bile Devletin güvenliğine karşı suçlar, Anayasal düzene ve bu düzenin işleyişine karşı suçlar, milli savunmaya karşı suçlar, Devlet sırlarına karşı suçlar ve casusluk, zimmet, irtikap, rüşvet, hırsızlık, dolandırıcılık, sahtecilik, güveni kötüye kullanma, hileli iflas, ihaleye fesat karıştırma, edimin ifasına fesat karıştırma, suçtan kaynaklanan malvarlığı değerlerini aklama veya kaçakçılık suçlarından mahkum olunması,

g) Konseyin amacına aykırı davranışlarda bulunduğunun tespit edilmiş olması,

ğ) Medeni hakları kullanma ehliyetinin kaybedilmesi.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Mali Hükümler

Konseyin gelirleri

MADDE 24 –

(1) Konseyin gelirleri şunlardır:

a) Giriş aidatı ve yıllık aidat,

b) Verilen hizmetler karşılığında alınan ücretler,

c) Yurt içi ve yurt dışından sağlanan, bağış ve fon gelirleri,

ç) Danışmanlık hizmetlerinden sağlanan gelirler,

d) Reklâm, tanıtım ve yayın gelirleri,

e) Diğer gelirler.

Konseyin giderleri

MADDE 25 –

(1) Konseyin giderleri şunlardır:

a) Personel giderleri,

b) Eğitim, reklâm, tanıtım ve yayın giderleri,

c) Harcırah ödemeleri,

d) Büro giderleri,

e) Diğer giderler.

(2) Konsey gelirlerinden üyelere pay dağıtılmaz.

Konseyin tutmak zorunda olduğu defterler

MADDE 26 –

(1) Konsey aşağıdaki defterleri tutmak zorundadır:

a) Gelir-gider defteri,

b) Demirbaş kayıt defteri,

c) Üye kayıt defteri,

ç) Denetim defteri,

d) Karar defteri,

e) Gelen-giden evrak kayıt defteri.

(2) Defterler, kuruluşu takip eden yedi gün içerisinde Noter tarafından tasdik edilir ve bu tasdik işlemi her mali yılın ilk haftasında yenilenir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Denetleme

MADDE 27 –

(1) Bakanlık, Konseyin hesaplarını, defter tasdiklerinin süresinde yapılıp yapılmadığını, Konseyin diğer iş ve/veya işlemlerini her zaman denetleme yetkisine sahiptir.

(2) Konseyin denetimi Bakanlığın görevlendireceği denetleme elemanları aracılığı ile yapılır. Denetleme sonucu düzenlenen raporlarda yer alan tenkit ve tavsiyelere uyulur.

Yürürlük

MADDE 28 –

(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 29 –

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

16 Ağustos 2008 CUMARTESİ        Resmî Gazete     Sayı : 26969

Bayındırlık ve İskân Bakanlığından:

TOPLU YAPILARDA KAT MÜLKİYETİ VE KAT İRTİFAKI TESİSİNE DAİR YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; toplu yapılarda, kat mülkiyetinin ve kat irtifakının tesisinde istenilecek belgeleri ve tapuda yapılacak işlemlerin usûl ve esaslarını belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik hükümleri, belediye sınırları ve mücavir alan sınırları içinde ve dışında uygulama imar plânı ve parselasyon plânı bulunan alanlarda yapı ruhsatı eki mimarî projenin onaylı yerleşim plânına göre yapılmış veya yapılacak olan toplu yapılar hakkında uygulanır.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 68 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Anagayrimenkul: Kat mülkiyetine konu olan gayrimenkulün bütününü,

b) Arsa payı: Arsanın, Kanunda yazılı esasa göre bağımsız bölümlere tahsis edilen ortak mülkiyet paylarını,

c) Bağımsız bölüm: Anagayrimenkulun ayrı ayrı ve başlı başına kullanılmaya elverişli olup, Kanun hükümlerine göre bağımsız mülkiyete konu olan bölümlerini,

ç) Eklenti: Bir bağımsız bölümün dışında olup, doğrudan doğruya o bölüme tahsis edilmiş olan yerleri,

d) İdare: Parsel veya parsellerin bulunduğu alana göre ilgili kanunlarında yapı ruhsatı ve yapı kullanma izin belgesi düzenlemeye ve ruhsat eki projeleri onaylamaya yetkilendirilen belediyeler, il özel idaresi ve diğer kamu kuruluşlarını,

e) Kanun: 23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununu,

f) Kat irtifakı: Bir arsa üzerinde ileride kat mülkiyetine konu olmak üzere yapılacak veya yapılmakta olan bir veya birden çok yapının bağımsız bölümleri için o arsanın maliki veya ortak malikleri tarafından Kanun hükümlerine göre kurulan irtifak hakkını,

g) Kat mülkiyeti: Bağımsız bölümler üzerinde kurulan mülkiyet hakkını,

ğ) Kat plânı: Mimarî projede, yapının her bir katının kullanımını, niteliğini, konumunu, ortak yerlerini, alanlarını ve üzerinde bulunan bağımsız bölümlerin kat mülkiyetine esas numaralarını gösteren plânı,

h) Mimarî proje: Anagayrimenkulde, yapının veya yapıların ruhsat eki projesine uygun, yapı veya yapıların dış cepheler ve iç taksimatı bağımsız bölüm, eklenti, ortak yerlerinin ölçüleri ve bağımsız bölümlerin konumu ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerleri ile oranlı arsa payları ve bağımsız bölümlerin yapı inşaat alanı da açıkça ve her bağımsız bölümün birden başlayıp sıra ile giden numarası da belirtilmek suretiyle kat plânları ayrı ayrı gösterilen, proje müellifi mimar tarafından yapılan ve gayrimenkulün maliki veya bütün paydaşları tarafından imzalanan idarece onaylı projeyi,

ı) Ortak yerler: Anagayrimenkulun bağımsız bölümleri dışında kalıp, korunma ve ortaklaşa kullanma veya faydalanmaya yarayan yerleri,

i) Toplu yapı: Bir veya uygulama imar plânında belirlenen birden çok imar parseli üzerinde, onaylı yerleşim plânına göre yapılmış veya yapılacak, alt yapı tesisleri, ortak kullanım yerleri ve sosyal tesisler ve hizmetler ile bunların yönetimi bakımından birbirleriyle bağlantılı birden çok yapıyı,

j) Vaziyet plânı: Toplu yapılarda; yapıların konumları, ortak nitelikteki yerler ve tesisler, bunların kullanılış amaç ve şekilleri, toplu yapı kapsamındaki parsel veya parsellerin tamamını kapsayacak şekilde, bir bütün olarak onaylı imar plânı hükümlerine ve parselasyon plânlarına uygun olarak hazırlanmış, mimarî projede yer alan yerleşim plânını,

k)Yapı kullanma izin belgesi: Yapının tamamının tamamlanmış ve kullanılabilir olması durumunda belediye, il özel idaresi ve yetkili diğer idarelerce verilmiş izin belgesini,

l) Yönetim plânı: Toplu yapı kapsamındaki yapı ve yerler için tamamını kapsayan, yönetim tarzını, kullanma maksat ve şeklini, yönetici ve denetçilerin alacakları ücret ve yönetime ait diğer hususları düzenleyen bir tek yönetim plânını, ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Kat Mülkiyeti ve Kat İrtifakının Kurulması

Kat mülkiyeti ve kat irtifakı kurulmasının esasları

MADDE 5 – (1) Kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulabilmesi için onaylı ve geçerli olan yapı ruhsatı bulunması gerekir. Kat mülkiyeti tesisinde ayrıca, yapı kullanma izin belgesi aranır.

(2) Toplu yapı kapsamındaki imar parsellerinin herbirinde, toplu yapı bulunması hâlinde, her imar parseli kat irtifakı ve kat mülkiyetinin tesisinde ayrı ayrı dikkate alınır. Ancak, toplu yapı, birden fazla imar parseli üzerinde yer alıyor ise, münferit parseller üzerinde toplu yapı hükümlerine tabi olacak şekilde kat mülkiyeti ilişkisi kurulamaz. Bu durumda kat mülkiyetine geçilirken toplu yapının yer aldığı bütün parseller bir bütün olarak işlem görür.

(3) Toplu yapı kapsamındaki, bir veya birden çok imar parseli üzerindeki toplu yapıların tamamlanması hâlinde, bu yapılara ilişkin kat irtifakları kat mülkiyetine çevrilebilir.

(4) Mimarî projelerin vaziyet plânında aralarında sınır ve komşuluk ilişkisi bulunmayan ve buna bağlı olarak toplu yapı ilişkisi kurulmamış imar parselleri üzerinde toplu yapı ilişkisi sebebiyle kat irtifakı veya kat mülkiyeti tesisi ve buna bağlı yönetim plânı işletilmesi talepleri karşılanmaz.

(5) Birden fazla imar parselini kapsayan toplu yapı uygulamaları imar plânında belirlenen alanlarda yapılır. Uygulama imar plânı ve parselasyon plânı değişikliklerinde, toplu yapı sisteminin bütünlüğünün muhafazası gözetilir. Uygulama imar plânında birden çok imar parseli üzerinde belirlenen toplu yapı alanında, kamuya ait alanlar arsa ve arazi düzenlemesi yapılarak kamu eline geçtikten sonra uygulama yapılır.

Kat mülkiyetinin kurulması

MADDE 6 – (1) Kat mülkiyeti kurulması için, toplu yapı kapsamındaki yapıların ve bu yapılara hizmet veren alt yapı tesisleri, ortak kullanım yerleri, ve sosyal tesislerin tamamlanması ve gayrimenkulün malikinin veya ortak maliklerinin, aşağıda sayılan belgeler ile birlikte anagayrimenkulün kat mülkiyetine çevrilmesi hususunda tapu idaresine müracaatta bulunmaları gerekir.

a) Anagayrimenkulde, yapıların onaylı yapı ruhsatı eki mimarî projesine uygun olarak, yapıların konumları, ortak nitelikteki yerler ve tesisler, bunların kullanılış amaç ve şekilleri, toplu yapı kapsamındaki parsel veya parsellerin tamamını kapsayacak şekilde, imar plânı hükümlerine ve parselasyon plânlarına uygun olarak hazırlanmış vaziyet plânı, yapıların dış cepheler ve iç taksimatı, bağımsız bölüm, eklenti, ortak yerlerinin ölçüleri ve bağımsız bölümlerin konumu ve büyüklüklerine göre hesaplanan değerlerleri ile oranlı arsa payları ve bağımsız bölümlerin yapı inşaat alanı da açıkça gösterilmek ve her bağımsız bölümün birden başlayıp sıra ile giden numarası da belirtilmek suretiyle, proje müellifi mimar tarafından yapılan ve gayrimenkulün maliki veya ortak malikleri tarafından imzalanan idarece onaylanan mimarî proje.

b) Toplu yapıya ait yapı kullanma izin belgeleri.

c) Toplu yapı kapsamındaki yapı ve yerlerin tamamı için hazırlanmış bir tek yönetim plânı.

ç) Her bağımsız bölümün arsa payını, nevini ve bunların birden başlayıp sıra ile giden numarasını ve var ise eklentisini gösteren ve anagayrimenkulün maliki veya bütün paydaşları tarafından imzalanmış olan, ruhsat düzenlemeye yetkili idarece onaylanan ve noterce tasdik edilen liste.

Kat irtifakının kurulması

MADDE 7 – (1) Toplu yapı kapsamında olup, henüz yapı yapılmamış veya yapısı tamamlanmamış bir imar parseli üzerinde kat irtifakının kurulması ve tapu kütüğüne tescil edilmesi için, o imar parselinin malikinin veya ortak maliklerinin, 6 ncı maddenin (1) numaralı fıkrasının (a) bendine uygun vaziyet plânını da ihtiva eden mimarî proje, (c) bendindeki yönetim plânı, (ç) bendindeki liste ve yapı ruhsatı ile birlikte tapu idaresine müracaatta bulunması gerekir.

(2) Tamamlanan yapılara ilişkin kat irtifaklarının kat mülkiyetine çevrilmesi maksadıyla yapılacak tescil, gayrimenkulün malikinin veya ortak maliklerince talepte bulunulması üzerine; kat irtifakının tesciline ilişkin resmî senete, 6 ncı maddenin (1) numaralı fıkrasında sayılan belgelere ve anagayrimenkulün bağımsız bölümlerinin, evvelce verilmiş olan mimari projeye ve vaziyet plâna uygunluğunun idarece tasdik edilmesine istinaden yapılır.

Sözleşme ve Tescil

MADDE 8 – (1) Tapu memuru, kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulması için talepte bulunanların yetkili olduklarını ve 6 ncı maddenin (1) numaralı fıkrası ile 7 nci maddenin (1) numaralı fıkrasında sayılan belgelerin eksiksiz verildiğini tesbit ettikten sonra, kat mülkiyeti veya kat irtifakı kurulmasına dair resmî sözleşmeyi düzenler ve bu sözleşme aynı zamanda tescil talebi sayılır.

(2) Bir imar parseli üzerinde kat irtifakı ancak sözleşmede her kat irtifakının ilgili bulunduğu bağımsız bölüme tahsisi istenen arsa payı, arsanın kayıtlı olduğu kütüğün beyanlar hanesinde belirtilmek suretiyle kurulur ve yapının, verilen projeye göre tamamlanmasından sonra kat mülkiyetine konu olacak bağımsız bölümlerinin numarası ve bu bölümlere bağlı eklentiler kütüğün beyanlar hanesinde belirtilir.

(3) Sözleşme düzenlenince kat irtifakının kat mülkiyetine çevrilmesinde kat irtifakının kayıtlı olduğu kat mülkiyeti kütüğü sayfasındaki, doğrudan doğruya kat mülkiyetinin kurulması hâlinde ise ana gayrimenkulün kayıtlı bulunduğu tapu kütüğü sayfasındaki mülkiyet hanesine “Bu gayrimenkulün mülkiyeti kat mülkiyetine çevrilmiştir.” ibaresi yazılarak, sayfa anagayrimenkulün leh ve aleyhine tesis edilecek irtifak hakları dışındaki işlemlere kapatılır ve kat mülkiyetine konu olan her bağımsız bölüm, kat mülkiyeti kütüğünün ayrı bir sayfasına o bölüme bağlı arsa payı ve anagayrimenkulün kayıtlı bulunduğu genel kütükteki pafta, ada, parsel, defter ve sayfa numaraları gösterilmek suretiyle tescil edilir; anagayrimenkulün kayıtlı bulunduğu genel kütük sayfasına da, bağımsız bölümlerin kat mülkiyeti kütüğündeki defter ve sayfa numaraları işlenmek suretiyle, kütükler arasında bağlantı sağlanır.

(4) Anagayrimenkulün sayfasında evvelce mevcut olan haklara aid sicil kaydı, irtifak hakları hariç olmak üzere, bağımsız bölümlerin kat mülkiyeti kütük sayfasına aynen aktarılır. Anagayrimenkulün mülkiyetinin kat mülkiyetine çevrilmesinden sonra, anagayrimenkulün leh ve aleyhine tesis edilecek irtifak hakları da anagayrimenkulün tapu kütüğü sayfasına tescil edilir ve kat mülkiyeti kütüğünün beyanlar hanesinde belirtilir.

(5) Toplu yapı kapsamında olup, bütünüyle bu kapsamdaki bağımsız bölümlerin ortak kullanmasına ve faydalanmasına tahsis edilmiş bulunan parsellerin malik hanesine, tahsis edildikleri toplu yapı kapsamındaki diğer parsellerin ada, parsel, blok ve bağımsız bölüm numaraları gösterilmek suretiyle tapu siciline kaydedilir ve bu suretle tahsis edildikleri parsellerde bulunan bağımsız bölümlerin ortak yerleri olur.

(6) Geliri ortak giderlere harcanmak veya başka bir amaçla ortak olarak faydalanmak için tahsis edilen bağımsız bölümlerin malik hanesine, bu bağımsız bölümden faydalanan bağımsız bölümlerin numaraları yazılmak suretiyle kat mülkiyeti kütüğüne tescil edilir. Bu husus bağımsız bölümlerin beyanlar hanesinde gösterilir.

(7) 28/11/2007 tarihinden önce toplu yapı ilişkisini gösteren vaziyet plânı bulunmadan kat mülkiyeti kurulan yapılarda, 28/11/2007 tarihinden itibaren altı ay içinde yönetim plânı değişikliği yapılarak, tapu siciline tescil talebinde bulunulurken; yapıların konumlarını, ortak nitelikteki yerleri ve tesisleri, bunların kullanım amaç ve şekillerini ve toplu yapı kapsamındaki parsel ve parsellerin tamamını ihtiva edecek şekilde bir bütün olarak uygulama imar plânı ve parselasyon plânına uygun olarak hazırlanmış, idarece onaylı vaziyet plânı verilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Son Hükümler

Yürürlük

MADDE 9 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 10 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Bayındırlık ve İskân Bakanı yürütür.

16 Ağustos 2011 SALI      Resmî Gazete     Sayı : 28027

YÖNETMELİK

Çevre ve Şehircilik Bakanlığından:

ÇEVRE DENETİMİ YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 – 21/11/2008 tarihli ve 27061 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çevre Denetimi Yönetmeliğinin 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 2 – Aynı Yönetmeliğin 3 üncü maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 12 ve 15 inci maddeleri ile Ek 2 nci ve Ek 3 üncü maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.”

MADDE 3 – Aynı Yönetmeliğin 5 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 5 – (1) Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisinde kalan serbest ve münhasır ekonomik bölgeler dâhil egemenlik ve yargılama sahaları içerisindeki tüm kara ve deniz alanlarında 2872 sayılı Çevre Kanunu ve ilgili mevzuat hükümleri kapsamındaki her türlü kirlilik kaynağı ve ihlaller denetime tabidir.”

MADDE 4 – Aynı Yönetmeliğin 6 ncı maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (e) bentleri yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 5 – Aynı Yönetmeliğin 35 inci maddesi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“MADDE 35 – (1) En az dört yıllık yükseköğretim kurumu mezunu Bakanlık merkez ve taşra teşkilatı personelinden aşağıda belirtilen eğitim programlarına katılarak eğitim belgesi alanlar bu madde uyarınca yapılacak puanlamaya göre Çevre Denetim Görevlisi olarak görevlendirilirler.

a) Kapsamı Bakanlıkça belirlenen çevre denetimi eğitimi; (60 puan).

b) Çevre mevzuatı kapsamında yapılan her bir çevre denetimi bir puan; (en fazla 25 puan).

c) Çevre bilim ve teknolojisi, çevre işlem ve etkileri, çevre mevzuatı, çevre yönetim sistem ve standartları, çevre denetim işlem usul ve teknikleri ile cihazların teknik yönleri konularından herhangi birini kapsayan iş tecrübesi her bir yıl için bir puan; (en fazla 15 puan).

(2) Çevre Denetim Görevlilerinin en az 70 puan, Çevre Baş Denetim Görevlilerinin ise en az 80 puan almaları zorunludur.”

MADDE 6 – Aynı Yönetmeliğin ekinde yer alan Ek-1 ve Ek-2 yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 7 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 8 – Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Şehircilik Bakanı yürütür.

16 Kasım 2011 ÇARŞAMBA            Resmî Gazete     Sayı : 28114

YÖNETMELİK

Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

EV VE SÜS HAYVANLARININ ÜRETİM, SATIŞ, BARINMA VE EĞİTİM YERLERİ HAKKINDA YÖNETMELİKTE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 – 8/10/2011 tarihli ve 28078 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ev ve Süs Hayvanlarının Üretim, Satış, Barınma ve Eğitim Yerleri Hakkında Yönetmeliğin 15 inci maddesinin dokuzuncu fıkrasında yer alan “hayvan sağlık şube” ibaresi “hayvan sağlığı, yetiştiriciliği ve su ürünleri şubesi” şeklinde değiştirilmiştir.

MADDE 2 – Aynı Yönetmeliğin geçici 1 inci maddesinde yer alan “veya ruhsatsız” ibaresi yürürlükten kaldırılmıştır.

MADDE 3 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 4 – Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi	Sayısı
8/10/2011	28078

16 Aralık 2003    SALI      Sayı : 25318

İŞYERİ SAĞLIK BİRİMLERİ VE İŞYERİ HEKİMLERİNİN GÖREVLERİ İLE ÇALIŞMA USUL VE ESASLARI HAKKINDA

YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

Madde 1 – Bu Yönetmelik işyeri sağlık birimlerinin kuruluşu, yapılanması, çalışma usul ve esasları ile işyeri hekimlerinin nitelikleri, sayısı, işe alınmaları, görev, yetki ve sorumlulukları, eğitimleri ve çalışma şartları ile ilgili usul ve esasları belirler.

Kapsam

Madde 2 – Bu Yönetmelik hükümleri 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında yer alan ve devamlı olarak en az elli işçi çalıştıran işyerlerinde uygulanır.

Dayanak

Madde 3 – Bu Yönetmelik, 10/06/2003 tarihli ve 25134 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 81 inci maddesine dayanılarak çıkarılmıştır.

Tanımlar

Madde 4 – Bu Yönetmelikte geçen;

Bakanlık: Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığını,

Genel Müdürlük: İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürlüğünü,

SSK: Sosyal Sigortalar Kurumunu,

İş Sağlığı Hizmetleri: Çalışanların sağlık gözetimi, öncelikle koruyucu hekimlik hizmetleri, sağlığın geliştirilmesi, ilk yardım, acil tedavi ve rehabilitasyon hizmetlerini,

Sağlık Birimi: İşyerinde iş sağlığı hizmetlerini yürütmek için gerekli donanım ve personele haiz birimi,

Ortak Sağlık Birimi: Birden fazla işyerine hizmet vermek üzere kurulan sağlık birimini,

İşyeri hekimi: Bakanlıkça sertifikalandırılmış hekimi,

İşyeri hemşiresi/sağlık memuru: Bakanlıkça sertifikalandırılmış hemşire veya sağlık memurunu,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Genel Hükümler

İşverenlerin yükümlülükleri

Madde 5 – İşverenler, elli ve daha fazla işçi çalıştırılan işyerlerinde bir sağlık birimi kurmak zorundadırlar.

İşverenler, işyerlerinde sağlıklı ve güvenli bir çalışma ortamının tesis edilmesi, sağlık ve güvenlik risklerinin önlenmesi ve koruyucu hizmetlerin yürütülmesi için gerekli tedbirlerin belirlenmesi, bu tedbirlerin uygulanması ve uygulamaların izlenmesi işlerini yürütmek üzere; işyerinin risk grubuna ve işçi sayısına göre bir veya daha fazla işyeri hekimi görevlendirmek ve bu görevlerin yapılması için gerekli yer, donanım ve personeli temin etmekle yükümlüdürler.

İşverenler, işyerinde görev yapan işyeri hekiminin adı, soyadı, adresi, çalışma saatleri ile yetki ve sorumlulukları konusunda çalışanları bilgilendirmekle yükümlüdürler.

İşverenler, işyeri hekiminin görevini etkili bir şekilde yürütebilmesi amacıyla gerekli planlama ve düzenlemeler yapmasına ve mesleği ile ilgili gelişmeleri izlemesine imkan sağlar.

İşyeri sağlık hizmetlerinin yürütümünden işveren sorumludur.

Çalışanların hak ve yükümlülükleri

Madde 6 – Çalışanlar ve temsilcileri, sağlıklı bir çalışma ortamının oluşması için bu konuda hazırlanan talimat ve prosedürlere uymak, işyeri sağlık biriminin çalışmalarına destek sağlamak, sağlık muayeneleri, bilgilendirme ve eğitim programlarına katılmak ve gerektiğinde işbirliği yapmakla yükümlüdürler.

Çalışanlar ve temsilcileri, işyerinde sağlık gözetiminin yerine getirilmesine ilişkin organizasyonlarda karar verme sürecinde yer alırlar.

Çalışanlar ve temsilcileri, sağlık gözetiminde yürütülecek hizmetlerin amaç ve yöntemleri hususunda önceden haberdar edilirler. Sağlık gözetimi sonucunda elde edilen verilerin kullanılması ile ilgili bilgilendirilirler.

Çalışanlar, sağlık muayenelerinin sonuçlarıyla ilgili olarak hatalı veya hataya yol açabilecek bilgiye itiraz hakkına sahip olup, bu işlemi nasıl yapacakları konusunda işveren tarafından bilgilendirilirler.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

İşyeri Sağlık Biriminin Yapısı, Çalışma Usul ve Esasları

Sağlık birimi

Madde 7 – Sağlık biriminde; en az bir işyeri hekimi ile birlikte en az bir işyeri hemşiresi veya sağlık memuru görevlendirilmesi zorunludur.

Sağlık birimi, iş sağlığı ve güvenliği hizmetlerinin yürütülebilmesine ve çalışacak personel sayısına yetecek büyüklükte, kolay ulaşılabilir, tercihen tek katlı bir binada veya kurulacağı binanın giriş katında olmalıdır. Sağlık birimi; en az bir muayene odası, bir müdahale odası, bir yardımcı sağlık personeli odası ile bekleme odasından oluşur. Sağlık biriminde yeterli aydınlatma, havalandırma, ısıtma, soğuk ve sıcak su tesisatı bulunmalı, sağlık biriminin tabanı kolay temizlenebilen ve yıkanabilen nitelikte olmalıdır. Sağlık birimi Ek-1de belirtilen araç ve gereçler ile donatılır.

Nitelikleri dolayısıyla devamlı çalışma yapılan işyerlerinde sağlık birimleri çalışma süresince açık bulundurulur ve en az bir işyeri hemşiresi veya sağlık memuru görevlendirilir. Normal çalışma süresi dışında kalan vardiya çalışmalarında bu personelin sağlanamadığı hallerde, sağlık biriminde ilkyardım kursu görmüş en az bir eleman görevlendirilir.

Yıllık çalışma planı

Madde 8 – Sağlık birimi, işyerinde yürütülecek sağlık hizmetleri ile ilgili olarak yıllık çalışma planı hazırlayarak işverenin onayına sunar. Onaylanan plan işyerinde ilan edilir. Ayrıca, bu plan çalışanların temsilcilerine ve varsa iş sağlığı ve güvenliği kuruluna gönderilir.

Yıllık değerlendirme raporu

Madde 9 – Sağlık birimi, işyerinde yürütülen sağlık hizmetleri ile ilgili olarak yapılacak denetimlerde incelenmek üzere her yıl Ek-2deki örneğe uygun yıllık değerlendirme raporu hazırlar ve bir nüshasını Genel Müdürlüğe gönderir.

Gizlilik ilkesi

Madde 10 – Sağlık birimi personeli, işyerine ve çalışanlara ait tıbbi, teknik ve idari bilgilerle ilgili olarak gizlilik ilkesine uymak zorundadır.

İşbirliği

Madde 11 – Sağlık birimi, işyerindeki ilgili diğer bölümlerle, varsa iş sağlığı ve güvenliği kurulu ile iş güvenliği uzmanı ve çalışanların temsilcileriyle işbirliği içinde çalışır.

Sağlık birimi, Bakanlığın iş sağlığı ve güvenliği alanında faaliyet gösteren birimleri ve diğer ilgili kuruluşlarla yakın işbirliği içinde çalışır.

Ulusal düzeydeki organizasyonlar kapsamında; sağlığın korunması ve geliştirilmesi kampanyalarında yer alır, iş sağlığı programları çerçevesinde ilgili otoriteler ile işbirliği yapar.

Büyük kazalar ve doğal afetlere karşı acil eylem planı hazırlanması ve uygulanmasında ilgili diğer birim, kurum ve kuruluşlarla işbirliği yapar.

İlkyardım ve acil tedavi

Madde 12 – Sağlık birimi, çalışanlara acil müdahale gerektiren durumlarda veya kazalanma durumlarında ilk yardım ve acil tedaviyi organize eder, yürütür ve diğer sağlık kuruluşlarıyla işbirliği yapar.

Bilgilendirme ve eğitim

Madde 13 – Sağlık birimi; işverene, çalışanlara veya çalışanların temsilcilerine ve iş sağlığı ve güvenliği kuruluna, iş sağlığı ile ilgili konularda eğitim ve danışmanlık hizmeti verir.

Sağlık birimi, yürütülecek her türlü sağlık gözetimi faaliyetleri ile ilgili olarak çalışanları bilgilendirmek ve rızasını almak zorundadır.

Kayıt ve istatistik

Madde 14 – Çalışma ortamı ve çalışanların sağlık gözetimine ait bütün bilgiler kayıt altına alınır ve belgeler muhafaza edilir.

Çalışanların sağlık bilgileri, yaptığı işler ve çalıştığı ortamdaki maruziyet bilgileri ile bu maruziyetlerin değerlendirme sonuçları kişisel sağlık dosyalarında saklanır.

Sağlık birimi, çalışanların kişisel sağlık dosyalarını işten ayrılma tarihinden itibaren 10 yıl boyunca saklamak zorundadır. Yükümlülük süresi bu süreyi aşan meslek hastalığı riski bulunan işyerlerinde, belirlenen risklerle ilgili evrakların saklanması yükümlülük süresine kadar uzar. Çalışanın işyerinden ayrılarak başka bir işyerinde çalışmaya başlaması halinde, yeni işveren çalışanın kişisel sağlık dosyasını ister. Eski işveren, kişisel sağlık dosyasının onaylı bir örneğini gönderir.

Çalışanın işe girişinde ve iş değişikliğinde, işe uyumunun belirlenmesi amacıyla yapılan sağlık muayenesi sonucunda oluşturulan raporda; çalıştırılacağı işler ve çalışma koşulları belirtilir, rapor sonucu işveren ve çalışana yazılı olarak bildirilir.

Sağlık birimince, iş kazaları ve meslek hastalıkları ile ilgili kayıt ve takip işlemlerinde Ek-3 ve Ek-4de belirtilen örnek formlar kullanılır. İşyerinde meydana gelen bütün kazalar ve meslek hastalıkları kaydedilir. Kaza ve meslek hastalıklarının kayıtları değerlendirilerek kaynakları belirlenir ve bunlara yönelik önlemler geliştirilir.

Tedavi hizmetleri

Madde 15 – Sağlık biriminde iş sağlığı hizmetleri dışında kalan birinci basamak tedavi hizmetleri ile ilgili usul ve esaslar, SSK ile işveren arasında yapılacak protokole göre belirlenir.

Sağlık biriminin faaliyet alanı

Madde 16 – Sağlık birimi, sağlıklı ve güvenli bir çalışma ortamı oluşturmak üzere işyerlerinde fiziksel, kimyasal ve biyolojik risklerin belirlenmesi, ortadan kaldırılması için gerekli tedbirleri almak ve bu amaçla ölçüm, analiz ve kontrollerin yapılmasını sağlamakla yükümlüdür. Bu hizmetlerin yürütümünde ve iş sağlığı ve güvenliği mevzuatında öngörülen tedbirlerin uygulanmasında sağlık birimi personeli iş güvenliği uzmanı ile işbirliği ve koordinasyon içinde çalışır.

Ortak sağlık birimi

Madde 17 – İşverenler, koruyucu ve acil sağlık ve güvenlik hizmetlerini yürütmek üzere bir ortak sağlık birimi kurabilir, kurulmuş olanlara ortak olabilirler.

Ortak sağlık birimi aynı işkolunda faaliyet gösteren işyerlerine hizmet vermek üzere kurulabileceği gibi, küçük sanayi siteleri veya organize sanayi bölgeleri gibi aynı alanda kurulmuş bulunan ve farklı işkollarında faaliyet gösteren işyerlerine hizmet vermek üzere de kurulabilir.

Ortak sağlık biriminde çalışacak personel sayısı ve nitelikleri, hizmet verilecek işyerlerinin yer aldığı risk grupları ve çalışanların toplam sayısı dikkate alınarak bu Yönetmelikte belirtilen diğer kriterlere göre tespit edilir.

Ortak sağlık biriminin tüm giderleri hizmet alan işverenler tarafından karşılanır.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

İşyeri Hekiminin Nitelikleri, Görev, Yetki ve Sorumlulukları ile Eğitimleri, Çalışma Şartları ve Görevlendirilmeleri

İşyeri hekiminin nitelikleri

Madde 18 – İşyeri hekimi olarak görevlendirilecek hekimlerin Bakanlıkça verilmiş işyeri hekimliği sertifikasına sahip olmaları gerekir.

Sertifikalandırma

Madde 19 – İşyeri hekimliği sertifikası;

İş müfettişliği yapmış veya üniversitelerden iş sağlığı bilim doktorası veya bilim uzmanlığı almış, iş ve meslek hastalıkları yan dal uzmanlığı veya işyeri hekimliği yan dal uzmanlığı almış olan hekimlere istekleri halinde,

Bakanlıkça düzenlenen işyeri hekimliği sertifika eğitim programlarına katılan ve eğitim sonunda düzenlenecek sınavda başarılı olan hekimlere,

Bakanlıkça verilir.

Eğitim ve sınav

Madde 20 – İşyeri hekimliği sertifika eğitim programlarının hazırlanması, uygulanması, sınav komisyonunun teşekkülü ve sınavın yapılış şekli ile ilgili usul ve esaslar, İşyeri Hekimliği Eğitim Komisyonu tarafından belirlenir. Eğitimin süresi, teorik ve pratik olarak 180 saatten az olmamalıdır.

Komisyon; İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürünün başkanlığında, İş Teftiş Kurulu Başkanlığından bir hekim iş müfettişi, İş Sağlığı ve Güvenliği Merkezi Müdürlüğünden bir hekim, Sağlık Bakanlığı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Eğitim ve Araştırma Merkezi, Sosyal Sigortalar Kurumu Sağlık İşleri Genel Müdürlüğü, Türk Tabipler Birliğinden birer üye ile Yükseköğretim Kurul Başkanlığı tarafından görevlendirilecek iş sağlığı konusunda çalışmaları olan bir öğretim üyesinden oluşur.

Komisyon her yıl Ocak ayında olağan olarak toplanır. Bakanlık gerektiğinde Komisyonu olağanüstü toplantıya çağırabilir. Toplantıların gündemi üyelere toplantı tarihinden 15 gün önce bildirilir. Komisyonun sekreterya işleri Genel Müdürlük tarafından yürütülür.

Komisyon, kararlarını salt çoğunlukla alır. Eşitlik halinde Başkanın oyu kararı belirler. Komisyon kararı, karar defterine yazılır ve üyeler tarafından imzalanır.

Komisyon tarafından belirlenen sertifika eğitim programı ve sınavı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Eğitim ve Araştırma Merkezi (ÇASGEM) tarafından yürütülür.

İşyeri hekimleri, Bakanlıkça belirli aralıklarla yenileme eğitimlerine tabi tutulur.

İşyeri hekimlerinin hizmet süresi

Madde 21 – İşyeri hekimleri, aşağıda belirtilen sürelerde görev yaparlar.

İşyeri hekimleri, bu Yönetmelikte belirtilen görevleri eksiksiz olarak yerine getirmek için;

I inci Risk Grubunda yer alan işyerlerine; ayda en az 1 iş günü,

II inci Risk Grubunda yer alan işyerlerine; ayda en az 2 iş günü,

III üncü Risk Grubunda yer alan işyerlerine; ayda en az 3 iş günü,

IV üncü Risk Grubunda yer alan işyerlerine; ayda en az 4 iş günü,

V inci Risk Grubunda yer alan işyerlerine; ayda en az 5 iş günü,

gitmek zorundadır.

İşe giriş ve periyodik sağlık kontrolleri için çalışan başına yılda en az 30 dakika süre, yukarıda hesaplanan koruyucu hizmet süresine eklenir.

Ayrıca işyerinde tedavi hizmeti verilmesi durumunda, bu hizmet için gerekli süre yukarıda belirtilen sürelerin dışında tutulur.

İşyerlerinin, iş sağlığı ve güvenliği açısından hangi risk grubuna gireceği Sosyal Sigortalar Kurumu iş kazaları ve meslek hastalıkları istatistikleri de göz önünde bulundurularak; İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürü başkanlığında, Sağlık Bakanlığı, Sanayi Bakanlığı, Sosyal Sigortalar Kurumu Başkanlığı, İş Teftiş Kurulu Başkanlığı ile en çok üyeye sahip işçi sendikaları konfederasyonu, Türkiye İşveren Sendikaları Konfederasyonu, Türk Tabipleri Birliği ile Türk Mühendis ve Mimar Odaları Birliğinden birer temsilcinin oluşturduğu bir komisyonun görüşleri doğrultusunda her yıl Şubat ayında Bakanlıkça belirlenir.

Bakanlık gerektiğinde Komisyonu toplantıya çağırabilir. Toplantıların gündemi üyelere toplantı tarihinden 15 gün önce bildirilir. Komisyonun sekreterya işleri Genel Müdürlük tarafından yürütülür.

Komisyon, kararlarını salt çoğunlukla alır. Eşitlik halinde Başkanın oyu kararı belirler. Komisyon kararı, karar defterine yazılır ve üyeler tarafından imzalanır.

İşyeri hekiminin görevleri

Madde 22 – İşyeri hekimi iş sağlığı hizmetleri kapsamında aşağıdaki görevleri yapmakla yükümlüdür:

Çalışanların işe giriş ve periyodik muayenelerini Ek-5de verilen örneğe uygun olarak yapar,

İşyerindeki iş sağlığı ve güvenliği kuruluna katılarak çalışma ortamı ve çalışanların sağlığının gözetimi ile ilgili gerekli açıklamalarda bulunur, danışmanlık yapar ve kurulda alınan kararların uygulanmasını izler,

Özelliği olan çalışanları; gebe ve emzikli kadınları, on sekiz yaşından küçükleri, iki yaşından küçük çocuğu olan anneleri, meslek hastalığı veya şüphesi tanısı alanları, kronik hastalığı olanları, malul ve özürlüleri, alkolikleri, ilaç ve uyuşturucu bağımlılığı olanları, birden fazla iş kazası geçirmiş olanları yakın takip ve koruma altına alır,

Özürlülerin işe alınmaları, işyerinde oluşan bir kaza ya da hastalık sonrasında geçici ya da kalıcı iş göremezliği olanların işe başlamaları veya eski hükümlülerin gerekli sağlık muayenelerini yaparak uygun işe yerleştirilmeleri için rapor hazırlar,

Sağlık nedeniyle üç haftadan uzun veya meslek hastalıkları veya iş kazaları nedeniyle veya sık tekrarlanan işten uzaklaşmalarda, işe dönüş muayenesi yapar,

Kronik hastalığı olanları daha sık aralıklarla muayene eder, gerekli tetkikleri yaptırır ve koruyucu önlemlerin alınması hususunda gerekli işlemleri yapar,

Gerekli laboratuar tetkikleri ve radyolojik muayeneleri yaptırır,

İşyerinde ilk yardım ve kurtarma çalışmalarının organizasyonunu yapar, ilgili personelin eğitimini sağlar ve acil tedavi hizmetlerini yürütür,

Bulaşıcı hastalıkların kontrolünü sağlayarak yayılmasını önleme ve aşılama çalışmaları yapar,

Kreş ve çocuk bakım yurdu ile emzirme odalarının sağlık koşullarını kontrol eder, sağlık koşullarına uygunluğunu sağlar, çocukların sağlık muayenelerini yaparak kayıt altına alır,

Gebe ve emzikli kadınların işyerindeki olası sağlık tehlikelerine karşı sağlığını korur, geliştirir ve eğitimlerini sağlar,

İşyerinde kullanılan, tüketilen maddeleri kontrol ve izlemek için aralıklı olarak inceleme yaparak etmenleri belirler, değerlendirir ve kontrol önlemleri geliştirir,

Çalışma ortamı gözetimi ile ilgili olarak gerektiğinde ölçümler yapılmasını sağlayarak alınan sonuçların çalışanlar yönünden değerlendirmesini yapar,

İşyerinin genel hijyen koşullarını devamlı izleyerek ve denetleyerek işyerindeki bütün birimlerin çalışanların sağlığını koruyup geliştirecek biçimde düzenlenmesi, çalışana sağlıklı bir ortamda ve yürütülen işin gerektirdiği kaloriyi karşılayacak nitelikte yemek sunulması, içme suyu imkanı sağlanması, soyunma odaları, banyo, lavabo ve tuvaletlerin bakımlı ve temiz olması ve genel temizlik donanımının temin edilmesi ve sürdürülmesi için gereğini yerine getirir,

İş ve çalışanın uyumunu sağlamak için çalışanların sağlığının, yapılan iş ve işlemler ile çalışma ortamındaki çeşitli stres faktörlerinden olumsuz yönde etkilenmesi olasılığına karşı inceleme ve araştırmalar yapar,

Meslek hastalığı veya şüphesi tanısı alan çalışanların izleme ve kontrolünü yapar, SSK Meslek Hastalıkları Hastaneleri ile sürekli işbirliği içinde çalışır,

İşyerinde meslek hastalığı veya meslek hastalığı şüphesi tanısı alanların çalıştığı ortamda ve çalışanlarla ilgili inceleme yapar,

Herhangi bir hastalık veya kaza ya da periyodik muayene sonrasında eski işinde çalışması sakıncalı bulunan çalışanın, mevcut sağlık durumuna uygun bir işte çalıştırılmasını sağlar,

İş kazasına uğrayan ya da meslek hastalığına tutulan çalışanların rehabilitasyonu konusunda işyerindeki ilgili birimlerle işbirliği içinde çalışır,

Eski hükümlü, malul ve özürlülerin işlerine uyumlarını sağlar,

İşyeri yöneticilerine, iş sağlığı ve iş güvenliği kurul üyelerine, çalışanlara ve temsilcilerine genel sağlık konularında eğitim verir ve bu eğitimlerin sürekliliğini sağlar,

Çalışanların, zamanlarını etkin ve verimli biçimde değerlendirmeleri için eğitici, kültürel ve sportif etkinliklerle zenginleştirilmiş dinlenme imkanı sağlayacak çalışmalar yapar,

İşyerindeki sağlık gözetimi ile ilgili çalışmaları kaydeder ve Ek-6da belirtilen örneğe uygun yıllık çalışma raporu hazırlayarak iş sağlığı ve güvenliği kuruluna gönderir.

İşyeri hekiminin yetkileri

Madde 23 – İşyeri hekimi, bağımsız çalışma ilkesi uyarınca bu yönetmelik hükümlerini yerine getirirken hiçbir şekilde engellenemez, görevini yapmaktan alıkonulamaz.

İşyeri hekimleri çalışmalarını tam bir mesleki özgürlük içinde ve tıbbi deontoloji kurallarına uygun biçimde yürütür.

İşyerinde çalışanların hayatı ile ilgili yakın tehlike oluşturan bir husus tespit edildiğinde derhal üst yönetimi bilgilendirip onaylarını alarak işin geçici olarak durdurulmasını sağlar.

Sağlık durumu bakımından yaptığı işle uyumsuz olduğu belirlenen çalışanın, işyerinde uygun işte görevlendirilmesini sağlar.

Üretim teknolojilerinin planlanmasında iş sağlığı ile ilgili tavsiyelerde bulunur.

Görevi gereği işyerinin bütün bölümlerinde iş sağlığı konusunda inceleme, araştırma ve çalışanlarla görüşme yapabilir.

Gerektiğinde konu ile ilgili kurum veya kuruluşlar ile işbirliği yapar.

İşyeri hekiminin sorumlulukları

Madde 24 – İşyeri hekimi, bu Yönetmelikte belirtilen görevlerini yaparken, işin normal akışını mümkün olduğu kadar aksatmamak ve verimli bir çalışma ortamının sağlanmasına katkıda bulunmak, işverenin ve işyerinin meslek sırları, ekonomik ve ticari durumları ile çalışanın kişisel sağlık dosyasındaki bilgileri gizli tutmakla sorumludur.

İşyeri hekiminin görevlendirilmesi

Madde 25 – İşverenler, bu Yönetmelikte belirtilen niteliklere haiz işyeri hekimi veya hekimleri ile sözleşme yaparlar. Yapılan sözleşmenin bir nüshası Genel Müdürlüğe gönderilir.

Özel kurum ve işyeri hekimleri, çalıştıkları yerlerin sağlık hizmetlerinin başka bir yerde ikinci bir görev yapmalarına elverişli bulunduğuna dair tabip odalarınca izin verilmesi halinde işyeri hekimliği yapabilirler.

Sözleşme, Ek-7de verilen örneğine uygun olacak şekilde düzenlenir.

I inci, II inci ve III üncü Risk Gruplarında yer alan ve 1000 işçi çalıştırılan işyerlerinde tam gün çalışacak bir işyeri hekimi görevlendirilir. 1000 kişiyi aşan hallerde bu Yönetmeliğin 21 inci maddesinde belirtilen kriterlere uygun yeteri kadar hekim eklenir.

IV üncü ve V inci Risk Gruplarında yer alan ve 750 işçi çalıştırılan işyerlerinde tam gün çalışacak bir işyeri hekimi görevlendirilir. 750 kişiyi aşan hallerde bu Yönetmeliğin 21 inci maddesinde belirtilen kriterlere uygun yeteri kadar hekim eklenir.

Bildirim yükümlülüğü

Madde 26 – Sözleşmenin herhangi bir nedenle geçerliliğini yitirmesi halinde, bu durum taraflarca üç iş günü içinde Genel Müdürlüğe bildirilir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

İşyeri Hemşiresi ve Sağlık Memurunun Nitelikleri, Görevleri, Eğitimleri ve Görevlendirilmeleri

İşyeri hemşiresi ve sağlık memurunun nitelikleri

Madde 27 – İşyeri hemşiresi veya sağlık memuru olarak görevlendirileceklerin Bakanlıkça verilmiş işyeri hemşiresi veya sağlık memuru sertifikasına sahip olmaları gerekir.

Sertifikalandırma

Madde 28 – İşyeri hemşiresi veya sağlık memuru sertifikası,

a. Halk sağlığı alanında lisansüstü eğitim almış hemşire veya sağlık memurlarına istekleri halinde,

b. Bakanlıkça düzenlenen işyeri hemşiresi veya sağlık memuru sertifika eğitim programlarına katılan ve eğitim sonunda düzenlenecek sınavda başarılı olan hemşirelik/sağlık memurluğu lisans programı veya hemşirelik/sağlık yüksek okulu mezunlarına,

Bakanlıkça verilir.

Eğitim

Madde 29 – İşyeri hemşiresi veya sağlık memuru sertifika eğitim programlarının hazırlanması ve uygulanması ile ilgili usul ve esaslar, İşyeri Hemşiresi veya Sağlık Memuru Eğitim Komisyonu tarafından belirlenir.

Komisyon; İş Sağlığı ve Güvenliği Genel Müdürünün başkanlığında, İş Teftiş Kurulu Başkanlığından bir hekim iş müfettişi, İş sağlığı ve Güvenliği Merkezinden bir hekim veya hemşire, Sağlık Bakanlığı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Eğitim ve Araştırma Merkezi, Sosyal Sigortalar Kurumu Sağlık İşleri Genel Müdürlüğü, Türk Hemşireler Derneği, Türk Hemşireler Birliğinden birer üye, Yükseköğretim Kurul Başkanlığı tarafından görevlendirilecek iş sağlığı konusunda çalışmaları olan bir öğretim üyesinden oluşur.

Komisyon yılda bir olağan olarak toplanır. Bakanlık gerektiğinde Komisyonu olağanüstü toplantıya çağırabilir. Toplantıların gündemi üyelere toplantı tarihinden 15 gün önce bildirilir. Komisyonun sekreterya işleri Genel Müdürlük tarafından yürütülür.

Komisyon, kararlarını salt çoğunlukla alır. Eşitlik halinde Başkanın oyu kararı belirler. Komisyon kararı, karar defterine yazılır ve üyeler tarafından imzalanır.

Komisyon tarafından belirlenen eğitim programı, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Eğitim ve Araştırma Merkezi (ÇASGEM) tarafından yürütülür.

İşyeri hemşiresi ve sağlık memurunun görevleri

Madde 30 – İşyeri hemşiresi ve sağlık memurunun görevleri aşağıda belirtilmiştir.

a. İş sağlığı ve güvenliği ile ilgili sorunların saptanmasında, önceliklerin belirlenmesinde ve yapılacak çalışmalarda işyeri hekimine yardımcı olur,

b. Çalışanların özellikleri ve sağlık düzeyleri ile ilgili veri toplar, kaydeder, sağlık ve çalışma öykülerini işe giriş/periyodik muayene formuna yazar ve işyeri hekimi tarafından yapılan fizik muayene sırasında hekime yardımcı olur,

c. İşyerinde sağlık taramaları yaparak şüpheli vakaları hekime sevk eder,

d. Gebe ve emzikli kadınların izlenmesi, zararlı maddelerden korunması için çalışır; çocuk bakım hizmetleri ile ilgili çalışmaların planlanması, yürütülmesi ve kontrolüne katılır,

e. Çalışanların hastaneye sevk işlemlerini sağlar, tedavisini izler ve rehabilitasyon hizmetlerine katılır,

f. Yardımcı sağlık hizmetlerinin planlanması, değerlendirilmesi, izlenmesi ve yönlendirilmesinde işyeri hekiminin önerileri doğrultusunda çalışır ve gerekli kayıtları tutar,

g. İlk yardım hizmetlerinin organizasyonu ve yürütümünde işyeri hekimine yardımcı olur.

h. İşyerinde çalışanların sağlık eğitiminde görev alır,

İşyeri hemşiresi veya sağlık memurunun görevlendirilmesi

Madde 31 – Sağlık biriminde tam gün çalışacak en az bir işyeri hemşiresi veya sağlık memuru görevlendirilir. Buna ilave olarak;

a. I inci, II inci ve III üncü Risk Gruplarında yer alan ve 500 ve daha fazla işçi çalıştırılan işyerlerinde her 500 işçi için tam gün çalışacak bir işyeri hemşiresi veya sağlık memuru görevlendirilir.

b. IV üncü ve V inci Risk Gruplarında yer alan ve 350 ve daha fazla işçi çalıştırılan işyerlerinde her 350 işçi için tam gün çalışacak bir işyeri hemşiresi veya sağlık memuru görevlendirilir.

ALTINCI BÖLÜM

Son Hükümler

Ücretsiz hizmet

Madde 32 – Sağlık birimi tarafından sağlanan hizmetler, çalışanlara herhangi bir maliyet getirmeksizin yürütülür.

Yürürlükten kaldırılan Yönetmelik

Madde 33 – 04/7/1980 tarihli, 17037 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan İşyeri Hekimlerinin Çalışma Şartları ile Görev ve Yetkileri Hakkında Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

Geçici Madde 1- Bu Yönetmeliğin yayımı tarihinden önce alınmış olan işyeri hekimliği sertifikaları geçerlidir.

Yürürlük

Madde 34 – Bu Yönetmelik, yayımlandığı tarihte yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 35 – Bu Yönetmelik hükümlerini Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı yürütür.

17 Ocak 2008 PERŞEMBE              Resmî Gazete                 Sayı : 26759

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından:

MEYVE/ASMA FİDAN VE ÜRETİM MATERYALİ SERTİFİKASYONU VE PAZARLAMASI YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 –

(1) Bu Yönetmelik meyve/asma türlerine ait fidan ve üretim materyallerinin, kaliteli ve sağlıklı biçimde üretilmesi ve pazarlanmasını sağlamak amacıyla, sertifikasyon sistemi dâhilinde üretim ve pazarlanması ile ilgili usul ve esasları kapsar.

Dayanak

MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmelik, 31/10/2006 tarihli ve 5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 6 ncı maddesi ve 21/12/1967 tarihli ve 969 sayılı Tarım ve Köyişleri Bakanlığının Merkez ve Taşra Kuruluşlarına Döner Sermaye Verilmesi Hakkında Kanunun 3 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 –

(1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Tarım ve Köyişleri Bakanlığını,

b) Başvuru kuruluşu: Üretimin yapıldığı ildeki Bakanlık il müdürlüğü veya Bakanlık tarafından beyanname kabulü ve parsel kontrolleri için yetkilendirilen kuruluşları,

c) Bir nolu ünite: Araştırma kuruluşları veya Bakanlık tarafından yetkilendirilen kuruluşlar tarafından ıslahçı materyalinden, tel seralarda veya izolasyon mesafesine uygun açık alanlarda kurulan virüsten arî ön temel sınıfta üretim materyali elde edilen ağaç veya omcaları,

ç) Bitki muayene raporu: Sertifikasyona esas olmak üzere Bakanlık il müdürlüğü veya hastalık kontrol kuruluşu tarafından düzenlenen raporu,

d) Bitki yetiştirme ruhsatı: 15/5/1957 tarihli ve 6968 sayılı Zirai Mücadele ve Zirai Karantina Kanununa göre tarım il müdürlüğü tarafından düzenlenen belgeyi,

e) Dört nolu ünite: Üç nolu ünitelerden elde edilen materyallerden çoğaltılan, sertifikalı sınıfta açık köklü veya tüplü fidanların üretildiği parselleri,

f) Fidan: Anaç, çöğür, yoz veya çelik üzerine aşılama veya doğrudan eşeysiz vejetatif yollarla çelik, daldırma, doku kültürü yöntemleri ile üretilen aşılı ve aşısız meyve, asma fidanlarını,

g) Fidanın niteliği: Fidanın tüplü fidan, tüplü aşılı fidan, açık köklü aşılı fidan veya açık köklü aşısız fidan olması özelliğini,

ğ) Hastalık kontrol kuruluşu: Bakanlık tarafından, hastalık ve zararlıların kontrolü için yetkilendirilen kuruluşları,

h) İki nolu ünite: Araştırma kuruluşları veya Bakanlık tarafından yetkilendirilen kuruluşlar tarafından bir nolu ünitelerden elde edilen veya yurtdışından temel sertifika ile ithal edilen üretim materyallerinden tel seralarda veya izolasyon mesafesine uygun açık alanlarda kurulan virüsten ari temel sınıfında fidan parsellerini,

ı) İtiraz kontrol raporu: İtirazlar üzerine, KKGM tarafından görevlendirilen konu uzmanları tarafından, itiraza konu durum ile ilgili hazırlanan raporu,

i) KKGM: Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,

j) Kontrolör: Meyve/asma üretim materyali ve fidanlarının sertifikasyonuna ilişkin kontrolleri yapan, örnek alan ve piyasa denetimlerini yaparak bu konularda belge düzenleyen kamu görevlilerini veya özel kişileri,

k) Ön temel materyal: Bir nolu üniteden elde edilen materyali,

l) Parti: Türü, çeşidi, anacı, yaşı, boyu ve ambalajları aynı olan ve bir seferde muayeneye ve kontrole sunulan fidan üretim materyali ve fidanların yeknesaklığı ve kökeniyle tanımlanabilir birimi,

m) Pazarlama: Çoğaltma materyali veya fidanlarını hangi şekilde olursa olsun kullanılmaya hazır olarak stokta bulundurma, satış için teşhir veya teklif etme, diğer kişiye satış veya teslimat işlemlerini,

n) Sertifikalı materyal: Dört nolu ünitelerde üretilen aşılı veya aşısız fidanları,

o) Sertifikasyon kuruluşu: Bakanlık tarafından Yönetmelikte belirtilen sertifikasyon işlemlerini yapmakla yetkilendirilen kuruluşları,

ö) Standart fidan/üretim materyali: İsmine doğruluğu üretici tarafından garanti edilen, kontrolörler tarafından standartlar yönünden kontrol edilen ve her türlü kayıt işlemleri üretici tarafından tutulan fidan veya üretim materyallerini,

p) Temel materyal: İki nolu üniteden elde edilen materyali,

r) Temel 1 materyal: Üç nolu ünitelerden elde edilen, dört nolu ünitelerin oluşturulmasında kullanılan üretim materyallerini,

s) TTSM: Tohumluk Tescil ve Sertifikasyon Merkezi Müdürlüğünü,

ş) Üç nolu ünite: Bir veya iki nolu ünitelerden elde edilen veya yurtdışından ön temel veya temel sertifika ile ithal edilen fidan ve üretim materyallerinden, Bakanlık tarafından yetkilendirilen kuruluşlar tarafından tel seralarda veya izolasyon mesafesine uygun açık alanlarda kurulan ve virüsten ari temel 1 sınıfta üretim materyali elde edilen meyve/asma damızlık ünitelerini,

t) Üretici: Üretim materyali veya meyve fidanı konularında üretim, koruma ve/veya işlemden geçirme ve pazarlama faaliyetlerinden en azından birini profesyonel olarak yapan gerçek ya da tüzel kişileri,

u) Üretim materyali: Meyve/asma fidanlarının üretilmesinde kullanılan çelik, aşı gözü, aşı kalemi, köklü klon ve sürgün ucu meristemi gibi vejetatif ve tohum, çöğür ve yoz gibi generatif materyali,

ü) Üretim materyali kapasite raporu: Bir ve üç nolu ünitelerde sertifikasyon ünitesinden alınabilecek üretim materyali miktarını belirten raporu ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Sertifikasyon ve Pazarlama Esasları

Genel şartlar

MADDE 4 –

(1) Meyve/asma fidan ve üretim materyallerinin sertifikasyon sisteminde üretilmesi ve pazarlaması ile ilgili genel hükümler aşağıda yer almaktadır.

a) Ek 1’de yer alan türlere ait meyve/asma fidan ve üretim materyalinin sertifikasyon sisteminde üretilmesi veya ithal edilmesi için, meyve/asma fidan ve üretim materyalinin ait olduğu çeşitlerin kayıt altında olması şartı aranır.

b) Yurtdışından ithal edilen üretim materyalleri bir ve üç nolu ünitelerin kurulmasında kullanılabilir.

c) Sertifikasyon sistemine dahil olan meyve/asma üretim materyalleri ve fidanlar, Bakanlık tarafından yetki verilen gerçek veya tüzel kişiler tarafından üretilir ve pazarlanır.

ç) Yönetmelik hükümlerine göre üretilip belgelendirilen fidan ve üretim materyalleri, 10/6/2005 tarihli ve 25841 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan “Organik Tarımın Esasları ve Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik” esaslarına göre belgelenmesi durumunda organik fidan ve üretim materyali olarak pazarlanır.

Beyanname verilmesi

MADDE 5 –

(1) Meyve/asma fidan ve üretim materyalinin sertifikalandırılabilmesi için, beyanname verilmesi gerekir.

(2) Beyannamelerin düzenlenmesi ve kabul edilmesi aşağıdaki şekilde yapılır.

a) Meyve/asma fidan ve üretim materyali üretimlerinde, Bakanlıkça belirlenen beyannamelerden uygun olanı doldurulur.

b) Bir ve üç nolu ünitelerde her ağaç veya omca, iki ve dört nolu ünitelerde her çeşit veya anaca ait parsel için ayrı beyanname düzenlenir.

c) Beyannamelerde belirtilen çeşit ve anaç isimleri, kayıt edilip yayımlandığı şekilde yazılır.

ç) Beyannameler bir, iki ve üç nolu üniteler için beş nüsha, dört nolu üniteler için üç nüsha düzenlenir. Dört nolu ünitelerde virüsten ari üretim yapılması halinde beyanname dört nüsha düzenlenir.

d) Beyannameler başvuru kuruluşuna verilir.

e) Beyannamelerinin veriliş tarihleri 1 Ocak – 31 Mayıs tarihleri arasında olup virüsten ari üretimler için ise 1 Ocak – 31 Mart tarihleri arasındadır.

f) Nematod tahlili için numune alındıktan sonra fidan üretim alanında, beyannamede belirtilen fidan dışında herhangi bir bitki ekilemez veya dikilemez.

g) Başvuru sırasında beyannamelere aşağıdaki belgeler eklenir.

1) Fidan üretici belgesi sureti,

2) Üretilen materyale ait menşei sertifikanın aslı veya onaylı sureti,

3) Bitki yetiştirme ruhsatı,

4) Toprak analiz raporu,

5) Parselleri gösteren krokiler,

6) Bir ve üç nolu üniteler için üretim materyali kapasite raporu.

ğ) Başvuru kuruluşu tarafından kabul edilerek onaylanan beyannamelerin birinci nüshası beyannameyi kabul eden başvuru kuruluşunda saklanır. İkinci nüsha parsel kontrollerinde kullanılması için kontrolörlere, üçüncü nüsha “SERTİFİKALANDIRMADA KULLANILAMAZ” kaşesi vurularak üreticiye verilir. Bir, iki ve üç nolu ünitelerde dördüncü nüsha TTSM’ne gönderilir. Virüsten arî üretimlerde, bir nüsha da hastalık kontrol kuruluşuna gönderilir.

h) Bir ve üç nolu üniteler için verilen beyannamelerde belirtilen miktar, üretim materyali kapasite raporunda belirtilen miktardan fazla olabilir. Ancak fazla kısım, üretim materyali kapasite raporunda belirtilen miktarın % 10’ undan fazla olamaz.

ı) Beyannamelere ait tüm bilgiler elektronik ortamda kayıtlı olarak 31 Mayıs tarihinden itibaren onbeş gün içinde üst yazı ile TTSM’ne gönderilir.

(3) Bilgileri uygun olmadığı belirlenen beyannameler, onaylanmış olsalar dahi iptal edilir ve kontrol raporu düzenlenmez. Bu beyannameler sonucunda düzenlenen kontrol raporuna, sertifikalandırma yapılmaz.

Parsel kontrolleri

MADDE 6 –

(1) Parsel kontrolü, Bakanlıkça yetkilendirilen kontrolörler tarafından yapılır. Bir, iki ve üç nolu ünitelerin kontrolleri, üretimin yapıldığı ilin Bakanlık il müdürlüğü koordinatörlüğünde, hastalık kontrol kuruluşu ve sertifikasyon kuruluşundan konu uzmanlarının katılımı ile yapılır.

(2) Dört nolu ünitelerin kontrolleri, Bakanlık il müdürlüğü kontrol şube ve bitki koruma şubesi veya Bakanlığın yetki verdiği kuruluş tarafından yapılır. Bu kontrollere, ihtiyaç duyulması halinde ilgili hastalık kontrol kuruluşu veya sertifikasyon kuruluşundan konu uzmanları da davet edilebilir. Dört nolu ünitelerde virüsten arî üretim yapılıyorsa kontrole hastalık kontrol kuruluşu da katılır.

(3) Parsel kontrolleri aşağıdaki esaslar dâhilinde yapılır.

a) Her beyannamenin temsil ettiği parsel veya ünite bir sertifikasyon ünitesidir. Ünite, beyannamedeki parsel numarası ile anılır. Bir ve üç nolu ünitelerde her ağaç veya omca, iki ve dört nolu ünitelerde her çeşit veya anaca ait parsel ayrı bir sertifikasyon ünitesidir. İki ve dört nolu ünitelerde her parsel belirgin şekilde birbirinden ayrılmış olmalıdır. Açık alanda yapılan üretimlerde parseller arası mesafe en az bir metredir.

b) Kontrole esas olacak birim, bir ve üç nolu ünitelerde bitkilerin tümü, iki ve dört nolu ünitelerde ünitedeki fidan sayısının % 1’ idir. Gerekirse bu oran % 10’a kadar çıkarılabilir.

c) Yapılan kontrollerde, parseldeki bitkilerin sertifikasyonunu engelleyen hususların teknik olarak üretici tarafından giderilmesinin mümkün olduğu tespit edilirse, üreticiye parsel kontrol ihbarnamesi verilir. Belirtilen süre sonunda bu hususun yerine getirilip getirilmediği kontrol edilir. Belirtilen husus yerine getirilmemiş ise kontrol raporu “Sertifikalı Olamaz” olarak işaretlenir.

ç) İsmine doğruluk kontrolü amacıyla parsellerdeki fidan ve üretim materyalleri çeşit ayırımının en iyi görüldüğü dönemde en az iki defa kontrol edilir. Parsellerde bulunan bitkiler botanik bakımdan ait olduğu çeşidin özelliğini taşımalıdır. Kontrol edenler, parsele dikilen bitkilerin menşei ile ilgili diğer kayıtları üreticiden istemeye ve incelemeye yetkilidir.

d) Bakanlıkça belirlenen yönünden kontrol edilen parsellerde, standartlara uymayan fidan ve üretim materyalleri miktarı, yapılan ikinci veya gerektiğinde tekrarlanan kontrollerde beyannamede belirtilen fidan ve üretim materyali miktarından düşülerek, kontrol raporunda “Sertifikalı Olabilir” kısmı işaretlenir.

e) Hastalık ve zararlılarla bulaşıklık yönünden parselde bulunan her bitkinin vejetasyon dönemi ve söküm döneminde olmak üzere en az iki defa kontrol edilmesi şarttır. Zararlı etmenin mücadelesi mümkün değilse, bulunduğu parseldeki bitkileri imha etmeye kontrol edenler yetkilidir.

f) Bir, iki ve üç nolu ünitelerde yapılan makroskobik kontrollere ilaveten bitkilerin virüslerden ari olduklarını belirlemek amacıyla serolojik testlerin yapılması ve belgelenmesi gerekir. Yapılan testler sonucunda düzenlenen raporların bir nüshası üreticiye veya başvuru kuruluşuna, bir nüshası TTSM’ne gönderilir. Bir ve üç nolu ünitelerde hastalık ve zararlı etmenlerle bulaşık ağaç veya omca görülmesi halinde, üreticinin bu etmenlere karşı tekniğine uygun mücadele yapması istenir. Daha sonra istenen hususların yerine getirilip getirilmediği kontrol edilir. İkinci kontrolde hastalık ve zararlılarla mücadelenin başarılı olmadığı tespit edilirse, parseldeki ağaç veya omcalar, 6968 sayılı Kanun hükümlerine göre imha edilir.

g) Bir ve üç nolu ünitelerde üretim materyali kapasite raporu da kontrol eden kontrolör tarafından doldurulur. Bir ve üç nolu ünitelerde üretimin yapıldığı her yıl için üretici tarafından bitki muayene raporu alınması gerekir.

ğ) Söküm döneminde tüm kontroller ve uygulamalar 6968 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılır.

h) Kontroller, beyanname başvurusunun yapıldığı aynı takvim yılı içinde yapılır.

Parsel kontrol raporunun düzenlenmesi

MADDE 7 –

(1) Parsel kontrol raporu aşağıdaki esaslar dahilinde kontrolör tarafından düzenlenir.

a) Parsel kontrolünün tamamlanmasından sonra kontrolörler, beyanname bilgileri ve parsel kontrol standartlarını göz önünde bulundurarak, parsel kontrol raporunu üç nüsha halinde düzenler ve mühürler.

b) Raporlarda silinti veya kazıntı yapılmaz. Değişiklik zorunlu ise yanlışlığın üzeri çizilerek doğrusu yazıldıktan sonra kontrolör tarafından paraflanır.

c) Parsel kontrol raporunun iki nüshası üreticiye verilir, bir nüshası ise kontrol eden kuruluşta muhafaza edilir.

Etiketleme ve sertifikalandırma

MADDE 8 –

(1) Üretici, 6 ncı maddenin üçüncü fıkrasının (ç) bendi kapsamında yapılan herhangi bir kontrolden sonra düzenlenen kontrol raporunun asıl nüshası ile etiket talep formunu, en geç kontrolün yapıldığı yılın kasım ayı sonuna kadar TTSM’ne gönderir. Belirtilen süre içerisinde gönderilmeyen raporlar için sertifika düzenlenmez. Etiket talep formunda ve sertifikada belirtilen fidan ve üretim materyali miktarı, parsel kontrol raporunda belirtilen miktarın üzerinde olamaz.

(2) TTSM, etiketleri düzenleyerek üreticiye gönderir. Üretici her fidana bir etiket bağlar. Söküm kontrolleri sırasında kontrolör, etiketlerin fidanlara takılıp takılmadığını da kontrol eder.

(3) Üretici sertifikasyon işlemleri için, söküm dönemi kontrol raporu ile sertifikasyon kuruluşuna başvurur. Sertifikasyon kuruluşu, üreticinin başvurusuna istinaden sertifika düzenleyerek üreticiye gönderir. Söküm döneminde yapılan kontrol sonucuna göre düzenlenen kontrol raporu ile etiket talebine esas teşkil eden kontrol raporu arasında farklılık olması durumunda söküm dönemi kontrol raporu esas alınır. Söküm dönemi kontrol raporuna göre, imha edilmesi gereken etiket varsa, TTSM tarafından üreticiden talep edilerek imha edilir.

(4) İki ve dört nolu ünitelerde, fidanlar için düzenlenen sertifika ve etiketler, sertifikanın veriliş yılını takip eden senelerde, söz konusu tür için sertifikasyona esas Bakanlıkça belirlenen teknik şartlara uygun sürelerde, her sene bitki muayene raporu başvuru kuruluşuna ibraz edildiği takdirde geçerlidir.

(5) Virüsten ari üretimlerde, hastalık kontrol kuruluşu tarafından yapılan serolojik test veya diğer testlerin sonuçlarına ait asıl belgeler üretici tarafından sertifikasyon kuruluşuna gönderilmeden sertifika düzenlenmez.

Denetleme

MADDE 9 –

(1) Meyve/asma fidan ve üretim materyallerinin sertifikasyon sistemi içerisinde üretimlerine ilişkin parsel kontrolleri aşağıdaki esaslar dahilinde Bakanlıkça denetlenir.

a) Başvuru kuruluşu tarafından gerçekleştirilen dört nolu ünite kontrollerinin, Türkiye genelinde üretimin % 5’ini geçmeyecek şekilde, KKGM’nün görevlendirmesi ile TTSM ve hastalık kontrol kuruluşu tarafından denetlemesi yapılır. Denetlenecek üretim alanları KKGM ve TTSM tarafından belirlenir.

b) Denetlemede parsel kontrolü yapılır ve parsel kontrol raporu düzenlenir. Bu raporun üzerine “DENETLEME RAPORU” ifadesi yazılır.

c) Denetim elemanları tarafından, denetleme raporu ile başvuru kuruluşunca düzenlenen parsel kontrol raporu karşılaştırılarak farklılık olup olmadığı belirlenir. Şayet farklılık söz konusu ise, başvuru kuruluşuna ve üreticiye düzenlenen denetleme raporunun birer sureti verilir ve sertifikasyon işlemlerinde denetleme raporu esas alınır.

ç) TTSM, ülke genelinde yapılan denetimler tamamlandığında, denetimlere ilişkin değerlendirme raporunu KKGM’ne gönderir.

İtiraz

MADDE 10 –

(1) Üreticiler, başvuru kuruluşu tarafından verilen kontrol raporlarına itirazlarını, kontrol raporunun düzenleme tarihinden itibaren beş iş günü içinde KKGM’ne yapabilir.

(2) KKGM söz konusu itirazı değerlendirir ve itiraz, fidan ve üretim materyalinin nitelikleri veya ismine doğruluğu ile ilgili ise TTSM’nden bir konu uzmanını, hastalık ve zararlılarla ilgili ise, söz konusu türde görevlendirilmiş olan hastalık kontrol kuruluşundan bir uzmanı görevlendirir ve bu durumu itiraz sahibine bildirir. İtiraz sahibi, itirazının kabul edildiğine dair bilgiyi aldıktan sonra görevlendirilen kuruluşun döner sermaye hesabına itiraz ücretini yatırır. Yapılan kontrol sonucunda, itiraza konu olan durumla ilgili işleme esas olmak üzere itiraz kontrol raporu düzenlenir. Düzenlenen itiraz kontrol raporu, kontrol tarihinden itibaren en geç bir hafta içinde KKGM’ne gönderilir. KKGM, itiraz kontrol raporunu ilgili sertifikasyon kuruluşuna ve başvuru kuruluşuna gönderir. İtiraz kontrol raporu sertifikasyona esas nihai rapordur.

(3) Denetleme amacıyla yapılan kontroller itiraz kapsamı dışındadır.

Ambalajlama ve etiketleme

MADDE 11 –

(1) Üretim materyalleri, Bakanlıkça belirlenen standartlar esas alınarak ambalajlanır ve satışa arz edilir.

(2) Etiketleme ile ilgili kurallar ve etiketlerde bulunması gereken asgari bilgiler Ek–2’de belirtilmiştir.

(3) Alıcılar satın aldıkları asma üretim materyalleri ve fidanlara ait etiketleri, gerektiğinde yetkililere göstermek amacıyla bir yıl süre ile muhafaza etmekle yükümlüdür.

Standart fidan veya üretim materyali üretimi

MADDE 12 –

(1) Standart fidan veya üretim materyali üreticilerinde Bakanlık tarafından yetkilendirilme şartı aranmaz.

(2) Standart fidan veya üretim materyalleri aşağıdaki esaslar dahilinde üretilir.

a) Üreticiler tarafından, başvuru kuruluşuna, hastalık ve kalite kontrollerinin yapılması amacıyla başvurulur.

b) Başvuru için Bakanlık tarafından standart fidan veya üretim materyalleri için belirlenen beyanname iki suret olarak doldurulur.

c) Beyannamelerinin veriliş tarihleri 1 Ocak – 31 Mayıs tarihleri arasında olup virüsten ari üretimler için ise 1 Ocak – 31 Mart tarihleri arasındadır.

ç) Başvuru kuruluşu tarafından, kalite ve hastalık kontrolleri Bakanlıkça belirlenen standartlara göre yapılır.

d) Virüsten ari üretimlerde serolojik testlerin yapılması amacıyla, kontrolör tarafından alınarak mühürlenen numuneler üretici tarafından hastalık kontrol kuruluşuna gönderilir.

e) Kontrol sonucunda iki suret düzenlenen kontrol raporunun bir sureti üreticiye verilir.

(3) Standart fidan veya üretim materyalleri üretimi üretici beyanına göre yapılır. Çeşitlerin veya türlerin kayıt listelerinde bulunma şartı aranmaz.

(4) Standart fidan veya üretim materyalleri üreticileri, üretimlerine ait kayıt ve raporları denetim sırasından yetkililere göstermek üzere en az bir yıl süre ile muhafaza eder.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 13 –

(1) Üretim materyali ve fidanların üretim ve pazarlanmasında, 5553 sayılı Tohumculuk Kanununa aykırı hareket edenler hakkında, aynı Kanununun 12 nci maddesi hükümleri uygulanır.

Ücretler

MADDE 14 –

(1) Bu Yönetmelik kapsamındaki sertifikasyon hizmetleri ücrete tabidir. Ücretler, 28/12/2006 tarihli ve 26390 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan, “Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Döner Sermaye İşletmeleri Uygulama Yönetmeliği” hükümlerine göre, hizmeti veren kuruluşun döner sermaye işletmesi hesabına peşin olarak yatırılır. Bu ücretler, Bakanlık tarafından yeniden değerleme oranında arttırılarak her yıl ocak ayında belirlenir.

İstisnalar

MADDE 15 –

(1) Bilimsel amaçlı çalışmalarda, araştırma ve geliştirme çalışmalarında ve genetik çeşitliliğin korunmasına yönelik çalışmalarda kullanılan üretim materyalleri ve fidanlar ile üreticinin kendi ihtiyacını karşılamak amacıyla ürettiği üretim materyali ve fidanlarda sertifikalandırma şartı aranmaz.

Düzenleme yetkisi

MADDE 16 –

(1) Bakanlık, bu Yönetmeliğin uygulamasını sağlamak üzere her türlü düzenlemeyi yapmaya yetkilidir.

Yürürlük

MADDE 17 –

(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 18 –

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

Ek-1

MEYVE/ASMA TÜR LİSTESİ

Latince adı	Tür adı
Actinidia deliciosa Ferg	Kivi
C.reticulata Blanco x C.paradisi macf.	Tangelo
Carya illinoensis C. Koch.	Pikan cevizi
Ceratonia siliqua L.	Keçiboynuzu
Cestanea sativa Mill.)	Kestane
Citrus aurantium L.	Turunç
Citrus grandis L. osb (syn. Citrus maxima )	Şadok
Citrus lemon L. Burm.	Limon
Citrus paradisi Macf.	Altıntop ( greyfurt )
Citrus reshni Tan.	Kleopatra mandarini
Citrus reticulata Blanco	Mandarin
Citrus sinensis L. Osb.	Portakal
Cornus mas L.	Kızılcık
Corylus avellana L.	Fındık
Crataegus oxyacantha L.	Alıç
Cydonia oblonge Mill.	Ayva
Diospyros kaki L.	Trabzon hurması
Elaeagnus angustifolia L.	İğde
Eriobotrya japonica (Thunb.)	Yeni dünya
Fragaria x ananassa Duch.	Çilek
Ficus carica	İncir
Juglans regia L.	Ceviz
Malus communis L.	Elma
Maspilus germanica L.	Muşmula
Morus alba L.	Beyaz dut
Morus nigra L.	Kara dut
Morus rubra L.	Mor dut
Olea europaea L.	Zeytin
P.trifoliata Raf.  x  C. limon L. Burm.	Sitremon
P.trifoliata Raf.  x  C. paradisi Macf.	Sitrumelo
P.trifoliata Raf.  x Cinensis Osb.	Sitranjlar
Persea americana Mill.	Avokado
Pistacia vera L.	Antepfıstığı
Poncirus trifoliata Raf.	Üç yapraklı
Prunus amygdalus Batsch.	Badem
Prunus armeniaca L.	Kayısı
Prunus avium L.	Kiraz
Prunus cerasifera Ehrh.	Yeşil erik
Prunus cerasus L.	Vişne
Prunus domestica L.	Avrupa eriği
Prunus nectaria L.	Nektarin
Prunus persica L.	Şeftali
Prunus saliciana Lindl.	Japon eriği
Pyrus communis L.	Armut
Ribes nigrum L.	Siyah frenk üzümü
Ribes rubrum L.	Kırmızı frenk üzümü
Rubus fructicous L.	Böğürtlen
Rubus ideaus L.	Ahududu
Vaccinium corymbosum L.	Yaban mersini
Vitis sp.	Amerikan asma anacı Asma

Listede yer almayan türlere ait tohumluklar, aynı cinse ait türlere göre sertifikalandırılır.

Ek–2

ETİKETLEME KURALLARI

1) Fidan ve üretim materyali etiketlerinde bulunması gereken asgari bilgiler aşağıda belirtilmiştir.

a) Etiketi düzenleyen sertifikasyon kuruluşunun adı ve logosu,

b) Üretim partisinin numarası,

c) Üretim yılı,

ç) Tür adı,

d) Çeşit adı,

e) Fidan ve üretim materyalinin sınıfı,

f) Üretici firmanın adı ve adresi,

g) Anaç ismi,

ğ) “VİRÜSTEN ARİ” dir ibaresi.

2) Etiketler, fidan ve üretim materyali sınıflarına göre aşağıdaki renklere uygun olarak düzenlenir.

Fidan ve üretim materyali sınıfı	Etiket rengi
Ön temel	Beyaz üzerine mor kuşak
Temel	Beyaz
Temel 1	Beyaz üzerine mavi kuşak
Sertifikalı	Mavi

3) Fidan ve üretim materyali etiketlerinin boyutları en az 35 x 120 mm’ dir.

4) Asmada etiket boyutları aşılama için elde edilen kalemlerde en az 67 x 110 mm, köklenen kalemler için en az  70 x 80 mm’ dir.

5) Etiketler bağlama veya yapıştırma olarak hazırlanır.

17 Ocak 2008 PERŞEMBE              Resmî Gazete                 Sayı : 26759

Sanayi ve Ticaret Bakanlığından:

ORGANİZE SANAYİ BÖLGELERİ YER SEÇİMİ YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, organize sanayi bölgelerinin yer seçimi esaslarını düzenlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, organize sanayi bölgelerinin yer seçimi etüdü ve yer seçimi safhalarını kapsar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 8/1/1985 tarihli ve 3143 sayılı Sanayi ve Ticaret Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 33 üncü maddesi  ile 12/4/2000 tarihli ve 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanununun 4 üncü maddesi uyarınca hazırlanmıştır.

Tanımlar ve kısaltmalar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Sanayi ve Ticaret Bakanlığını,

b) Etüt: Yer seçimi öncesinde Bakanlık tarafından hazırlanan veya hazırlattırılan yer seçimi etüdü raporunu,

c) Eşik Analizi: OSB kurulabilecek alan ya da alternatif alanların belirlenmesi amacıyla, 1/100.000 ve/veya 1/25.000 ölçekli topoğrafik haritalar üzerinde kurum ve kuruluşların mevcut ve muhtemel planlamalarına ilişkin bilgilerin üst üste çakıştırılması sonucu elde edilen analizi,

ç) İhtisas OSB: Aynı sanayi işkolunda ve bu işkoluna dahil alt sanayi gruplarında faaliyet gösteren tesislerin yer aldığı OSB’yi,

d) Komisyon: Ek-1’de yer alan komisyonu,

e) OSB: Organize sanayi bölgesini,

f) OSB Ön Araştırma ve Bilgilendirme Raporu: OSB kurulmak istenilen yerleşim birimi hakkındaki genel bilgileri ve OSB kurulmasına ilişkin gerekçeleri belirten ve  içeriği Bakanlıkça belirlenen raporu,

g) Öneri Alan: OSB kurmak isteyen gerçek ve tüzel kişilerce yer seçimi talebinde önerilen alanı,

ğ) Özel OSB: 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanununun 26 ncı maddesine göre özel hukuk tüzel kişilerince ve gerçek kişilerce kurulması talep edilen OSB’yi,

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Yer Seçimi Talebi ve Etüt Safhası

Yer seçimi talebi ve çalışmalarının başlatılması

MADDE 5 – (1) OSB kurmak isteyen gerçek ve tüzel kişilerce OSB bilgilendirme raporunun hazırlanarak Valilik uygun görüşü ile birlikte yer seçimi talebinin Bakanlığa intikalini müteakip Bakanlık tarafından yapılacak değerlendirmeden sonra yer seçimi çalışmaları başlatılır.

(2) Ancak, yer seçimi talebinde öneri alan bulunması durumunda söz konusu alan için;

a) İl özel idaresinin,

b) Belediye sınırları veya mücavir alan sınırları içerisinde olması halinde ilgili belediyenin,

olumlu görüşünün alınması gerekmektedir.

Etüt çalışmalarında kamu ve/veya özel kurum ve kuruluşların sorumluluğu

MADDE 6 – (1) Etüt, Bakanlık tarafından yapılır veya yaptırılır.

(2) Etüdü yapılacak OSB hakkında ihtiyaç duyulan bilgi, belge ve haritalar, Bakanlığın başvurusu üzerine ilgili kamu ve/veya özel kurum ve kuruluşların merkez ve/veya yerel teşkilatlarından temin edilir.

(3) Etüdün hazırlanması sırasında ihtiyaç duyulacak haritaların temini, harita çoğaltılması, fotoğraf ve video çekimi ve çoğaltılması, araç-gereç temini gibi masraflar, OSB kuruluşuna katılacak kurum ve kuruluşlar, özel OSB’lerde ise özel hukuk tüzel kişileri veya gerçek kişiler tarafından karşılanır.

Ek bilgi talebi

MADDE 7 – (1) Bakanlık gerekli gördüğü hallerde, çalışmanın herhangi bir safhasında görüş, ek bilgi, belge veya araştırmayı ilgili kurum ve kuruluşlardan isteyebilir.

Etüdün bölümleri

MADDE  8 – (1) Etüt, aşağıda belirtilen bölümlerden oluşur.

a) I. Giriş.

b) II. Eşik analizleri.

c) III. Alternatif alanların belirlenmesi ve sınırlarının işlenmesi.            

ç) IV.Alternatif alanların özellikleri.

d) V. Sonuç ve öneriler.

e) Kaynaklar.

f) Ekler.

Giriş

MADDE 9 – (1) Yer seçimi talep yazısı içeriği ile etüdü hazırlanan il/ilçenin coğrafi, sosyal, ekonomik ve jeolojik yapısı hakkında bilgileri içerir.

Eşik Analizleri

MADDE 10 – (1) Ek-1’de belirtilen kurum ve kuruluşların merkez, bağlı, ilgili ve taşra teşkilatlarının tasarrufu altındaki alanlar ile plan, proje ve yatırımları 1/100.000 ve/veya 1/25.000 ölçekli topoğrafik haritalar üzerine işlenerek eşik analizi haritası oluşturulur.

(2) Bu haritalar ilgili valilik, kaymakamlık, belediye ya da diğer kurum ve kuruluşlardan temin edilir.

Alternatif alanların belirlenmesi ve sınırlarının işlenmesi

MADDE 11 – (1) 10 uncu maddede belirlenen şekilde hazırlanan 1/100.000 ve/veya 1/25.000 ölçekli eşik analizi haritasında, hiçbir kurum ve kuruluşun yatırım ve proje alanına girmeyen, eğimi ve jeolojik açıdan yapılaşmaya elverişli olan,  varsa çevre düzeni planı, nazım imar planı kararlarına uygun olan alanlar, Bakanlık tarafından gerekli görülen tüm incelemeler sonucunda OSB kurulabilecek alan ya da alternatif alanlar olarak belirlenir.

(2) Belirlenen alternatif alan sınırları 1/100.000 ve/veya 1/25.000 ölçekli eşik analizi haritasına ve ilgili kadastro müdürlüğünden temin edilen 1/5.000 ölçekli kadastral pafta suretine işlenir.

(3) Öneri alanlar hakkında  bu madde hükümleri uygulanır.

(4) 4562 sayılı Organize Sanayi Bölgeleri Kanununun 26 ncı maddesine göre özel hukuk tüzel kişilerince ve gerçek kişilerce kurulması talep edilen ve aynı Kanunun 3 üncü maddesindeki OSB tanımında belirtilen özel OSB öneri alanının uygunluğu hakkında  bu madde hükümleri uygulanır.

Alternatif alanların özellikleri

MADDE 12 – (1) Alternatif alanların özellikleri;

a) Mevkii,

b) Şehir merkezine uzaklığı ve hangi yönde kaldığı,

c) Çevresinde bulunan diğer yerleşim merkezlerinin neler olduğu,  uzaklıkları ve hangi yönde kaldığı,

ç) Büyüklüğü,

d) Karayolu, havaalanı, liman ve  demiryolu  bağlantısı, uzaklığı,

e) Mülkiyet durumu,

f) Kadastro durumu,

g) Belediye ya da mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı,

ğ) Varsa çevre düzeni planına göre durumu,

h) Mevcut arazi kullanım durumu,

ı) Çevresindeki alanların mevcut ve planlama durumu,

i) Eğimi ve yönü,

j) Bulunduğu deprem kuşağı,

k) Su ihtiyacının nereden sağlanabileceği,

l) Enerji ihtiyacının nereden sağlanabileceği,

m) Atıksu ve yağmur suyu deşarj ortamı,

n) Hakim rüzgar yönü,

o) Gelişme ve genişleme olanağının bulunup bulunmadığı,

ö) Çevresinde konut ve yan sanayi yerleşimine imkan olup olmadığı,

p) Varsa özel çevre koruma bölgeleri, sit alanları, milli parklar, sulak alanlar doğal anıtlar gibi koruma alanları ile uluslararası sözleşmeler gereği korunması gereken alanlara göre konumu,

r) Drenaj durumu,

s) Taşkına maruz kalma durumu,

ş) Önceden belirlenmiş bir jeolojik probleminin olup olmadığı,

t) Varsa yeraltı ve yüzeysel içme ve kullanma suyu kaynaklarına göre konumu,

u) Varsa katı atık depolama alanlarına göre konumu,

ü) Mevcut ya da planlanan havaalanları ile varsa askeri alanlara, askeri güvenlik yasak bölgelerine, havaalanı mania planına göre konumu,

v) Su ürünleri üreme ve istihsal sahalarına olan konumu,

y) Doğal kaynak potansiyeli

başlıkları kapsamında belirlenir.

Sonuç ve öneriler

MADDE 13 – (1) 11 inci madde çerçevesinde OSB kurulabilecek uygun alan ya da alternatif alanlar ile uygun olmayan alanlar gerekçeleriyle, özel OSB’lerde, önerilen alanın OSB yeri olarak uygun olup olmadığı raporun sonucunda belirtilir.

Kaynaklar

MADDE 14 – (1) Etüdün hazırlanması sırasında yararlanılan kaynaklar belirtilir.

Ekler

MADDE 15 – (1) Etüt çalışmaları sırasında kurum/kuruluşlardan temin edilen ve etüt raporunda bulunması gereken kadastral pafta, uydu görüntüsü, tapu kayıtları, çevre düzeni planı gibi bilgi, belge ve dokümanlar raporun sonuna eklenir.

Alternatif alan bulunamaması durumu

MADDE 16 – (1) Hazırlanan etüt sonucunda alternatif alan bulunamamışsa bu durum ilgili valiliğe, talep konusu özel OSB ise ayrıca talepte bulunan gerçek ve tüzel kişilere yazı ile bildirilir ve yer seçimi komisyonu toplanmaz.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Yer Seçimi

Komisyonun oluşturulması

MADDE 17 – (1) Bakanlık tarafından tespit edilen yer seçimi tarihi ve belirlenen alan ya da alternatif alanlara ait haritalar ve bilgiler, Ek-1’de belirtilen kurum ve kuruluşlara, yeterli süre verilerek önceden gönderilir. Bu kurum ve kuruluşlarının yetki ve görev alanlarına giren konular hakkında kurum ve kuruluşları adına nihai görüş vermek üzere komisyona yetkili temsilcilerini göndermeleri istenir.

(2) Etüt safhasında alternatif alanlara ilişkin olumlu yazılı görüş bildiren kurum ve kuruluşlar Bakanlık tarafından yapılacak değerlendirmeden sonra komisyona çağrılmayabilir.

(3) Bakanlık tarafından gerekli görülmesi durumunda, komisyona üye gönderecek kurum ve kuruluşlar listesinin  kapsamı genişletilebilir.

(4) Ek-1’de veya genişletilen listede belirtilen kurum ve kuruluşların temsilcileri dışında hiç kimse komisyona katılamaz. Ancak talep olması halinde Bakanlık tarafından belirlenecek sivil toplum kuruluş temsilcileri gözlemci olarak komisyona katılabilir.

Komisyonun görevi ve işleyişi

MADDE 18 – (1) Komisyonun başkanlığını ve sekreterya işlerini Bakanlık yürütür.

(2) Ek-1’de yer alan kurum ve kuruluş temsilcilerinden oluşan komisyon, belirlenen tarih ve yerde toplanır. İlgili kurum ve kuruluş temsilcileri komisyon toplantısına katılır, alternatif alanlarla ilgili tüm araştırmaları yapar, toplantı sonuçlanıncaya kadar toplantı yerinde kalır, kurum ve kuruluşu adına görüş bildirir.

Alternatif alanların incelenmesi

MADDE 19 – (1) Komisyon, alternatif alanları yerinde inceler.

(2) Etüdü yapılmamış alanlar komisyonca değerlendirmeye alınmaz.

Yer seçimi komisyon raporu

MADDE 20 – (1) Komisyon, incelediği alanlardan birini komisyona katılan üyelerin oy birliği kararı ile OSB yeri olarak belirler. Komisyon toplantısı sırasında, alternatif alanların özelliklerini, kurum ve kuruluş görüşlerini ve sonuç bölümünü içeren yer seçimi komisyon raporu yazılır. Rapora, OSB yeri olarak seçilen alanın 1/25.000 ölçekli haritası ve kadastral pafta sureti eklenir.

(2) Yer seçimi komisyonuna temsilcisi katılmayan ve komisyonda daha sonra görüş bildireceğini ifade eden kurum ve kuruluşların komisyon toplantısından sonra en geç otuz gün içinde nihai görüşlerini Bakanlığa bildirmeleri zorunludur.

Uygun alan bulunamaması durumu

MADDE 21 – (1) Komisyon çalışmaları sırasında incelenen alternatif alanlar, komisyonca OSB yeri olarak uygun bulunmayabilir. Bu durum raporun sonucunda belirtilir ve komisyon kararı ilgili valiliğe Bakanlık tarafından bildirilir. Valilikçe olumsuz görüş veren kurum ve kuruluşlarının olumlu görüşleri Bakanlığa gönderilmesi halinde işlemlere  devam edilir.

(2) 20 nci maddede belirtilen süre içerisinde görüşünü bildirmeyen kurum ve kuruluşların görüşü Bakanlık tarafından olumsuz kabul edilerek yer seçimi çalışmalarının sonlandırıldığı ilgili valiliğe yazılı olarak bildirilir.

OSB yerinin kesinleşmesi

MADDE 22 – (1) 20 nci maddede açıklanan şekilde hazırlanan yer seçimi komisyon raporu ve varsa Bakanlığa sonradan gönderilen kurum ve kuruluş görüşleri doğrultusunda OSB yeri;

a) Bayındırlık ve İskan Bakanlığının ilgili alt düzenleyici işlemleri doğrultusunda gözlemsel jeolojik etüt raporunun hazırlanmasını,

b) İhtisas OSB sözkonusu ise Çevresel Etki Değerlendirmesi olumlu belgesinin alınmasını,

c) Seçilen arazi içerisinde mera vasfında parsel olması durumunda ilgili kuruma yapılacak başvuru ile vasıf değişikliğinin yapılarak hazine adına tescil edilmesini,

ç) Seçilen arazi içerisinde devletin hüküm ve tasarrufunda tescil harici yerler bulunması halinde hazine adına tescilinin yapılmasını

müteakip Bakanlık tarafından kesinleştirilir.

(2) Kesinleşen OSB yerinin uygun bulunduğu, yer seçimi komisyon raporu ve varsa Bakanlığa sonradan gönderilen kurum ve kuruluş görüşlerinde belirtilen şartlarla birlikte, ilgili valiliğe ve ilgili kurum ve kuruluşlara bildirilir.

(3) OSB yerinin kesinleştirilememesi durumunda, 19 uncu maddede belirtilen diğer alternatif alanlar değerlendirmeye alınır.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Yürürlükten kaldırılan yönetmelik

MADDE 23 – (1) 21/5/2001 tarihli ve 24408 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Organize Sanayi Bölgeleri Yer Seçimi Yönetmeliği yürürlükten kaldırılmıştır.

Yürürlük

MADDE 24 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 25 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Sanayi ve Ticaret Bakanı yürütür.

Ek-1

ÜYE GÖNDERECEK KURUMLAR LİSTESİ

1) BAYINDIRLIK VE İSKAN BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

2) SAĞLIK BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

3) ULAŞTIRMA BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

4) TARIM VE KÖY İŞLERİ BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

5) ENERJİ VE TABİİ KAYNAKLAR BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

6) KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

7) ÇEVRE VE ORMAN BAKANLIĞI

(Strateji Geliştirme Başkanlığı)

8) İL ÖZEL İDARESİ

9) İLGİLİ BELEDİYE

(İncelenen alanın Belediye sınırları içerisinde olması halinde)

Resmî Gazete Tarihi: 17.01.2008 Resmî Gazete Sayısı: 26759

PANCAR TOHUMLUĞU SERTİFİKASYONU VE PAZARLAMASI

YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 –

(1) Bu Yönetmelik pancar tohumluklarının kaliteli ve standartlara uygun üretimini sağlamak amacıyla, sertifikasyon sistemi dâhilinde gerçek ve tüzel kişiler tarafından üretilmesi ve pazarlanmasına ilişkin usul ve esasları kapsar.

Dayanak

MADDE 2 –

(1) Bu Yönetmelik, 31/10/2006 tarihli ve 5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 6 ncı maddesi ile 21/12/1967 tarihli ve 969 sayılı Tarım ve Köyişleri Bakanlığının Merkez ve Taşra Kuruluşlarına Döner Sermaye Verilmesi Hakkında Kanunun 3 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 

(1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Anormal çim: Uygun laboratuvar şartlarında çimlendirildiğinde normal bitki geliştirebilme kapasitesinde olmayan çimleri,

b) (Değişik: RG-9/12/2020-31329) Bakanlık: Tarım ve Orman Bakanlığını,

c) Başvuru kuruluşu: Üretimin yapıldığı ildeki Bakanlık il müdürlüğü veya Bakanlık tarafından beyanname kabulü ve tarla kontrolleri için yetkilendirilen kuruluşları,

ç) Çeşit safiyeti: Tohumluğun sahip olduğu genotipten farklı olan çeşitlerin oranını,

d) Çeşit sahibi: Sertifikasyon için uygun olan ve milli çeşit listesinde yer alan çeşitlere ait tohumlukların üretiminden, çoğaltılmasından ya da çeşidin muhafazasından sorumlu gerçek ya da tüzel kişileri,

e) Diploit tohum: 2n=2x (ploidi kademesi 2n=2x) kromozom takımlı tohumu,

f) Ham tohumluk: Orijinal ve sertifikalı tohumluk sınıflarında üretilen, nihai olarak sertifikalandırılmamış tohumlukları,

g) Islahçı materyali: Tohumluk sahibi tarafından çeşidini muhafaza etmek amacıyla çeşide ait tohumluğun elde edilmesinde kullanılan en küçük birimi,

ğ) İzolasyon mesafesi: Tohumluk üretim alanlarında, birbirini tozlayıp dölleyebilecek tür, cins ve çeşitlerin üretim parselleri arasında bulunması gereken tozlanmayı engelleyecek minimum uzaklığını,

h) Kaplanmış tohumluk: Makineli ekimi kolaylaştırmak ve tohum performansını iyileştirmek amacıyla, dış yüzeyine pestisit, yapıştırıcı veya dolgu maddesi gibi unsurlardan ibaret bir karışım giydirilmiş tek filiz oluşturma oranı standartlarla belirlenmiş tohumluğu,

ı) (Değişik: RG-14/9/2008-26997) Genel Müdürlük: Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğünü,

i) Kontrolör: Tohumluk sertifikasyonuna ilişkin kontrolleri yapan, numune alan ve piyasa denetimlerini yaparak bu konularda belge düzenleyen kamu görevlilerini veya özel kişileri,

j) Laboratuvar analizi: Herhangi bir sınıf ve kademedeki tohumluğun laboratuvarlarda analiz edilen numunelerinin sahip olması gerekli standart değerlerinin yetkili kişi ve kuruluşlar tarafından tespit edilmesi işlemini,

k) Monogerm tohum: Genetik olarak tek filiz veren tohumu,

l) Multigerm tohum: İki veya daha çok sayıda embriyonun bir araya gelmesinden oluşan tohumu,

m) Orijinal tohumluk: Elit tohumluktan veya kendisinden elde edilen, çeşit safiyetini ve sağlığını devam ettiren, araştırma, ıslah ve deneme kuruluşlarında veya bu kuruluşların denetimi altında yetiştirilen tohumluğu,

n) Sertifikalı tohumluk: Orijinal tohumluk veya kendisinden elde edilen, çeşit safiyetini ve sağlığını devam ettiren tohumluğu,

o) Tedarikçi: Tohumluk üreticilerinden temin edilen tohumlukları yeniden işleyen veya pazarlayan kişi veya kuruluşları,

ö) Teknik monogerm tohum: Multigerm tohum kümesinin mekaniksel olarak ayrıştırılmasıyla elde edilen ve tek filiz oluşturma oranı standartlarla belirlenmiş tohumluğu,

p) Tetraploid tohum: 2n=4x (ploidi kademesi 2n=4x) kromozom takımlı tohumu,

r) Tohumluk kademesi: Her bir tohumluk sınıfının başlangıç ve en son çoğaltım aşamaları arasındaki üreme döngüleri ve sertifikasyon kurumu tarafından maksimum sayısı belirlenmiş olan tohumluk jenerasyonlarından her birini,

t) Tohumluk numunesi: Tohumluk partisini temsilen partinin niteliklerinin tespiti ve sonucunda tohumluğa sertifika veya rapor verilebilmesi için tohumluk cinsine has laboratuvar analiz ve testlerine tabi tutulacak birim ağırlıktaki tohumluğu,

u) Tohumluk partisi: Tohumluk kontrol ve sertifikasyon sisteminde, bir numunenin alınmasına esas olan, bir sertifika veya raporun temsil ettiği, tohumluğun cinsine göre tespit edilmiş azami tohumluk miktarını,

ü) Tohumluk standardı: Tohumluğun fiziksel ve biyolojik özelliklerini belirleyen kalite ölçülerini,

v) Tohumluk üreticisi: Tohumlukları üreten, işleyen ve pazarlayan kişi veya kuruluşları,

y) Tohumluk yetiştiricisi: Sözleşmeli olarak tohumluk üreticileri adına üretim yapan gerçek veya tüzel kişileri,

z) Triploid tohum: 2n=3x (ploidi kademesi 2n=3x) kromozom takımlı tohumu,

aa) TTSM: Tohumluk Tescil ve Sertifikasyon Merkezi Müdürlüğünü,

bb) Üretim sezonu: 1 Temmuzdan başlayarak bir sonraki yılın 30 Haziranına kadar olan dönemini

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Sertifikalandırma ve Pazarlaması Esasları

Genel şartlar

MADDE 4 –

(1) Sertifikasyon sistemine ve pazarlamaya ait genel hükümler aşağıda yer almaktadır.

a) Sertifikasyon sistemi dâhilinde üretimi yapılacak olan tohumlukların ait olduğu çeşitlerin kayıt altında olması şartı aranır.

b) Tohumluklar, Bakanlık tarafından yetki verilen gerçek veya tüzel kişiler tarafından üretilir ve pazarlanır.

c) Orijinal tohumluk üretimleri ıslahçı, çeşit sahibi veya bunların yetki verdiği araştırma kuruluşları tarafından üretilir ve pazarlanır.

ç) Tohumlukların üretildikleri üretim sezonu içinde sertifikalandırılmaları esastır. Aynı üretim sezonu içinde pazarlanamayan tohumluklar için ticarete arz olunmadan önce çimlenme analizlerinin yapılması gerekir.

d) Tohumluk üretimlerinde izlenebilirlik; numune alma öncesinde beyanname numarası, numune alma sonrasında ise parti numarası ile sağlanır. Beyanname numarası ve parti numaraları tür veya çeşit değişse bile tekrarlanmaz. Beyanname numarası ile tarla kontrol raporu numarası “Üretici kuruluş kod numarası/Sıra numarası” şeklinde verilir.

Beyanname verilmesi

MADDE 5 –

(1) Tohumlukların sertifikalandırılabilmesi için, tohumluk üreticileri tarafından tohumluk beyannamesi verilmesi gerekir.

(2) Tohumluk beyannameleri düzenlenmesi ve kabul edilmesi aşağıdaki yöntemle yapılır.

a) Pancar tohumluk üretiminde fide üretimleri için Ek–1, tohum üretimleri için Ek–2 veya  Ek–3 de yer alan beyannamelerden uygun olanı doldurulur.

b) Her tohumluk çeşidi ile her parsel veya her tarla için ayrı ayrı tohumluk beyannamesi düzenlenir.

c) (Mülga: RG-9/12/2020-31329)

ç) Tohumluk beyannameleri ekiliş tarihinden itibaren otuz gün içinde başvuru kuruluşuna verilir.

d) (Değişik: RG-9/12/2020-31329) Başvuru sırasında fide parseli için ıslak veya elektronik imza ile imzalanarak doldurulan tohumluk beyannameleri aşağıdaki belgelerden oluşan eklerle, elektronik ortamda veya fiziki olarak başvuru kuruluşuna teslim edilir.

1) Ekilen tohumluğa ait sertifikanın aslı veya onaylı sureti.

2) Çeşide veya ebeveynlere ait özellik belgeleri.

3) Üretim parsellerini gösteren krokiler.

e) (Değişik: RG-9/12/2020-31329) Başvuru sırasında tohumluk parseli için ıslak veya elektronik imza ile imzalanarak doldurulan tohumluk beyannameleri aşağıdaki belgelerden oluşan eklerle, elektronik ortamda veya fiziki olarak başvuru kuruluşuna teslim edilir.

1) Fide tarlalarına ait tarla kontrol raporları.

2) Ebeveynlere ait özellik belgesi.

3) Üretim parsellerini gösteren krokiler.

f) (Ek cümle: RG-9/12/2020-31329) Islak imzalı müracaatlarda tohumluk beyannameleri üç nüsha olarak düzenlenir. Kabul edilerek onaylanan beyannamelerin birinci nüshası başvuru kuruluşunda saklanır. İkinci nüsha tarla kontrollerinde kullanılması için kontrolörlere verilir. Üçüncü nüsha “SERTİFİKALANDIRMADA KULLANILAMAZ” kaşesi vurularak üreticiye verilir.

Tarla kontrolleri esasları

MADDE 6 –

(1) Tarla kontrolleri aşağıdaki esaslara göre yapılır:

a) Tarla kontrolü, Bakanlıkça yetkilendirilen kontrolörler tarafından yapılır. Tarla kontrolünün tamamlanmasından sonra kontrolör, beyanname bilgileri ve tarla kontrol standartlarını göz önünde bulundurarak, tarla kontrol raporunu üç nüsha halinde düzenler.

b) Raporlarda silinti veya kazıntı yapılmaz. Değişiklik zorunlu ise yanlışlığın üzeri çizilerek doğrusu yazıldıktan sonra kontrolör tarafından paraflanır.

c) Tarla kontrol raporunun birinci nüshası sertifikasyon kuruluşuna gönderilmek üzere, ikinci nüshası ise itiraz halinde kullanılmak üzere başvuru kuruluşunda muhafaza edilir. Üçüncü nüsha “SERTİFİKALANDIRMADA KULLANILAMAZ” kaşesi vurularak üreticiye verilir.

ç) Tarla kontrollerine göre tohumluğun hangi sınıf veya kademeye girdiği işaretlenir. Hiçbir sınıfa giremediği veya sınıf kaybettiği durumda bunun hangi sebeplerden ileri geldiği, kontrolör tarafından tarla kontrol raporuna işlenir.

d) Tarla kontrolünde tohumluğun aranılan sınıfa girmesini engelleyen sebepler varsa ve teknik olarak bu engellerin yetiştirici tarafından giderilebilmesi mümkünse, yetiştiriciye Ek-4’de yer alan tarla kontrolü ihbarnamesi verilir. İhbarnamede belirtilen zamanda kontrolör tarafından yeniden tarla kontrolü yapılır.

Tarla kontrol standartları

MADDE 7 –

(1) Tarla kontrol standartları aşağıda yer almaktadır;

a) Tohumluklara ait sınıf ve döl kademeleri orijinal tohumluk üretimlerinde bir yıl, sertifikalı tohumluk üretimlerinde bir yıl olarak esas alınır. Hibrit çeşitlerde, ana ve baba hatların üretimleri orijinal sınıf, ana ve baba hatlardan elde edilen hibrit tohumluk ise sertifikalı sınıf olarak değerlendirilir.

b) Tarla kontrolleri fide parselinde, fide söküm işleminden otuz gün önce, tohumluk parselinde çiçeklenme devresinde yapılır.

c) Ön bitki şartı olarak, tohumluk üretilecek tarlada üç yıl Beta cinsinden bir bitki ekilmemiş olmalıdır. Ayrıca tarlada Beta cinsinden kendiliğinden yetişen bitki bulunmamalıdır.

ç) Tohumluk üretiminde uygulanacak izolasyon mesafesi şartı Ek–5’de yer alan Tablo 1’de belirtilmiştir. Gerek tohum taşıyıcı gerek çiçektozu döken bileşenlerin ploidilik kademelerini belirlemek amacıyla, sertifikasyona esas çeşitlerin listedeki ploidilik kademeleri referans olarak alınır.

d) Tarla kontrolünde esas alınacak birim 100 adet bitkidir. Birim saha üzerinden yapılacak bu kontrollerde tekrarlama sayısı tarla büyüklüğüne göre aşağıdaki şekilde belirlenmiştir.

1) 0-50 dekar 5 birim saha.

2) 51-100 dekar 10 birim saha.

3) 101 dekar veya daha büyükse 15 birim saha.

e) Tarla kontrollerinden dikkat edilecek tarla standartları Ek–5’de yer alan Tablo 2’de belirtilmiştir.

Ambalajlama ve etiketleme

MADDE 8 –

(1) Tohumluklar resmi olarak belirlenen şartlara uygun şekilde ambalajlanarak ve etiketlenerek satışa arz edilir. Ambalajlama ve etiketlemede aranacak şartlar Ek–6’da belirtilmiştir.

(2) Etiketler, TTSM veya Bakanlık tarafından yetki verilen kuruluştan tarla kontrol raporu sonuçlarına göre temin edilir.

Tohumluk numuneleri

MADDE 9 –

(1) Tohumluk numuneleri, Bakanlıkça belirlenen esaslara   uygun olarak alınır ve ilgili sertifikasyon kuruluşuna gönderilir.

(2) Tohumluk partilerine ait asgari numune miktarı 500 g, azami parti büyüklüğü 20 ton, azami ambalaj büyüklüğü 50 kg veya 100.000 adet tohumdan oluşan bir ünitedir. Azami parti büyüklüğünü aşım miktarı, belirtilen azami parti büyüklüğünün % 5’inden fazla olamaz.

Tohumluk partilerinin işaretlenmesi

MADDE 10 –

(1) Tohumluk partileri TR.00.KKKK.NNNN biçiminde numaralandırılır.  numaralandırmada;

a) TR         : Ülke kodunu,

b) 00          : Tohumluğun üretildiği ilin plaka numarasını,

c) KKKK  : TTSM tarafından verilen üretici kod numarasını,

ç) NNNN  : Tohumluğun parti sıra numarasını.

ifade eder.

Laboratuvar kontrolleri

MADDE 11 –

(1) Tohumlukların laboratuvar kontrolleri aşağıdaki esaslara göre yapılır.

a) Tohumlukların laboratuvar analizleri Bakanlıkça görevlendirilen veya yetki verilen tohumluk sertifikasyon kuruluşları tarafından yapılır.

b) Tohumluk sertifikasyon kuruluşları, sertifika verilmesi veya analiz raporu düzenlenmesi amacıyla kendilerine gönderilen tohumluk numunelerinde gerekli laboratuvar analizlerini yaparak sertifika veya rapor düzenler.

c) Numune miktarı asgari numune miktarının altında ise numuneler laboratuvar analizlerine tabi tutulmaz.

ç) Tohumluklar laboratuvar kontrolleri sonucunda en az Ek-7’de yer alan standartlara uygun olur.

Laboratuvar analiz sonuçlarının değerlendirilmesi ve belgelendirme

MADDE 12 –

(1) Tohumluk sertifikasyon kuruluşları tarafından yapılan laboratuvar analizleri sonucunda tohumluklara sertifika veya rapor düzenlenir.

(2) (Değişik: RG-14/9/2008-26997) Tohumluk sertifikaları ve raporlar, Genel Müdürlük tarafından belirlenen formata uygun olarak sertifikasyon kuruluşları tarafından düzenlenir.

(3) Üreticinin talebi halinde hasat edilen, işlenmemiş tohumluklar için ham tohumluk sertifikası düzenlenir.

(4) Ham tohumluk sertifikası ile belgelendirilecek tohumluklardan numune alınır. Üreticinin talep etmesi durumunda, analiz sonuçları üreticiye bildirilir.

(5) Ham tohumluk sertifikası düzenlenen tohumlukların son kullanıcılara satışı yapılamaz.

(6) Tohumluk sertifikaları ve raporlar üç nüsha olarak düzenlenir. Sertifikanın veya raporun birinci nüshası üretici/yetiştiriciye verilir, ikinci nüsha sertifikasyon kuruluşunda muhafaza edilir, üçüncü nüsha ise numuneyi gönderen kuruluşa gönderilir.

(7) Tohumlukların piyasa denetimleri sırasında alınan denetleme numuneleri analiz sonuçları için tohumluk analiz raporu düzenlenir ve denetleme numunesi olduğu belirtilir.

(8) Tohumluğunun kalite değerini öğrenmek isteyen kişi veya kuruluşlara, tohumluğun menşei ve standartlara uygunluğu aranmadan, sahibinin beyanı esas alınarak ve talep edilen testler yapılarak analiz sonuçları bildirilir.

(9) Laboratuvar analizleri sonucunda, tohumluk sınıflarının hiçbirinin standartlarını tutmayan numunenin temsil ettiği tohumluklar için tohumluk olamaz raporu düzenlenir. Tohumluk olamaz raporu düzenlenen numunenin temsil ettiği partiler tohumluk olarak değerlendirilmez ve pazarlanmaz.

(10) Sertifikalandırılan ve bir yıl içinde satılmayan stoktaki sertifikalı tohumluklar için satışa arz edilmeden önce çimlenme analizi yapılır, tohumluk analiz raporu düzenlenir ve düşünceler kısmına sertifikayı düzenleyen kuruluşun ismi ve   “….. tarihli ve …. sayılı sertifika ile birlikte geçerlidir” ibaresi yazılır.

Laboratuvar analizlerinin tekrarlanması

MADDE 13 –

(1) Tohumluk, laboratuvar analizleri sonucunda çimlenme, cansız yabancı madde, ot ve zararlı ot tohumları ile diğer mahsul tohumları oranının standartlarını tutmaması veya sözü edilen bu faktörler sebebiyle saf tohumluk oranının standardından düşük çıkması ve çimlenme standartlarına uymaması nedeniyle sınıf düşmüş ya da kaybetmişse; tohumluk üreticisi, ürettiği tohumluktan yeniden selektörleme yaparak numune alınmasını ve bu numunenin laboratuvar analizlerine tabi tutulmasını talep edebilir. Bu talep başvuru kuruluşuna bir dilekçe ekinde aşağıdaki belgelerle yapılır.

a) Tarla kontrol raporu,

b) Sertifikasyon kuruluşu tarafından verilen sertifika veya raporun aslı,

c) Ek–8’de yer alan Analiz Tekrarı Formu.

(2) Başvuru kuruluşu, üretici tarafından yeniden selektörlenen laboratuvar analizlerinin tekrarı istenen tohumluktan usulüne uygun tohumluk numunesi alarak, numune gönderme protokolü ve birinci fıkradaki belgelerin birer örneğini ekleyerek ilgili sertifikasyon kuruluşuna gönderir.

(3) İlgili sertifikasyon kuruluşu gerekli analizleri yapar. Analiz sonucunda düzenlenen sertifika veya raporların birinci nüshasını üreticiye, ikinci nüshasını başvuru kuruluşuna gönderir. Üçüncü nüsha ise sertifikasyon kuruluşunda muhafaza edilir. Bu sertifika veya raporun düşünceler hanesine hangi sertifika veya raporun yerine geçerli olduğu yazılır.

Laboratuvar analizlerine itiraz

MADDE 14 –

(1) Üreticiler, tohumluk sertifikasyon kuruluşları tarafından yapılan laboratuvar analizlerine, sertifika veya raporun düzenlenme tarihinden itibaren en geç otuz gün içinde itiraz edebilir.

(2) Laboratuvar analizleri ile ilgili itirazlarda referans laboratuvar olan TTSM yetkilidir.

(3) Tohumluk sertifikasyon kuruluşları tarafından yapılan laboratuvar analizlerine itiraz başvuru kuruluşuna bir dilekçe ekinde aşağıdaki belgelerle yapılır.

a) Tarla kontrol raporu,

b) Sertifikasyon kuruluşu tarafından verilen sertifika veya raporun aslı,

c) Ek-9’da yer alan Analiz İtiraz Formu.

(4) Başvuru kuruluşu, itiraza konu tohumluğun şahit numunesini yukarıdaki belgeleri de ekleyerek TTSM ne gönderir.

(5) Analiz sonucunda düzenlenen sertifika veya raporların birinci nüshası üreticiye verilir. İkinci nüsha ise sertifikasyon kuruluşunda muhafaza edilir. Üçüncü nüshası başvuru kuruluşuna gönderilir. Bu sertifika veya raporun düşünceler hanesine hangi sertifika veya raporun yerine geçerli olduğu yazılır.

(6) Referans laboratuvar olarak kabul edilen TTSM tarafından yeniden yapılan laboratuvar analizleri sonucunda verilen sertifika veya rapor kesindir. 

Tohumlukların yeniden ambalajlanması ve etiketlenmesi

MADDE 15 –

(1) Ham tohumluk sertifikası ile belgelendirilen tohumlukların yeniden ambalajlanması,  etiketlenmesi ve sertifikalandırılması aşağıdaki şekilde yapılır.

a) Tohumluk sahibi kuruluş ham tohumluk sertifikası ile tohumlukların bulunduğu ildeki başvuru kuruluşuna müracaat eder.

b) Kontrolör tarafından sertifikanın temsil ettiği partiye ait ambalajlar üzerindeki etiketler sökülür ve sökülen etiketlerin temsil ettiği tohumluk miktarı tespit edilir.

c) Üretici veya tedarikçiler tohumluk partilerini paketleyerek etiketleme sonrasında, başvuru kuruluşuna numune aldırma talebinde bulunur.

ç) Farklı tohumluk partilerinden çeşidi, sınıf ve kademesi aynı olmak şartıyla paçal yapılabilir. Üretici veya tedarikçi her paçalı meydana getiren partilerin referans numaralarını ve paçalı oluşturan partilerin paçaldaki oranını gösteren kayıtları tutmak ve başvuru kuruluşuna bildirmekle yükümlüdür.

d) Kontrolör yeni oluşturulan partilerden numune alır. Numune gönderme protokolüne, müracaat esnasında verilen sertifikanın tarih ve numarası ile parti numarası veya numaraları işlenir ve ham tohumluk sertifikasının aslı ile birlikte ilgili sertifikasyon kuruluşuna gönderilir.

e) Sertifikasyon kuruluşları, sertifika düzenlenmesi amacıyla gönderilen tohumluk numunelerinde 11 inci maddede belirtilen laboratuvar kontrollerini yaparak, 12 nci madde hükümlerine göre sertifika veya rapor düzenler.

(2) İthal tohumluklar orijinal ambalajları bozulmadan ithal edildiği şekilde satışa arz edildiği gibi, ithal eden firma tarafından küçük paketlere bölünerek aşağıdaki şartlarla yeniden paketlenip satışa arz edilebilirler.

a) Bu tohumlukların yeniden ambalajlanması ve etiketlenmesi işlemleri TTSM tarafından birinci fıkra hükümlerine göre yürütülür.

b) OECD etiketli tohumluklar, ithal edilen ülkenin yetkili sertifikasyon kuruluşundan ithalatı yapan firma tarafından yazılı muvafakat alınır.

c) Bu tohumlukların sertifikasyon ile ilgili kalite kriterleri ve her türlü sorumlulukları ithalatı yapan ve yeniden paketleme işleminden geçiren firmaya aittir.

ç) Paketlerin açılıp yeniden ambalajlanması işlemi yalnızca ithalatı yapan firma tarafından yapılabilir.

d) Paketleri açarak ambalajlanmasını yapan ithalatçı firma, yeni paketlerin üzerine tohumluk etiketlerinin üzerinde bulunması gereken bilgilere ilaveten “Bu tohumluk firmamızca ithal edilip firmamız tarafından yurt içinde paketlenmiştir” ibaresini koyacaktır.

e) Bu fıkra çerçevesinde yeniden etiketlenen ve ambalajlanan tohumluklar OECD sistemine göre sertifikalandırılmış kabul edilir.

f) Eğer paçalı meydana getiren partiler, farklı ülkelerde üretilen tohumluklardan oluşturulmuş ise, bu ülkelerin isimleri etikette belirtilir.

Kontrol denemeleri

MADDE 16 –

(1) Sertifikalı sınıftaki tohumluk partilerinden son kontrol, orijinal sınıftaki tohumluk partilerinde ise ön ve son kontrol denemeleri TTSM tarafından yapılır. Bu denemelerde, tohumluk partilerini temsil eden örneklerin çeşit safiyeti yönünden belirlenen standartlara uygunluğu test edilir.

(2) Ön ve son kontrol denemelerinde çeşit safiyeti yönünden standartlara uygun olmayan parsellere ait tohumluk üretim alanları sertifikasyon kuruluşları tarafından denetlenir. Ön kontrol denemelerinde ardı ardına üç yıl çeşit safiyeti yönünden standartlara uygun olmadığı tespit edilen çeşitlerin kaydı, TTSM tarafından hazırlanan rapora istinaden, Bitki Çeşitlerinin Kayıt Altına Alınması Yönetmeliğinde belirtilen Tarla Bitkileri Tescil Komitesi tarafından iptal edilebilir.

Pazarlama

MADDE 17 –

(1) Kayıt listelerinden çıkarılan çeşitlere ait tohumlukların, stokları Bakanlığa bildirmek kaydı ile en fazla üç yıl çoğaltım ve ticareti yapılabilir.

(2) İthal edilen tohumlukların, bu Yönetmelikte yer alan asgari sertifikasyon standartlarını karşılaması gerekir.

(3) Çoğaltım amacıyla en az orijinal sınıftaki tohumlukların ithaline izin verilir.

(4) Bu Yönetmelik hükümlerine göre üretilip belgelendirilen tohumluklar, 10/6/2005 tarihli ve 25841 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Organik Tarımın Esasları ve Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik esaslarına göre belgelenmesi durumunda organik tohum olarak pazarlanabilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 18 –

(1) Tohumlukların üretim ve pazarlanmasında, 5553 sayılı Tohumculuk Kanununa aykırı hareket edenler hakkında, aynı Kanunun 12 nci maddesi hükümleri uygulanır.

Ücretler

MADDE 19 

(1) Bu Yönetmelik kapsamında yapılan tarla kontrolü, laboratuvar analizleri, belgelendirme ve etiket hizmetleri ücrete tabidir. Bu ücretler Bakanlık tarafından yeniden değerleme oranında arttırılarak her yıl ocak ayında belirlenir. Ücretler, 28/12/2006 tarihli ve 26390 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Döner Sermaye İşletmeleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerine göre, hizmeti veren kuruluşun döner sermaye işletmesi hesabına peşin olarak yatırılır.

İstisnalar

MADDE 20 –

(1) Bilimsel amaçlı çalışmalarda, araştırma ve geliştirme çalışmalarında ve genetik çeşitliliğin korunmasına yönelik çalışmalarda kullanılan tohumluklar ile üreticinin kendi ihtiyacını karşılamak amacıyla ürettiği tohumluklarda sertifikalandırma şartı aranmaz.

Düzenleme yetkisi

MADDE 21 –

(1) Bakanlık bu Yönetmeliğin uygulamasını sağlamak üzere her türlü düzenlemeyi yapmaya yetkilidir.

2023 yılı uygulaması

GEÇİCİ MADDE 1- (Ek: RG-25/2/2023-32115)

(1) 6/2/2023 tarihinde meydana gelen depremler nedeniyle zarar gören ve afet bölgesi ilan edilen illerde, bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinin ikinci fıkrasının (ç) bendi kapsamında 2023 yılı tohumluk beyannameleri ekiliş tarihinden itibaren altmış gün içinde başvuru kuruluşuna verilir.

Yürürlük

MADDE 22 –

(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 23 – 

(Değişik: RG-9/12/2020-31329)

(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Orman Bakanı yürütür.

 

 

EK-1

 

                Yukarıdaki beyanımın doğru olduğunu bildirir 5553 sayılı Tohumculuk Kanunu ve bu Kanuna ilişkin Yönetmeliklere uymayı taahhüt eder gereğinin yapılmasını arz ederim.

 

Tohumluk Yetiştiricisi	Tohumluk Üreticisi	Kabul eden	Onaylayan
Adı, Soyadı, Açık Adresi	Adı, Soyadı, Tarih, İmza	Adı, Soyadı, Tarih, İmza	Adı, Soyadı, Tarih, İmza

 

 

 

 Not:

    Beyannamedeki bütün sorular cevaplandırılacaktır.

     Her tohumluk çeşidi ve tarla için ayrı bir beyanname verilecektir.

(1) Üretilecek olan pancar fidesinin niteliği (ana hat / baba hat) belirtilir

(2) Beyannamenin tarih ve numarası beyannameyi veren tarafından yazılacaktır.

(3) Sözleşmeli tohumluk yetiştiriliyorsa, sözleşme yapan firmanın adı yazılacaktır.

(4) Sertifikayı veren Tohumluk Sertifikasyon Kuruluşudur.

(5) Tohumluklar hangi il sınırları içerisinde ekilmiş ise o ilin adı da yazılacaktır.

  

EK-2

 

TOHUMLUK BEYANNAMESİ (2.yıl) (Hibrit Pancar Tohumlukları İçin)
Beyannamenin (1)				Tarih:				Numarası:
Yetiştiricinin adı soyadı , Kurumu veya ticari ünvanı(2)			:
Yetiştiricinin açık adresi			:
Tohumluğun cinsi ve çeşidi ve botanik adı			:
Dikilecek Tohum Tarlasında	Ana Fidesinin	Tarla Kontrolünü yapan kurum (3)			:
		Kontrol Raporunun tarih ve numarası			:
		Beyannamenin tarih ve numarası			:
		Üretilen Fide Miktarı (adet) (4)			:
		Kullanılan Fide miktarı (kg)			:
		Teksir edildiği alan (dekar)			:
		Teksir ekildiği tarih (5)			:
	Baba Fidesinin	Tarla Kontrolünü yapan kurum (3)			:
		Kontrol Raporunun tarih ve numarası			:
		Beyannamenin tarih ve numarası			:
		Üretilen Fide Miktarı (adet) (4)			:
		Kullanılan Fide miktarı (kg)			:
		Teksir edildiği alan (dekar)			:
		Teksir ekildiği tarih (5)			:
Teksir Edilecek Tarlanın		Adresi (6)			:
		Alanı (dekar)			:

               

Yukarıdaki beyanımın doğru olduğunu bildirir 5553 sayılı Tohumculuk Kanunu ve bu Kanuna ilişkin Yönetmeliklere uymayı taahhüt eder gereğinin yapılmasını arz ederim.

 

Tohumluk Yetiştiricisi	Tohumluk Üreticisi	Kabul eden	Onaylayan
Adı, Soyadı, Açık Adresi	Adı, Soyadı, Tarih, İmza	Adı, Soyadı, Tarih, İmza	Adı, Soyadı, Tarih, İmza

  

 

Not:

Beyannamedeki bütün sorular cevaplandırılacaktır.

Her tohumluk çeşidi ve tarla için ayrı bir beyanname verilecektir.

(1)      Beyannamenin tarih ve numarası beyannameyi veren tarafından yazılacaktır.

(2)      Sözleşmeli tohumluk yetiştiriliyorsa, sözleşme yapan firmanın adı yazılacaktır.

(3)      Tarla kontrollerini gerçekleştiren resmi kurum belirtilir.

(4)      Fide üretim tarlasından elde edilen ve tarla kontrol raporunda belirtilen toplan fide miktarı yazılacaktır.

(5)      Sadece bu tarlanın dikiminde kullanılan fide adedi yazılacaktır.

(6)      Tohumluklar hangi il sınırları içerisinde ekilmiş ise o ilin adı yazılacaktır.

             

EK-3

 

                                                                                                                                                                                           

 

                Yukarıdaki beyanımın doğru olduğunu bildirir 5553 sayılı Tohumculuk Kanunu ve bu Kanuna ilişkin yönetmeliklere uymayı taahhüt eder gereğinin yapılmasını arz ederim.

 

Tohumluk Yetiştiricisi	Tohumluk Üreticisi	Kabul eden	Onaylayan
Adı, Soyadı, Açık Adresi	Adı, Soyadı, Tarih, İmza	Adı, Soyadı, Tarih, İmza	Adı, Soyadı, Tarih, İmza

 

 

Not:

Beyannamedeki bütün sorular cevaplandırılacaktır.

Her tohumluk çeşidi ve tarla için ayrı bir beyanname verilecektir.

(1)      Beyannamenin tarih ve numarası beyannameyi veren tarafından yazılacaktır.

(2)      Sözleşmeli tohumluk yetiştiriliyorsa, sözleşme yapan firmanın adı yazılacaktır.

(3)      Tarla kontrollerini gerçekleştiren resmi kurum belirtilir.

(4)      Fide üretim tarlasından elde edilen ve tarla kontrol raporunda belirtilen toplan fide miktarı yazılacaktır.

(5)      Sadece bu tarlanın dikiminde kullanılan fide adedi yazılacaktır.

(6)      Tohumluklar hangi il sınırları içerisinde ekilmiş ise o ilin adı yazılacaktır.

 

EK-4

 

TARLA KONTROL İHBARNAMESİ

 

 

 

                                                                                                              Tarih       : …………………                                                       No           : …………………

 

 

Yetiştiricinin Adı ve Soyadı   :…………………………………………………………………………………

Adresi                                                    :…………………………………………………………………………………

Tohumluğun Cins ve Çeşidi   :…………………………………………………………………………………

Ön Bitki                                 :…………………………………………………………………..…………..

Tarla ve Parsel No. veya Adı :…………………………………………………………………………………

Tarla Alanı (Dekar)                               :…………………………………………………………………………….….

Üretici                                                    :…………………………………………………………………………………

Düzenleme Tarihi                  :…………………………………………………………………………………

Ekilen Tohumluğun Alındığı

Tarihteki Sınıfı ve Döl Kademesi:……………………………………………….……………………………..

 

 

 

YAPILAN TARLA KONTROLÜNDE TOHUMLUĞUN

ARANILAN SINIFA GİRMESİNİ ENGELLEYEN

HUSUSLAR

 

 

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………

…………………………………………………………………………………….

 

                Yukarıda belirtilen hususlardan dolayı tohumluğunuz tarla muayenesi yönünden herhangi bir sertifikalı tohumluk sınıfına girmemektedir. Ancak teknik olarak bu engellerin tarafınızdan giderilmesi mümkündür. …../…../20……  tarihinde kesin rapor verilmek üzere yeniden gelineceğinin bilinmesi ve gereğinin ona göre yapılması rica olunur.

 

 

 

              İhbarnameyi düzenleyenlerin                                                                      İhbarnameyi alan yetiştiricinin

            Adı, Soyadı, açık görev adresleri                                                                                Adı ve Soyadı

                             ve imzaları                                                                                                      İmzası                                                                                   

 

EK-5

 

TARLA STANDARTLARI

 

Tablo 1: İZOLASYON MESAFESİ TABLOSU

İzolasyon mesafesi şartları	Mesafe
Tozlayıcısı aynı olan tohumluk üretimlerinde izolasyon mesafesi gerekli değildir.	0 m
Orijinal tohumluk üretimi yapılacak tarlaların Beta cinsinden tüm çiçektozu veren kaynaklara olan mesafesi	1000 m
Sertifikalı tohumluklarda; a) Planlanan tozlayıcının ya da tozlayıcılardan birinin diploit olması durumunda, tetraploid pancar çiçektozu kaynaklarına mesafesi, b) Planlanan tozlayıcının tetraploid olması durumunda, diploit pancar çiçektozu kaynaklarına mesafesi c) Ploidi kademesi bilinmeyen pancar çiçektozu kaynaklarına mesafesi ç) Planlanan tozlayıcının ya da tozlayıcılardan birinin diploit olması durumunda, diploit pancar çiçektozu kaynaklarına mesafesi d) Planlanan tozlayıcının sadece tetraploid olması durumunda, tetraploid pancar çiçektozu kaynaklarına mesafesi e) Erkek kısırlığı kullanılmayan iki tohumluk üretim parseli arasındaki mesafe f) Beta cinsinin yukarıda belirtilmeyen tüm çiçektozu kaynaklarına mesafesi	600 m   600 m   600 m   300 m   300 m   300 m   1000 m

 

 

Tablo 2: TARLA STANDARTLARI TABLOSU

Faktörler ( en çok % )	Orijinal	Sertifikalı
Fide tarlasında tohuma kalkma	0,3	0,5
Fide tarlasında Rhizomonia	0	0
Tohumluk üretim tarlasında tip dışı bitki	1	1

 

EK-6

 

AMBALAJLAMA VE ETİKETLEME

 

A) AMBALAJLAMA

 

1) Ambalaj üzerinde bulunması gereken minimum bilgiler aşağıda belirtilmiştir.

 

a)        Üretici veya tedarikçinin adı ve adresi,

b)       Tür adı,

c)        Çeşit adı,

ç)    Tohumluğun sınıfı ve kademesi,

d)       Ambalajın net ve bürüt ağırlığı,

e)        Monogerm tohumlar için “monogerm” kelimesi

f)        Teknik monogerm tohumlar için “Teknik monogerm tohum” kelimesi

g)        Tohumluğun ilaçlı olup olmadığı, ilaçlı ise ilacın adı yazılmalıdır.

 

2) Tohumluklar çuval, torba, paket veya kutu ambalajlar içinde satılır,

 

3) Tohumluk ambalaj bilgileri silinmeyecek ve kazınmayacak şekilde olmalıdır,

 

 

B) ETİKETLEME

 

1) Tohumluk etiketlerinde bulunması gereken minimum bilgiler aşağıda belirtilmiştir.

 

a)        Etiketi düzenleyen sertifikasyon kuruluşunun adı ve logosu

b)       Tohumluk partisinin numarası

c)        Numunenin alındığı veya mühürlemenin yapıldığı tarih. Ay ve yıl olarak,

ç)    Tür adı,

d)       Çeşit adı,

e)        Tohumluk sınıfı ve döl kademesi,

f)        Tohumluk ambalajının beyan edilen net ve bürüt ağırlığı veya beyan edilen küme veya saf tohum sayısı,

g)        Tohum ilaçlanmışsa ilacın adı, yapısı ve oranı,

ğ)    Melez çeşitlerde “Melez” kelimesi,

h)       Monogerm tohumlar için “Monogerm” kelimesi

ı)     Teknik monogerm tohumlar için “Teknik monogerm tohum” kelimesi

i)         Üretici firmanın adı ve adresi bulunmalıdır.

 

2) Tohumluk sınıflarına göre etiketler aşağıdaki renklere uygun olarak düzenlenir.

 

Tohumluk Sınıfları	Etiket Renkleri
Orijinal	Beyaz
Sertifikalı I	Mavi
Ham Tohumluk	Gri

 

3) Tohumluk etiketlerinin asgari boyutları 67 x 110 mm boyutlarında olmalıdır.

4) Küçük ambalajlı tohumluklar için 30 x 50 mm boyutlarında kullanılabilir.

5) Etiketler dikme ve yapıştırma olarak hazırlanır.

6) Islah materyallerinin satışı durumunda, ıslahçı tohumluğu, beyaz üzerine mor kuşaklı elit tohumluk etiketi ile pazarlayabilir.

                                                                                                          

 

EK-7

 

LABORATUVAR STANDARTLARI TABLOSU

 

 

EK-8

ANALİZ TEKRARI FORMU

 

 

 

Üreticinin Adı, Soyadı (varsa)

Kurumu veya Ticari Unvanı                                 :

Adresi                                                                                   :

Tohumluğun cinsi ve çeşidi                                   :

İlk Tohumluk Numunesi	1.Alındığı yerin adı ve adresi 2.Alan eksperlerin adı ve soyadı 3.Alan eksperin bağlı olduğu kuruluş   4.Sertifika veya raporu veren Sertifikasyon Kuruluşu 5.Alınan sertifika veya raporun tarih ve numarası 6.Sertifikadaki tohumluk sınıfı ve döl kademesi	: : :     :   :   :
İkinci Tohumluk Numunesi	1.Alınacağı yerin adı ve adresi 2.Tohumluğun miktarı (kg) 3.Tohumluk ambalaj adedi 4.Tohumluğun parti numarası 5.Selektörlemenin yapılacağı tarih 6.Selektörlemenin kaç gün süreceği	: : : : : :

 

 

         Üreticinin

         Adı,   Soyadı        

İmzası, Mühür ve Tarih    

                                                                              

                                                             

 

EK-9

 

 

ANALİZ İTİRAZ FORMU

 

 

 

Üreticinin Adı, Soyadı –

Kurumu veya Ticari Unvanı                                 :

Adresi                                                                                   :

Tohumluğun cinsi ve çeşidi                                   :

 

Şahit Numunenin	1.Alındığı yerin adı ve adresi	:
	3.Alan eksperin bağlı olduğu kuruluş	:
	4.Sertifika veya raporu veren Sertifikasyon Kuruluşu	:
	5.Alınan sertifika veya raporun tarih ve numarası	:
	6.Ekilen tohumluğun sınıfı ve döl kademesi	:

 

 

         Üreticinin

         Adı,   Soyadı        

İmzası, Mühür ve Tarih   

 

 

 

 

 

 

                        

Laboratuvar analizlerine yapılan itirazlarda bu form ekinde bulunması gereken belgeler:

1)        Tarla kontrol raporları

2)        İtiraz edilen sertifika veya raporun aslı

 

 

17 Ocak 2008                 PERŞEMBE         Resmî Gazete      Sayı : 26759

PATATES TOHUMLUĞU SERTİFİKASYONU VE PAZARLAMASI YÖNETMELİĞİ

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmelik patates tohumluklarının kaliteli ve standartlara uygun üretimini sağlamak amacıyla, sertifikasyon sistemi dâhilinde gerçek ve tüzel kişiler tarafından üretilmesi, etiketlenmesi, ambalajlanması, mühürlenmesi ve pazarlanmasına ilişkin usul ve esasları kapsar.

Dayanak

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, 31/10/2006 tarihli ve 5553 sayılı Tohumculuk Kanununun 6 ncı maddesi ile 21/12/1967 tarihli ve 969 sayılı Tarım ve Köyişleri Bakanlığının Merkez ve Taşra Kuruluşlarına Döner Sermaye Verilmesi Hakkında Kanunun 3 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Tarım ve Köyişleri Bakanlığını,

b) Başvuru kuruluşu: Üretimin yapıldığı ildeki Bakanlık il müdürlüğü veya Bakanlık tarafından beyanname kabulü ve tarla kontrolleri için yetkilendirilen kuruluşları,

c) Çeşit safiyeti: Tohumluğun sahip olduğu genotipten farklı olan çeşitlerin oranını,

ç) Çeşit sahibi: Sertifikasyon için uygun olan ve kayıt altında olan çeşitlere ait tohumlukların üretiminden, çoğaltılmasından ya da çeşidin muhafazasından sorumlu gerçek ya da tüzel kişileri,

d) Elit tohumluk: Yeni ıslah edilmiş veya geçmiş yıllarda ıslah edilmiş olmakla beraber usulüne uygun olarak çeşit safiyeti muhafaza ve devam ettirilen doğrudan doğruya ıslahçı tarafından veya yetkili kuruluş tarafından kontrol edilen, orijinal tohumluğun başlangıcı ve diğer sınıftaki tohumlukların kaynağı olan tohumluğu,

e) İzolasyon mesafesi: Tohumluk üretim alanlarında, birbirini tozlayıp dölleyebilecek tür, cins ve çeşitlerin üretimleri arasında bulunması gereken tozlanmayı engelleyecek minimum uzaklığı,

f) KKGM: Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,

g) Kontrolör: Tohumluk sertifikasyonuna ilişkin kontrolleri yapan, numune alan ve piyasa denetimlerini yaparak bu konularda belge düzenleyen Bakanlıkça tohumluk kontrolörü olarak yetkilendirilen kamu görevlilerini veya özel kişileri,

ğ) Orijinal tohumluk: Elit tohumluktan veya kendisinden elde edilen, çeşit safiyetini ve sağlığını devam ettiren, araştırma, ıslah ve deneme kuruluşlarında veya bu kuruluşların denetimi altında yetiştirilen tohumluğu,

h) Saf tohumluk: Yabancı maddeleri ayrılmış, aynı bitki çeşidine ait generatif veya vegetatif üreme kısımlarını,

ı) Sertifikalı tohumluk: Orijinal tohumluk veya kendisinden elde edilen, çeşit safiyetini ve sağlığını devam ettiren tohumluğu,

i) Sertifikasyon kuruluşu: Bakanlık tarafından sertifikasyon ile yetkilendirilen kuruluşları,

j) Tarla kontrol raporu: Tarla kontrolleri neticesinde kontrolör tarafından düzenlenen raporu,

k) Tedarikçi: Tohumluk üreticilerinden temin edilen tohumlukları yeniden işleyen veya pazarlayan kişi veya kuruluşları,

l) Tohumluk kademesi: Herhangi bir sınıfta tohumluğun yıl olarak üretilme süresini,

m) Tohumluk numunesi: Tohumluk partisini temsilen partinin niteliklerinin tespiti ve sonucunda tohumluğa sertifika veya rapor verilebilmesi için tohumluk cinsine has laboratuvar analiz ve testlerine tabi tutulacak birim ağırlıktaki tohumluğu,

n) Tohumluk partisi: Tohumluk kontrol ve sertifikasyon sisteminde, bir numunenin alınmasına esas olan, bir sertifika veya raporun temsil ettiği, tohumluğun cinsine göre tespit edilmiş azami tohumluk miktarı,

o) Tohumluk standardı: Tohumluğun fiziksel ve biyolojik niteliklerini belirleyen kalite ölçülerini,

ö) Tohumluk yetiştiricisi: Sözleşmeli olarak tohumluk üreticileri adına üretim yapan gerçek veya tüzel kişileri,

p) Tohumluk üreticisi: Tohumlukları üreten ve/veya tohumluk yetiştiricilerine sözleşmeli olarak ürettiren ve/veya ithal eden, işleyen, satışa hazırlayan ve dağıtan gerçek veya tüzel kişileri,

r) TTSM: Tohumluk Tescil ve Sertifikasyon Merkezi Müdürlüğünü,

s) Üretim sezonu: 1 Temmuzdan başlayarak bir sonraki yılın 30 Haziranına kadar olan dönemi

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Sertifikasyon ve Pazarlama Esasları

Genel şartlar

MADDE 4 – (1) Sertifikasyon sistemine ve pazarlamaya ait genel hükümler aşağıda yer almaktadır.

a) Sertifikasyon sistemi dâhilinde üretimi yapılacak olan tohumlukların kayıt altında olması şartı aranır.

b) Tohumluklar, Bakanlık tarafından yetki verilen gerçek veya tüzel kişiler tarafından üretilir ve pazarlanır.

c) Elit ve Orijinal tohumluk üretimleri ıslahçı, çeşit sahibi veya bunların yetki verdiği araştırma kuruluşları tarafından yapılır.

ç) Tohumlukların üretildikleri üretim sezonu içinde sertifikalandırılmaları esastır. Aynı üretim sezonu içinde pazarlanamayan tohumluklar için ticarete arz olunmadan önce çimlenme analizlerinin yapılması gerekir.

d) Tohumluk üretimlerinde izlenebilirlik numune alma öncesinde beyanname numarası ile, numune alma sonrasında parti numarası ile sağlanır. Beyanname numarası ve parti numaraları tür veya çeşit değişse bile tekrarlanmaz. Beyanname numarası ile tarla kontrol raporu numarası, üretici kuruluş kod numarası/sıra numarası şeklinde verilir.

Beyanname verilmesi

MADDE 5 – (1) Tohumlukların sertifikalandırılabilmesi için, tohumluk üreticileri tarafından tohumluk beyannamesi verilmesi gerekir.

(2) Tohumluk beyannameleri düzenlenmesi ve kabul edilmesi aşağıdaki yöntemle yapılır;

a) Patates tohumluk üretiminde Ek–1’de yer alan patates tohumluk beyannamesi doldurulur,

b) Her çeşide ait tohumluk parseli için ayrı tohumluk beyannamesi düzenlenir,

c) Tohumluk beyannameleri üç nüsha düzenlenir,

ç) Beyannameler dikim tarihinden itibaren otuz gün içinde başvuru kuruluşuna verilir,

d) Başvuru sırasında patates tohumluk beyannamesine aşağıdaki belgeler eklenir;

1) Dikilen tohumluğa ait sertifikanın aslı veya sertifikanın aslının bulunduğu resmi kuruluştan onaylı sureti,

2) Çeşide ait özellik belgeleri,

3) Tohumluk üretim alanının iç karantina kapsamında belirlenen hastalıklar yönünden ari olduğuna dair toprak analiz raporu,

4) Üretim tarlalarını gösteren krokiler,

e) Kabul edilerek onaylanan beyannamelerin birinci nüshası, tohumluk beyannamesini kabul eden başvuru kuruluşunda saklanır. İkinci nüsha tarla kontrollerinde kullanılması için kontrolörlere verilir. Üçüncü nüsha “SERTİFİKALANDIRMADA KULLANILAMAZ” kaşesi vurularak üreticiye verilir.

Tarla kontrolleri esasları

MADDE 6 – (1) Tarla kontrolleri aşağıdaki esaslara göre yapılır;

a) Tarla kontrolü, Bakanlıkça yetkilendirilen kontrolörler tarafından yapılır. Tarla kontrolünün tamamlanmasından sonra kontrolör, beyanname bilgileri ve tarla kontrol standartlarını göz önünde bulundurarak, tarla kontrol raporunu üç nüsha halinde düzenler.

b) Raporlarda silinti veya kazıntı yapılmaz. Değişiklik zorunlu ise yanlışlığın üzeri çizilerek doğrusu yazıldıktan sonra kontrolör tarafından paraflanır.

c) Tarla kontrol raporunun birinci nüshası sertifikasyon kuruluşuna gönderilmek üzere, ikinci nüshası ise itiraz halinde kullanılmak üzere başvuru kuruluşunda muhafaza edilir. Üçüncü nüsha “SERTİFİKALANDIRMADA KULLANILAMAZ” kaşesi vurularak üreticiye verilir.

ç) Tarla kontrollerine göre tohumluğun hangi sınıf veya kademeye girdiği işaretlenir. Hiçbir sınıfa giremediği veya sınıf kaybettiği durumda bunun hangi sebeplerden ileri geldiği, kontrolör tarafından tarla kontrol raporuna işlenir.

d) Tarla kontrolünde tohumluğun aranılan sınıfa girmesini engelleyen sebepler varsa ve teknik olarak bu engellerin yetiştirici tarafından giderilebilmesi mümkünse, yetiştiriciye Ek-2’de yer alan tarla kontrolü ihbarnamesi verilir. İhbarnamede belirtilen zamanda kontrolör tarafından yeniden tarla kontrolü yapılır.

Tarla kontrol standartları

MADDE 7 – (1) Tarla kontrol standartları aşağıda yer almaktadır.

a) Tohumluklara ait sınıf ve döl kademeleri; elit ve orijinal tohumluk üretimlerinde bir yıl, sertifikalı tohumluk üretimlerinde ise iki yıldır.

b) Tarla kontrolleri aşağıdaki dönemlerde yapılır;

1) Boğaz doldurma döneminde (bitkiler 15–20 cm olduğu zaman),

2) % 50 Çiçeklenme devresinde.

c) Hasat döneminde patates siğili (Synchytrium endobioticum) hastalığı ile ilgili üçüncü kontrol yapılır.

ç) Ön bitki şartı olarak,  elit ve orijinal sınıfta üretilecek tohumluklar için beş yıl, sertifikalı sınıfta üretilecek tohumluklar için üç yıl aynı tarlaya patates dikilmemiş olması gerekir.

d) Tohumluk üretim alanlarında izolasyon mesafesi 2 metredir.

e) Tarla kontrolünde esas alınacak birim 100 adet bitkidir. Birim saha üzerinden yapılacak bu kontrollerde tekrarlama sayısı tarla büyüklüğüne göre aşağıdaki şekilde belirlenmiştir.

1) 0-5 dekar 5,

2) 5-10 dekar 10,

3) 10 dekar ve yukarısında 15, birim saha üzerinde tekrarlanır.

f) Tarla kontrolünde sayımı yapılacak hususlar aşağıda belirtilmiştir.

1) Diğer çeşitler,

2) Hastalıklı bitkiler,

3) Nematodlu bitkiler.

g) Tarla kontrollerinden dikkat edilecek tarla standartları Ek-3’de yer alan Tablo 1’de belirtilmiştir.

Depo kontrolleri ve ambar standartları

MADDE 8 – (1) Tohumluklar, sertifikalandırılmak amacıyla partiler halinde depolarda muhafaza edilir. Tohumluk partileri, kontrolör tarafından ambar standartlarında yer alan hastalıklar yönünden kontrol edilerek Ek-4’de yer alan depo kontrol raporu düzenlenir.

(2) Ambar standartları yönünden yapılacak incelemelerde her partiden en az 200 yumru kontrol edilir. Ambar standartları Ek-3’de yer alan Tablo 2’de belirtilmiştir.

Ambalajlama ve etiketleme

MADDE 9 – (1) Tohumluklar resmi olarak belirlenen şartlara uygun şekilde ambalajlanarak ve etiketlenerek satışa arz edilir. Ambalajlama ve etiketleme aşağıdaki esaslara göre yapılır;

a) Ambalajlama ve etiketlemede aranacak şartlar Ek–5’de belirtilmiştir.

b) Etiketler, TTSM veya Bakanlık tarafından yetki verilen kuruluştan tarla kontrol raporu sonuçlarına göre temin edilir.

c) Patates tohumluklarında parti büyüklüğü elit ve orijinal sınıfta 25 ton, sertifikalı sınıfta 50 tondur. Azami parti büyüklüğü % 5’ten fazla aşılmayacaktır.

ç) Azami ambalaj ağırlığı 50 kg’dır.

Tohumluk partilerin işaretlenmesi

MADDE 10 – (1) Tohumluk partileri TR.00.KKKK.NNNN biçiminde numaralandırılır. numaralandırmada;

a) TR         : Ülke kodunu,

b) 00          : Tohumluğun üretildiği ilin plaka numarasını,

c) KKKK   : TTSM tarafından verilen üretici kod numarasını,

ç) NNNN   : Tohumluğun parti sıra numarasını.

ifade eder.

Sertifikalandırma

MADDE 11 – (1) Sertifikalandırma aşağıdaki esaslara göre yapılır;

a) Tohumlukların sertifikasyon işlemleri, sertifikasyon kuruluşları tarafından yapılır.

b) Başvuru kuruluşu, sertifika düzenlenmesi amacıyla çeşitlere ait beyanname, depo kontrol raporu ve tarla kontrol raporunun asıllarını sertifikasyon kuruluşuna gönderir. Depo kontrolleri sonucunda standartları tutmayan tohumluk partileri için düzenlenen depo kontrol raporu sertifikasyon kuruluşuna gönderilmez.

c) Sertifikasyon kuruluşu, ambar ve tarla standartlarına uygun olan başvuruların gerekli kontrollerini yaparak elit, orijinal veya sertifikalı tohumluk sertifikasını düzenler.

ç) Tohumluk sertifikaları ve raporlar, KKGM tarafından belirlenen formata uygun olarak sertifikasyon kuruluşları tarafından düzenlenir.

d) Tohumluk sertifikaları ve raporlar üç nüsha olarak düzenlenir. Sertifikanın veya raporun birinci nüshası üretici veya yetiştiriciye verilir, ikinci nüsha sertifikasyon kuruluşunda muhafaza edilir, üçüncü nüsha ise numuneyi gönderen başvuru kuruluşuna gönderilir.

Pazarlama ve dış ticaret ile ilgili esaslar

MADDE 12 – (1) Patates tohumluklarının pazarlanması ile ilgili esaslar aşağıda belirlenmiştir;

a) Yönetmelik kapsamında sertifikasyon kurallarına uygun olarak incelenip elit, orijinal veya sertifikalı tohumluk olarak sertifikalandırılan patateslerin tohumluk olarak pazarlanmasına izin verilir.

b) Tohumluk patateslerin kayıt altına alınması için test veya deneme, bilimsel çalışmalar ve işleme veya paketleme amacıyla hizmet sağlayıcılarına tedarik edilmesi pazarlama olarak değerlendirilmez.

c) Elit, orijinal ve sertifikalı patates tohumlukları homojen partiler halinde ve mühürlenmiş kapalı ambalajlar içinde pazarlanır.

ç) Filizlenme inhibitörleri ile işlem gören patates tohumluklarının pazarlanması yasaktır.

d) Kayıt listesinden çıkarılan çeşitlere ait tohumlukların, bakanlığa bildirilmek kaydı ile en fazla üç yıl çoğaltım ve ticareti yapılabilir.

e) Bu Yönetmelik hükümlerine göre üretilip belgelendirilen tohumluklar, 10/6/2005 tarihli ve 25841 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Organik Tarımın Esasları ve Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik esaslarına göre belgelenmesi durumunda organik tohum olarak pazarlanabilir.

Pazarlanacak yumru standartları

MADDE 13 – (1) Pazarlanacak tohumluklara ait yumrular aşağıdaki standartları karşılar;

a) 25 x 25 mm’lik kare gözden geçecek kadar küçük veya 65 x 65 mm’lik kare gözden geçemeyecek kadar büyük yumrular tohumluk olarak pazarlanmaz.

b) Bir partideki yumruların büyüklüğü arasındaki değişkenlik 25 mm’yi aşmayacak şekilde olacaktır.

c) Bir tohumluk partisi, belirtilen asgari büyüklükten daha küçük olan yumrulardan ağırlık olarak %3’ten fazlasını veya belirtilen azami büyüklükten daha iri olan yumrulardan ağırlık olarak %3’ten fazlasını içermeyecektir.

Kontrol denemeleri

MADDE 14 – (1) Üretilen patates tohumluklarında aşağıdaki esaslara göre kontrol denemeleri yapılır;

a) Sertifikalı sınıftaki tohumluk partilerinden son kontrol, orijinal sınıftaki tohumluk partilerinde ise ön ve son kontrol denemeleri TTSM tarafından yapılır.

b) Bu denemelerde, tohumluk partilerini temsil eden örneklerin çeşit safiyeti yönünden belirlenen standartlara uygunluğu test edilir.

c) Ön ve son kontrol denemelerinde çeşit safiyeti yönünden standartlara uygun olmayan parsellere ait tohumluk üretim alanları sertifikasyon kuruluşları tarafından denetlenir.

ç) Bir dekarlık alandan on adet yumru alınarak laboratuvar koşullarında elde edilen fidelerden hastalık kontrollerine bakılır.

(2) Ön kontrol denemelerinde ardı ardına üç yıl çeşit safiyeti yönünden standartlara uygun olmadığı tespit edilen çeşitlerin kaydı, TTSM tarafından hazırlanan rapora istinaden, Bitki Çeşitlerinin Kayıt Altına Alınması Yönetmeliğinde belirtilen Tarla Bitkileri Tescil Komitesi tarafından iptal edilebilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

İdari yaptırımlar

MADDE 15 – (1) Tohumlukların üretim ve pazarlanmasında, 5553 sayılı Tohumculuk Kanununa aykırı hareket edenler hakkında, aynı Kanunun 12 nci maddesi hükümleri uygulanır.

Ücretler

MADDE 16 – (1) Bu Yönetmelik kapsamında yapılan tarla kontrolü, depo kontrolü, belgelendirme ve etiket hizmetleri ücrete tabidir. Bu ücretler Bakanlık tarafından yeniden değerleme oranında arttırılarak her yıl ocak ayında belirlenerek yayımlanır. Ücretler, 28/12/2006 tarihli ve 26390 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı Döner Sermaye İşletmeleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerine göre, hizmeti veren kuruluşun döner sermaye işletmesi hesabına peşin olarak yatırılır.

İstisnalar

MADDE 17 – (1) Bilimsel amaçlı çalışmalarda, araştırma ve geliştirme çalışmalarında ve genetik çeşitliliğin korunmasına yönelik çalışmalarda kullanılan tohumluklar ile üreticinin kendi ihtiyacını karşılamak amacıyla ürettiği tohumluklarda sertifikalandırma şartı aranmaz.

Düzenleme yetkisi

MADDE 18 – (1) Bakanlık bu Yönetmeliğin uygulamasını sağlamak üzere her türlü düzenlemeyi yapmaya yetkilidir.

Yürürlük

MADDE 19 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 20 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.