Bakanlar Kurulu Kararının Tarihi : 8.9.1986, No : 86/10985
Dayandığı Kanunun Tarihi : 14.7.1965, No : 657
Yayımlandığı R.Gazetenin Tarihi : 18.10.1986, No : 19255
Yayımlandığı Düsturun Tertibi : 5, Cildi: 26, S. 1211
BÖLÜM 1
Genel Hükümler
Amaç
Madde 1 – Bu Yönetmelik’in amacı, Devlet Memurunun mesleki ehliyetinin tesbiti için sicilinde bulunacak bilgileri, ayrılış sicilinin verileceği halleri, sicil raporunun şeklini, taşıyacağı soruları, sicil raporlarının doldurulmasında uygulanacak not usulünü, notların derecelendirilmesini, düzenleme zamanını, uyarılan memurlarca yapılacak itirazları ve bunları inceleyecek mercileri, sicil raporlarının muhafazası ile görevli makamlara dair esasları, vali ve kaymakamların hangi memurların birinci, ikinci ve üçüncü sicil amirleri olduklarını, hangi memurlar hakkında da ek sicil raporu vereceklerini ve diğer hususları düzenlemektir.
Kapsam
Madde 2 – Bu Yönetmelik 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun değişik 1 nci maddesinin 1 nci fıkrası kapsamına giren memurlar hakkında uygulanır.
Deyimler
Madde 3 – Bu yönetmelikte geçen deyimlerden;
a) Sicil Raporu: Sicil amirlerinin, mesleki ehliyetin belirlenmesini sağlayan soruları not usulüyle, şahsiyetle ilgili konuları mütalaa şeklinde değerlendirerek memurların mesleki ehliyetleriyle şahsi meziyet ve kusurlarını belirledikleri bu Yönetmeliğe ekli formu,
b) Sicil Amiri: 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 112 nci maddesinde öngörüldüğü şekilde yürürlüğe konulan yönetmelikler gereğince sicil raporlarını ilk (birinci), ikinci ve üçüncü derecede yetkili olarak doldurmakla görevlendirilen amirleri,
c) Atamaya Yetkili Amir: Atama usul ve esaslarını belirleyen mevzuat hükümleriyle atama yetkisi tanınan memurları müşterek kararla veya Bakanlar Kurulu Kararı ile atanan memurlar bakımından ise inha eden makamı,
d) En Üst Yönetici: Başbakan ve Bakanları; Başbakanlık ve Bakanlıklarda müsteşarı; bağlı veya ilgili kuruluşlarda bunların başında bulunan Müsteşar, Başkan, Genel Müdür, Genel Sekreter ve Müdürü; 2547 sayılı Yükseköğretim Kanununa tabi kurumlar bakımından özel yönetmeliklerinde belirtilenler 25 inci maddenin uygulanmasıyla ilgili olarak da kurumların, bölge, il ve ilçelerdeki taşra teşkilatının başında bulunanları, ifade eder.
Memur Kütüğü
Madde 4 – Kamu kurumlarına memur olarak atananlar kurumlarca tutulan memur kütüklerine kaydedilir. Her memura ayrı bir numara verilir.
Kütüğün her memura ait bölümüne, memurun adı, soyadı, cinsiyeti, doğum tarihi ve yeri, öğrenimi, kadrosu, işe başlama ve işten ayrılma tarihi ve sebebi kaydedilir. Memur kütükleri özlük işleri birimlerince tutulur.
Memur Cüzdanı
Madde 5 – Kurumlarca her memura kimlik belgesi olarak kullanılmak üzere memur cüzdanı verilir. Memur cüzdanında memurun adı, soyadı, doğum yeri, doğum tarihi ve görevi belirtilir.
Herhangi bir sebeple kurumdan ayrılanların memur cüzdanları geri alınır.
Özlük Dosyası
Madde 6 – Her memur için kurumlarınca bir özlük dosyası düzenlenir. Bu dosyada memurun adı ve soyadı, kütük sıra numarası, doğum yeri ve tarihi, cinsiyeti, medeni hali, nüfus hüviyeti cüzdanı ile öğrenim belgesinin dairece tasdik edilmiş suretleri, bakmakla yükümlü olduğu kimseler, öğrenim durumu, bildiği yabancı diller ve derecesi, yaptığı lisansüstü eğitimi, staj ve incelemeleri, sınıfı, derece ve kademesi, mecburi hizmetleri, askerlik durumu, adaylık ve asli memurluğa atanma ve işe başlama tarihi, derece ve kademe ilerlemeleri, imtihan başarı dereceleri, sınıf ve yer değişiklikleri, hizmetiçi eğitim durumu, siciline işaretlenmek üzere kendisi tarafından verilen yayın ve eserleri, aldığı takdirname ve ödüller, hakkında yapılan disiplin soruşturmalarına dair evrak ve verilen disiplin cezaları, herhangi bir suçtan dolayı hakkında dava açılmış ise hükümlülük (affedilmiş olsalar bile) men’i muhakeme veya beraat kararı; sağlık durumuna, görevden uzaklaştırma, yaptığı fahri hizmetler, aldığı izinlere ait bilgi ve belgeler ile memurluğa alınırken istenen diğer belgeler bulunur.
Bu Yönetmeliğin uygulanmasında özlük dosyaları memurların sicillerinin bir parçası sayılır; gizli sicil raporlarının doldurulması esnasında ilgili sicil amirlerince incelenebilir.
Sicil Dosyası
Madde 7 – Her Devlet memurunun bir sicil dosyası bulunur. Sicil dosyalarına sicil amirlerince düzenlenen gizli sicil raporları ile varsa müfettişler tarafından verilen denetleme raporları, (…)(1) mal beyannameleri, vali ve kaymakamlarca düzenlenen ek sicil raporları konulur.
Sicil Not Defteri
Madde 8 – (Mülga : 25/9/1989 – 89/14578 K.)
Sicil Not Defterlerinin Kullanılması
Madde 9 – (Mülga : 25/9/1989 – 89/14578 K.)
Özlük ve Sicil Dosyasının Önemi
Madde 10 – Devlet Memurlarının ehliyetlerinin tesbitinde, kademe ilerlemelerinde, derece yükselmelerinde, emekliye çıkarma veya hizmetle ilişkilerinin kesilmesinde özlük ve sicil dosyaları başlıca dayanaktır. Kurum değiştiren memurların özlük ve sicil dosyaları yeni kurumlarına eksiksiz olarak gönderilir.
Sicil Amirleri Yönetmelikleri
Madde 11 – Kurumlarınca bu Yönetmeliğe ekli sicil raporlarını doldurarak memurların mesleki ehliyetlerini ve şahsi kusur ve meziyetlerini tesbit yetkisi tanınacak sicil amirleri, 657 sayılı Devlet memurları Kanununun 112 nci maddesi uyarınca yürürlüğe konulacak yönetmeliklerle belirtilir.
——————————
(1) Bu maddede yeralan “sicil not defterleri” ibaresi, 1/11/1989 tarih ve 20329 Sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/9/1989 tarih ve 89/14578 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla metinden çıkarılmıştır.
BÖLÜM 2
Gizli Sicil Raporlarının Doldurulmasına
Dair Usul ve Esaslar
Sicil Raporlarının Doldurulma Zamanı
Madde 12 – Gizli sicil raporları her yılın Aralık ayının ikinci yarısı içinde doldurulur. Raporların ilgililerce en geç 31 Aralık günü, tatile rasladığı takdirde müteakip çalışma günü mesai saati sonuna kadar bunları muhafaza ile görevli makamlara teslim edilmesi şarttır.
Her ne sebeple olursa olsun sicil raporlarını birinci fıkrada belirtilen tarihlerden sonra teslim edenler hakkında idari soruşturma açılır.
Aday memurların sicil raporları işe başladıkları tarihi takip eden birinci yılın dolmasından sonraki 15 gün içinde, 2 yıl süre ile adaylığa tabi tutulan aday memurların ikinci yıl sicilleri aynı şekilde doldurulur.
Bir yıldan çok iki yıldan az bir süre ile adaylığa tabi tutulan memurların ikinci sicil raporları, adaylıklarının kaldırılmasının söz konusu olduğu tarihte doldurulur.
Sicil Raporu Doldurmak İçin Gerekli Süre
Madde 13 – Haklarında sicil raporu düzenlenecek memurların, değerlendirilmelerini yapacak sicil amirlerinin yanında en az altı ay çalışmış olmaları şarttır.
Üç sicil amiri bulunan memurlar hakkında sicil verecek amirlerden bir veya ikisinin bulunmaması halinde mevcut amirlerin raporuna itibar edilir.
İki sicil amiri bulunan memurlar hakkında da yukarıdaki fıkrada belirtilen durumda birinci veya ikinci sicil amirinin dolduracağı sicil raporu o yıl için geçerli sayılır.
Bir sicil amiri bulunan memurlar hakkında o sicil amirinin değerlendirmesine göre işlem yapılır.
Sicil amirlerinin hiçbirinin bulunmaması veya sicil verecek süre görevde kalmamaları halinde sicil raporları sonradan göreve atananlar veya vekilleri tarafından üç aylık bir sürenin sonunda derhal doldurulur. Bu uygulama sonunda da memura o yıl için sicil raporu verme imkanı bulunmazsa sicil raporu, düzenleme döneminde üç aydan az olmamak üzere memurla en fazla çalışan sicil amiri tarafından doldurulur.
Sicil amirinin yanında çalışırken alınan mazeret izinleri ile yıllık izinler ve doktor veya sağlık kurulu raporuna dayanan hastalık izinleri, hizmetiçi eğitimde geçen süreler, sicil raporu düzenlenmesi için gereken 6 aylık süreye dahildir. Şu kadar ki amirin yanında 3 ay fiilen çalışmış olmak şarttır. Hizmetiçi eğitimin veya hastalığın sicil raporu doldurmak için gerekli sürenin geçmesine imkan vermeyecek kadar uzun sürmesi ve dolayısıyla memur hakkında sicil raporu doldurma imkanının bulunmaması halinde, bir defaya mahsus olmak üzere geriye doğru en çok üç yılın sicil notlarının ortalaması esas alınır.
Görevden Ayrılış Halinde Sicil Raporlarının Doldurulması
Madde 14 – Bir görevde 6 ay veya daha fazla bir süre bulunup başka göreve atananların sicil raporları, bunların atanmalarından önceki sicil amirlerince ayrıldıkları tarihi takip eden onbeş gün içinde doldurulur ve yeni görev yerlerine gönderilmek üzere ilgili makamlara teslim edilir.
Sicil raporlarının doldurulma zamanı gelmeden ve yeni sicil amirine sicil raporu doldurmak için yeterli süre kalmadan görevlerinden ayrılan sicil amirleri en az 6 ay beraber çalıştıkları memurların sicil raporlarının kendilerine ait bölümü, görevlerinden ayrılmadan önce doldurarak sicil raporlarını saklamakla görevli makamlara teslim ederler.
Sicil Not Defterindeki Kayıtlardan Yararlanma
Madde 15 – (Mülga : 25/9/1989 – 89/14578 K.)
Madde 16 – Sicil amirleri, sicil raporunun memurların mesleki, yöneticilik ve yurt dışı görevlerdeki ehliyetlerinin belirlenmesini sağlayan soruların herbirini, ihtiva ettikleri unsurları esas almak suretiyle 100 tam not üzerinden değerlendirir ve sorulara verdikleri notların toplamını soru sayısına bölerek memurların sicil notunu tespit ederler. Her bir sicil amirince bu şekilde belirlenen sicil notlarının toplamının sicil amiri sayısına bölünmesi sureti ile de memurların sicil notu ortalaması bulunur ve buna göre sicil notu ortalaması:
a) 60 dan 75’e kadar olanlar orta,
b) 76 dan 89’a kadar olanlar iyi,
c) 90 dan 100’e kadar olanlar çok iyi,
derecede başarılı olmuş, olumlu; 59 ve daha aşağı not alanlar ise yetersiz görülmüş, olumsuz sicil almış sayılır.
Sicil notu ve ortalaması hesaplanırken kesirler tam sayıya tamamlanır.
(Değişik : 29/11/1989 – 89/14841 K.) Hizmet özelliklerinin gerektirmesi ve Devlet Personel Başkanlığının olumlu görüşünün alınması kaydıyla, kurumlar Devlet Memurları Sicil Raporunun Sicil Amirlerinin Memurun Mesleki Ehliyeti Hakkında Notlar bölümüne soru ilave edebilirler. İlave edilen sorular da 100 not üzerinden değerlendirilir.
Memurların Genel Durum ve Davranışlarının Değerlendirilmesi
Madde 17 – Sicil amirleri sicil raporunu doldurdukları her memuru;
a) Dış görünüşü (Kılık, kıyafet),
b) Zeka derecesi ve kavrayış kabiliyeti,
c) Azim ve sebatkarlık, dürüstlük, sır saklamada güvenirlilik ve beşeri münasebetlerdeki başarısı,
d) Alkol, kumar, vb. alışkanlıkları memuriyetle bağdaşmayacak ölçüde sürdürme gibi halleri,
e) Güvenilir olmama, şahsi menfaatlerini aşırı ölçüde düşünme, yalan söyleme, dedikodu yapma, kıskançlık, kin tutma gibi kötü huy ve davranışları,
(Değişik : 25/9/1989 – 89/14578 K.) Bakımından genel bir değerlendirmeye tabi tutarlar. Sicil döneminde edinilen bilgi ve müşahadelerden yararlanılarak yapılacak değerlendirme sonuçlarına göre memurların olumlu ve olumsuz yönleri, kusur ve noksanları hakkındaki düşünceler sicil raporunun şahsiyet değerlendirilmesine ait bölümüne ayrı, ayrı açık ve gereğine göre kısa veya teferruatlı olarak yazılır.
Sicil amirlerinin memurların genel durum ve davranışları hakkındaki düşünceleri, not takdirlerinde dikkate alınır.
Sicil Raporlarının Dolduruluş Şekli
Madde 18 – Sicil raporları önceden hazırlanan müsvettelerden yararlanılarak herhangi bir silinti ve kazıntı yapılmaksızın doldurulur. Müsvetteler imha edilir. Fazla ve yanlış yazılan kelime veya notlar okunulacak surette çizilerek doğrusu yazıldıktan sonra keyfiyet imza ile tevsik edilir.
Sicil amirleri 16 ncı madde uyarınca tesbit edecekleri sicil notunu kendileri hesaplayarak sicil raporunun ilgili bölümüne yazarlar. Memurların sicil notu ortalamaları, özlük işleriyle görevli birimlerin başında bulunan amir veya en yakın yardımcıları, böyle bir birim yoksa özlük işleriyle görevli memurlardan en üst yöneticiler tarafından seçilenlerce hesaplanarak sicil raporunun ilgili bölümüne yazılır.
Sicil Amirinin Sorumlulukları
Madde 19 – Sicil amirleri sicil raporlarını itinalı, doğru ve tarafsız bir şekilde düzenlerken; Devlete sadakat ve bağlılığı, memuriyet sıfatının gerektirdiği şeref ve itibar ile hizmetlerin süratli ve ekonomik bir şekilde yürütülmesini; güvenilir ve yetenekli memurların yükselmelerini, diğerlerinin ise kamu hizmetlerinden uzaklaştırılmaları gerektiğini esas alır.
Sicil amirlerinin maiyetlerinde çalışan memurları değerlendirmedeki başarıları üst sicil amirleri tarafından kendisinin değerlendirilmesinde de dikkate alınır.
Garez veya özel amaçla sicil raporlarını gerçeğe aykırı doldurdukları anlaşılan sicil amirlerinin cezai sorumlulukları saklıdır.
Değerlendirmelerin Genel Niteliği ve Geçerli Sayılmayacağı Haller
Madde 20 – Her derecedeki sicil amirlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ve bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak memurlar hakkında sicil raporlarında yaptıkları değerlendirmeler birbirinden bağımsız ve 16 ncı madde hükümlerine göre etkili ve geçerlidir. Memurların sicil notu sicil amirlerince takdir olunan notların aritmetik ortalamasına göre tesbit edilir. Ancak birinci ve ikinci sicil amirlerince yapılan değerlendirmelerin memurun sicilinin olumlu veya olumsuz olmasına tesir etmesi veya ortalama sicil notu aralarında 10 veya daha fazla fark olması halinde varsa üçüncü sicil amirinin kanaatına müracaat edilir ve üçüncü sicil amirinin değerlendirmesi esas alınır.
Üçüncü sicil amiri bulunmadığı takdirde ikinci sicil amirinin değerlendirmesi ile iktifa edilir. Bir sicil amirinin bulunması halinde birinci sicil amirinin değerlendirmesine göre işlem yapılır.
Garez veya özel maksatla memur hakkında gerçeğe aykırı değerlendirme yaptığı anlaşılan sicil amirinin değerlendirmesi geçersiz sayılarak memur hakkında varsa diğer sicil amir veya amirlerinin değerlendirmesine göre, yoksa o sicil döneminde son üç yılın aritmetik ortalaması esas alınarak buna göre işlem yapılır.
Gerçeğe aykırı olarak memur lehine yapıldığı anlaşılan değerlendirmeler de geçersiz sayılır. Bu takdirde de diğer değerlendirmelere; başka değerlendirme yapılmamışsa memurun son 3 yıla ait sicil raporlarının; hakkında daha az sayıda sicil raporu doldurulmuş olanların mevcut sicil raporlarının ortalamasına göre işlem yapılır.
Yetersiz Memurların Uyarılmaları
Madde 21 – Yetersiz olarak değerlendirilmiş bulunan memurlar, bu duruma sebep olan kusur ve noksanlarını gidermeleri için, sicil raporlarının bunların muhafazası ile görevli makamlara en son teslim tarihini takip eden bir ay içinde, atamaya yetkili amirlerce gizli bir yazı ile uyarılırlar.
Uyarılan Memurların İtiraz Hakkı
Madde 22 – 21 inci madde uyarınca uyarılan memurlar, uyarı yazısını tebellüğ ettikleri tarihi takip eden 1 ay içinde atamaya yetkili amirlerine itirazda bulunabilirler.
Uyarı ve İtirazlara Dair Usul ve Esaslar
Madde 23 – İtirazlar, sadece uyarı yazısında belirtilen kusur ve noksanlara karşı yazılı olarak yapılır.
İtirazlar atamaya yetkili amirlerce veya bunların görevlendirecekleri ve itiraz edilen değerlendirmeyi yapan sicil amirleriyle aynı veya daha üst derecede bulunan bir memur tarafından incelenebilir. İnceleme, gereğine göre memurun özlük ve sicil dosyası ile (…)(1) konuyla ilgili diğer belgeler tetkik edilerek tamamlanır.
İnceleme sonucuna göre atamaya yetkili amir kararını inceleme için kendisine verildiği tarihten itibaren iki ay içerisinde ilgiliye bildirir.
İki Defa Üst Üste Olumsuz Sicil Alanlar
Madde 24 – İki defa üst üste olumsuz sicil alan memurlar başka bir sicil amirinin emrine atanırlar, burada da olumsuz sicil almaları halinde memuriyetle ilişkileri kesilerek haklarında T.C. Emekli Sandığı Kanunu hükümleri uygulanır.
BÖLÜM 3
Çeşitli Hükümler
Sicil Raporlarının Muhafazası ile Görevli Makamlar
Madde 25 – Sicil raporları merkezde ve gereğine göre kurumların bölge, il ve ilçelerdeki taşra teşkilatında, 3 üncü maddenin (d) bendinde belirtilen en üst yöneticilerin veya görevlendirecekleri en yakın yardımcılarının nezdinde; özlük işleri ile görevli birimlerin başında bulunanlar ile birden fazla olmamak üzere seçecekleri en yakın yardımcılarının; böyle bir birim yoksa özlük işleri ile görevli memurlardan amir durumunda bulunanın sorumluluğunda muhafaza edilir.
Sorumlular, sicil dosya veya raporlarının muhafaza edildikleri yerlerden bir süre için çıkarılmalarını gerektiren her iş hakkında yukarıdaki yönetici veya görevlendirdikleri yardımcılarına bilgi vermek mecburiyetindedirler.
Özlük İşleri İle Görevli Birim ve Memurların Sorumlulukları
Madde 26 – Sicil raporlarının 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile bu Yönetmelik hükümlerine uygun olarak doldurulması ve sicillerle ilgili bütün işlemlerin mer’i hükümlere göre yürütülmesinden kurumların özlük işleri ile görevli birimleri, böyle bir birimin bulunmaması halinde bu işle görevlendirilen memurlar sorumludurlar.
Yukarıda sayılan birim ve görevliler kendilerine teslim edilen sicil raporlarını, bu Yönetmelikte belirtilen en son teslim tarihlerini takip eden 15 gün içinde, sicil amirlerinin not ve mütalaası ile yaptıkları değerlendirmeler dışında, her yönüyle inceleyerek tespit ettikleri noksanlıkların giderilmesini temin ederler.
Bu işle görevlendirilenlerin gizliliğe riayetleri, edindikleri bilgileri açıklamamaları şarttır. Bu esaslara uymadıkları tesbit edilenler 657 sayılı Kanuna göre cezalandırılmakla beraber bir daha aynı görevlerde çalıştırılamazlar.
Gizliliğe Riayet
Madde 27 – Memurların sicilleri ile ilgili her türlü yazışma, evrak ve belgelerin sevkinde ve sicil raporlarının muhafazasında (Gizli ve Kişiye Özel) işaretli zarfların kullanılması şarttır.
Sicil raporları sicil dosyalarıyla birlikte kilitli dolaplarda muhafaza edilir.
——————————
(1) Bu fıkrada yeralan “sicil not defterleri ve” ibaresi; 1/11/1989 tarih ve 20329 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/9/1989 tarih ve 89/14578 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla metinden çıkarılmıştır.
Sicil Dosyalarını İnceleyebilecek Yetkililer
Madde 28 – Başbakan, bakanlar, atamaya yetkili amirler, valiler, kurumların merkez teşkilatının en üst yöneticileri ve kaymakamlar, başında bulundukları teşkilatta görevli bütün memurların sicil dosyalarını inceleyebilirler. 26 ncı maddenin 2 nci fıkra hükmü saklıdır.
Memuriyetleri Sona Erenlerin Sicil Dosyaları
Madde 29 – Memurlardan;
a) 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu hükümlerine göre memurluktan çıkarılan,
b) Memurluğa alınma şartlarından herhangi birini taşımadığı sonradan anlaşıldığı veya memurlukları sırasında bunlardan birini kaybettiği için memuriyetine son verilen,
c) İstifa eden,
d) İstek, yaş haddi, malüllük ve sicil sebeplerinden biri ile emekliye ayrılan veya ölenlerin,
Sicil dosyaları, özlük dosyaları ile birleştirilerek ilgili mevzuatın öngördüğü şekilde muhafaza edilir.
Vali ve Kaymakamların Sicil Amiri Oldukları Memurlar
Madde 30 – Valiler; vali yardımcıları ile kaymakamların, il idare şube başkanlarının, il merkezinde görevli genel ve özel kolluk amirlerinin birinci; il idare şube başkanlarının birinci sicil amiri oldukları memurların ikinci ve ikinci sicil amiri oldukları memurların ise üçüncü derecede sicil amiridirler.
Kaymakamlar; ilçe idare şube başkanları ile ilçede görevli genel ve özel kolluk amirlerinin birinci; ilçe idare şube başkanlarının birinci sicil amiri oldukları memurların ikinci ve ikinci sicil amiri olduklara memurların ise üçüncü sicil amiridirler.
Valilerin 1 inci sicil amiri olmaları halinde 2 nci sicil amiri Bakanlıklarda Müsteşar veya bakan, bağlı veya ilgili kuruluşlarda Müsteşar, başkan veya genel müdürlerdir.
Kaymakamların 1 inci sicil amiri olmaları halinde 2 nci sicil amiri vali, il idare şube başkanının 2 nci sicil amiri olması halinde ise 3 üncü sicil amiri mutlaka vali olur.
Bölge müdürlerinin birinci sicil amiri bölge kuruluşunun merkezinin bulunduğu ilin valisidir. Bölge kuruluşuna dahil diğer illerin valileri lüzum gördükleri takdirde bölge müdürleri hakkında ek sicil raporu düzenleyerek ilgili kurum merkezine gönderebilirler. Ek sicil raporları ilgili bölge müdürünün sicil notu ortalamasının tesbitinde gözönünde tutulur.
Bölge kuruluşu bulunan kurumlar sicil amirleri yönetmeliklerini kaymakamların ilçede, valilerin ise illerin merkezinde görevli bölge memurlarının gereğine göre birinci, ikinci veya üçüncü derecede sicil amiri olmalarını sağlayacak şekilde düzenlemek mecburiyetindedirler.
Taşra teşkilatı 5442 sayılı İl İdaresi Kanununda belirtilen esaslardan farklı olarak 27/9/1984 tarihli ve 3046 sayılı Kanun ile özel kanunlardaki hükümlere göre kurulmuş olan kamu kurum ve kuruluşlarının da yukarıdaki fıkra hükmüne uymaları mecburidir.
Valiler il, kaymakamlar ilçe hudutları dahilinde görevli, sicil amiri olmadıkları memurlardan hizmette yetersiz veya başarılı gördükleri hakkında da ek sicil raporu düzenleyerek, memurun sicil raporu nezdinde saklanan amirine gönderirler. İlgili memurun yıl sonunda sicil notu ortalamasının tesbiti sırasında vali veya kaymakamca düzenlenmiş ek sicil raporundaki sicil notu da gözönünde tutulur.
(Ek : 12.1.1988 – 88/12511 K.) Bakanlar Kurulunca belirlenen kurumların bölge kuruluşlarında görevli memurları hakkında kurumların özel yönetmeliklerindeki hükümler uygulanır.
Geçici Madde 1 – Bu Yönetmelik hükümleri, aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun ek geçici maddelerine göre alan memurlar hakkında da uygulanır.
Geçici Madde 2 – Bu Yönetmelik kapsamına giren memurların 1985 yılına ait sicil raporlarında yeterlikle ilgili soruların değerlendirilmesinde her pekiyi için 11, her iyi için 9, her orta için 8 ve her zayıf için de 5, not esas alınmak suretiyle tesbit edilen toplam not 1985 yılı sicil notu sayılır.
Geçici Madde 3 – Bu Yönetmelik’te öngörülen sicil not defterinin standartları ve şekli Devlet Malzeme Ofisince tesbit edilerek hazırlanan örnekler kurumlara gönderilir. Kurumlar örneğine uygun sicil not defterlerini yeterli sayıda bastırarak ilk sicil amirlerine dağıtırlar.
Geçici Madde 4 – Bu Yönetmelik kapsamına giren memurların 1986 yılına ait sicil raporları, sicil not defterlerindeki kayıtlar aranmaksızın sicil amirlerinde teşekkül etmiş genel kanaat ve düşüncelere göre düzenlenir.
Geçici Madde 5 – Sicil amirleri; bu Yönetmeliğin yayımlandığı tarihi takip eden iki ay içinde kurumlarınca özel yönetmelikle tesbit edilir.
Madde 31 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Madde 32 – Bu Yönetmelik hükümlerini Bakanlar Kurulu yürütür.
——————————
(1) Bu rapor formunda yeralan ve “SİCİL NOT DEFTERİ HAKKINDA ÜST SİCİL AMİRLERİNİN NOTU:” ibaresi; 1/11/1989 tarih ve 20329 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan, 25/9/1989 tarih ve 89/14578 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla metinden çıkarılmıştır.
——————————
(1) Bu bölümün”7 nci sorusu 9 uncu soru”, “8 inci sorusu 7 nci soru”, “9 ncu sorusu 10 uncu soru”, ” 10 uncu sorusu 11 inci soru” olarak 19/1/1998 tarih ve 98/10964 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile değiştirilmiş ve metne işlenmiştir.
8/9/1986 TARİH VE 86/10985 SAYILI BAKANLAR KURULU KARARIYLA YÜRÜRLÜĞE GİREN ANA YÖNETMELİĞE İŞLENEMEYEN GEÇİCİ MADDELER:
1) 25/9/1989 tarih ve 89/14578 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla yürürlüğe giren Yönetmeliğin geçici maddesi:
Geçici Madde – 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 114 üncü maddesinin yürürlükten kalktığı 14/6/1989 tarihine kadar düzenlenmiş bulunan sicil not defterlerinden, sicilleri hakkında idari ihtilaf çıkmış olan memurların, ihtilaf sonuçlanıncaya kadar sicil not defterleri muhafaza edilir. İhtilafa konu olmayanlar ise 28/9/1988 tarihli ve 3473 sayılı Kanuna göre imha edilir.
8/9/1986 TARİH VE 86/10985 SAYILI BAKANLAR KURULU KARARI İLE YÜRÜRLÜĞE KONULAN YÖNETMELİĞE EK VE DEĞİŞİKLİK GETİREN YÖNETMELİKLERİN YÜRÜRLÜĞE GİRİŞ TARİHLERİNİ GÖSTEREN ÇİZELGE
Ek ve Değişiklik Getiren Yönetmeliği Yürürlüğe Koyan Kararnamenin
MOTORLU ARAÇLARDA ÖN KORUMA SİSTEMLERİNİN KULLANIMI HAKKINDA TİP ONAYI YÖNETMELİĞİ
(2005/66/AT)
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu hükümleri uyarınca, motorlu araçların yapım ve kullanım bakımından karayolu yapısına ve trafik güvenliğine uyma zorunluluğunu yerine getirmek ve pasif tedbirlerle yaya ve araç güvenliğini arttırmak üzere, motorlu araçların ve araçlara orijinal teçhizat olarak takılan veya ayrı teknik ünite olarak tedarik edilen ön koruma sistemlerinin tip onayına ilişkin teknik kuralları belirlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, MARTOY’un 4 üncü maddesinde ve Ek II’sinde tanımlanan N1 kategorisi ve izin verilen toplam kütlesi 3.5 tonu geçmeyen M1 kategorisi motorlu araçlara orijinal teçhizat olarak takılan veya ayrı teknik ünite olarak tedarik edilen ön koruma sistemlerine ayrı teknik ünite tip onayı belgesi ve ön koruma sistemi takılı yukarıda belirtilen kategorilerdeki araç tipine AT tip onayı belgesi veya ulusal tip onayı belgesi verilmesine ilişkin hususları kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik; 13/10/1983 tarihli ve 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 29 uncu maddesine dayanılarak ve Avrupa Birliğinin 2005/66/EC direktifine paralel olarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Araç: Bu Yönetmeliğin amaçları bakımından, MARTOY’un 4 üncü maddesinde ve Ek II’sinde tanımlanan N1 kategorisi ve izin verilen toplam kütlesi 3.5 tonu geçmeyen M1 kategorisi motorlu aracı,
b) Ayrı teknik ünite: MARTOY’un 4 üncü maddesi kapsamında ve bir ya da daha çok araç tipine takılması ve kullanılması tasarlanmış teknik üniteyi,
c) Bakanlık: Sanayi ve Ticaret Bakanlığını,
ç) İmalatçı: Tip onayı işlemlerinin bütün unsurlarından ve imalatın uygunluğunun sağlanmasından onay kuruluşuna karşı sorumlu olan ve araçların veya ayrı teknik ünitelerin ticari isim veya markasının sahibi olan kişi veya kuruluşu,
d) MARTOY: 1/4/1999 tarihli ve 23653 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan Motorlu Araçlar ve Römorkları Tip Onayı Yönetmeliğini (98/14 /AT),
e) Onay Kuruluşu: Teknik hizmetler kuruluşlarını görevlendiren, bir araç tipinin, sistemin, aksam veya ayrı teknik ünitenin tip onayından bütün yönleri ile sorumlu olan, onay belgelerini veren ve gerektiğinde geri alan, diğer onay kuruluşlarıyla muhatap olan ve bunlarla temasları yürüten, imalatçının üretim uygunluk düzenlemelerine uyup uymadığını belirlemekten sorumlu ve yetkili kurumu,
f) Tanıtım dosyası: Başvuru sahibi tarafından teknik hizmetler kuruluşuna veya onay kuruluşuna tanıtım bildirimi gereğince verilen bilgi, çizim, fotoğraf ve bunun gibi belgeleri içeren dosyayı,
g) Teknik servis: Onay kuruluşunca deneyleri veya kontrolleri yapmak üzere görevlendirilen kurum veya kuruluşu,
ğ) Tip onayı belgesi: Bir aracın veya ayrı teknik ünitenin bu Yönetmelik hükümlerine göre imal edildiğini gösteren belgeyi,
h) Tanıtım paketi: Tanıtım dosyası ile teknik hizmetler kuruluşunun veya onay kuruluşunun görevlerini yerine getirmeleri sürecinde tanıtım dosyasına eklemiş oldukları deney raporları ve diğer belgeleri,
ı) Tanıtım paketi fihristi: Tanıtım paketi içinde bulunan belgelerin uygun bir şekilde numaralandırılarak veya bütün sayfaların tanımlanabilmesine imkan verecek şekilde işaretlenerek bir liste halinde yazılmasını
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Uygulama Usul ve Esasları
Tip onayı belgesi başvuruları
MADDE 5 – (1) Tip Onayı Belgesi başvuruları aşağıda belirtilmiştir.
a) Bir araç veya ayrı teknik ünite tipi ile ilgili tip onayı belgesi başvuruları, tanıtım paketi içinde tanıtım paketi fihristine uygun olarak düzenlenmiş tanıtım dosyasıyla birlikte Ek II’de belirtildiği şekilde imalatçı tarafından Onay Kuruluşuna yapılır.
b) Belirli bir araç veya ayrı teknik ünite ile ilgili tip onayı belgesi başvuruları, ancak bir onay kuruluşuna yapılabilir. Başvuru sahibi, başka bir ülkenin onay kuruluşuna başvuruda bulunmadığını bir yazı ile Bakanlığa bildirir.
c) Onaylanacak her tip için ayrı bir başvuru yapılır.
Tip onayı işlemleri
MADDE 6 – (1) Tip onayı işlemleri aşağıda belirtilmiştir.
a) Onay Kuruluşu, bu Yönetmeliğin şartlarını sağlayan ön koruma sistemi tipine, örneği Ek II İlave IV’te bulunan AT tip onayı belgesini ve örneği Ek II İlave V’te yer alan AT tip onayı işaretini ve AT tip onayı numarasını verir.
b) Onay Kuruluşu, bu Yönetmeliğin şartlarını sağlayan araç tipine, örneği Ek II İlave III’te bulunan AT tip onayı belgesini veya ulusal tip onayı belgesini verir.
Tip onayı uygulama takvimi ve hükümleri
MADDE 7 – (1) Bu Yönetmeliğin yayım tarihinden itibaren, ayrı teknik ünite olarak Ek I ve Ek II’de belirtilen şartlara uygun bir ön koruma sistemi tipine ve bu ön koruma sistemi ile teçhiz edilmiş yeni bir araç tipine AT tip onayı belgesi ya da ulusal tip onayı belgesi verilmesi reddedilemez; ön koruma sisteminin satışı veya hizmete girişi ve araçların tescil, satış ya da hizmete girişi yasaklanamaz.
(2) 1/1/2009 tarihinden itibaren tip onayı belgesi olmayan yeni bir araç tipi bu Yönetmeliğe uygun ön koruma sistemi ile teçhiz edilmiş ise, Ek I ve Ek II’de belirtilen şartlara göre AT tip onayı belgesi ya da ulusal tip onayı belgesi almak zorundadır.
(3) Tip onayı belgesi mevcut yeni bir araç tipi, 1/1/2010 tarihine kadar bu Yönetmeliğe uygun ön koruma sistemi ile teçhiz edilmiş ise, Ek I ve Ek II’de belirtilen şartlara uygun olarak AT tip onayı belgesi ya da ulusal tip onayı belgesi almak zorundadır. Aksi taktirde araçların tip onayı belgeleri iptal edilir. Ayrıca;
a) MARTOY’a göre düzenlenmiş olan, uygunluk belgeleri, söz konusu yönetmeliğin 9 uncu maddesinin amaçları bakımından yukarıdaki tarihten itibaren geçersiz kabul edilir.
b) MARTOY’a göre düzenlenen, beraberinde bir uygunluk belgesi bulunmayan yeni araçların tescili, satışı ya da hizmete girişi yasaktır.
(4) Ön koruma sistemleri, 1/1/2010 tarihinden itibaren ayrı teknik ünite olarak Ek I ve Ek II’de belirtilen şartlara göre AT tip onayı belgesi ya da ulusal tip onayı belgesi almak zorundadır. Tip onayı belgesi bulunan ön koruma sistemlerinin MARTOY’un 9 uncu maddesinin birinci fıkrasının (b) bendine göre satışına ve hizmete girişine izin verilir.
Uygulama tedbirleri
MADDE 8 – (1) Bir motorlu araca takılı orijinal teçhizat ve ayrı teknik ünite şeklindeki ön koruma sistemlerinin kullanımına ilişkin, Yönetmeliğin Ek I, Bölüm 3’ünde belirtilen deneylerin yapılması için gerekli ayrıntılı teknik şartlar, bu Yönetmeliğin Ek III’ünde yer almaktadır.
(2) Bir araca takılı orijinal teçhizat şeklindeki bir ön korunma sisteminin tip onayı ile ilgili deneyler için, deneye tabi tutulacak sistemin birden fazla araç tipinde kullanılmak üzere tasarımlanmış olması durumunda, bu sistem tasarlandığı her araç tipi için ayrı ayrı tip onayı almalıdır. Ancak, araç tiplerinin ya da ön koruma sistemi modellerinin yeterince birbirine benzediğinin anlaşılması halinde, deney kuruluşu ilave deneyleri yapmayabilir.
(3) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girişinden önce ayrı teknik ünite olarak piyasaya arz edilen ön koruma sistemlerinin kullanımı yasaklanamaz.
Teknik servisler
MADDE 9 – (1) Teknik servis olarak, TS EN ISO/IEC 17025 ve/veya TS EN ISO/IEC 17020 veya eşdeğer ulusal veya uluslararası standartları sağlayan, deney ve analizleri yapabilecek laboratuvarı ve/veya teknik imkanları bulunan kamu kurum ve kuruluşları ile özel kuruluşlar, yapılacak protokolle belirlenecek şartlar çerçevesinde Bakanlıkça görevlendirilebilir. Teknik servisler, Onay Kuruluşunun izni ile deneyleri kendi laboratuarları dışında aynı özelliklere sahip laboratuarlarda yaptırabilir. Görevlendirilen teknik servisler Bakanlığın internet adresinde yayımlanır.
Muafiyetler
MADDE 10 – (1) Muafiyetlere ilişkin hususlar aşağıda belirtilmiştir;
a) Teknolojik olarak gelişmiş motorlu araçların yaya korunmasına ilişkin tip onayı belgesi talep edilmesi halinde; Avrupa Birliği Komisyonuna ve diğer AB üyesi ülkelerin onay kuruluşlarına bilgi verilerek, ulusal tip onayı belgesi verilebilir.
b) Bu Yönetmeliğin yürürlük tarihinden önce trafiğe çıkmış mevcut araçlar, bu Yönetmelik hükümlerine tabi değildir.
Eklerin uyarlanması
MADDE 11 – (1) Avrupa Birliğindeki gelişmeler takip edilerek, bu Yönetmeliğin eklerinin teknik ilerlemelere uyarlanması için gerekli her türlü değişiklik, MARTOY’un 15 inci maddesinde belirtilen Komitenin çalışma usullerine uygun olarak yapılır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Son Hükümler
Yürürlük
MADDE 12 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 13 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Sanayi ve Ticaret Bakanı yürütür.
TABİAT VARLIKLARINI KORUMA KOMİSYONLARI KURULUŞ VE ÇALIŞMA USUL VE ESASLARINA DAİR YÖNETMELİK
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; korunması gerekli olan taşınmaz tabiat varlıkları ve doğal sit alanları ile ilgili olarak Bakanlığa verilen görevlerin yapılmasını sağlamak üzere, Tabiat Varlıklarını Koruma Merkez Komisyonunun ve tabiat varlıklarını koruma bölge komisyonlarının kurulmasına ve çalışmalarına dair usul ve esasları düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik; Tabiat Varlıklarını Koruma Merkez Komisyonu ve tabiat varlıklarını koruma bölge komisyonları ile korunması gereken taşınmaz tabiat varlıkları ve doğal sit alanlarına ilişkin iş ve işlemleri kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 21/7/1983 tarihli ve 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ile 29/6/2011 tarihli ve 644 sayılı Çevre ve Şehircilik Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnameye dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Bakanlık: Çevre ve Şehircilik Bakanlığını,
b) Bölge komisyonu: Tabiat varlıklarını koruma bölge komisyonlarını,
c) Doğal (tabii) sit: Jeolojik devirlere ait olup, ender bulunmaları nedeniyle olağanüstü özelliklere sahip yer üstünde, yeraltında veya su altında bulunan korunması gerekli alanları,
ç) Genel Müdürlük: Tabiat Varlıklarını Koruma Genel Müdürlüğünü,
d) Kanun: Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununu,
e) Merkez Komisyonu: Tabiat Varlıklarını Koruma Merkez Komisyonunu,
f) Müdür: Bölge komisyonunun bulunduğu ildeki Çevre ve Şehircilik İl Müdürünü,
g) Müdürlük: Bölge komisyonunun bulunduğu ildeki Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünü,
ğ) Tabiat varlıkları: Jeolojik devirlerle, tarih öncesi ve tarihi devirlere ait olup ender bulunmaları veya özellikleri ve güzellikleri bakımından korunması gerekli, yer üstünde, yeraltında veya su altında bulunan değerleri,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Merkez Komisyonu ve Bölge Komisyonunun Kuruluşu ile Çalışma Usul ve Esasları
Kuruluş
MADDE 5 – (1) Tabiat varlıkları ve doğal sit alanları ile ilgili olarak, Kanunda belirtilen görevlerin yürütülmesini sağlamak üzere Bakanlığa bağlı Merkez Komisyonu ve Bakanlıkça gerekli görülen yerlerde bölge komisyonları kurulur.
Merkez komisyonunun teşkili ve komisyon üyeliği
MADDE 6 – (1) Merkez Komisyonu; Bakanlık Müsteşarının veya ilgili Müsteşar Yardımcısının başkanlığında, nitelikleri Kanunun ek 4 üncü maddesinde belirtilen 15 üyeden oluşur.
(2) Merkez Komisyonunda görüşülecek olan konunun özelliğine göre, bu konunun görüşüleceği toplantı ile sınırlı olmak üzere, gerektiğinde kamu kurum ve kuruluşlarının uzmanları ile diğer uzmanlar, oy hakları bulunmamak ve görüşlerine başvurulmak üzere Merkez Komisyonu toplantısına davet edilebilir.
(3) Bakanlıkça her yıl Ocak ayında komisyon üyelikleri yenilenir. Yeni üyeler görevlendirilene kadar mevcut üyeler görevine devam eder.
Merkez komisyonunun görevleri
MADDE 7 – (1) Merkez Komisyonunun görev ve yetkileri şunlardır:
a) Korunması gerekli tabiat varlıkları ve doğal sit alanlarının korunması ile ilgili işlerde uygulanacak ilkeleri belirlemek.
b) Bölge komisyonları arasında koordinasyonu sağlamak.
c) Bölge komisyonlarınca alınan kararlar nedeniyle uygulamada doğan genel sorunları değerlendirerek karar vermek.
ç) Bölge komisyonlarınca; sit alanı tescili, derecelendirilmesi, sit alanı geçiş dönemi koruma esasları, kullanma şartları ve revizyonlarına ilişkin alınan kararlara karşı, diğer kurum ve kuruluşlar ile vatandaşlarca yapılan itirazları değerlendirerek karar almak.
Merkez komisyonunun çalışma şekli
MADDE 8 – (1) Merkez Komisyonu yılda en az iki defa toplanır. Bakanlık gerekli gördüğünde komisyonu olağanüstü toplantıya çağırabilir.
(2) Merkez Komisyonunun toplantı gündemi Genel Müdürlükçe hazırlanır.
(3) Merkez Komisyonu üye tam sayısının dörtte üçü ile toplanır, toplantıya katılan üyelerin salt çoğunluğu ile karar verir.
(4) Gündemdeki konu ile kişisel veya üçüncü dereceye kadar kan ve sıhri hısımlığı açısından ilişkisi veya menfaati bulunan üye Merkez Komisyonu toplantısına katılamaz ve oy kullanamaz.
(5) Merkez Komisyonu üyesi aynı anda bölge komisyonu üyesi olamaz.
Bölge komisyonlarının oluşumu
MADDE 9 – (1) Bakanlık, iş ve işlemlerin sayısı ve içeriğini dikkate alarak bölge komisyonları kurar. Bölge komisyonlarının üye sayısı ve nitelikleri bölgedeki tabiat varlıkları ve doğal sitlerin genel durumuna göre belirlenir.
(2) Bölge komisyonları, nitelikleri Kanunun ek 4 üncü maddesinde belirtilen en az beş, en çok yedi üyeden oluşur.
(3) Görüşülecek konu başka bir bakanlık veya kamu kurumunu ilgilendiriyor ise ilgili teknik uzmanlar bilgi vermek üzere toplantıya davet edilebilir.
(4) İlgili meslek kuruluşları ile sivil toplum kuruluşu temsilcileri müdürlüğün daveti ile bölge komisyon toplantılarına gözlemci olarak katılabilirler.
Bölge komisyonlarında üyelik süresi ve üyeliğin sona ermesi
MADDE 10 – (1) Bölge komisyonu, ilk toplantısında üyelerden birini başkan olarak seçer. Bakanlıkça her yıl Ocak ayında komisyon üyelikleri yenilenir. Yeni üyeler görevlendirilene kadar mevcut üyeler görevine devam eder.
(2) Herhangi bir nedenle bir yıl içinde yıllık izin, hastalık ve mazeret izinleri hariç dört veya üst üste iki toplantıya katılmayan bölge komisyonu üyelerinin üyelikleri kendiliğinden sona erer.
Bölge komisyonlarının görevleri
MADDE 11 – (1) Bölge komisyonları, taşınmaz tabiat varlıkları ve doğal sit alanlarında, Kanun ve ilgili mevzuat ile Merkez Komisyonunun ilke kararları doğrultusunda aşağıdaki görevleri yürütür.
a) Bakanlıkça tespit edilmesi öngörülen tabiat varlıkları veya doğal sit alanlarının esas değerlendirmesini yaparak görüş vermek.
b) Geçiş dönemi koruma kullanma esaslarını belirlemek.
c) Koruma amaçlı imar planları ile bunların her türlü değişikliklerini inceleyip karar vermek.
ç) Uygulamaya yönelik projeler ile değişiklikleri hakkında karar vermek.
d) Korunması gerekli taşınmaz tabiat varlıklarının koruma alanlarının tespitini yapmak.
e) Korunması gerekli taşınmaz tabiat varlıkları ve bunların koruma alanlarına ilişkin uygulamaya dönük karar almak.
f) Tescilli taşınmaz tabiat varlıklarının kamu kurum ve kuruluşları, belediyeler, il özel idareleri ve mahalli idare birliklerince kamulaştırılması işlemlerinde taşınmazın fonksiyonuna ilişkin görüş bildirmek.
Bölge komisyonlarının çalışma şekli
MADDE 12 – (1) Bölge komisyonları, görüşülecek dosya sayısı ve olağanüstü durumlar göz önüne alınarak, her ay en az bir defa toplanır.
(2) Toplantı günleri ve gündemleri müdürlükçe belirlenerek bölge komisyonu üyeleri toplantıya çağrılır.
(3) Bölge komisyonları, üye tam sayısının dörtte üçü ile toplanır, toplantıya katılan üyelerin salt çoğunluğu ile karar verir. Kararlar; Kanun, ilgili mevzuat ve ilke kararlarındaki dayanakları ile bilimsel gerekçeleri belirtilerek yazılır.
(4) Bölge komisyonunca alınan kararın ilgili mevzuatla çelişmesi hâlinde müdürlükçe karar dağıtımı yapılmadan, durum belgeleriyle birlikte ivedilikle Genel Müdürlüğe iletilerek görüş istenir. Genel Müdürlük görüşü bölge komisyonunun ilk toplantısında değerlendirilerek karara bağlanır.
(5) Bölge komisyonu üyeleri tarafından kişisel olarak hazırlanan plan, proje ve benzeri konuların bölge komisyonunda görüşülmesi hâlinde, ilgili üye söz konusu gündem maddesi için oy kullanamaz.
(6) Gündemdeki konu ile kişisel veya üçüncü dereceye kadar kan ve sıhri hısımlığı açısından ilişkisi veya menfaati bulunan üye, bölge komisyonu toplantısına katılamaz ve oy kullanamaz.
Merkez komisyonu ve bölge komisyonlarında alt komisyonlar kurulması
MADDE 13 – (1) Merkez Komisyonu veya bölge komisyonları çalışmalarını kolaylaştırmak için gündemindeki konuları, üyeleri arasından oluşturacağı alt komisyona verip yerinde inceleme yaptırabilir. Alt komisyonun görüşleri rapor hâlinde hazırlanır, ilgili komisyon toplantısında görüşülerek karara bağlanır.
Merkez komisyonu ve bölge komisyonlarınca alınan kararlar ve dağıtımı
MADDE 14 – (1) Merkez Komisyonu ve bölge komisyonları tarafından alınacak kararlar toplantı sonunda başkan ve üyelerce imzalanır, onaya sunulur.
(2) Onaylanan kararlardan; Merkez Komisyonu kararları Genel Müdürlük tarafından, bölge komisyonu kararları müdürlük tarafından dağıtılır.
(3) Onay makamınca uygun görülmeyen kararlar gerekçesiyle birlikte ilgili komisyona iade edilir.
Kararlara uyma zorunluluğu
MADDE 15 – (1) Onaylanan kararlara kamu kurum ve kuruluşları ile gerçek ve tüzel kişiler uymak zorundadır.
(2) Merkez Komisyonunun ilke kararları Resmî Gazete’de yayımlanır.
(3) Kararlara karşı açılan davalarda, idari yargı tarafından iptal veya yürütmenin durdurulması kararı verilmedikçe bölge komisyonları, davacı ve mecburi dava arkadaşı dışındaki kişilerce yapılan başvuruları değerlendirebilir.
Komisyon üyelerinin yolluk, gündelik ve huzur hakları
MADDE 16 – (1) Merkez Komisyonu ile bölge komisyonlarında görev alanlara Kanunun 55 inci maddesinde belirtilen esaslar çerçevesinde huzur hakkı ödenir.
(2) Merkez Komisyonu ve bölge komisyonu üyelerinin komisyon toplantıları ve incelemeleri için yapacakları seyahatlerin yolluk ve yevmiyeleri, 10/2/1954 tarihli ve 6245 sayılı Harcırah Kanunu hükümlerine göre ödenir.
Komisyonların idari ve teknik hizmetleri
MADDE 17 – (1) Merkez Komisyonunun idari ve teknik hizmetleri Genel Müdürlükçe yürütülür.
(2) Bölge komisyonlarının idari ve teknik hizmetleri müdürlükçe yürütülür. Müdürlükler, komisyonun sorumluluğu alanına giren diğer illerdeki Çevre ve Şehircilik İl Müdürlükleriyle koordinasyonu sağlar.
(3) Konuların ilgili mevzuata uygun olarak komisyon gündemine alınmasından müdür sorumludur.
(4) Bölge komisyonuna yapılan başvurular üzerine; konunun kapsamına göre gerektiğinde mahallinde inceleme yapılır. Müdürlükçe yapılan bu inceleme sonucu hazırlanan rapor ve diğer belgeler değerlendirilmek üzere bölge komisyonuna sunulur.
(5) Bölge komisyonlarınca incelenip karara bağlanan proje ve belgeler komisyon başkanınca mühürlenerek imzalanır. Dosyalar; konu, tabiat varlıkları, doğal sit alanları, semt ve benzeri hususlar dikkate alınarak tasnif edilir ve arşivlenir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Merkez komisyonuna yapılacak itirazlar
MADDE 18 – (1) Planlama yetkisi bulunan kamu kurum ve kuruluşları ile valilik ve belediyeler, komisyonlarca alınan tabiat varlıklarının koruma alanları, sit alanı, derecelendirilmesi, sit geçiş dönemi koruma esasları ve kullanma şartları, koruma amaçlı imar planları ve revizyonlarına ilişkin kararlara karşı altmış gün içerisinde Merkez Komisyonuna itiraz edebilir.
(2) İtiraz yazılarında, itirazda bulunan merciin planlama yetkilerine dair hususlar ile itirazın hukuki gerekçeleri belirtilir. İtiraza ilişkin yazılar, müdürlükçe Genel Müdürlüğe gönderilir.
(3) Merkez Komisyonuna yapılan itirazlar sonuçlanıncaya kadar itiraza konu bölge komisyonu kararının uygulanmasına devam edilir. İtiraz sonucu bölge komisyonu kararı Merkez Komisyonu tarafından kaldırılırsa, müdürlükçe kararın dağıtıldığı yerlere yeniden dağıtım yapılır.
Mevcut ilke kararları
GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Yüksek Kurulunun mevcut ilke kararlarının Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına, Merkez Komisyonunca bu konulara ilişkin ilke kararları alınıp Resmî Gazete’de yayımlanıncaya kadar devam edilir.
Yürürlük
MADDE 19 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 20 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Şehircilik Bakanı yürütür.
ÜCRET, PRİM, İKRAMİYE VE BU NİTELİKTEKİ HER TÜRLÜ İSTİHKAKIN
BANKALAR ARACILIĞIYLA ÖDENMESİNE DAİR YÖNETMELİK
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; işçinin, gazetecinin ve gemi adamının; ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü istihkakının bankalar aracılığıyla ödenmesine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, 22/4/1926 tarihli ve 818 sayılı Borçlar Kanunu, 13/6/1952 tarihli ve 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanun, 20/4/1967 tarihli ve 854 sayılı Deniz İş Kanunu ile 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında çalıştırılan işçi, gazeteci ve gemi adamının ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü istihkakını kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik; Borçlar Kanununun 323 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunun 14 üncü maddesinin birinci fıkrası, Deniz İş Kanununun 29 uncu maddesinin birinci fıkrası ile İş Kanununun 32 nci maddesinin üçüncü fıkrası hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Banka: Mevduat bankaları ile katılım bankalarını,
b) Borçlar Kanunu: 22/4/1926 tarihli ve 818 sayılı Borçlar Kanununu,
c) Deniz İş Kanunu: 20/4/1967 tarihli ve 854 sayılı Deniz İş Kanununu,
ç) Hesap: Mevduat bankaları nezdinde açılan vadesiz mevduat hesabını veya katılım bankaları nezdinde açılan özel cari hesabı,
d) İş Kanunu: 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununu,
e) Ödeme: Ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her türlü istihkak ödemelerini,
f) 5953 sayılı Kanun: 13/6/1952 tarihli ve 5953 sayılı Basın Mesleğinde Çalışanlarla Çalıştıranlar Arasındaki Münasebetlerin Tanzimi Hakkında Kanunu,
ifade eder.
(2) Bu Yönetmelikte geçen diğer kavramlar; Borçlar Kanunu, 5953 sayılı Kanun, Deniz İş Kanunu, İş Kanunu ile 5411 sayılı Bankacılık Kanununda belirtilen anlamlarıyla kullanılmıştır.
İKİNCİ BÖLÜM
İşçiye, Gazeteciye ve Gemi Adamına Yapılan Ödemelerin
Bankalar Aracılığıyla Yapılması
Borçlar Kanununa tabi olarak çalışan işçiye yapılan ödemeler
MADDE 5 – (1) Borçlar Kanununa tabi olarak işçi çalıştıran iş sahiplerince, işçinin sözleşmede gösterilen veya adet olan ya da kendisinin bağlı bulunduğu genel vekâletname ile belirlenen her türlü ödemelerden öncelikle kanunî kesintiler yapıldıktan sonra işçiye net olarak ödenecek bakiye tutarının bankalar aracılığıyla ödenmesi hususunda iş sahiplerine zorunluluk getirilip getirilmemesi ve bu zorunluluğun kapsamı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ile Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı tarafından müştereken belirlenir.
5953 sayılı Kanuna tabi olarak çalışan gazeteciye yapılan ödemeler
MADDE 6 – (1) 5953 sayılı Kanuna tabi olarak Türkiye genelinde en az 10 gazeteci çalıştıran işverenler, çalıştırdıkları gazeteciye o ay içinde yapacakları her türlü ödemenin kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net tutarını, bankalar aracılığıyla ödemekle yükümlüdürler.
Gazete ve mevkutelerde, haber ve fotoğraf ajanslarında gazeteci haricinde çalıştırılan işçiye yapılan ödemeler
MADDE 7 – (1) Gazeteci çalıştıran işverenler, aynı zamanda 5953 sayılı Kanun hükümleri dışında kalan ve İş Kanununda “işçi” tanımına giren kimseleri çalıştırmaları hâlinde, çalıştırılan gazeteci sayısı ile işçi sayısı toplamının en az 10 olması durumunda, çalıştırdıkları gazeteci ve işçiye o ay içinde yapacakları her türlü ödemenin kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net tutarını, bankalar aracılığıyla ödemekle yükümlüdürler.
Deniz İş Kanununa tabi olarak çalışan gemi adamına yapılan ödemeler
MADDE 8 – (1) Deniz İş Kanununa tabi olarak Türkiye genelinde en az 10 gemi adamı çalıştıran işverenler veya işveren vekilleri, çalıştırdıkları gemi adamına, o ay içinde yapacakları her türlü ödemenin kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net tutarını, bankalar aracılığıyla ödemekle yükümlüdürler.
Gemi adamına yapılan ödemeler için açılan banka hesap numarasına akitte yer verilmesi
MADDE 9 – (1) Hizmet akdi, işveren veya işveren vekili ile gemi adamı arasında, yazılı olarak Deniz İş Kanununun 6 ncı maddesinde belirtilen unsurları içerecek şekilde yapılır.
(2) Hizmet akdinde, ücretin ödeme zamanı ve yeri ile gemi adamının ödemelerinin yapılacağı banka hesap numarası da bulunur.
İş Kanununa tabi olarak çalışan işçiye yapılan ödemeler
MADDE 10 – (1) İşyerleri ve işletmelerinde İş Kanunu hükümlerinin uygulandığı işverenler ile üçüncü kişiler, Türkiye genelinde çalıştırdıkları işçi sayısının en az 10 olması hâlinde, çalıştırdıkları işçiye o ay içinde yapacakları her türlü ödemenin kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net tutarını, bankalar aracılığıyla ödemekle yükümlüdürler.
Zorunluluk hâli
MADDE 11 – (1) Bu Yönetmelik kapsamında banka aracılığıyla ödeme yapması gereken işverenler, işveren vekilleri veya üçüncü kişiler, işyerlerinin bulunduğu mahalde banka şubesi bulunmaması ya da çalışanlara banka aracılığıyla ödeme yapılmasına imkân bulunmaması hâlinde ödemeler, T.C. Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü şubeleri aracılığıyla yapılır.
Ödemelerin niteliğinin belirtilmesi
MADDE 12 – (1) Bu Yönetmelik kapsamındaki işveren, işveren vekili ve üçüncü kişiler tarafından yine bu Yönetmelikte belirtilen kişilere bankalar aracılığıyla yapılan her türlü ödemelerde ödemelerin niteliği, hesabın açıklamasında belirtilir.
Ödemelerin brüt olarak hesaba yatırılma zorunluluğunun getirilmesi
MADDE 13 – (1) Bu Yönetmelikte belirtilen işverenleri veya işveren vekillerini veyahut üçüncü kişileri, yapacakları ödemeleri bankalar nezdinde açılacak hesaplara brüt olarak yatırmaları hususunda zorunlu tutmaya Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ile Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakanlık müştereken yetkilidir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
İdarî Para Cezaları
Gazeteciye yapılan ödemelerin bankalar aracılığıyla yapılmaması hâlinde uygulanacak idarî para cezası
MADDE 14 – (1) Bu Yönetmelik kapsamında zorunlu tutulduğu hâlde gazeteciye yapılan ödemeleri bankalar aracılığıyla yapmayan işverene, 5953 sayılı Kanunun 27 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının ilgili birimi tarafından idarî para cezası verilir.
Gemi adamına yapılan ödemelerin bankalar aracılığıyla yapılmaması hâlinde uygulanacak idarî para cezası
MADDE 15 – (1) Bu Yönetmelik kapsamında zorunlu tutulduğu hâlde gemi adamına yapılan ödemeleri bankalar aracılığıyla yapmayan işverene veya işveren vekiline, Deniz İş Kanununun 51 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının geminin bağlama limanının bulunduğu yer ilgili birimince idarî para cezası verilir.
İşçiye yapılan ödemelerin bankalar aracılığıyla yapılmaması hâlinde uygulanacak idarî para cezası
MADDE 16 – (1) İşçiye, İş Kanunundan veya toplu iş sözleşmesinden veyahut iş sözleşmesinden doğan alacaklarını, bu Yönetmelik kapsamında zorunlu tutulduğu hâlde bankalar aracılığıyla ödemeyen işverene veya işveren vekiline veyahut üçüncü kişiye, İş Kanununun 102 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığının ilgili birimi tarafından idarî para cezası verilir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Son Hükümler
Yürürlük
MADDE 17 – (1) Bu Yönetmelik 1/1/2009 tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 18 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı, Maliye Bakanı ve Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan birlikte yürütür.
Bitkisel ve Hayvansal Ürünlerin Ekolojik Metodlarla
Üretilmesine İlişkin Yönetmelik
BİRİNCİ KISIM
Genel Hükümler
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
Madde 1 — Bu Yönetmelik, ekolojik dengeyi korumak veya bozulan ekolojik dengeyi yemden tesis etmek gayesiyle ekolojik ürünlerin üretimini gerçekleştirmek, bu ürünlere olan talebi arttırmak, tüketiciye sağlıklı, kaliteli ekolojik ürünler sunmak ve bunun içinde; bitkisel ve hayvansal ürünlerin ekolojik metodlarla üretilmesi, işlenmesi ve bu ürünlerin pazarlanması hususlarında uygulanacak esasları sağlamak amacıyla düzenlenmiştir.
Kapsam
Madde 2 — Bu Yönetmelik işlenmemiş bitkisel ve hayvansal ürünler ile bitkisel ve hayvansal kökenli maddeler ihtiva eden ürünlerin üretimi, depolanması, işlenmesi ve pazarlanmasına ilişkin teknik ve idari hususlar hakkında uygulanır.
Hukuki Dayanak
Madde 3 — Bu Yönetmelik, Bakanlıkların Kuruluş ve Görev Esasları Hakkında 3046 sayılı Kanunun 37 nci maddesine istinaden hazırlanmıştır.
Tanımlar
Madde 4 — Bu Yönetmelikte geçen;
a) “Bakanlık**, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı merkez ve taşra teşkilatını,
b) “Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi”, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı, Başbakanlık Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı, Başbakanlık Devlet Planlama Teşkilatı, Başbakanlık Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı ihracatı Geliştirme Etüd Merkezi, Türkiye Ziraat Odaları Birliği, Çevre Bakanlığı, Sağlık Bakanlığı, Sanayi ve Ticaret Bakanlığı, İhracatçı Birlikleri ve Ekolojik Tarım Organizasyonu Derneği ilgili temsilcilerinden oluşan, ekolojik tarımın uygulanması ve geliştirilmesi ile ilgili stratejileri belirlemek üzere yılda en az bir kere toplanan ve alınan kararlan tavsiye niteliğinde Ekolojik Tarım Komitesi’ne (ETK) ulaştıran komiteyi,
c) “Ekolojik Tarım Komitesi’* (ETK), Bakanlık Araştırma Planlama ve Koordinasyon Kurulu Başkanlığında; Tarımsal Üretim ve Geliştirme Genel Müdürlüğü, Koruma ve Kontrol Genel Müdürlüğü, Tarımsal Araştırmalar Genel Müdürlüğü, Teşkilatlandırma ve Destekleme Genel Müdürlüğü yetkilileri, Dış ilişkiler ve Avrupa Topluluğu Koordinasyon Daire Başkanlığından konu uzmanı teknik görevliler veya anılan kuruluşların görevlendirecekleri elemanlardan oluşan komiteyi,
d) “Ekolojik Tarım Organizasyonu Derneği“ (ETO), Organik olarak yapılan tarımsal üretimin, üretim, işleme ve pazarlama faaliyetlerinin belirlenen kriterlere uygunluğunu kontrol eden, sertifika veren, tasdik eden yerli ve yabancı, özel veya resmi kuruluşların Türkiye sınırları dahilinde yasal olarak faaliyetlerini yürütebilmek için üye olmak durumunda oldukları derneği,
e) “Kontrol ve Sertifikasyon Organı*’, Bakanlık tarafından yetkilendirilmiş, üretim, işleme ve pazarlamanın belirlenen kriterlere uygunluğunu kontrol eden ve bu durumu tasdik eden yerli veya yabancı, özel veya resmi kontrol kuruluşlarını,
f) “Etiketleme”, Ekolojik metodlarla üretilen ürünler üzerinde bulunan-herhangi bir doküman, kağıt, etiket ile kutu veya bant üzerinde bulunan herhangi bir uyan kelimesi, ticari marka, resim veya sembolü,
g) “Üretim”, Tarımsal ürünlerin normal çiftlik şartlarında üretilmesi sırasındaki tüm işlemleri,
h) “Pazarlama”, Satış için elde bulundurmayı veya sergilemeyi, satışa sunmayı, satışı, teslimi veya herhangi bir şekilde pazara sunmayı,
i) “Müteşebbis”, Ürünleri pazarlama gayesiyle üreten, hazırlayan veya ticaretini yapan gerçek ve tüzel kişileri,
i) “Muhteviyat”, Tüketim maddelerinde bulunan herhangi bir bitkisel veya hayvansal kökenli madde ile katkı maddelerini,
k) “Bitki Koruma”, Ekolojik Tarım Komitesi tarafından hazırlanan ve Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesinin görüşleri doğrultusunda Avrupa Topluluğu yönetmeliğinin konu ile ilgili maddelerinde belirtilen bitki koruma metod ve ilaçlarını,
I) “Ekolojik Tarım”, Bitkisel ve hayvansal üretimde kültürel işlemlerin, bitki ve hayvan beslemenin, bitki ve hayvan sağlığının korunmasının ekolojik metodlara uyularak yapılmasını,
m) “Ekolojik Ürün”, Kontrole tabi bir Üretici, işleyici ve pazarlayıcı tarafından ekolojik metodlarla üretilmiş, belirli kriterler çerçevesinde hazırlanmış ve pazara sunulmuş ürünleri,
ifade eder.
İKİNCİ KISIM
Ekolojik Üretim
BİRİNCİ BÖLÜM
Ekolojik Tarım Yapılacak Yerler ve ürünler
Uygulama Alanı
Madde 5 — Bu Yönetmelikte belirtilen kurallara uymak kaydıyla ‘ülke sathında yetişirilen bitkisel ve hayvansal ürünlerin tamamında ekolojik tarım metodları uygulanabilir.
Üretim Sözleşmesi
Madde 6 — Bu Yönetmelikte belirtilen kurallara uymak kaydıyla üreticiler, bitkisel ve hayvansal üretimlerini, gerek bağımsız gerekse ürünlerini satacakları resmi veya özel, yerli veya yabancı kişi veya kuruluşlarla sözleşmeli olarak gerçekleştirebilirler.
İKİNCİ BÖLÜM
Ekolojik Bitkisel Üretim Kuralları
Bitkisel Ürünlerin Yetiştirilmesi
Madde 7 — Bitkilerin ve bitkisel ürünlerin ekolojik metodlarla üretilmesinde gerekli olan kurallar şunlardır:
a) Bitkisel üretimde iki yıllık bir geçiş dönemi dikkate alınır. Ancak kontrol organının onayı ile bu süre uzatılabilir veya kısaltılabilir.
b) Toprak verimliliğinin arttırılması ve devam ettirilmesi maksadıyla,
1) Çok yıllık rotasyon programları uygulanır ve rotasyonda yeşil gübrelere, derin köklü bitkilere ve çapa bitkilerine yer verilir.
2) Organik madde yalnız olarak veya diğer organik maddelerle karıştırılarak verilir. Mevcut organik madde korunmaya çalışılır.
3) Hayvancılığın ekolojik metodlarla yapıldığı işletmelerden gelen hayvan gübreleri toprağa verilebilir. Ancak yeterli ekolojik hayvansal gübre bulunamaması durumunda sentetik katkı maddeleri içermeyen gübreler kullanılır.
4) I, 2 ve 3 üncü bentlerde bahsedilen uygulamaların toprak verimliliğini korumada veya arttırmada yetersiz kaldığı durumlarda kontrol organının onayı ile EK-l’de verilen organik veya mineral gübreler doğal formunda kullanılır.
5) Kompost aktivasyonunun sağlanması için uygun mikroorganizma veya bitkisel kökenli preparatlar kullanılır.
g) “Üretim”, Tarımsal ürünlerin normal çiftlik şartlarında üretilmesi sırasındaki tüm işlemleri,
h) “Pazarlama”, Satış için elde bulundurmayı veya sergilemeyi, satışa sunmayı, satışı, teslimi veya herhangi bir şekilde pazara sunmayı,
ı) “Müteşebbis”, Ürünleri pazarlama gayesiyle üreten, hazırlayan veya ticaretini yapan gerçek ve tüzel kişileri,
i) “Muhteviyat”, Tüketim maddelerinde bulunan herhangi bir bitkisel veya hayvansal kökenli madde ile katkı maddelerini,
k) “Bitki Koruma”, Ekolojik Tarım Komitesi tarafından hazırlanan ve Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesinin görüşleri doğrultusunda Avrupa Topluluğu yönetmeliğinin konu ile ilgili maddelerinde belirtilen bitki koruma metod ve ilaçlarını,
I) “Ekolojik Tarım”, Bitkisel ve hayvansal üretimde kültürel işlemlerin, bitki ve hayvan beslemenin, bitki ve hayvan sağlığının korunmasının ekolojik metodlara uyularak yapılmasını,
m) “Ekolojik Ürün”, Kontrole tabi bir üretici, işleyici ve pazarlayıcı tarafından ekolojik metodlarla üretilmiş, belirli kriterler çerçevesinde hazırlanmış ve pazara sunulmuş ürünleri,
ifade eder.
İKİNCİ KISIM
Ekolojik üretim
BİRİNCİ BÖLÜM
Ekolojik Tarım Yapılacak Yerler ve Ürünler
Uygulama Alanı
Madde 5 — Bu Yönetmelikte belirtilen kurallara uymak kaydıyla ülke sathında yetiştirilen bitkisel ve hayvansal ürünlerin tamamında ekolojik tarım metodları uygulanabilir.
Üretim Sözleşmesi
Madde 6 — Bu Yönetmelikte belirtilen kurallara uymak kaydıyla üreticiler, bitkisel ve hayvansal üretimlerini, gerek bağımsız gerekse ürünlerini satacakları resmi veya özel, yerli veya yabana kişi veya kuruluşlarla sözleşmeli olarak gerçekleştirebilirler.
İKİNCİ BÖLÜM
Ekolojik Bitkisel Üretim Kuralları
Bitkisel Ürünlerin Yetiştirilmesi
Madde 7 — Bitkilerin ve bitkisel ürünlerin ekolojik metodlarla üretilmesinde gerekli olan kurallar şunlardır:
a) Bitkisel üretimde iki yıllık bir geçiş dönemi dikkate alınır. Ancak kontrol organının onayı ile bu süre uzatılabilir veya kısaltılabilir.
b) Toprak verimliliğinin arttırılması ve devam ettirilmesi maksadıyla,
1) Çok yıllık rotasyon programları uygulanır ve rotasyonda yeşil gübrelere, derin köklü bitkilere ve çapa bitkilerine yer verilir.
2) Organik madde yalnız olarak veya diğer organik maddelerle karıştırılarak verilir. Mevcut organik madde korunmaya çalışılır.
3) Hayvancılığın ekolojik metodlarla yapıldığı işletmelerden gelen hayvan gübreleri toprağa verilebilir. Ancak yeterli ekolojik hayvansal gübre bulunamaması durumunda sentetik katkı maddeleri içermeyen gübreler kullanılır.
4) I, 2 ve 3 üncü bentlerde bahsedilen uygulamaların toprak verimliliğini korumada veya artırmada yetersiz kaldığı durumlarda kontrol organının onayı ile EK-l’de verilen organik veya mineral gübreler doğal formunda kullanılır.
5) Kompost aktivasyonunun sağlanması için uygun mikroorganizma veya bitkisel kökenli preparatlar kullanılır.
c) Hastalık, zararlı ve yabancı otların kontrolünde;
1) Uygun tür ve çeşit seçimi yapılır,
2) Uygun rotasyon programı hazırlanır,
3) Mekanik tedbirler uygulanır,
4) Hastalık ve zararlı etmenlerinin doğal düşmanlarının korunması ve bunların gelişmelerini teşvik edici uygun şartlar sağlanır,
5) 1, 2, 3 ve 4 üncü bentlerde belirtilen uygulamaların bitki hastalık ve zararlıları ile yabana otlara karşı mücadelede yetersiz kalması halinde Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi tarafından Önerilen ve EK-2’de yer alan ürünler kullanılabilir. Ancak ülke çapında yapılan mücadele faaliyetleri dikkate alınarak Kontrol Organının üreticiye onay vermesi gereklidir.
d) Biliri tohumlan hastalık ve zararlılara karşı herhangi bir şekilde ilaçlanmadan kullanılmalıdır. Ancak Kontrol Organının teyidi ile uygun tür ve çeşidin ilaçsız tohumu bulunamadığı durumda genel tarımda kullanımına müsaade edilen ürünlerle muamele edilmiş tohumluklar kullanılabilinir.
Bitkisel Ürünlerin Depolanması
Madde 8 — 7 nci maddedeki şartlara uygun olarak elde edilen ürünler ayrı olarak depolanır. Diğer metodlarla elde edilmiş ürünlerle karıştırılmaz. Bunların saklanması sırasında herhangi bir ilaç kullanılmaz. Ayrıca bu ürünlerin kimyasallarla gelişmelerinin hızlandırılmasına, çimlenmelerinin yavaşlatılmasına veya bu yönetmelikte belirtilmeyen kimyasal temizlik maddeleriyle yıkanmasına izin verilmez. İstisnai durumlar dışında radyoaktif ışınlardan da yararlanılmaz.
Bitkisel Ürünlerin işlenmesi
Madde 9 — Ekolojik metodlar ile üretilen bitkisel ürünlerin işlenmesi sırasında, ekolojik işleme esaslarına uyulur.
Bu çerçevede, yalnız EK-6’da belirtilen;
— Tarımsal kökenli olmayan katkı maddeleri (A)
— Hazırlama sırasında kullanımına müsaade edilen maddeler (B)
— Tarımsal kökenli maddeler (C) kullanılabilir.
Anılan katkı maddelerinin kullanılması durumunda, bunların limit ve spesifikasyonlara uygunluklarının değerlendirilmesi ve belirlenmesinde Sağlık Bakanlığının da görüşleri alınır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Ekolojik Hayvan Yetiştiriciliği Kuralları
Madde 10 — Hayvancılığın ve hayvansal ürünlerin ekolojik metodlarla üretilmesinde aşağıdaki hususlara uyutur.
a) Hayvan cinslerinin gerektirdiği ihtiyaçlar (yeterli dolaşma alanı, doğal ışık vb.), ekolojik koşulların gerektirdiği doğrultuda yerine getirilir,
b) Damızlık seçiminde ekolojiye uygunluğa dikkat edilir,
c) Irk seçiminde genetik yapı farklılığı dikkate alınır ve bu genetik yapının erozyona uğramasını mümkün olduğunca önleyecek şekilde, bölgeye uygun ırk seçimi yapılır,
d) Makul bir hayvansal ürün elde edebilmek ve hayvanın sağlığını korumak amacı ile (az miktarda olmak koşuluyla) ek işletme ürünleri (yemler), kontrol organının onayı ile hayvanların beslenmesinde ve sağlığının korunmasında kullanılır,
e) Suni tohumlama, ancak ilgili kontrol organının izniyle yapılır,
f) Gen teknoloji metodları ile hayvan ıslahına izin verilmez,
g) Hayvan barınaklarının tesis ve bakımında gerekli hijyenik tedbirler alınır,
h) Kuyruk kesme, gaga kesme, kanatları yolma gibi yöntemler uygulanmaz. Ancak iğdiş etme ve boynuz çıkarma hayvana zarar vermemek şartı ve kontrol organının onayı ile uygulanır.
ı) Tüm yem bitkileri, kontrol organının talimatnamesine göre yetiştirilir ve işlenir,
i) Hayvan sağlığı konusunda aşağıdaki hususlara dikkat edilir.
1) Hayvanlar için hastalıklara karşı azami direnç kazandıracak bir yetiştirme yöntemi uygulanır ve hayvan sağlığının korunmasına dikkat edilir.
2) Gelişmeyi teşvik edici maddeler, uyarıcılar, doğal gelişmeyi etkileyen sentetik ürünler, hormon tedavisi ve profilaktik ilaçlar kesinlikle kullanılmaz.
3) Acil durumlarda sentetik ilaçların kullanılması gerekirse toksikoloji listesi dikkate alınarak kullanılır. Ancak kesimden önceki 2 ay içerisinde sentetik ilaç verilmiş hayvanların elleri ekolojik ürün olarak satılamaz.
ÜÇÜNCÜ KISIM
Başvuru Şekli ve Kontrol ve Sertifikasyon Sistemi
BİRİNCİ BÖLÜM
Kontrol ve Sertifikasyon Sistemi
Kontrol ve Sertifikasyon Organı
MADDE 11 — Hayvansal ve bitkisel ürünlerin ekolojik metodlarla üretimi ile bu ürünlerin işlenmesi, belirlenen kıstaslara uygunluğu bir kontrol işlemine tabi tutulur. Kontrol ve sertifikasyon olmak Üzere iki aşamada gerçekleştirilecek olan bu işlem, Bakanlık veya Bakanlıkça izin verilmiş özel veya resmi, yerli veya yabana kuruluşlar tarafından yapılır. Bunun için kontrol işi yapacaklar bir dilekçe ile Bakanlığa başvururlar. Bakanlıkça gerekli incelemeler yapılır ve dilekçenin veriliş tarihinden itibaren en geç l ay içinde müracaatçıya gerekli iznin verilip verilmeyeceğine dair cevap verilir. Bakanlıkça izin verilen kontrol organları bu yönetmelik çerçevesinde çalışmalarını sürdürürler.
Kontrol ve sertifikasyon işlemleri ayrı ayrı işlemler olup farklı kuruluşlar tarafından yapılır. Uluslararası sertifikasyon kuruluşu olarak tanınması koşuluyla firmaya, talep etmesi halinde ve ETK tarafından gerekli incelemeler sonucunda uygun bulunması durumunda, Bakanlık adına sertifika vermek için izin verilir.
Kontrol ve sertifika yapan kuruluşun aynı kuruluş olması ekolojik üretim koşullarına uyduğu sürece mümkün olur.
Ekolojik tarımsal üretimin güvenli olabilmesi için kontrol ve sertifika kuruluşlarının üretim ve pazarlama faaliyetlerinden bağımsız olması tercih edilir.
Kontrol Organlarının Belirlenmesi
Madde 12 — Bakanlık tarafından, kontrol sisteminde yer alacak kuruluşlara izin verilirken; Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesi’nin tavsiye kararları, ilgili kuruluşların personel durumu, idari ve teknik yeterlilikleri, kontrol tecrübeleri ve güvenilirlikleri gibi faktörler göz önünde bulundurulur. Ayrıca kontrol sisteminde çalışacak yabancı kontrol kuruluşlarına izin verilmesinde, bu kuruluşların kontrol işinde görevlendirmek üzere en az bir Türkiye Cumhuriyeti vatandaşı, ziraat mühendisini istihdam etmeleri şartı aranır.
Kontrol ve danışmanlık hizmetleri birbirinden kesinlikle ayrılır.
İKİNCİ BÖLÜM
Başvuru Şekli ve Görevlerin Dağılımı
Başvuru Şekli
Madde 13 — Başvuru aşağıdaki şekilde yapılır.
a) Ekolojik metodlarla üretim yapmak isteyen müteşebbis Kontrol Organına başvurur. 14 üncü madde ile bağlantılı olarak ürünlerinin ekolojik Ürün olarak işaretlenmesi için gerekli çalışmanın yapılmasını ister. Kontrol Organı tarafından bu başvurular, 14 üncü maddenin (e) bendinde belirtildiği şekilde Bakanlığa (ETK’ya) bildirilir.
b) Kontrol Organına başvuran müteşebbis en azından EK-3’teki özellikleri taşımak zorundadır ve EK-4’teki bilgileri ETK’ya bildirir.
Başvuru Esasları
Madde 14 — özet Kontrol Organlarının aşağıdaki hususlara uymaları gerekir, a) Kontrol Organları, Ekolojik Tarım Komitesinden (ETK) çatışma izni almak zorundadır. ETK, Kontrol Organından istediği bilgileri ve evrakı istediği her zaman talep edebilir,
b) Kontrol Organları bu yönetmeliğin beşinci bölümündeki özel kriterleri taşımak zorundadırlar.
c) Kontrol Organları, kontrollerini bu yönetmeliğin altına bölümündeki kriterlere göre;
— Kontrol planının hazırlanması,
— Bölgede (yerinde) teftiş ve
— Kontrol raporunun hazırlanması
gibi konulan dikkate alarak yaparlar.
d) Kontrol Organları, müteşebbislerin başvurularını, bu yönetmeliğin ikinci bölümünün 13 üncü Maddesinin (a) bendi uyarınca ETK’ya iletmek zorundadır.
e) Kontrol Organları geçen takvim yılında faaliyet göstermiş olan müteşebbisler listesini ve yeni ürün yılının müteşebbis başvuru listesini en geç 31 Mart’a kadar ETK’ya bildirir.
f) Kontrol Organları, Ekolojik Ürün etiketinin (EK-5’e göre) müteşebbis tarafından kullanılmasına izin verir.
g) Kontrol Organları tesbit ettikleri aykırılıktan ve cezai müeyyideleri ETK’ya gönderilecek olan raporlarında bildirmek zorundadır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Kontrol ve Sertifikasyon Ücreti
Madde 15 — Kontrol ve Sertifikasyon ücreti aşağıdaki şekilde belirlenir.
a) Kontrol Ücreti: Kontrol elemanının günlük minimum ücretini, seyahat giderlerini (otel, yemek, seyahat aracı, vs. gibi) ve analiz giderlerini içerir. Bu ücret kontrol organı ile müteşebbis arasında yapılan kontratla belirlenir. Kontrol elemanının bir günlük minimum ücreti ise Tarım ve Köyişleri Bakanlığı bünyesinde ekolojik tarımdan sorumlu organ olan ETK tarafından konuyla ilgili firmalarında görüşü ve fiyat listesi alınarak yıllık olarak belirlenir ve Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesinin onayına sunulur.
b) Sertifikasyon Ücreti: Sertifikayı veren firma veya organizasyonun lisans hakkının kullandırılmasından doğacak ücretten ibaret olup bu ilgili firma veya organizasyon tarafından saptanır.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Ekolojik Tarım Komitesinin Görevleri
Madde 16 — ETK’nın görevleri aşağıdaki şekilde belirlenmiştir.
a) Yönetmeliğin beşinci bölümündeki özel kriterler yerine getirildiği takdirde, kontrol organına çalışma izni verir,
b) Kontrol organını denetler,
c) Yönetmeliğin 24 üncü maddesinde bildirilen yaptırım yönetmeliği uyarınca gereken yaptırımları uygular,
d) Gerekli gördüğü hallerde kontrol organının çalışma iznini iptal eder,
e) Gerekli gördüğü hallerde müteşebbisin çalışma iznini iptal eder,
f) Yapacağı çalışmalarda Ekolojik Tarım Ulusal Yönlendirme Komitesinin önerilerini dikkate alır.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Kontrol Organlarının Yapısını Oluşturan Özel Kriterler
Yapısı
Madde 17 — Kontrol organı teknik ve idari bakımından görevini yerine getirebilecek olanaklara sahip olmalıdır. Yabancı kontrol organlarının Türkiye’de çalışmaları durumunda Türkiye’de resmi bir büro açmaları ve iş kapasitelerine göre yeterli sayıda Türk kontrol elemanı bulundurmaları zorunludur. Türkiye bürosunda çalışan toplam kontrol elemanı kadrosu içerisinde Türk kontrol elemanları oransal olarak çoğunlukta olur.
a) Kontrol organı’nın sorumlusu (müdür); tercihen Ziraat Fakültesi mezunu olacak, olmadığı durumda, bu konuda yeterli mesleki tecrübeye sahip (işin gereğini yapmada yeterli) olması gerekir. Müdürün Ziraat Fakültesi Mezunu olmadığı durumda kontrol organı bunun gerekçelerini ETK’ya bildirmek zorundadır.
b) Kontrol Elemanı: Ekolojik tarımda en az 3 yıllık belgelenebilir tecrübesi olan ziraat mühendislerinin kontrol elemanı olmak üzere ETO’ya yaptıkları müracaatları üzerine, aday hakkında gerekli araştırma yapan ETO tarafından, ETK’ya rapor verilir. Uygun görülen adayların kontrol elemanlığı belgesi ETK tarafından onaylanır. Kontrol elemanı olarak fiilen çalışmakta olanlarda bu belgeyi almak üzere ETO kanalıyla ETK’ya müracaat etmeleri halinde daha önceki hizmetlerine bakılarak belge almaları sağlanır.
c) Büroda telefon, faks, teleks, vb. teknik iletişim aletleri bulunur. Gerekli bütün evraklar düzenli ve ulaşılması kolay bir şekilde muhafaza edilir.
Çalışma İzni Esasları
Madde 18 — Kontrol organları çalışma izni alabilmek için aşağıdaki bilgileri ETK’ya bildirir:
a) Hukuki durum, organizasyon şeması, finans yapısı,
b) Çalışanlar, çalışanların sorumlulukları ve çalışma alanları,
c) Kontrol yöntemlerinin tanımlanması.
Müteşebbisin Durumu
Madde 19 — Kontrol organı kendisine başvuran müteşebbislerden herhangi bir üretici birliğine üye olma şartı aramaz. Ancak müteşebbisin herhangi bir üretici organizasyonuna (Ziraat Odası gibi) üye olması da kontrol organı açısından engel teşkil etmez.
Şube Açma
Madde 20 — Kontrol organları gerekli gördükleri durumlarda şubeler açabilir ve bunlar vasıtasıyla da faaliyet gösterebilirler.
Kontrol Elemanının ikameti
Madde 21 — Kontrol elemanının oturduğu yer kontrol organı ile aynı kentte olmak zorunda değildir. Ancak kontrol sahası içinde olması tercih edilir.
Hukuki Sorunlar
Madde 22 — Her kontrol organı tarafından, gerekli hallerde başvurulması amacıyla bir mahkeme yeri ibraz edilir. Bu mahal, müteşebbisin üretim bölgesi içinde olmalıdır.
Kontrol Yetkisi
Madde 23 — ETK tarafından, kontrol organının teknik eleman durumu ve iş hacmi nazarı itibare alınarak aşağıdaki faaliyet konularından birine veya her ikisine ait olmak üzere kontrol yetkisi verilir.
a) Zirai işletmeler,
b) Ürün işleme tesisleri veya ticari işletmeler.
Yaptırım Esasları
Madde 24 — Kontrol organının ve ETK’nın bir yaptırım yönetmeliği hazırlanır. Bu yaptırımlar genel anlam taşımaz, örneklerle (kesin bir biçimde) açıklanır. Yaptırımları uygularken suçun ağırlığı ve ticari zarar derecesi dikkate alınır. Bu kapsamda; kontrol organları, Yaptırım Yönetmeliği hükümlerini gözönünde tutarak daha sık denetleme yapar.
Özel Hüküm
Madde 25 — Kontrol organının toplam cirosunun % 50’yi aşan kısmı yalnızca bir firmadan elde ediliyorsa bu takdirde ETO tarafından tespit edilecek ikinci bir kontrol organınca ETO’nun saptayacağı kriterler doğrultusunda ikinci bir proje değerlendirmesi yapılır.
ALTINCI BÖLÜM
Teknik Kontrol Metodları
Zirai işletmelerin Kontrolü
Madde 26 — Zirai işletmelere ilişkin kontrol metodu aşağıdaki şekildedir,
a) Kontrol organınca, ilk ziyaret sırasında aşağıdaki maddeleri kapsayan bir kontrol planı hazırlanır.
1) İşletmenin adı, adresi, var ise üye olduğu organizasyon, sözleşme tarihi, ekolojik tarıma geçişin başladığı tarih, üreticinin sorumluluğu ve tüm sözleşmelere uyması,
2) Elemanlar ve nitelikleri (özellikleri ve deneyim düzeyleri),
3) Tarımsal işletmede daha önce yapılan üretim metodu (son olarak kullanılmış ilaçlar, gübreler vb.)
4) Çiftliğin ve çiftlik binalarının planlan,
5) Arazilerde yetiştirilmekte olan ürünlerin her parselde tesbiti,
6) Çiftlikte mevcut makine donanımı,
7) Üretim yapılan yerin konumu, kullanılan deponun tanımı ve amaca uygunluğu, üretim alanının ve deponun yollara uzaklığı, endüstri bölgelerine uzaklığı,
8) Ekolojik tarıma geçiş planı, önerilen üretim planı, halihazırdaki üretim planı ve ekolojik tarıma geçiş için önerilen planın aşağıdaki hususlar dikkate alınarak yapılması,
— Ürün münavebe planı,
— Kullanılan gübre ve pestisidler,
— Toprak işleme aletleri, toprak işleme aşamaları,
9) Satım ve alım defterinin tutulmasının temini (işletmenin kendi matlan, dışarıdan satın alınan mallar, vb.),
10) Malların çıkışı; (ürünün niteliği, miktarı, paketleme şekli ve materyali),
— Tüketicilere satış,
— Tüccarlara satış,
— Ürünü isteyenlere yapılan satışa ilişkin kayıtların tutulmasının temini,
b) Belirlenen kontrol planında yapılan bir değişiklikten kontrol organı müteşebbis tarafından hemen haberdar edilir. Bu değişiklik ETK’ya da iletilir.
c) Bölgede yerinde kontrol
1) Soru formunun doldurulması: Bu form işletme yapısı, girdiler, çıktılar, toprak yapısı, son üç yılda yapılan üretim metodu (kullanılan ilaçlar, gübreler vb.) bilgileri içerir.
2) Kontrol elemanının “bölgede” yaptığı kontrolde müteşebbis de bulunur. Müteşebbis ile kontrol elemanının aynı lisanı konuşamaması durumunda var ise Türk proje danışmanı yok ise kontrol elemanının bağlı bulunduğu kontrol organı bünyesinde görevli olan bir Türk müfettiş kontrol elemanı tercüman olarak bulunur.
İşleyici ve Tüccarların Kontrolü
Madde 27 — işleyici ve/veya tüccarlar ile ilgili kontrol metodu aşağıdaki şekildedir.
a) Kontrol planı aşağıdaki esaslar çerçevesinde hazırlanır.
1) işleyici ve/veya tüccar adı, adresi vb. bilgiler,
2) Elemanların sorumlulukları ile ilgili bilgiler,
3) Yatay plan,
— Malın depoya girişi,
— Üretim aşamalarının şematik olarak gösterilmesi,
— Paketleme yapılan yer,
— Sevkiyat deposu,
4) Malların akış kontrolü diyagramı, üreticiden tüketiciye kadar her aşamanın kontrol edilmesi ve her aşamada ekolojik ürünün teşhis edilebilmesi işi,
5) Tek tek her aşamanın belirlenmesi, örneğin;
— Ekolojik ürünlerin diğer ürünlerden belirgin şekilde ayrılması.
— Ekolojik ürünlerin diğer ürünlerden ayrı bir şekilde islenmesi,
— Tesisin temizliğinde kullanılan malzemenin cinsi,
— Örnek (lerin) alınması ve analizlerinin yapılması,
— Bakiye madde analizi.
6) Geleneksel ve ekolojik üretim programı hakkında ayrıntılı bilgi,
7) Giriş defterinin aşağıdaki ürünler itibariyi e (malzeme, geldiği yer, cinsi, geliş sekli, ismi, miktarı) tutulmasının temini,
— Zirai ürünler,
— İlave satın alınanlar (tamamen islenmiş veya yan işlenmiş), ek maddeler, islenmesine yardımcı maddeler,
8) Depo defterinin tutulmasının temini,
9) Paketleme tesisi ile son gittiği yer arasındaki sevkiyat şekli ve sevkiyata ilişkin bilgiler,
10) Mamülün bileşimi,
11) Laboratuvar analiz raporlan (işletme içinden alınan örnek ve analizler),
13) Tüm müşteri ve sevkiyatın listesinin tutulmasının temini,
b) Yerinde kontrolün yapılması,
c) Kontrol raporunun hazırlanması.
Kontrol işlemi
Madde 28 — Kontrol kuruluştan kontrol isini aşağıdaki hususlar çerçevesinde yürütür.
a) Bitki ve bitkisel ürün üreten çiftlikler,
1) Üretim bir parselin tümünde yapılır. Üretim ve depolama biriminin ekolojik metodlarla üretim yapılmayan diğer parsellerden ayn olması gerekir. Diğer parsellerdeki tarımsal üretimlerin de ekolojik yöntemlerle yapılması teşvik edilir. Üreticinin sadece kendi ürününü işlemek ve/veya paketlemek gayesiyle üretim parseli üzerinde atölye kurulmasına müsaade edilir.
2) Kontrol işinin ilk defa yapılması durumunda; kontrol organı üretici için bir dosya açar. Bu dosyada üretici için gerekli bilgi ve belgeler bulunur. Bu bilgi ve belgelerde üretici ve kontrol kuruluşu aşağıdaki hususlarda mutabakata varırlar:
— Tarımsal işletmenin yapısı ile ilgili bütün bilgilerin toplanması,
— Üretimin, bu Yönetmelik hükümleri çerçevesinde yapılmasını sağlayacak uygulamalar olması,
— Parselin tesbiti ile üretimde izlenecek hususların kontrol raporunda yer alması,
— Bu Yönetmelikte kullanımına müsaade edilmeyen maddelerin, üretim parselinde uygulandığı son tarih,
— Üreticinin bu Yönetmelikte belirtilen hususlara uyacağına ve aksi takdirde sözleşmede belirtilen yükümlülüğe katlanacağına dair taahhütnamenin yapılması,
3) Üretici her yıl kontrol kuruluşunun tesbit edeceği tarihe kadar, bitkisel Üretim programını parseller itibarı ile kontrol kuruluşuna bildirir.
4) Üretimde kullanılmak üzere satın alınan bütün girdilerin kökenleri, özellikleri ve miktarları İle bu maddelerin kullanımlarım gösteren belgeler üretici tarafından kontrol kuruluşuna verilir. Ayrıca satılan ürünün özellik ve miktarını gösteren belgeler de muhafaza edilir.
5) Bu Yönetmelikde kullanılmasına müsaade edilmeyen girdiler üretim parselinde depolanamaz.
6) Habersiz kontrol ziyaretlerinden ayrı olarak, kontrol organı yılda en az bir defa üretim parselinin tam bir fiziki kontrolünü yapar. Bu Yönetmelik tarafından kullanılmasına izin verilmeyen maddelerin tesbiti için gerekli örnekler alınır.
7) Üretici kontrol amacına yönelik olarak üretim ve depolama üniteleri ile ilgili gerekli olabilecek her türlü bilgiyi kontrol kuruluşunun emrine açık bulundurur.
8) Perakende satışa sunulacak şekilde paketlenmiş ürünlerin bir başka üretim, depolama ve paketleme birimlerine taşınması, diğer metodlarla üretilmiş ürünlerle karışmayı önleyecek biçimde uygun ambalajlar içinde yapılır. Ürün üzerine de bir etiket konulur. Etikette ilgili üreticinin teşhise yönelik kod numarası veya benzeri bir kodlama ve üretimin bu Yönetmelik çerçevesinde gerçekleştiğini gösteren bilgiler bulunur.
9) Aynı bölgede birden fazla üretim parseline sahip olan ve yalnızca bu parsellerin birinde ekolojik üretim yapan üreticiler diğer parseller itibariyle de kontrole tabi olurlar. Bu çerçevede, sözkonusu parsellerin tam bir tanımı, izlenen üretim programı, kullanılan üretim girdileri ve ürün satışlarına ait bilgiler ile bu yönetmelikde kullanımına müsaade edilmeyen diğer üretim girdilerinin depolanma durumu gibi hususlar kontrol sisteminde göz önüne alınır.
Ekolojik tarım parselinde yetiştirilen çeşitlerin diğer parsellerde yetiştirilmesine izin verilmez.
b) Bitkisel ürünler ve bitkisel ürün kökenli gıdalar işleme ve paketleme üniteleri
1) Kontrolün ilk defa uygulanması halinde üretici ve kontrol organı müştereken:
— İşleme, paketleme ve depolama ünitelerinin özelliklerini belirler.
— Ünitede yapılacak işlerin bu Yönetmelik çerçevesinde yürütülmesini sağlamak için uyulması gereken hususlar hakkında hazırlanacak bir belge kontrol raporunun bir parçasını teşkil eder ve üniteden sorumlu bir kişi tarafından da imzalanır.
— Ayrıca rapor; ünite sorumlusunun bu Yönetmelikte belirtilen etiketlemeye ilişkin şartları yerine getireceğine ve aksi takdirde yapılmış olan sözleşme hükümlerine uyulacağına dair taahhüdünü de ihtiva eder.
2) Kontrol kuruluşunun faaliyetine esas olmak üzere aşağıda belirtilen konulardaki yazılı belgeler muhafaza edilir.
— Üniteye gelen ürünlerin kökenleri, özellikleri ve miktarları, satın alınan firma veya kişinin adı,
— Üniteden çıkan ürünlerin özellikleri; miktarları ve satın alan firma veya kişinin adı,
— Muhteviyatın, katkı maddelerinin ve imalatta kullanılan diğer maddelerin kökenleri, özellikleri ve miktarları ile işlenmiş ürünlerin karışımları,
3) Aynı ünitede bu Yönetmelik kapsamında bulunmayan ürünlerin işlenmesi, paketlenmesi ve depolanması durumunda;
— Sözkonusu ürünler, herhangi bir işleme tabi tutulmadan önce veya sonra, ünite içinde ayrı bir yerde depolanır,
— Ünitede ekolojik ürünlerle yapılacak işlem kesintisiz yürütülerek tamamlanır, diğer ürünlerle olabilecek herhangi bir karışmaya meydan vermemek için yer ve zaman bakımından gerekli tedbirler alınır.
— Ekolojik ve diğer metodlarla üretilmiş ürünler açıkça belirtilir, üretimin her aşamasında ekolojik ürünlerin teşhisini sağlayacak tedbirler alınır ve ekolojik ürünler hiç bir şekilde diğer ürünlerle karıştırılmaz.
4) Habersiz kontrol ziyaretlerinin dışında, kontrol kuruluşu yılda en az bir defa ünitenin tam bir fiziki kontrolünü yapar. Bu kontrollerde yönetmelikde kullanımına müsaade edilmeyen ürünlerin analizi için örnekler alınır.
5) Kontrole esas olmak üzere ünite tarafından, yazılı belgeler ve ilgili dokümanlar ile kontrol kuruluşunun gerekli gördüğü bilgiler kontrol kuruluşuna ulaştırılır.
6) İşlenmiş ürünlerin taşınmasında, işlenmemiş ürünlerin taşınmasında uyulması gereken hususlar aynen yerine getirilir.
DÖRDÜNCÜ KISIM
Etiketleme
Etiketlerin özelliği
Madde 29 — Ekolojik ürünlerin etiketlenmesinde şu hususlara uyulur:
a) Ekolojik metodlarla üretilmiş ürünlerin üzerindeki etiketler, üretimin ekolojik metodlarla gerçekleştirildiğini açıkça gösterir.
b) Etiket, ürünün bu yönetmelik hükümlerine uygun olarak üretildiğini ve üretimin kontrol tedbirlerine tabi bir şekilde yapıldığını gösterir.
Etiketlerin Muhteviyatı
Madde 30 — Ekolojik ürün üzerindeki etiket şu bilgileri ihtiva eder:
a) Ürünün bu yönetmelik hükümlerine göre üretilmiş tarımsal kökenli muhteviyatının tamamını (Ek-6 C),
b) Ürünün EK-6 Bölüm A çerçevesinde tarım dışı muhteviyatının isim ve miktarlarını,
c) Ürünün veya muhteviyatının hazırlama safhasında radyasyon iyonizasyonu ve EK-6 Bölüm B’de bulunmayan maddeler kullanılarak herhangi bir işleme tabi tutulmamış olduğunu,
d) Ürünün kontrole tabi bir üretici, işleyici ve paketleyici tarafından hazırlanmış olduğunu,
e) Ürünün Türk Malı olduğunu, üretim yerini ve tarihini, standardındaki kalite özelliğini ve “Ekolojik Ürün” olduğunu.
Tarımsal Olmayan Ürün Miktarı
Madde 31 — 29 uncu maddenin (a) bendine istisna olarak diğer metodlarla üretilmiş belirli muhteviyat, son üründeki muhteviyatın azami % 5’ini geçmeyecek şekilde kullanılır (EK-6 Bölüm A kapsamındaki maddeler için).
İhracattaki Durum
Madde 32 — İhracat dokümanlarında ürünün ekolojik yöntemlerle elde edilmiş olduğunu gösteren bir ibare bulunması gerekir.
Yeni işletmelerde Etiketleme
Madde 33 — Bu yönetmelik çerçevesinde üretilmiş ürün üzerine konulacak etiketler:
a) Halen, ekolojik metodlarla üretim yapılan işletmelerden bir önceki sezonda elde edilen ürünler üzerine, belirlenen kriterleri karşılaması şartı ve Kontrol ve Sertifikasyon Organlarınca teyidi ile vurulur.
b) Bir tarımsal işletmede ekolojik metodlarla üretime ilk defa başlanması halinde, 2 yıllık bir geçiş dönemi göz önüne alınır ve ürünün ekolojik olduğu belirtilir. Bu süreler, kontrol organı tarafından uzatılır veya kısaltabilinir. Bununla beraber, bu ürünler üzerine konulacak etiketlerde, ürünün geçiş döneminde üretildiğine dair bir ifade tüketiciyi yanıltmayacak şekilde açıkça bulundurulur.
Organik Kökenli Olmayan Katkı Maddeleri
Madde 34 — Ürün içindeki maddelerin bir kısmının, bu yönetmelikte belirtilen kurallar çerçevesinde üretilmemiş olması halinde de ürüne ekolojik ürün etiketi konulur. Ancak;
a) Muhteviyatının en az % SO’sinin ekolojik metodlarla elde edilmiş olması ve (EK-6 Bölüm B kapsamındaki maddeler).
b) Ürünün 30 uncu maddenin (b), (c) ve (d) bentlerinde belirtilen hususları ihtiva etmesi gerekir.
c) Muhteviyat, etiket üzerindeki yazılışında maddelerin miktar itibariyle çoktan aza doğru sıralanır ve madde isimlerinin yazılışında aynı renk ve büyüklükteki puntolar kullanılır.
Kontrol Yetkisi
Madde 35 — Etiketleme’nin uygunluğundan sorumlu birim Bakanlıkta ETK’dır. Bakanlığın kontrol ve sertifika yetkisini özel yerli veya yabancı kuruluşlara devretmesi halinde, kontrol yetkisi alan kuruluşlar, Bakanlığın onayladığı etiketleri kullanır.
BEŞİNCİ KISIM
Çeşitli ve Son Hükümler
BİRİNCİ BÖLÜM
Çeşitli Hükümler
Madde 36 — Ekolojik metodlarla üretim yapmak isteyen herhangi bir üretici, bu işi kendiliğinden yapıp ürününü kendi imkanlarıyla pazarlar veya herhangi bir firma ile sözleşmeli olarak da yapar. Ancak iki halde de üretimin bu yönetmeliğe göre gerçekleştirilmiş olması gerekir.
Madde 37 — Kontrol kuruluşu en geç 31 Mart tarihine kadar önceki yılın faaliyetleri ile içinde bulunulan yıla ait uygulanacak programa ilişkin raporu Bakanlığa ulaştırır. Sözkonusu raporda üretici, işleyici ve ihracatçı isim ve adresleri, ürünün çeşidi ve niteliği, ekim alanı ve üretim miktarı ile Bakanlığın gerekli gördüğü her türlü bilgi bulunur.
Madde 38 — Ekolojik ürünlerin ihracat ve ithalatı için gerekli düzenlemeler Başbakanlık Hazine ve Dış Ticaret Müsteşarlığı ve Tarım ve Köyişleri Bakanlığı tarafından yapılır.
İKİNCİ BÖLÜM
Son Hükümler
Yürürlük
Madde 39
Bu Yönetmelik yayımlandıktan 1 ay sonra yürürlüğe girer.
Yürütme
Madde 40
Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.
EK – 1
[Yönetmelik Madde 7(b/4)]
Çiftlik Düzeyinde Organik Üretim Prensipleri Bitkiler ve Bitkisel Ürünler :
1 — Bu ekte yer alan prensipler ekimden asgari 2 yıl önce, yada çok yıllık bitkilerde asgari 3 yıllık bir geçiş döneminde parsellerde uygulanmış olmalıdır. Kontrol organı bu periyodu uzatıp kısaltabilir.
2 — Toprağın verimliliği ve biyolojik aktivitesi mümkünse aşağıdaki yollarla devam ettirilmeli veya arttırılmalıdır.
a) Baklagil ekimi yeşil gübreler ve derin köklü bitkiler ve mümkünse çok yıllık rotasyon programları,
b) Bu yönetmeliğe uygun olarak üretim yapan işletmelerden kompoze edilmiş yada edilmemiş organik maddelerin toprağa verilmesi. Organik hayvansal üretimde ortak teknik kuralların kabul edilmesine kadar hayvancılık yan ürünleri, eğer milli mevzuata yada uluslararası bilinen pratiklere göre üretim yapan işletmelerden geliyorsa kullanılabilirler.
Rotasyona tabi tutulan bitkinin besin maddeleri yeterli değilse yada toprak iyileştirilmesi mümkün değilse, EK – 2’de değinilen diğer organik veya mineral gübreler uygulanabilir.
Kompost aktivasyonunda uygun mikroorganizma veya bitkisel kökenli preparatlar kullanılabilir.
3 — Parazitler, hastalıklar ve yabani bitkiler aşağıdaki tedbirlerin kombinasyonu ile kontrol edilir.
— Uygun tür ve çeşit seçimi,
— Uygun rotasyon programı,
— Mekanik işleme prosedürleri,
— Uygun ortamların yaraülıp sürdürülmesi ile parazitlerin tabii düşmanlarının korunması, (çit, yuvalanma yerleri, yırtıcıların salıverilmesi)
— Yabancı otların alevle yakılarak veya elle yok edilmesi.
EK – 2
[Yönetmelik Madde 7(c/5)]
A — GÜBRELEME VE TOPRAK İYİLEŞTİRMEDE KULLANILAN ÜRÜNLER
Adı
Tanımı
Kompozisyon
Çiftlik ve Kullanma kanatlı gübresi
Çiftlik ve sıvı atıkları (şerbet)
Saman
Torf
Mantar üretim artığı ve diğer
Organik ortamlar
Organik ev atıkları kompostları
Bitki artıkları kompostu
Mezbaha ve balık endüstrisinden kalan
Hayvansal atıkların işlenmiş ürünleri
Gıda ve tekstil endüstrisi organik yan ürünleri
Deniz yosunları ve deniz yosunu ürünleri
Talaş, ağaç kabukları ve odun atıkları
Odun külü
Tabii fosfat kayaları
Kalsiyumlu alimunyum fosfat kayacı
Volkanik tüf
Potasyum kayacı
Potasyum sülfat
Kontrol organınca tanınmış
Kireç taşı
Tebeşir
Magnezyum kayacı
Kalkerli magnezyum kayacı (Dolmit)
Magnezyum sülfat (Epson tuzu)
Kalsiyum sülfat (Jips)
İz elementler (Cu, Fe, Mn, Mo, Zn, Br)
Kontrol organınca tanınmış
Kükürt
Kontrol organınca tanınmış
Kaya unu
Kil (Bentonit, Perlit)
B — BİTKİ ZARARLI VE HASTALIKLARIN KONTROLÜNDE KULLANILACAK ÜRÜNLER
Adı
Tanımı
Kullanma
Kompozisyon Şartları
Chrysanthemum cinerariaefolium’dan ekstrakte edilen muhtemelen bir sinerjist ihtiva eden Pyrethrins esaslı preparatlar
Derris elliptica’dan elde edilen preparatlar
Quassia amara’dan elde edilen preparatlar
Ryania speciosa’dan elde edilen preparatlar
Balmumu
Diatoma (Diatomaceous) toprağı
Kaya tozu (unu)
Tuzaklarda kullanılmak koşulu ile yüksek hayvan türlerini dirençli yapan ve metaldehyte esaslı preparatlar
Kükürt
Bordo bulamacı
Burgundy bulamacı (karışımı)
Sodyum silikat
Sodyum bikarbonat
Potasyum sabunu (arap sabunu)
Pheromone preparatları
Bacillus thuringiensis preparatları
Granüler yapıdaki virüs preparatları
Bitki ve hayvan yağları
Parafin yağı
C — DİĞER ÜRÜNLER
EK-3
[Yönetmelik Madde 13 (b)]
Minimum Kontrol Gerekleri ve 13 üncü ve 14 üncü Maddede Değinilen Kontrol Durumunda İhtiyati Tedbirler
A — Çiftliklerin üretim alanları ve bitkisel ürünler
1 — Üretim bir birim arazi parseli üzerinde olmalı ve üretim ile depolama, bu Yönetmelikte verilen kurallara göre üretim yapılmayan diğerlerinden tamamen ayrı yerlerde olmalıdır; İşleme ve paketleme işlemleri bu birimin bir bölümünde olabilir ki buradaki çalışma kendi tarımsal üretiminin işlenmesi ve paketlenmesi ile sınırlıdır.
2 — tik kez kontrol yapılması durumunda üretici ve kontrol organı şunları yapmalıdır;
— Depolama ve üretim arazileri ile arazi parselleri ve mümkünse, kesin işleme ve paketleme yapılan arazileri gösteren birimin tam tarifi.
— Bu Yönetmeliği uygulamak için birim seviyesinde alınan bütün pratik tedbirler.
Bu tanım ve ilgili tedbirler, birimden sorumlu kişi tarafından imzalanmış kontrol raporunda belirtilmelidir. İlave olarak rapor şu hususları belirtmelidir:
Kullanımı 7 nci maddenin (b) ve (c) bentlerinin 4 ve 5 inci alt bentlerine uyum göstermeyen ürünlerle ilgili parseller için son müracaat tarihi 7 nci ve 29 uncu maddelerdeki işlemleri tamamlamak ve ihlal durumunda 28 inci maddenin (a) ve (b) bentlerinde belirtilen tedbirlerin uygulanmasını kabul etmek için üretici tarafından üstlenme.
3 — Her yıl, kontrol organınca tesbit edilen tarihten önce üretici, Kontrol organına bitkisel ürünler üretiminin takvimini bildirmelidir.
4 — Kontrol organına, saün alınan hammaddelerin orijin, özellik ve miktarları ile bu maddelerin kullanımı hakkında bilgi veren yazılı ve dokümanter hesaplar muhafaza edilmelidir. Ayrıca satılan tüm tarımsal ürünlerin özelliği, miktarları ve gönderilen kişilerle ilgili yazılı ve dokümanter hesaplar da muhafaza edilmelidir. Son tüketiciye doğrudan satılan miktarlar günlük olarak hesaplanacaktır.
5 — Kullanımı 7 nci maddenin (b) ve (c) bentlerinin 4 ve 5 inci alt bentleri ile uyumlu olanların dışındaki girdi ürünlerinin depolanması yasaklanmıştır.
6 — Açıklanmamış kontrol gezilerinden ayrı olarak kontrol organı, birimin tam fiziksel muayenesini senede en az bir kez yapmalıdır. Yönetmelikte belirtilmeyen ürünlerin kontrolü için örnek alınabilir. Bununla birlikte bu örnekler, istenmeyen ürünlerin kullanımından şüphelenilmesi durumunda alınmalıdır. Muayene raporu her ziyaretten sonra düzenlenmeli, birim sorumlusu tarafından imzalanmalıdır.
7 — Üretici kontrol organına, kontrol amacıyla, depoya giriş-üretim arazileri ve arazi parselleri, hesaplar ve ilgili dokümanları vermelidir. Üretici kontrol organına kontrolle ilgili gerekli bütün bilgiyi vermek zorundadır.
8 — Sonuçta tüketiciye paketlenmemiş şekilde ulaşan 1 inci maddede belirtilen ürünler, diğer bir birime sadece uygun paketler veya kapalı kaplarla etiketlenmiş olarak taşınabilirler. Bu etiketler:
— Üretimde veya ürün hazırlamadan sorumlu kişinin isim ve adresi,
— Ürün adı,
— Ürünün bu Yönetmelikteki kontrol düzenlemelerine tabi tutulduğu belirtilmelidir.
9 — İşleyicinin aynı arazide birkaç üretim birimini birlikte işlemesi durumunda 1 inci maddede belirtilmeyen bitki veya bitkisel ürünler üretilen arazideki birimler, 14 üncü maddenin (a), (b) ve (c) bentlerindeki kontrol düzenlemelerine tabi tutulmalıdır.
B — Bitkisel ürünler ve esas olarak bitkisel ürünlerden oluşan yiyecek maddeleri için işleme ve paketleme birimleri
1 — Kontrol organı şunları düzenlemelidir;
— İlgili işlemlerden önce ve sonra tarımsal ürünlerin işlenmesi, paketlenmesi ve depolanması için kullanılan kolaylıkları gösteren, birimin tam tanımı.
— Bu Yönetmeliğe uygunluğu sağlamak için birim seviyesinde alınan bütün pratik tedbirler.
Bu tanım ve ilgili tedbirler, birim sorumlusunca imzalanan kontrol raporunda belirtilmelidir.
2 — Kontrol organına işleme imkanı sağlayan yazılı hesaplar muhafaza edilmelidir.
— 1 inci maddede belirtilen birime teslim edilmiş olan tarımsal ürünlerin orijin, özellik ve miktarları,
— 1 inci maddede belirtilen, birimi terketmiş olan ürünlerin özellik miktar ve onayları,
— Bazı diğer bilgiler, orijin, özellik, içerik ve katkı maddeleri miktarları ile birime verilmiş olan işleme yardımları ve işlenmiş ürünlerin yapısı gibi kontrol organınca, işlemlerin tam kontrolü amacıyla ihtiyaç duyulan bilgiler.
ürünler olması durumunda; 1 inci maddede belirtilen ürünlerin depolanması için bölmeler içindeki alanlar işlemden önce ve sonra ayrı tutulmalıdır.
— İşlemler, ele alınmış olan işlem tamamen bitene kadar ara verilmeden sürdürülüp tamamlanmalıdır. 1 inci madde kapsamında olmayan ürünler ilgili benzer işlemlerden yer ve zaman ile ayrılmalıdır.
Eğer bu işlemler yapılmıyorsa, kontrol organı ile üzerinde uzlaşılan bir bitiş tarihi önceden ilân edilmelidir.
— Bu Yönetmelikte verilen kurallara uymayan yöntemlerle elde edilen ürünler ile karışımdan sakınmak ve miktarların tanınmasını sağlamak için her tedbir alınmış olmalıdır.
4 — İlân edilmemiş ziyaretlerden ayrı olarak kontrol organı birimin en az yılda bir tam fiziksel kontrolünü yapmalıdır. Bu Yönetmelik kapsamında olmayan ürünlerin test edilmesi için örnek alınabilir. Bununla birlikte böyle bir uygulama şüpheli bir durum olması halinde yapılmalıdır. Her ziyaretten sonra bir rapor düzenlenmeli, birimin kontrolden sorumlu olan kişisi tarafından imzalanmalıdır.
5 — İşleyici, kontrol organına kontrol amacıyla birime kabul ve yazılı hesaplar ile uygun destekleyici dokümanları vermelidir. Kontrol organına kontrol amacıyla ihtiyaç duyulan herhangi bir bilgi sağlanmalıdır.
6 — A Bölümünün 8 inci noktasında verilen nakil ile ilgili ihtiyaçlar uygulanabilir.
EK – 4
[Yönetmelik Madde 13 (b)]
(a) İşleyicinin adı ve adresi,
(b) Arazilerin yerleşimi ve uygun olması halinde işlemlerin yapıldığı parseller,
(c) İşlemler ve ürünlerin özelliği,
(d) 5, 6, 7 ve 11 inci maddelere göre işlemleri yapmak için işleyicinin yükümlülükleri,
(e) Tarımsal İşletme olması durumunda kullanımı ilgili parseller üzerinde 7 nci maddenin (b) ve (c) bentlerinin 4 ve 5 inci alt bentlerinde bahsedilen listelerle uyumlu olmayan ürünleri uygulamak için üreticinin açıkladığı tarih,
(f) Üye devletlerin bazı organları onaylayarak kontrol sistemi uygulaması durumunda işleyicinin yükümlülüklerini kontrolüne verdiği onaylı organın adı.
EK-5
[Yönetmelik Madde 14 (f)]
Kontrol Planında Bulunan Ürünlerin Gösterilmesi
Kontrol planında bulunan ürünlerin gösterilmesi etiketlemede kullanılan dille aynı dilde gösterilmelidir.
EK-6
[Yönetmelik Madde 9, 30, 31, 34]
A — Tarımsal orijinli olmayan muhtevalar gibi izin verilen maddeler Madde 30 (b),
Madde 31
B — Hazırlama safhasında kullanımına izin verilen maddeler Madde 30 (c), Madde 34 (a)
PALMİYE KIRMIZI BÖCEĞİ İLE MÜCADELE HAKKINDA YÖNETMELİK
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmelik, Palmiye Kırmızı Böceğinin Ülkemize girişini ve yayılmasını engellemek amacıyla alınacak tedbirleri belirlemek amacıyla hazırlanmıştır.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, Palmiye Kırmızı Böceğinin sürveyi, tespit edilmesi, mücadelesi, yayılmasının engellenmesi hususlarını kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik;
a) 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 15 inci maddesine dayanılarak,
b) Avrupa Birliğinin 25/5/2007 tarihli Palmiye Kırmızı Böceğinin yayılmasını engellemek üzere alınacak acil tedbirlere ilişkin 2007/365/EC sayılı Komisyon Kararına paralel olarak,
hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,
b) Bitki pasaportu: Bitki sağlığı ile ilgili 12/1/2011 tarihli ve 27813 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Bitki Pasaportu Sistemi ve Operatörlerin Kayıt Altına Alınması Hakkında Yönetmelikte belirlenen bitki sağlığı standartlarının ve özel şartların karşılandığını gösteren, çeşitli bitki ve bitkisel ürünler için standart hale getirilmiş, Bakanlıkça belirlenen usullere uygun olarak hazırlanan ve Bakanlık veya Bakanlıkça yetkilendirilenler tarafından düzenlenen resmi etiketi veya belirli ürünler için Bakanlıkça kabul edilen etiket dışındaki işareti,
c) Bitki sağlık sertifikası: Bitki, bitkisel ürün ve diğer maddelerin 3/12/2011 tarihli ve 28131 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Bitki Karantinası Yönetmeliğinde öngörülen bitki sağlığı şartlarına uygun olduğunu gösteren belgeyi,
d) Enstitü: Bakanlığa bağlı zirai mücadele araştırma faaliyetlerini yürüten enstitü, istasyon ve kuruluşları,
e) Genel Müdürlük: Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,
f) İthalat: Bitki, bitkisel ürün ve diğer maddelerin, serbest dolaşıma giriş rejimi, gümrük antrepo rejimi, dâhilde işleme rejimi, gümrük kontrolü altında işleme rejimi ve geçici ithalat rejimi prosedürlerine tâbi tutulmasını,
g) Müdürlük: İl gıda, tarım ve hayvancılık müdürlükleri ve ilçe müdürlüklerini,
ğ) Palmiye Kırmızı Böceği [Rhynchophorus ferrugineus (Olivier)]: Palmiye üretimi yapılan tüm ülkelerde ve sıcak iklimlerde palmiye türlerinin en önemli zararlısını,
h) Sürvey: Palmiye Kırmızı Böceğinin bir yerde var olup olmadığını, var ise yayılış alanını ve yoğunluğunu tespit etmeyi,
ı) Tampon alan: Güvenlik sahası etrafında zararlı organizmanın yayılmasını önleyecek şekilde konukçularının yetiştirilmesine izin verilmeyen alanı,
i) Zararlı organizma: Palmiye Kırmızı Böceğini,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Genel Hükümler
Genel hükümler
MADDE 5 – (1) Palmiye Kırmızı Böceğinin girişi ve yayılmasında, zararlı organizmanın bulunduğu alanlarda sınırlandırılmasında, bitkilerin ithalatı, üretimi, hareketi ve kontrolünde acil tedbirler uygulanır. Bilimsel bilgiye dayanarak yapılan zarar risk değerlendirmesinde zararlı organizmanın Palmae ailesine ait bazı türlerde ciddi zararlara ve ölümlere sebep olduğu ve 5 cm den fazla taban gövde çapı bulunan bitkilerin daha duyarlı olduğu belirlenmiştir.
(2) Zararlı organizmanın ülkeye girişi ve yayılması yasaktır.
(3) Zararlı organizmaya karşı ülkemizi korumak amacıyla ilave tedbirler alınabilir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Araştırmalar ve Bildirimler
Araştırmalar ve bildirimler
MADDE 6 – (1) Enstitüler ve müdürlükler, zararlı organizmanın ülkemizdeki varlığı ve palmae bitkilerinin zararlı organizma tarafından enfekte edilmesine dair yıllık olarak resmi araştırmalar ve/veya sürveyler yürütür.
(2) Araştırma ve/veya sürvey sonuçları Genel Müdürlüğe bildirilir.
(3) Tedbir sonuçları sürekli değerlendirilir ve bu değerlendirmeler ışığında bir sonraki olası tedbirler belirlenir.
MADDE 7 – (1) Bu Yönetmeliğin 6 ncı maddesinde belirtilen araştırma ve/veya sürvey sonuçları veya bildirimler sonucunda bir alanda zararlı organizmanın varlığı doğrulanırsa, gecikmeksizin, bulaşık alanın sınırları belirlenir ve sırasıyla EK-2’nin 1 inci ve 2 nci maddelerinde belirtilen tedbirler alınır.
Duyarlı bitkilerin ithalatı
MADDE 8 – (1) Duyarlı bitkilerin ithalatında Bitki Karantinası Yönetmeliğinde belirtilen hükümler uygulanır.
Duyarlı bitkilerin ülke içinde hareketi
MADDE 9 – (1) Ülkemiz orijinli veya ülkemize ithal edilmiş duyarlı bitkiler, sadece EK-1’in 2 nci maddesinde belirtilen şartları karşıladığı takdirde ülke içinde hareket edebilir.
BEŞİNCİ BÖLÜM
İdari Yaptırımlar, Son Hükümler
İdari yaptırımlar
MADDE 10 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerine aykırı davrananlar hakkında 5996 sayılı Kanunun 38 inci maddesinde belirtilen idari yaptırımlar uygulanır.
Yürürlük
MADDE 11 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 12 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.
EK-1
BU YÖNETMELİĞİN 8 İNCİ VE 9 UNCU MADDESİNDE ATIFTA BULUNULAN ACİL TEDBİRLER
I- Özel ithalat şartları
İthalatta Bitki Karantina Yönetmeliğinin Bitki ve Bitkisel Ürünlerin İthalatında İstenen Özel Şartlar başlıklı EK-4’ün ilgili hükümlerini ve diğer istenilen ilgili talimatların karşılanması gerekmektedir.
II- Hareket için koşullar
Ülkemiz orijinli ve ithal edilmiş duyarlı bitkiler, ülke içinde bitki pasaportu eşliliğinde hareket etmelidirler.
Ülkemiz orijinli duyarlı bitkiler aşağıdaki şekilde yetişmiş olmalıdırlar;
(a) Hayatları boyunca zararlı organizmanın görülmediği Bitki Pasaportu Sistemi ve Operatörlerin Kayıt Altına Alınması Hakkında Yönetmeliğin Bitki ve Bitkisel Ürünlerin Ülke İçerisindeki Hareketinde İstenen Özel Şartlar başlıklı EK-7/A’nın 25 inci maddesinde belirtilen şartların sağlandığı,veya
(b) Hayatları boyunca, Müdürlüklerce Ulusal Bitki Sağlığı Tedbirleri Standartlarına göre oluşturulmuş bitki zararlısından ari bir alanda yetişmiş olduğu belgelenmeli, veya
(c) Hareketinden önceki 2 yıl boyunca üretim yerinde;
1) Bitkilerin zararlı organizmanın girişine karşı fiziksel olarak tamamen korunan veya uygun koruyucu işlemlerin uygulandığı bir yerde tutulmuş olan, ve
2) En az her 3 ayda bir yapılan resmi denetimlerde, zararlı organizmaya ilişkin hiçbir işaretin olmadığı,veya
İthal edilmiş duyarlı bitkiler aşağıdaki şekilde yetişmiş olmalıdırlar;
(a) İthalatta aranacak şartlar Bitki Karantina Yönetmeliğinin Bitki ve Bitkisel Ürünlerin İthalatında İstenen Özel Şartlar başlıklı EK-4’ün ilgili hükümlerini ve diğer istenilen ilgili talimatların karşılandığı.
EK-2
BU YÖNETMELİĞİN 7 NCİ MADDESİNDE ATIFTA BULUNULAN ACİL TEDBİRLER
I- Sınırlandırılmış alanların oluşturulması
(a) Bu Yönetmeliğin 7 nci maddesinde atıfta bulunulan sınırlandırılmış alanlar aşağıdaki kısımlardan oluşmalıdır;
1) Zararlı organizmanın varlığının doğrulandığı ve zararlı organizma sebebiyle belirti gösteren bütün duyarlı bitkileri ve gerektiğinde ekim sırasında aynı partiye ait bütün duyarlı bitkileri kapsayan bulaşık alan,
2) Bulaşık alanın etrafında en az 10 km’lik sınıra sahip bir tampon alan,
3) Birkaç tampon alanın üst üste binmesi veya coğrafik olarak yakın olması durumunda, ilgili sınırlandırılmış alanları ve aralarındaki alanları kapsayacak şekilde daha geniş bir sınırlandırılmış alan tanımlanmalıdır.
(b) (a) fıkrasında belirtilen bölgelerin kesin sınırları, bilimsel prensipler, zararlı organizmanın biyolojisi, bulaşıklık derecesi, yılın dönemi ve özellikle duyarlı bitkilerin dağılımına bağlı olmalıdır.
(c) Zararlı organizmanın varlığı bulaşık alan dışında doğrulanırsa, sınırlandırılmış alanların sınırları buna göre değiştirilmelidir.
(ç) Yıllık sürveylere göre şayet 3 yıl boyunca sınırlandırılmış alanlarda zararlı organizma tespit edilmezse, bu saha sona erdirilmelidir ve 2 nci maddede belirtilen tedbirlere daha fazla gerek yoktur.
(d) Bulaşıklığı, Bakanlığımız elemanlarınca tespit edilmiş kamu ya da özel mülkiyete sahip alanlarda bulunan ağaçlara mülk sahiplerince; gerekli mücadele yöntemleri uygulanması, tedavisi mümkün olamayacak ölmüş ağaçların ise şartlarına uygun bir şekilde imha edilmesi zorunludur.
II- Sınırlandırılmış alanlarda alınacak tedbirler
Sınırlandırılmış alanlarda bu Yönetmeliğin 7 nci maddesinde atıfta bulunulan resmi tedbirler aşağıda belirtilmektedir:
(a) Zararlı organizmanın eradikasyonu amacıyla uygun tedbirler;
1) Enfekte duyarlı bitkilerin imha edilmesi ya da uygun görüldüğü takdirde mekanik temizleme işlemleri,
2) Yakın çevredeki kimyasal işlemlerin uygulanmasıyla yapılan eradikasyon ya da mekanik temizleme işlemleri sırasında zararlı organizmanın herhangi bir şekilde yayılmasını önlemek için tedbir alma,
3) Enfekte duyarlı bitkilerin uygun şekilde tedavi edilmesi,
4) Uygun görülen yerlerde, duyarlı bitkilerin duyarlı olmayan bitkilerle değiştirilmesi,
5) Zararlı organizmanın eradikasyonuna katkıda bulunabilecek diğer bütün önlemler,
(b) En azından enfekte alanlarda feromon tuzağı dahil olmak üzere, zararlı organizma varlığının denetim ve yöntemlerle yoğun olarak izlenmesi ile ilgili önlemler,
(c) Gerekli görülüğü hallerde enfekte olan veya enfekte olduğundan şüphelenilen tüm duyarlı bitkilerin eradikasyonuna yönelik özel önlemler.
III- Eylem planlarının hazırlanması
Eylem planı, zararlı organizmanın eradikasyonu amacıyla alınan veya alınması planlanan resmi önlemlerin ayrıntılı bir tanımını içerir. Bu eylem planı uluslararası bitki sağlığı önlemleri ile ilgili standartlara uygun olarak hazırlanır.
SİGORTA VE REASÜRANS İLE EMEKLİLİK ŞİRKETLERİNİN SERMAYE YETERLİLİKLERİNİN ÖLÇÜLMESİNE VE DEĞERLENDİRİLMESİNE İLİŞKİN YÖNETMELİK
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç ve kapsam
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, sigorta ve reasürans şirketleri ile emeklilik şirketlerinin mevcut yükümlülükleri ile potansiyel riskleri nedeniyle oluşabilecek zararlarına karşı yeterli miktarda özsermaye bulundurmalarının sağlanmasıdır.
(2) Bu Yönetmelik, Türkiye’de kurulu sigorta ve reasürans şirketleri, yabancı sigorta ve reasürans şirketlerinin Türkiye’deki şubeleri ile Türkiye’de faaliyet gösteren emeklilik şirketlerini kapsar.
Dayanak
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, 3/6/2007 tarihli ve 5684 sayılı Sigortacılık Kanununun 17 nci maddesi ile 28/3/2001 tarihli ve 4632 sayılı Bireysel Emeklilik Tasarruf ve Yatırım Sistemi Kanununun 26 ncı maddesi hükümlerine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Brüt: Reasüröre isabet eden kısmının dahil olduğu tutarı,
b) Kanun: 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu ile 4632 sayılı Bireysel Emeklilik Tasarruf ve Yatırım Sistemi Kanununu,
c) Muallak Tazminatlar Karşılığı: Tahakkuk etmiş ve hesaben tespit edilmiş ancak daha önceki hesap dönemlerinde veya cari hesap döneminde fiilen ödenmemiş tazminat bedelleri veya bu bedel hesaplanamamış ise tahmini bedelleri ve gerçekleşmiş ancak rapor edilmemiş tazminat bedelleri ile gider paylarını,
ç) Müsteşarlık: Hazine Müsteşarlığını,
d) Net: Reasüröre isabet eden kısmının düşülmesi sonucu kalan tutarı,
e) Şirket: Türkiye’de kurulmuş sigorta ve reasürans şirketleri ile yabancı ülkelerde kurulmuş sigorta ve reasürans şirketlerinin Türkiye’deki şubeleri ile emeklilik şirketlerini,
f) Topluluk: Hukuksal yönden birbirinden bağımsız olmakla birlikte; sermaye, yönetim ve denetim açısından birbiriyle ilişkili, faaliyet konuları yönünden aynı sektöre bağlı olsun veya olmasın, organizasyon ve finansman konularının bir ana ortaklık çatısı altında tek merkezden koordine edildiği ana ve bağlı ortaklıklar bütününü
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Sermaye Yeterliliği, Tedbir ve Bildirim
Özsermaye
MADDE 4 – (1) Şirket özsermayesi;
a) Ödenmiş sermaye,
b) Kar yedekleri,
c) Sermaye yedekleri,
ç) Dönem net karı ile geçmiş yıllar karları,
d) Dengeleme Karşılığı,
e) Bu Yönetmeliğin 5 inci maddesine uygun bir biçimde alınan sermaye benzeri krediler, toplamından;
f) Dönem zararının,
g) Geçmiş yıllar zararlarının,
ğ) İştirakler, bağlı ortaklıklar, bağlı menkul kıymetler ve müşterek yönetime tabi teşebbüsler arasında yer alan şirketlerin ödenmiş sermayesinin, ana şirketin ortaklık payı ile çarpılması sonucunda bulunan tutarının düşülmesinden sonra bulunan miktarı ifade eder.
(2) Özsermaye hesabında şirketin kendi hisseleri dikkate alınmaz.
Sermaye benzeri krediler
MADDE 5 – (1) Sermaye benzeri krediler, bu kredi tutarı hariç olarak hesaplanacak özsermayenin en fazla %30’una kadar özsermaye hesabına ilave edilir.
(2) Sermaye benzeri krediler;
a) Vadesine en az beş yıl kalan,
b) Şirketin iflası ya da tasfiyesi halinde hisse senetlerinden bir önce diğer tüm borçlardan sonra ödenmesi kredi verenlerce kabul edilen,
c) Defaten kullandırılan ve herhangi bir şekil ve surette doğrudan ya da dolaylı olarak teminata bağlanmamış, hiç bir türev işlem ve sözleşmeyle ilişkilendirilmemiş, başka işlere temlik edilemeyeceği yazılı olarak belirlenmiş,
ç) Şirketin doğrudan ve dolaylı iştirakleri dışında kalan kişilerden sağlanan kredilerdir.
(3) Kullanılacak sermaye benzeri kredilere ilişkin yapılacak sözleşmelerde ikinci fıkranın (a), (b) ve (c) bentlerinde belirtilen koşulların ve faiz ve diğer masraflar hariç, ana para geri ödemesinin beş yıldan önce yapılamayacağının açıkça hükme bağlanmış olması zorunludur.
(4) Bu maddede belirtilen koşulları taşıyan sermaye benzeri kredilerin özsermaye hesabına dahil edilebilmesi için kredi sözleşmesinin aslı veya noter onaylı örneği, sözleşme henüz imzalanmamışsa aslı izin verilmesinin ardından ibraz edilmek üzere, sözleşme taslağı ile birlikte Müsteşarlığa izin başvurusunda bulunulur. Önceden ibraz edilen sözleşme taslağı hükümleri ile, izin verilmesinin ardından ibraz edilen asıl sözleşme hükümleri arasında, kullanılan kredinin sermaye benzeri niteliğini ortadan kaldıracak şekilde farklılıkların bulunması halinde verilen izin iptal edilir. Bu kredilere uygulanacak faiz oranlarının sözleşmede açık bir şekilde belirlenememesi ve benzer kredilere göre aşırı ölçüde yüksek olması halinde, kredinin özsermaye hesabına dahil edilmesine izin verilmeyebilir.
(5) Gerekli koşulları taşıyan sermaye benzeri krediler Müsteşarlığın izninin ardından Şirket kayıtlarına intikal tarihi itibarıyla özsermaye hesaplamalarına dahil edilir. Sermaye benzeri kredilerin vadesinden önce geri ödenmesine, gerekli özsermaye tutarının altına düşülmemesi halinde Müsteşarlıkça izin verilebilir.
(6) Özsermaye hesaplamalarına dahil edilmesine Müsteşarlıkça izin verilen sermaye benzeri kredilerden kalan vadesi beş yıldan az olan krediler her bir yıl için % 20 oranında azaltılarak özsermaye hesaplamalarına intikal ettirilir. Vadesine bir yıldan az süre kalan sermaye benzeri krediler özsermaye hesaplamasında dikkate alınmaz.
(7) Müsteşarlıkça izin verilmesi halinde, şirketin sermaye artırımlarında kullanılması hissedarlarca kesin ve yazılı olarak taahhüt edilen, karşılığında hiç bir şekil ve surette faiz tahakkuku ve ödemesi yapılmayan ve tasfiye halinde, hisse senetlerinden bir önce, diğer tüm borçlardan sonra ödenmesi kabul edilen, herhangi bir şekil ve surette doğrudan ya da dolaylı olarak teminata bağlanmamış, hiç bir türev işlem ve sözleşmeyle ilişkilendirilmemiş, şirkete rehnedilmiş kaynaklar da vade şartı aranmaksızın, niteliklerine göre sermaye benzeri kredi olarak kabul edilebilir.
Gerekli özsermaye
MADDE 6 – (1) Gerekli özsermaye, 7 nci maddede belirtilen birinci yöntem ile 8 inci maddede belirtilen ikinci yöntemlerden elde edilen sonuçların yüksek olanıdır.
(2) Gerekli özsermeyenin üçte biri minimum garanti fonu tutarıdır.
Birinci yönteme göre gerekli özsermaye
MADDE 7 – (1) Birinci yönteme göre gerekli özsermaye; hayat dışı, hayat ve emeklilik branşları için ayrı ayrı hesaplanır.
(2) Gerekli özsermaye; sağlık ve ferdi kaza branşları da dahil olmak üzere hayat dışı branşlarda, prim ve hasar esasına göre bulunan tutarlardan yüksek olanı; hayat branşlarında (yaşama ihtimaline bağlı sigortalar, vefat sigortası, karma sigorta, prim iadeli hayat sigortası, evlilik sigortası ve doğum sigortası ve yıllık gelir sigortası gibi sigortalardan ünite bazlı sigortalar dışında kalan sigorta türleri için) ise yükümlülüğe ve riske ilişkin sonuçların toplamıdır. İlgili branşta faaliyet gösteren şirketler için gerekli özsermaye tutarı, hayat ve hayat dışı branşlar ile emeklilik branşı için ayrı ayrı hesaplanan sonuçların toplamıdır.
(3) Hayat dışı branşlar için gerekli özsermaye yıllık prim ya da son üç yılda gerçekleşen hasarların ortalamasına dayanılarak hesaplanır. Ancak, kredi ve tarım sigortaları için hesaplamalarda son yedi yılda gerçekleşen hasarların ortalaması esas alınır.
a) Prim Esasına Göre Gerekli Özsermaye: Son bir yıllık süre içinde brüt yazılan primlerden (vergi ve harçlar hariç) fesih ve iptaller düşüldükten sonra kalan tutarın 95 milyon YTL’ ye kadar olan kısmının % 18, geri kalan kısmının ise % 16 ile çarpılmasından sonra bulunan sonuçların toplamının; son üç yıllık süre içinde şirket üstünde kalan hasar tutarının brüt hasara oranı % 50 den aşağı ise % 50, yüksek ise bu oranla çarpılması sonucunda bulunan tutardır.
b) Hasar Esasına Göre Gerekli Özsermaye: Son üç yıllık sürede brüt ödenen hasarlara, son yıl muallak tazminatlar karşılığı (direkt ve endirekt işler için ayrılan dahil) eklenerek rücu yoluyla tahsil edilen hasar tazminatları ile içinde bulunulan yıl hariç olmak üzere üç yıl önce (kredi ve tarım sigortalarında yedi yıl önce) ayrılan muallak tazminat karşılıkları düşüldükten sonra tespit edilecek miktarın, yukarıda bahsedilen üç ve yedi yıl olarak belirtilen risk gruplarına göre 1/3’ü veya 1/7’si ayrılarak ilk 70 milyon YTL’ ye kadar olan kısmı % 26, kalan kısmının % 23 ile çarpılması sonucu bulunan tutarlar toplamının son üç yıllık sürede şirket üzerindeki net hasar tutarının brüt hasar tutarına oranı % 50 den aşağı ise % 50, yukarı ise bulunan oranla çarpılması sonucunda bulunan tutardır.
(4) Prim ve hasar esasına göre gerekli özsermaye tutarlarının hesaplanmasında kullanılan prim ve hasar tutarları, Türkiye İstatistik Kurumu tarafından saptanmış yıllık Üretici Fiyat Endeksindeki artış oranı dikkate alınarak Müsteşarlıkça artırılabilir.
(5) Hasar esasına göre gerekli özsermaye tutarının hesaplanması sırasında yeni devralınan portföyler dolayısıyla geçmiş üç yıllık veriye sahip olunamaması durumunda; portföyü devralan şirket, portföyünü devraldığı şirketin geçmiş verilerini kendi verileri ile konsolide ederek hesaplama yapabilir.
(6) Hayat branşları için gerekli özsermaye tutarı aşağıdaki gibi hesaplanır.
a) Yükümlülük Esasına Göre Gerekli Özsermaye: Hayat matematik karşılığı (direkt ve endirekt işler dahil) ile bir yıllık hayat sigortaları için ayrılan kazanılmamış primler karşılığının toplamının %4’ünün, son bir yıl için ayrılan net matematik karşılıklar ile son bir yılda bir yıllık hayat sigortaları için ayrılan net kazanılmamış primler karşılığının toplamının brüt matematik karşılıklar ile bir yıllık hayat sigortaları için ayrılan brüt kazanılmamış primler karşılığının toplamına oranı %85 ten aşağı ise %85, yüksekse bulunan oranla çarpılması sonucunda elde edilen tutardır.
b) Risk Esasına Göre Gerekli Özsermaye: Ölüm halinde sigortalıya ödenecek meblağdan matematik karşılıklar ile kazanılmamış primler karşılığının düşülmesi sonucunda bulunan risk kapitalinden;
1) Sigorta süresi azami üç yıla kadar olanların % 0.1,
2) Sigorta süresi üç yıldan fazla beş yıldan az olanların % 0.15,
3) Sigorta süresi beş yıldan fazla olanlar için % 0.3,
ile çarpılmaları sonucunda elde edilen tutarlar toplamının, son bir yıldaki reasürans devirlerinden sonraki toplam risk kapitalinin reasürans devirlerinden önceki toplam risk kapitaline oranı % 50 den aşağı ise % 50, yüksek ise bulunan oranla çarpılması sonucunda bulunan tutardır.
(7) Emeklilik branşı için gerekli özsermaye tutarı; katılımcılara ait bireysel emeklilik hesaplarındaki birikimlerin ilk 250 milyon YTL’lik kısmı için % 0.75, 250 milyon YTL ile 500 milyon YTL arasındaki kısmı için % 0.50 ve 500 milyon YTL’yi aşan kısmı için % 0.25 oranında olmalıdır.
İkinci yönteme göre gerekli özsermaye
MADDE 8 – (1) İkinci yönteme göre belirlenecek gerekli özsermaye hesabında Şirketlerin; aktif riski, reasürans riski, aşırı prim artışı riski, muallak tazminat karşılığı riski, yazım riski ve kur riski dikkate alınır.
(2) Aktif riski hesaplamasında hesaplama dönemi itibarıyla bilançoda yer alan aktif hesap kalemleri aşağıda belirtilen risk ağırlıkları ile çarpılır;
a) Kasa 0.000
b) Bankalar 0.010
c) Devlet Borçlanma Senetleri (Eurobond Dahil) 0.000
(Finansal Varlıklar Değer Düşüklüğü Karşılığı Hariç)
ç) Devlet Borçlanma Senetleri Karşılığında 0.000
Yapılan Ters Repo İşlemlerinden Alacaklar
(Finansal Varlıklar Değer Düşüklüğü Karşılığı Hariç)
d) Kendi Sermaye Grubuna ait Hisse Senetleri 0.250
ve Diğer Değişken Getirili Finansal Varlıklar
e) Diğer Hisse Senetleri ve Diğer Değişken 0.150
Getirili Finansal Varlıklar
(Finansal Varlıklar Değer Düşüklüğü Karşılığı Hariç)
f) Özel Sektör Bonoları 0.150
g) Yatırım Fonu Katılma Belgeleri (A Tipi) 0.150
ğ) Yatırım Fonu Katılma Belgeleri (B Tipi) 0.050
h) Bağlı Menkul Kıymetler, İştirakler, 0.150
Bağlı Ortaklıklar ve Müşterek Yönetime Tabi
Ortaklıklar (Sigorta ve Reasürans ile Emeklilik
Şirketleri Hariç) (Sermaye Taahhütleri ile Değer Düşüklüğü
Karşılıkları Hariç)
ı) Diğer Finansal Varlıklar 0.150
i) Krediler (Aynı Topluluk İçinde Bulunan Şirketlere) 0.250
j) Krediler (Diğer) 0.150
k) İkrazlar 0.200
l) İkrazlar (Hayat) 0.000
m) Sigortacılık ve Emeklilik Faaliyetlerinden 0.250
n) Reasürans Faaliyetlerinden Alacaklar ve Depolar 0.150
o) İlişkili Taraflardan Alacaklar 0.200
ö) Diğer Alacaklar 0.200
(Finansal Kiralama Alacakları, Verilen Depozito ve
Teminatlar, Diğer Çeşitli Alacaklar)
p) Muaccel hale gelmiş alacaklar için
i) Vadesini bir ay geçmiş alacaklar için 0.255
ii) Vadesini iki ay geçmiş alacaklar için 1.000
(Finansal raporlama kapsamında her bir alacak için
yapılan reeskont tutarı düşülür, ancak bu hesaplama sonucu hiç bir şekilde m bendine göre belirlenen tutardan düşük olamaz)
r) Yatırım Amaçlı Gayrimenkuller 0.200
s) Kullanım Amaçlı Gayrimenkuller 0.050
ş) Diğer Aktifler 0.150
(Gelecek Aylar ve Yıllar İhtiyacı Stoklar, İş Avansı,
Personele Verilen Avanslar, Gayrimenkuller Hariç
Olmak Üzere Maddi Varlıklar, Maddi Olmayan
Varlıklar ve Yukarıda Sayılmayan Diğer Aktifler)
(3) Reasürans riski hesaplaması, reasüröre devredilen toplam bölüşmeli reasürans primi ile yapılır. Müsteşarlıkça belirlenecek derecelendirme kuruluşları tarafından derecelendirilen A ve B dereceli reasürörlere devredilen riskler için 0.05, Türkiye’deki havuzlara devredilen riskler için 0.00, bunun dışındaki dereceler için 0.150 risk katsayısı ile devredilen bölüşmeli reasürans prim tutarı çarpılır. Türkiye’de faaliyette bulunan reasürans şirketlerinin derecelendirme notlarının ülke notunu aşamaması durumunda ülke notu A eşiti sayılır.
(4) Aşırı prim artışı riski hesaplamasında, toplam brüt yazılan primin bir önceki yıla göre artış oranı, zorunlu trafik sigortası sektör artış oranının %10’undan, diğer branşlarda ise sektör artış oranının %50’sinden fazla ise; aşan kısma 0.2 risk ağırlığı uygulanır. Özelliği itibarıyla belirli branşlarda bu oran Müsteşarlıkça düşürülebilir. Faaliyete yeni başlayan şirketlerin faaliyete başladıkları yıl bu risk sıfır olarak alınır. Hayat ve hayat dışı branşlar ile zorunlu trafik sigortası için sektör artış oranları hesaplama dönemleri itibarıyla Müsteşarlıkça ilan olunur.
(5) Muallak tazminat karşılığı riski hesabında, branşlar itibarıyla o hesaplama dönemine ait kümülatif net muallak tazminat karşılığı tutarına aşağıdaki risk ağırlıkları uygulanır;
a) Kaza 0.025
b) Hastalık/Sağlık 0.100
c) Kara Araçları 0.075
ç) Raylı Araçlar 0.050
d) Hava Araçları 0.050
e) Su Araçları 0.050
f) Nakliyat 0.050
g) Yangın ve Doğal Afetler 0.050
ğ) Genel Zararlar 0.050
h) Kara Araçları Sorumluluk 0.100
ı) Hava Araçları Sorumluluk 0.050
i) Su Araçları Sorumluluk 0.050
j) Genel Sorumluluk 0.050
k) Kredi 0.075
l) Emniyeti Suistimal 0.050
m) Finansal Kayıplar 0.050
n) Hukuksal Koruma 0.050
o) Destek 0.050
ö) Hayat 0.025
(6) Yazım Riski hesaplamasında, hesaplama dönemleri itibarıyla son 12 ayı kapsayacak şekilde ve branşlar itibarıyla dikkate alınan brüt yazılan primler tutarlarından varsa bölüşmeli reasürans için reasüröre devredilen primler indirilerek, kalan bakiyeye aşağıdaki risk ağırlıkları uygulanır;
a) Kaza 0.050
b) Hastalık/Sağlık 0.200
c) Kara Araçları 0.150
ç) Raylı Araçlar 0.100
d) Hava Araçları 0.100
e) Su Araçları 0.100
f) Nakliyat 0.100
g) Yangın ve Doğal Afetler 0.100
ğ) Genel Zararlar 0.100
h) Kara Araçları Sorumluluk 0.200
ı) Hava Araçları Sorumluluk 0.100
i) Su Araçları Sorumluluk 0.100
j) Genel Sorumluluk 0.100
k) Kredi 0.150
l) Emniyeti Suistimal 0.100
m) Finansal Kayıplar 0.100
n) Hukuksal Koruma 0.100
o) Destek 0.100
ö) Hayat 0.050
(7) Şirketlerin tüm döviz varlıkları ve yükümlülükleri için kur riskinin hesaplanması amacıyla, aktif ve pasif hesaplarda bulunan her bir döviz cinsinin dönem sonu itibarıyla Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası döviz alış kuru ile çarpılması ile bulunan Yeni Türk Lirası karşılıkları hesaplanarak döviz varlıkları toplamı ile döviz yükümlülükler toplamı bulunur ve toplam varlık ve yükümlülükler arası farkın mutlak değeri 0.075 risk ağırlığı ile çarpılır.
(8) Aktif riski, reasürans riski, aşırı prim artışı riski, muallak tazminat karşılığı riski, yazım riski ile kur riski sonuçlarının toplamı ikinci yönteme göre gerekli özsermaye tutarına eşittir.
(9) Bu maddenin ikinci fıkrasının (m) bendinde belirtilen alacaklar ile ilgili olarak alınan teminatlar içerisinde yer alan gayrimenkullerin değer tespitinde sermaye piyasası mevzuatı çerçevesinde değerleme hizmeti veren şirketlerin raporları esas alınır.
İdari tedbirler
MADDE 9 – (1) Şirketlerin 4 üncü maddeye göre belirlenen özsermaye tutarları 6 ncı maddeye göre hesaplanan gerekli özsermaye tutarından düşük olmamalıdır; düşük olması durumunda ise, 10 uncu maddede belirtilen sermaye yeterliliği tabloları ile birlikte bir ödeme planının Müsteşarlığa sunulması ve eksik kalan sermayenin içinde bulunulan yılın sonuna kadar tamamlanması gereklidir. Ancak, Müsteşarlık Şirketin mali yapısını göz önünde bulundurarak eksik kalan sermayenin daha kısa bir süre içerisinde ödenmesini veya yeni bir ödeme planı sunulmasını talep edebilir.
(2) Ödeme planının sunulmaması, planın Müsteşarlıkça uygun bulunmaması, plana uyulmaması veya özsermayenin minimum garanti fonu tutarının altına düşmesi durumunda 5684 sayılı Sigortacılık Kanununun 20 nci maddesi ile 4632 sayılı Bireysel Emeklilik Tasarruf ve Yatırım Sistemi Kanununun 14 üncü maddesi hükümleri çerçevesinde işlem yapılır.
Bildirim
MADDE 10 – (1) Şirketler şekli ve içeriği Müsteşarlıkça belirlenen sermaye yeterliliği tablosunu Haziran ve Aralık dönemleri olmak üzere yılda iki defa hazırlar ve bu dönemleri takip eden 2 ay içerisinde Müsteşarlığa gönderir.
(2) Vergi karşılığından sonraki dönem kârının dağıtılması sonucunda yeni bir sermaye yeterliliği hesabının yapılması ve eksik sermaye ortaya çıkması durumunda, yeni hazırlanan sermaye yeterliliği tablosu ile birlikte yeni bir ödeme planının 25 gün içerisinde Müsteşarlığa sunulması şarttır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Yürürlükten kaldırılan yönetmelik
MADDE 11 – (1) 23/3/2006 tarihli ve 26117 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Sigorta ve Reasürans İle Emeklilik Şirketlerinin Sermaye Yeterliliklerinin Ölçülmesine ve Değerlendirilmesine İlişkin Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.
Zorunlu trafik sigortası aşırı prim artışı riski
GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Yönetmeliğin 8 inci maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan zorunlu trafik sigortası için belirlenen aşırı prim artış oranı 2008 ve 2009 yılları hesapları için uygulanır, bu yıllar haricindeki yıllarda diğer branşlar için uygulanan artış oranı dikkate alınır.
Yürürlük
MADDE 12 – (1) Bu Yönetmelik 31/12/2007 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 13 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Hazine Müsteşarlığının bağlı bulunduğu Bakan yürütür.
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; elektronik ortamda yapılacak tebligatlara ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.
(2) Bu Yönetmelik, kazaî merciler, 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (I) sayılı cetvelde yer alan genel bütçe kapsamındaki kamu idareleri, (II) sayılı cetvelde yer alan özel bütçeli idareler, (III) sayılı cetvelde yer alan düzenleyici ve denetleyici kurumlar, (IV) sayılı cetvelde yer alan sosyal güvenlik kurumları ile il özel idareleri, belediyeler, köy hükmî şahsiyetleri, barolar ve noterler tarafından Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğü vasıtasıyla yapılacak elektronik tebligatları kapsar.
Dayanak
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, 11/2/1959 tarihli ve 7201 sayılı Tebligat Kanununun 7/a maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) Elektronik tebligat: Bu Yönetmelik kapsamına uygun olarak elektronik ortamda yapılan tebligatı,
b) Elektronik tebligat adresi: Muhatap ve tebligatı çıkaran merciye ait olan elektronik tebligata elverişli kayıtlı elektronik posta adresini,
c) Elektronik tebligat hizmeti: Bilişim sistemleri vasıtasıyla muhatabın elektronik tebligat adresine iletilmek üzere, tebligatı çıkaran merci tarafından tebligatın gönderilmesini ve bu iletinin muhataba elektronik ortamda delillendirilerek tesliminin sağlanması hizmetini,
ç) Elektronik tebligat mesajı: Tebliğ edilecek içerik veya diğer ekli dokümanlar ile tebliğ için gerekli muhatap bilgilerinden oluşan tebligat mesajının tümünün tebligatı çıkaran merci tarafından güvenli elektronik imza ile imzalanmış halini,
d) Güvenli elektronik imza: 15/1/2004 tarihli ve 5070 sayılı Elektronik İmza Kanununun 4 üncü maddesinde tanımlanan güvenli elektronik imzayı,
e) Hizmet sağlayıcısı: Kayıtlı elektronik posta hizmet sağlayıcısını,
f) İdare: Posta ve Telgraf Teşkilatı Genel Müdürlüğünü,
g) İşlem sertifikası: İdarenin veya diğer hizmet sağlayıcılarının hizmetlerine ilişkin işlem verilerini imzalamak için kullandığı elektronik sertifikayı,
ğ) Kanun: 11/2/1959 tarihli ve 7201 sayılı Tebligat Kanununu,
h) Kayıtlı elektronik posta (KEP): Elektronik iletilerin, gönderimi ve teslimatı da dâhil olmak üzere kullanımına ilişkin olarak delil sağlayan, elektronik postanın nitelikli şeklini,
ı) MERSİS: Gümrük ve Ticaret Bakanlığı tarafından oluşturulan ve yönetilen Merkezi Sicil Kayıt Sistemini,
i) MERSİS No: MERSİS tarafından verilen tekil numarayı,
j) Muhatap: Elektronik tebligatı alan gerçek veya tüzel kişiyi,
k) Olay kaydı: İdare veya diğer hizmet sağlayıcılar tarafından elektronik tebligat hizmetinin verilmesi esnasında meydana gelen ve mevzuat gereği kaydının tutulması zorunlu olan tüm bilişim sistemi işlem kayıtlarını,
l) Tebligatı çıkaran merci: Elektronik tebligat göndermek için İdare tarafından kendilerine elektronik tebligat adresi verilen bu Yönetmeliğin 1 inci maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen kazaî merciler ile diğer kurum ve kuruluşları,
m) Zaman damgası: 5070 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinde tanımlanan zaman damgasını,
ifade eder.
İlkeler
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmeliğin uygulanmasında aşağıdaki ilkeler göz önüne alınır:
a) Bilgi güvenliğinin sağlanması.
b) Kişisel verilerin korunması.
c) Birlikte çalışabilirlik.
ç) Hizmet kalitesinin sağlanması.
d) Uluslararası standartların sağlanması.
İKİNCİ BÖLÜM
Elektronik Tebligatla İlgili Genel Hükümler
Elektronik tebligat hizmeti
MADDE 5 – (1) Elektronik ortamda tebligat yapmaya yetkili kılınmış İdare, elektronik tebligat hizmetini yerine getirir.
Elektronik tebligat adresi edinme
MADDE 6 – (1) Tebligatı çıkaran merciler, elektronik tebligat adresi almak için İdareye başvurur. Yapılan başvuruda, elektronik tebligat adresinin hangi birim ve personel tarafından kullanılacağı da belirtilir.
(2) Tebligatı çıkaran merciin merkezî yapıda bir bilişim sistemine sahip olması, işlemlerini elektronik ortamda yapması ve talebi halinde, merci bünyesinde bulunan tüm birimler için tek bir elektronik tebligat adresi kullanılır. Elektronik tebligat gönderme işlemi tebligatı çıkaran merciin sistemi ile İdarenin sistemi arasında yapılacak entegrasyonla sağlanır.
(3) Elektronik tebligat hizmetinden yararlanacak muhatap, elektronik tebligata elverişli kayıtlı elektronik posta adresi edinir.
(4) Gerçek kişi muhataplar, güvenli elektronik imza vasıtasıyla elektronik tebligat adresi almak için hizmet sağlayıcılara başvuru yapabilir.
(5) Muhataplara ait elektronik tebligat adresleri ve bu adreslere ilişkin değişiklikler, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası veya MERSİS numarasıyla eşleştirilmiş şekilde hizmet sağlayıcılar arasında gerçekleştirilecek entegrasyon kapsamında, tebligat çıkarmaya yetkili mercilerin ve tüm hizmet sağlayıcıların erişimine açık bir şekilde elektronik tebligat hizmeti alanlar listesinde tutulur. Elektronik tebligat hizmetinden isteğe bağlı olarak yararlananların, bu listede yer almaları muvafakatlerine bağlıdır.
Elektronik tebligat hizmetinden yararlanma
MADDE 7 – (1) Anonim, limited ve sermayesi paylara bölünmüş komandit şirketlere, elektronik yolla tebligat yapılması zorunludur. Gerçek kişiler ve diğer tüzel kişiler elektronik tebligattan isteğe bağlı olarak yararlanır.
(2) Kendilerine yalnızca elektronik yolla tebligat yapılması zorunlu olan muhatapların, tebligat çıkarmaya yetkili merciler nezdindeki işlemlerinde elektronik tebligat adreslerini bildirmeleri zorunludur.
(3) Kendilerine zorunlu olarak elektronik yolla tebligat yapılması gereken muhataplara, elektronik tebligatın zorunlu bir sebeple yapılamaması hâlinde, Kanunda belirtilen diğer usullerle tebligat yapılır. Bu tebligatta ayrıca, müteakip tebligatların elektronik ortamda yapılacağı bildirilir.
(4) Kendilerine elektronik yolla tebligat yapılması isteğe bağlı olan muhatapların, elektronik yolla tebligat almak istemeleri halinde, tebligat çıkarmaya yetkili merciler nezdindeki işlemlerinde elektronik tebligat adresini bildirmeleri gerekir. Bu muhatapların, tebliğ çıkaran merciye bildirdiği adresin elektronik tebligata elverişli olmaması halinde, bunlara, Kanunda belirtilen diğer usullerle tebligat yapılır. Bu durumda gönderilecek tebligata, muhatabın bildirmiş olduğu adresin, elektronik tebligata elverişli olmadığına ilişkin şerh düşülür.
Tebligatı çıkaran merci tarafından elektronik tebligatın gönderilmesi
MADDE 8 – (1) Tebligatı çıkaran merci, elektronik tebligat mesajını İdare tarafından verilen elektronik tebligat adresi aracılığıyla İdareye iletir.
İdare tarafından elektronik tebligatın alınması ve muhataba iletilmesi
MADDE 9 – (1) Kendisine elektronik tebligat mesajı ulaşan İdare, bu mesajı zaman damgasıyla ilişkilendirerek muhatabın elektronik tebligat adresine; muhatap diğer bir hizmet sağlayıcıdan elektronik tebligat adresi almış ise, bu hizmet sağlayıcının sunucusuna iletir. Kendisine elektronik tebligat mesajı ulaşan diğer hizmet sağlayıcıları da bu mesajı zaman damgasıyla ilişkilendirerek muhatabın elektronik tebligat adresine iletir.
(2) İdare ve hizmet sağlayıcılar, zaman damgası bilgisini ve mesaj özetini muhataba iletmez, sisteminde tutar.
(3) Elektronik yolla tebligat, muhatabın elektronik tebligat adresine ulaştığı tarihi izleyen beşinci günün sonunda yapılmış sayılır.
(4) Hizmet sağlayıcılar, muhatabın adresine elektronik tebligatın iletilip iletilmediğine ve gecikme oluşmuşsa bu gecikmeye ilişkin kayıtlar da dahil tüm süreçlerin olay kayıtlarını tutar, bu bilgileri İdarenin sistemi vasıtasıyla tebligatı çıkaran merciye derhal bildirir.
(5) Olay kayıtları günde en az bir defa olmak üzere zaman damgası eklenerek güvenli elektronik imzayla imzalanır ve erişilebilir şekilde arşivlerde otuz yıl süreyle saklanır.
(6) Hizmet sağlayıcılar, talep halinde elektronik tebligata ilişkin delil kayıtlarını yetkili mercilere elektronik ortamda sunmakla ve bu amaçla oluşturacağı sistemi hazır tutmakla yükümlüdür.
Muhatabın diğer usullerle bilgilendirilmesi
MADDE 10 – (1) Muhatap tarafından hizmet sağlayıcıya iletişim için diğer bir elektronik posta adresi bildirilmişse, elektronik tebligatın ulaştığı anda bu adrese, bilgilendirme mesajı gönderilir.
(2) Muhatap tarafından hizmet sağlayıcıya iletişim için kısa mesaj alma özelliği olan telefon numarası bildirilmişse, talep halinde ve ücreti muhataba ait olmak üzere bu telefon numarasına hizmet sağlayıcı tarafından elektronik tebligat bilgilendirme mesajı gönderilir.
(3) Bu madde kapsamındaki bilgilendirmelerin herhangi bir nedenle yapılamamış olması, tebligat süresini ve geçerliliğini etkilemez, hizmet sağlayıcının da ikinci fıkra gereğince muhataptan alacağı ücretin iadesi dışında bu madde kapsamında herhangi bir sorumluluğunu gerektirmez.
(4) Muhatabın bu madde kapsamında bilgilendirilmesine ilişkin olay kayıtları hizmet sağlayıcı tarafından tutulur.
Hizmet sağlayıcılar tarafından kullanılacak işlem sertifikasında bulunması gerekli hususlar
MADDE 11 – (1) İşlem sertifikasında, hizmet sağlayıcıya ait bilgiler ve hizmet sağlayıcı adına işlem yapmaya kimin yetkili olduğu hususuna yer verilir.
Muhatabın elektronik tebligatı alma usulü
MADDE 12 – (1) Muhatap elektronik tebligat hesabına, güvenli elektronik imzasını kullanarak veya hizmet sağlayıcı tarafından verilen parola ve şifre ile birlikte telefonuna kısa mesajla gelen tek kullanımlık şifre vasıtasıyla erişir.
(2) Hizmet sağlayıcı, elektronik tebligatı sadece bu tebliği almaya yetkili olan kişiye ulaştırmayı garanti eder. Tebliği almaya yetkili kişinin, kimlik doğrulaması hizmet sağlayıcı tarafından yapılır.
(3) Vekile veya kanuni temsilciye yapılacak elektronik tebligatlarda, Kanun hükümlerine uygun olarak ikinci fıkra hükümleri uyarınca işlem yapılır.
Elektronik tebligat hizmetinin kullanıma kapatılması
MADDE 13 – (1) İsteğe bağlı olarak elektronik tebligat hizmetinden yararlanan muhataplar yönünden elektronik tebligat hizmetinin kullanıma kapatılmasında, 25/8/2011 tarihli ve 28036 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Kayıtlı Elektronik Posta Sistemine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin kayıtlı elektronik posta hesabının kullanıma kapatılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.
(2) Kamu kurum ve kuruluşları elektronik tebligat alma hizmetinin kullanıma kapatılması başvurusunu İdareye yazılı olarak iletirler. Yapılan başvuruda, elektronik tebligat adresinin hangi birim adına ve hangi yetkili personel tarafından kullanıldığı da belirtilir.
(3) Gerçek kişiler için, hizmetin kullanıma kapatılması başvurusu elektronik imza kullanılarak elektronik ortamda da yapılabilir.
(4) Kullanıma kapatılan elektronik tebligat adresleri, elektronik tebligat hizmeti alanlar listesinden derhal silinir ve elektronik tebligat adresinin kullanıma kapatıldığı an, zaman damgasıyla kayıt altına alınır.
(5) Kullanıma kapatılan elektronik tebligat adresine tebligat gönderimi ve alımı engellenir ancak üç ay süreyle muhatabın erişimine açık tutulur.
(6) Hizmet sağlayıcı, elektronik imza kullanılarak hizmetin kullanıma kapatılması başvurusu yapıldığı hallerde derhal, fiziki başvurularda beş iş günü içinde muhatabın elektronik tebligat adresine elektronik tebligat mesajı gönderilmesini engeller.
(7) Elektronik tebligat yapılması zorunlu olan muhataplar, hizmet sağlayıcılarını değiştirebilirler, ancak elektronik tebligat hizmetinin kullanıma kapatılması için başvuruda bulunamazlar.
(8) Ölüm, ceza infaz kurumuna girme, askerlik hizmeti gibi sebeplerle elektronik tebligat hizmetinden yararlanma imkanı ortadan kalkmış ancak tebligat çıkarmaya yetkili merciler nezdindeki işlemlerinde elektronik tebligat adresini bildirmiş olan muhatabın, elektronik tebligat adreslerinin kullanıma kapatılması veya askıya alınması işlemi ilgili kurumlar ile İdarenin sistemi arasında sağlanacak entegrasyon çerçevesinde otomatik olarak yapılabilir. Tüzel kişiliğin sona ermesi ve benzeri sebeplerle elektronik tebligat hizmetinden yararlanma imkanı ortadan kalkmış olan tüzel kişi muhatabın, elektronik tebligat adresinin kullanıma kapatılması konusunda da bu fıkra hükümleri uygulanır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Elektronik Tebligat Hizmetiyle İlgili İdarenin ve Diğer Hizmet Sağlayıcıların Görev,
Yetki ve Sorumlulukları
Elektronik tebligat hizmetiyle ilgili görev, yetki ve sorumluluklar
MADDE 14 – (1) İdare, Kanunun elektronik tebligata ilişkin hükümlerine ve bu Yönetmeliğe uygun olarak tebligatı çıkaran merciler tarafından iletilen elektronik tebligatları, kayıtlı elektronik posta sistemi vasıtasıyla muhataba ulaştırır. Ancak, muhatap elektronik tebligat adresini İdare dışında diğer bir hizmet sağlayıcıdan almış ise İdarenin sorumluluğu, kendine ulaşan elektronik tebligat mesajını zaman damgasıyla ilişkilendirerek ilgili hizmet sağlayıcının sunucusuna ilettiği anda sona erer.
(2) İdare ve diğer hizmet sağlayıcılar, elektronik tebligat hizmetine ilişkin olay kayıtlarını mevzuatta belirlenen süreler içinde saklamakla yükümlüdür.
(3) Mevzuatta yer alan istisnalar saklı kalmak kaydıyla tebligat içeriğinin muhatap haricindeki kişilerce görülememesi için hizmet sağlayıcılar ile tebligat çıkarmaya yetkili merciler tarafından gerekli tedbirler alınır.
(4) İdare ve diğer hizmet sağlayıcılar, elektronik tebligat hizmetini yürütmek için kendilerine bildirilen verileri, elektronik tebligat hizmeti haricinde herhangi bir maksatla kullanamaz ve üçüncü kişilerle paylaşamaz. İdare ve diğer hizmet sağlayıcılar, bu verilerin güvenli bir şekilde saklanmasından münhasıran sorumlu olup, mevzuat gereğince saklanmasına ihtiyaç kalmayan verileri imha eder.
(5) Elektronik tebligat hizmeti sağlama sözleşmesinin yapılması, verilerin üçüncü kişilere nakline muhatabın rıza göstermesi şartına bağlanamaz. Elektronik ortamda tebliğ edilen evrakın aslı veya içeriğinin üçüncü kişilere verilmesi konusunda anlaşma yapılamaz.
(6) İdare ve diğer hizmet sağlayıcılar, elektronik tebligatları muhatabın elektronik tebligat adresine ulaştırmak üzere teslim almak, istendiğinde saklama süresi içinde erişime hazır halde bulundurmakla yükümlüdür.
(7) İdare ve diğer hizmet sağlayıcılar, elektronik tebligat mesajını, tebligatı çıkaran merci tarafından iletilmesi tarihinden bir gün sonra başlamak üzere iki ay süresince erişime hazır tutar. Muhatap ile hizmet sağlayıcı arasında aksine bir sözleşme yok ise bu sürenin sonunda elektronik tebligata konu içerik silinir.
(8) Elektronik tebligat hizmetinin yerine getirilmesi esnasında görev alan kişilerin sorumluluğuyla ilgili olarak Kanun hükümleri uygulanır.
(9) İdare ve diğer hizmet sağlayıcılar, engelli kişilerin elektronik tebligat hizmetinden yararlanabilmeleri için mümkün olan çalışmaları yapar.
(10) Kendisine zorunlu olarak elektronik yolla tebligat yapılması gereken ancak elektronik tebligat adresi edinmeyen muhatapların MERSİS’te kayıtlı olan tebligat adreslerine, elektronik tebligat adresi edinmeleri için başvuruda bulunmaları konusunda MERSİS’ten sorumlu kurum tarafından bildirim yapılır.
Elektronik tebligat hizmetlerinin ücretlendirilmesi
MADDE 15 – (1) İdare, bu Yönetmelikte sayılan hizmetlerin karşılığında alacağı bedele ilişkin ücret tarifesini Kanun hükümleri çerçevesinde belirleyerek resmî internet sayfasında yayımlar.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Uygulanacak hükümler
MADDE 16 – (1) Bu Yönetmelikte hüküm bulunmayan hallerde niteliğine uygun düştüğü ölçüde 25/1/2012 tarihli ve 28184 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik ile Kayıtlı Elektronik Posta Sistemine İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmelik hükümleri uygulanır.
Yürürlük
MADDE 17 – (1) Bu Yönetmeliğin 7 nci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, ikinci ve üçüncü fıkrası ile 13 üncü maddesinin yedinci fıkrası ve 14 üncü maddesinin onuncu fıkrası 19/1/2013 tarihinde, diğer hükümleri yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 18 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Adalet Bakanı yürütür.
5/12/2008 tarihli ve 27075 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Binalarda Enerji Performansı Yönetmeliğinin 26/A maddesinin üçüncü fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.
“(3) Enerji kimlik belgesi düzenlemek üzere yetki belgesi almış olan ve meslek odalarından alınmış Serbest Müşavir Mühendis belgesine sahip bulunan mühendisler veya mimarlar veyahut bünyesinde bu vasıfları haiz mühendis veya mimar bulunduran tüzel kişiler, yeni yapılacak olan binalara Enerji Kimlik Belgesi Vermeye Yetkili Kuruluş sayılır.”
MADDE 2 –
Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
MADDE 3 –
Bu Yönetmelik hükümlerini Bayındırlık ve İskân Bakanı yürütür.
Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi
Sayısı
5/12/2008
27075
Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
İHRACATA YÖNELİK DEVLET YARDIMLARI KAPSAMINDA DESTEKLEME VE FİYAT İSTİKRAR FONUNDAN YAPILAN ÖDEMELERE İLİŞKİN USUL VE ESASLAR
HAKKINDA YÖNETMELİK
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, Destekleme ve Fiyat İstikrar Fonundan yapılan ihracata yönelik devlet yardımlarının harcanmasına ilişkin iş ve işlemlerin, belgelendirilmesi, muhasebeleştirilmesi, belgelerin muhafazası ve ibrazı, raporlanması, kontrolü ile İhracatı Geliştirme Etüd Merkezi/Türkiye İhracatçılar Meclisi/İhracatçı Birlikleri; Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı ile Dış Ticaret Müsteşarlığı tarafından görevlendirilen ilgili diğer kurum ve kuruluşların denetimine ilişkin usul ve esasları belirlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, Destekleme ve Fiyat İstikrar Fonundan ihracata yönelik devlet yardımları kapsamında yapılan ödemelere ilişkin usul ve esasları kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 9/12/1994 tarihli ve 4059 sayılı Hazine Müsteşarlığı ile Dış Ticaret Müsteşarlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun ek 3 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;
a) DFİF: Destekleme ve Fiyat İstikrar Fonunu,
b) Genel Müdürlük: İhracat Genel Müdürlüğünü,
c) İncelemeci kuruluş: İhracatı Geliştirme Etüd Merkezi/Türkiye İhracatçılar Meclisi/İhracatçı Birlikleri; Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı ile Dış Ticaret Müsteşarlığı tarafından görevlendirilen ilgili diğer kurum ve kuruluşları,
ç) Kanun: 9/12/1994 tarihli ve 4059 sayılı Hazine Müsteşarlığı ile Dış Ticaret Müsteşarlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunu,
d) Muhasebe birimi: Müsteşarlığın bağlı olduğu muhasebe birimini,
e) Müsteşarlık: Dış Ticaret Müsteşarlığını,
f) TCMB: Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası idare merkezini ve şubelerini,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Destek Ödemelerine İlişkin Genel Hükümler
Başvuru
MADDE 5 – (1) İhracata yönelik devlet yardımları kapsamında DFİF ile ilgili yetki ve görevler ile her türlü işlemler Müsteşarlık tarafından yürütülür. Müsteşarlık bu kapsamdaki ödemelere ilişkin iş ve işlemleri Kanunun ek 3 üncü maddesinde belirtilen incelemeci kuruluşlar vasıtasıyla da gerçekleştirebilir.
(2) Müsteşarlık tarafından, destek ödemelerine ilişkin iş ve işlemlerin doğrudan Müsteşarlıkça yürütülmesinin öngörüldüğü hallerde, destekten yararlanmak isteyen başvuru sahipleri, Genel Müdürlüğe 27/12/1994 tarihli ve 94/6401 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan İhracata Yönelik Devlet Yardımları Kararı ile bu kararlara dayanılarak hazırlanan alt düzenleyici işlemlerde belirtilen usul ve esaslar çerçevesinde başvurur.
(3) Müsteşarlık tarafından, destek ödemelerine ilişkin iş ve işlemlerin Kanunun ek 3 üncü maddesinde belirtilen incelemeci kuruluşlar vasıtasıyla yapılmasının öngörüldüğü hallerde, destekten yararlanmak isteyen başvuru sahipleri, bu kurum ve kuruluşlara ikinci fıkrada yer alan mevzuatta belirtilen usul ve esaslar çerçevesinde başvurur.
İnceleme
MADDE 6 – (1) 5 inci maddenin ikinci fıkrası uyarınca Genel Müdürlüğe yapılan başvuruya istinaden Genel Müdürlük tarafından, aynı fıkrada yer alan mevzuatta belirtilen usul ve esaslar kapsamında bilgi ve belge kontrolü gerçekleştirilerek gerekli inceleme yapılır. Anılan mevzuata uygun olan başvurulara ilişkin destek ödemelerinden yararlanacak hak sahipleri ile destek tutarları Maliye Bakanlığı ve/veya Sosyal Güvenlik Kurumundan temin edilen ve borç durumunu gösteren belgeler de dikkate alınmak suretiyle tespit edilerek bu tespite istinaden düzenlenen bilgi formları ve/veya inceleme fişleri yazı ekinde TCMB’ye gönderilir. Ayrıca bu bildirimlerde yer alan bilgiler, haftalık olarak bu Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-1 DFİF Ödemelerine İlişkin Tahakkuk Listesine iki nüsha halinde işlenerek bir nüshası TCMB’ye gönderilir.
(2) 5 inci maddenin üçüncü fıkrası uyarınca incelemeci kuruluşlara yapılan başvuruya istinaden incelemeci kuruluşlar tarafından, aynı maddenin ikinci fıkrasında yer alan mevzuatta belirtilen esas ve usuller kapsamında bilgi ve belge kontrolü gerçekleştirilerek gerekli inceleme yapılır. Anılan mevzuata uygun olan başvurulara ilişkin destek ödemelerinden yararlanacak hak sahipleri ile destek tutarları Maliye Bakanlığı ve/veya Sosyal Güvenlik Kurumu’ndan temin edilen ve borç durumunu gösteren belgeler de dikkate alınmak suretiyle tespit edilerek bu tespite istinaden düzenlenen bilgi formları ve/veya inceleme fişleri yazı ekinde TCMB’ye gönderilir. Ayrıca TCMB’ye gönderilen bildirimlerde yer alan bilgiler, haftalık olarak bu Yönetmeliğin ekinde yer alan EK-1 DFİF Ödemelerine İlişkin Tahakkuk Listesine işlenerek üç nüsha halinde hazırlanır ve imzalandıktan sonra iki nüshası Genel Müdürlüğe sunulur.
Belgelerin muhafazası ve sorumluluk
MADDE 7 – (1) 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen mevzuat uyarınca destek ödemesi başvurusunda istenilen tüm bilgi ve belgeler başvuru yapılan kurum veya kuruluşlarda muhafaza edilir.
(2) İncelemeci kuruluşlar ile görevlileri; destek başvurusu işlemlerine ait tüm bilgi ve belgeleri denetimle görevlendirilmiş olanlara ibraz etmek, görevin sağlıklı yapılmasını sağlayacak önlemleri almak ve her türlü yardım ve kolaylığı göstermekle yükümlüdür.
Harcama yetkilisi ve gerçekleştirme görevlisi
MADDE 8 – (1) İhracata yönelik devlet yardımları kapsamında DFİF’ten yapılan ödemelerde; harcama yetkilisi Genel Müdürlük harcama yetkilisi, gerçekleştirme görevlisi Genel Müdürlükte destek ödemesiyle ilgili daire başkanlarıdır.
Tahakkuk listesi ve harcama talimatı
MADDE 9 – (1) Gerçekleştirme görevlisi tarafından, incelemeci kuruluşlarca düzenlenerek Genel Müdürlüğe sunulan tahakkuk listelerinin bu Yönetmelik kapsamında tam ve eksiksiz doldurulduğuna ilişkin kontroller yapılır ve tahakkuk listeleri imzalanarak TCMB’ye gönderilir. Tahakkuk listelerinin kontrolünde başka bilgi ve belge aranmaz. Ancak, Genel Müdürlük tarafından gerek görülmesi halinde tahakkuk listelerinin düzenlenmesine dayanak teşkil eden bilgi ve belgeler incelemeci kuruluşlardan talep edilebilir. İncelemeci kuruluşlar bu belgeleri ibraz etmekle yükümlüdür.
(2) Birinci fıkrada belirtilen tahakkuk listelerinde yer alan bilgilere istinaden tanzim edilen harcama talimatı, yapılacak destek ödemeleri için eksiksiz olarak düzenlenerek harcama yetkilisi tarafından imzalanır.
Ödeme
MADDE 10 – (1) 6 ncı maddenin birinci fıkrası uyarınca Genel Müdürlük tarafından düzenlenerek TCMB’ye gönderilen bilgi formları ve/veya inceleme fişleri ile tahakkuk listelerinde yer alan hak sahipleri ve destek tutarları TCMB tarafından kontrol edilerek, Genel Müdürlükten hak sahiplerine ödenecek nihai destek tutarının DFİF hesaplarına aktarılması talep edilir.
(2) 6 ncı maddenin ikinci fıkrası uyarınca incelemeci kuruluşlarca düzenlenerek TCMB’ye gönderilen bilgi formları ve/veya inceleme fişleri ile Genel Müdürlük tarafından TCMB’ye gönderilen tahakkuk listelerinde yer alan hak sahipleri ve destek tutarları, TCMB tarafından kontrol edilerek Genel Müdürlükten hak sahiplerine ödenecek nihai destek tutarının DFİF hesaplarına aktarılması talep edilir.
(3) TCMB’nin talebi üzerine, gerçekleştirme görevlisi tarafından imzalanan ödeme emri belgesi, harcama yetkilisince imzalanmadan önce, harcama talimatı, ödenek durum bilgisi cetveli ve tahakkuk listesiyle birlikte Müsteşarlık Strateji Geliştirme Daire Başkanlığına gönderilir. Strateji Geliştirme Daire Başkanlığınca anılan belgelerin, yılı bütçe ödeneklerine uygunluğu ve maddi hata yönünden kontrolü yapılır, uygun görülen ödeme emri belgesi ve bu belgenin ekinde yer alan belgeler Genel Müdürlüğe gönderilir.
(4) Strateji Geliştirme Daire Başkanlığınca yılı bütçe ödeneklerine uygunluğu ve maddi hata yönünden kontrolü yapılan ödeme emri belgesi ilgili harcama yetkilisi tarafından imzalanır ve harcama talimatı, ödenek durum bilgisi cetveli ve tahakkuk listesiyle birlikte muhasebe birimine gönderilir. Ödeme emri belgesinde yer alan tutar muhasebe birimi tarafından TCMB nezdinde bulunan DFİF hesabına aktarılır.
(5) TCMB tarafından, kontrolü yapılmış tahakkuk listelerine göre hak sahiplerine ödeme yapılır.
Muhasebeleştirme
MADDE 11 – (1) Muhasebeleştirme işlemi Müsteşarlığın bağlı olduğu muhasebe birimi tarafından gerçekleştirilir.
(2) TCMB tarafından, DFİF hesabına ilişkin gelir ve gider hesap bilgileri aylık raporlar halinde Genel Müdürlüğe bildirilir.
Raporlama
MADDE 12 – (1) DFİF’ten ihracata yönelik devlet yardımları kapsamında yapılan ödemelere ilişkin Genel Müdürlük tarafından yıllık faaliyet raporu düzenlenir.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Çeşitli ve Son Hükümler
Mali sorumluluk
MADDE 13 – (1) DFİF’ten yapılan destek ödemelerine ilişkin olarak, Türkiye İhracatçılar Meclisi/İhracatçı Birlikleri; Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı ile Müsteşarlıkça görevlendirilen ilgili diğer kurum ve kuruluşlar; hak sahipleri ve destek tutarları ile buna ilişkin bilgi formları ve/veya inceleme fişlerinin TCMB’ye, tahakkuk listelerinin ise Genel Müdürlüğe, 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen mevzuata uygun olarak düzenlenerek sunulmasına yönelik olarak Müsteşarlığa karşı mali açıdan sorumludur.
(2) DFİF’ten ihracata yönelik devlet yardımları kapsamında verilen krediler ile yapılan fazla ve/veya yersiz ödemeler amme alacağı sayılır. İhracata yönelik devlet yardımları kapsamında verilen krediler ile fazla ve/veya yersiz ödemeler, öncelikle kredi ve/veya destek ödemesi yapılan hak sahiplerinden 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümleri çerçevesinde geri alınır. İhracata yönelik devlet yardımları kapsamında verilen krediler ile fazla ve/veya yersiz ödemelerin bu suretle tahsil edilememesi halinde, bu krediler ve destek ödemeleri Türkiye İhracatçılar Meclisi/İhracatçı Birlikleri; Türkiye Teknoloji Geliştirme Vakfı ile Müsteşarlıkça görevlendirilen ilgili diğer kurum ve kuruluşlar nezdinde 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun hükümlerine göre takip ve tahsil edilir.
İnceleme ve denetim
MADDE 14 – (1) Müsteşarlık tarafından, ihracata yönelik devlet yardımları kapsamında DFİF’ten yapılan destek ödemelerine ilişkin olarak incelemeci kuruluşlar nezdinde inceleme ve denetimler yapılır. Denetimlerin Dış Ticaret Kontrolörleri Kurulunca yapılması esastır.
Yetki
MADDE 15 – (1) Müsteşarlık, bu Yönetmeliğin uygulanmasına ilişkin gerekli düzenlemeleri yapmaya ve önlemleri almaya, uygulamada ortaya çıkacak özel ve zorunlu durumları inceleyip sonuçlandırmaya, 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen mevzuat uyarınca bu Yönetmelik hükümleri çerçevesinde ödenen destek miktarını her türlü kamu alacağına karşılık mahsup etmeye ilişkin tedbirleri almaya yetkilidir.
Yürürlük
MADDE 16 – (1) Bu Yönetmelik 25/2/2011 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 17 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Dış Ticaret Müsteşarlığının bağlı bulunduğu Bakan yürütür.
EK-1
DFİF ÖDEMELERİNE İLİŞKİN TAHAKKUK LİSTESİ
(Liste Karar bazında düzenlenecektir.)
TARİH:
LİSTE NO: (…/…)
HAZIRLAYAN İDARE (*):
Sıra No
Hak Sahibinin
Hak Sahibince İletilenBaşvuru Belgesinin Giriş
Hazırlayanİdarenin Adı
TCMB’ye İletilenBildirimin (**)
TCMB’ye Bildirilen Ödeme Tutarı
Destek/ÜrünTürü***
Karar No:
Ülke
Şehir
Sektör
Adı-Soyadı / Ticari Ünvanı
Vergi KimlikNumarasıTC Kimlik No
Tarihi
Numarası
Şube Adı
Tarihi
Numarası
ABD Doları
TL
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
ANA SAYFA TOPLAMI
ARA TOPLAM
GENEL TOPLAM
Yukarıda beyan edilen bilgilerin doğruluğu tasdik olunur.Bilgiler idaremizde yer almakta olan belgelere dayanmaktaolup, bu belgeler talep edildiğinde denetim mercilerinesunulacaktır. Tahakkuk Listesini Düzenleyen İdarenin YetkilisiAdı ve Soyadı: Unvanı: T.C. Kimlik Numarası: Tarih: İmza
