17 Ekim 2009 CUMARTESİ     Resmî Gazete                                    Sayı : 27379

YÖNETMELİK

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından:

ZİRAİ KARANTİNA YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 – 10/2/2009 tarihli ve 27137 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Zirai Karantina Yönetmeliğinin ekinde yer alan EK–1, İthale Mani Teşkil Eden Zararlı Organizmalar, A-Türkiye’de Varlığı Bilinmeyen ve İthale Mani Teşkil Eden Zararlı Organizmalar Listesinin, Böcekler bölümüne “Trioza erythreae” ibaresinden sonra gelmek üzere “Tuta absoluta” ibaresi eklenmiştir.

MADDE 2 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 3 – Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi	Sayısı
10/2/2009	27137
Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi	Sayısı
24/7/2009	27298

Resmi Gazete Tarihi: 26.03.2010 Resmi Gazete Sayısı: 27533

ATIKLARIN DÜZENLİ DEPOLANMASINA DAİR YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; atıkların düzenli depolama yöntemi ile bertarafı sürecinde;

a) Oluşabilecek sızıntı sularının ve depo gazlarının toprak, hava, yeraltı suları ve yüzeysel suların üzerindeki olumsuz etkilerinin asgari düzeye indirilerek çevre kirliliğinin önlenmesine,

b) Atıkların türüne göre uygun depo tabanı teknik tasarımlarının yapılması ve düzenli depolama tesislerinin inşa edilmesine,

c) Düzenli depolama tesislerine atık kabulü işlemlerine,

ç) Düzenli depolama tesislerinin işletilmesi, kapatılması ile kapatma sonrası kontrol ve bakım süreçlerine,

d) İşletme, kapatma ve kapatma sonrası bakım süreçlerinde sera etkisi de dâhil olmak üzere çevre ve insan sağlığı açısından risk teşkil edebilecek olumsuzlukların önlenmesine,

e) Mevcut düzenli depolama tesislerinin ıslahı, kapatılması ve kapatma sonrası bakım süreçlerine

ilişkin teknik ve idari hususlar ile uyulması gereken genel kuralları belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, düzenli depolama tesislerine ilişkin teknik esaslar ile atıkların düzenli depolama tesislerine kabulü ve atıkların düzenli depolanmasına ilişkin usul ve esaslar ile alınacak önlemleri, yapılacak denetimleri ve tabi olunacak sorumlulukları kapsar.

(2) Ancak;

a) 31/5/2005 tarihli ve 25831 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Toprak Kirliliğinin Kontrolü Yönetmeliğinin üçüncü bölümünde yer alan ham çamur, stabilize arıtma çamuru ve kompostun gübreleme veya toprak iyileştirme amacıyla toprağa uygulanmasında,

b) İnert atıkların alan ıslahı, restorasyon veya dolgu amaçlı ve düzenli depolama tesislerinde inşaat amaçlı kullanımında,

c) Su kanalları açılırken çıkarılan tehlikesiz dip çamuru ile yatak ve alt katman toprağı da dâhil olmak üzere yüzeysel sulardaki tehlikesiz nitelikli çamurların, çıkarıldığı yere doldurulmasında,

ç) Sadece hizmet verdiği adanın atıklarının kabul edilmesi ve bu tesiste depolanan atıkların türlerini ve miktarlarını gösteren kayıtların tutularak bu kayıtların Bakanlığa yıllık olarak sunulması kaydı ile, adalarda bulunan ve sadece bulunduğu adada oluşan tehlikesiz ve inert atıkların bertarafı amacıyla kullanılan tek düzenli depolama tesisi olma özelliğine sahip, toplam kapasitesi 15000 tonu aşmayan veya depolanan atık miktarı 1000 ton/yıl’ı aşmayan düzenli depolama tesislerinde,

d) Sadece hizmet verdiği izole yerleşim yerinin atıklarının kabul edilmesi ve bu tesiste depolanan atıkların türlerini ve miktarlarını gösteren kayıtların tutularak bu kayıtların Bakanlığa yıllık olarak sunulması kaydı ile, izole yerleşimlerde bulunan ve sadece bu yerleşimlerde oluşan tehlikesiz ve inert atıkların bertarafı amacıyla kullanılan düzenli depolama tesislerinde,

e) Yeraltı depolama sahalarında,

f) Taş ocağı faaliyetleri ile mineral kaynakların aranması, çıkarılması ve işlenmesi sonucu oluşan inert atıkların depolanmasında

5/7/2008 tarihli ve 26927 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğine aykırı olmamak kaydı ile bu Yönetmelik hükümleri uygulanmaz.

(3) 3/7/2005 tarihli ve 5393 sayılı Belediye Kanununda yer alan atıkların düzenli depolanmasına ilişkin hükümler saklıdır.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik; 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 8, 11 ve 12 nci maddeleri ile 1/5/2003 tarihli ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 9 uncu maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Alarm seviyesi: Menbada depolama başlamadan önceki yeraltı suyu kalitesi ile mansapta depolama devam ederken yeraltı suyu kalitesi arasındaki farkı,

b) Atık: Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 4 üncü maddesinde tanımlanan tüm madde veya malzemeyi,

c) Bakanlık: Çevre ve Orman Bakanlığını,

ç) Belediye atığı: Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek–IV’ün yirminci bölümünde tehlikesiz olarak sınıflandırılan ve evlerden kaynaklanan ya da içerik veya yapısal olarak benzer olan atıkları,

d) Biyobozunur atık: Oksijensiz veya oksijenli ortamda bozunmaya uğrayabilen gıda, bahçe atıkları, kâğıt ve karton gibi atıkları,

e) Depo gazı: Depolanan atıklardan oluşan gazı,

f) Düzenli depolama tesisi (DDT): Atıkların oluştuğu tesis içinde geri kazanım, ön işlem veya bertarafa gönderilmek üzere geçici depolandığı birimler, atığın geri kazanım veya ön işleme tabi tutulmak amacıyla üç yıldan daha kısa süreli ara depolandığı tesisler ile atığın bertaraf işlemine tabi tutulmak üzere bir yılı geçmeyecek şekilde ara depolandığı tesisler hariç olmak üzere atıkların yeraltı veya yer üstünde belirli teknik standartlara göre bertaraf edildiği sahaları,

g) Eluat: Laboratuvarda özütleme testiyle elde edilen çözeltiyi,

ğ) Hücre: Farklı tür atıkların aynı lotta depolanmasının uygun olduğu durumlarda, lot içinde atıkların birbiriyle temasını engelleyecek önlemlerin alındığı birimleri,

h) İl çevre ve orman müdürlüğü: Düzenli depolama tesisinin bulunduğu yerin il çevre ve orman müdürlüğü veya müdürlükleri,

ı) İnert atık: Fiziksel, kimyasal veya biyolojik olarak önemli derecede herhangi bir değişime uğramayan, çözünmeyen, yanmayan, fiziksel veya kimyasal olarak reaksiyona girmeyen, biyolojik bozunmaya uğramayan veya temas ettiği maddeleri çevreye veya insan hayatına zarar verecek şekilde etkilemeyen ve toplam sızıntı kabiliyeti ve ekotoksisitesi önemsiz miktarda olan, özellikle yüzeysel su ve yeraltı suyu kirliliği tehlikesi yaratmayan atıkları,

i) İşletmeci: Düzenli depolama tesisinin hazırlanmasından kapatılması sonrası bakım sürecine kadar değişebilen, tesisten sorumlu belediye, gerçek ya da tüzel kişiyi,

j) İzole yerleşim: Nüfusu 500’den fazla olmayan ve kilometrekarede en fazla beş kişinin yaşadığı yerleşim birimlerini, kilometrekarede en az 250 kişi yaşayan ve en yakın yerleşim birimine ulaşım mesafesi en az 50 km olan veya yılın önemli bir bölümünde hava şartları nedeniyle karayolu ile ulaşımı zor olan yerleşim birimlerini,

k) Kanun: Çevre Kanununu,

l) Lisans: Düzenli depolama tesislerine 29/4/2009 tarihli ve 27214 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmeliğe göre verilen çevre lisansını,

m) Lot: Düzenli depolama tesisinin etkin kullanılması amacıyla nihai dolum hacmi belirli, altyapısı bu Yönetmelik hükümlerine göre inşa edilmiş olan düzenli depolama tesisi bölümlerini,

n) Ön işlem: Ayırma işlemi dâhil olmak üzere atıkların hacmini veya tehlikelilik özelliklerini azaltmak, yönetimini kolaylaştırmak veya geri kazanımını artırmak amacıyla atığa uygulanan fiziksel, ısıl, kimyasal veya biyolojik işlemlerden bir veya birkaçını,

o) Özütleme: Toprak, kirlenmiş toprak, çamur, çökelti, kompost, atık veya inşaat malzemeleri gibi katı maddeler içindeki bileşenlerin fiziksel, kimyasal veya biyolojik işlemlerle su fazına geçirilmesini,

ö) Sahip: Atığın üreticisini veya atığı fiilen elinde bulunduran gerçek veya tüzel kişiyi,

p) Sıvı atık: Atıksular dâhil ancak arıtma çamuru hariç olmak üzere, akışkan özellik gösteren atıkları,

r) Sızıntı suyu: Depolanan atıklardan süzülen ve depolama sahasından kaynaklanan sıvıyı,

s) Tehlikeli atık: 14/3/2005 tarihli ve 25755 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 4 üncü maddesinde tanımlanan atıkları,

ş) Tehlikesiz atık: Tehlikeli atık tanımına girmeyen atıkları,

t) Tesis sahibi: Aynı zamanda tesisin işletmecisi de olabilen, düzenli depolama tesisinin mülkiyetine sahip gerçek veya tüzel kişiyi,

u) Yeraltı depolama: Tuz veya potasyum madenleri gibi derin jeolojik boşluklarda atıkların kalıcı olarak depolanmasını

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Düzenli Depolama Tesisleriyle İlgili Genel Hükümler

Düzenli depolama tesislerinin sınıflandırılması

MADDE 5 – (1) Düzenli depolama tesisleri aşağıdaki şekilde sınıflandırılır:

a) I. sınıf düzenli depolama tesisi: Tehlikeli atıkların depolanması için gereken altyapıya sahip tesis.

b) II. sınıf düzenli depolama tesisi: Belediye atıkları ile tehlikesiz atıkların depolanması için gereken altyapıya sahip tesis.

c) III. sınıf düzenli depolama tesisi: İnert atıkların depolanması için gereken altyapıya sahip tesis.

Düzenli depolama tesislerinde genel olarak alınacak önlemler

MADDE 6 – (1) Depolama tesisinden kaynaklanabilecek olumsuz etkileri asgari düzeye indirmek için tesis;

a) Koku ve tozların çevreye yayılmasını,

b) Rüzgârın etkisiyle kâğıt, naylon torba ve ince plastik gibi atıkların yayılmasını,

c) Gürültü ve trafik yoğunluğunu,

ç) Kuşlar, haşerat, böcek ve diğer hayvanların alanda üremesi ve alandaki patojenleri çevreye taşımasını,

d) Havada depo gazından kaynaklanan tabakalaşma ve aerosollerin oluşumunu,

e) Yangın ihtimalini

azaltacak ve tesis çevresine etkilerini önleyecek biçimde donatılır.

(2) İşletme aşamasında depolama tesisine kabul edilen atıklar, sahanın yapısal sağlamlığını bozmayacak, iç ve dış şevlerde kayma ve yıkılmalara neden olmayacak güvenlik düzeyinde depolanır. Zemin stabilitesinin geçirimsizlik tabakasına zarar vermeyecek nitelikte olması sağlanır.

(3) Atıkların depolama çalışmaları sırasında, şev stabilitesini ve araçlarla makinelerin kolayca manevra yapabilmelerini sağlamak için lot şev eğimi ve atık hücresinin şev eğimi azami 1/3 olacak şekilde yapılır. Atığı getiren araçların geçişleri drenaj sistemine zarar vermeyecek şekilde planlanır.

(4) Depolama tesisi, izinsiz girişleri engelleyecek şekilde çevre çiti ve giriş kapısı ile donatılarak emniyet altına alınır. Tesiste izinsiz atık boşaltımını engelleyecek kontrol mekanizması oluşturulur.

Düzenli depolama tesislerinde toprak ve suların korunması için su kontrolü ve sızıntı suyu yönetimi

MADDE 7 – (1) Düzenli depolama tesisinin yer seçimi ve tasarımı, toprağın, yüzeysel suların ve yeraltı sularının kirlenmesini önleyecek şekilde yapılır ve 16 ncı maddede belirtilen hususlar uygulanır. Kapatma sonrası aşamada bu korumanın sağlanması için ise 17 nci maddede belirtilen yapı teşkil edilir.

(2) I. sınıf ve II. sınıf düzenli depolama tesisleri için sahanın özellikleri ve meteorolojik şartlar dikkate alınarak;

a) Depolama sahasına yağıştan kaynaklanan yüzeysel suların girmesini engellemek,

b) Sızıntı suyu toplama sistemine yağış suyu girmesini asgari düzeye indirmek,

c) Yüzeysel suların ve/veya yeraltı sularının depolanmış atığa temasını engellemek,

ç) Kirlenmiş suları ve sızıntı suyunu toplamak,

d) Depolama sahasında toplanmış kirlenmiş suları ve sızıntı suyunu 31/12/2004 tarihli ve 25687 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği doğrultusunda deşarj standartlarına uygun hâle getirmek için arıtmak

amacıyla önlemler alınır.

(3) Belediye atıklarının depolandığı düzenli depolama tesislerinde, Bakanlık tarafından herbir düzenli depolama tesisi bazında tesisin kurulacağı bölgenin iklim koşulları ve meteorolojik özellikleri dikkate alınarak sızıntı suyunun yönetiminde aşağıdaki uygulamalar için izin verilebilir:

a) Sızıntı suyu, drenaj sistemi ile dengeleme havuzlarında toplanarak Bakanlıkça belirlenecek süre için depolama sahasına geri devir ettirilir.

b) Düzenli depolama sahasının işletilmesi sırasında ölçüm, gözlem veya modelleme yoluyla belirlenen miktarı dikkate alınarak gerekliliği ortaya çıktığında sızıntı suyu, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği doğrultusunda deşarj standartlarına uygun hâle getirmek için arıtılır.

(4) Sahada sel, taşkın gibi yağış sularından ve yüzeysel sulardan kaynaklı olumsuzlukları engelleyecek önlemlerin alınması kaydıyla III. sınıf düzenli depolama tesisleri için bu madde hükümleri uygulanmaz. Ancak Bakanlıkça gerekli görülmesi halinde bu tesislerde, yeraltı suyunun kontrolü ve izlenmesi için gerekli tedbirler alınır ve bu maddenin ikinci fıkrasında belirtilen sistemler kurulur.

Düzenli depolama tesislerinde depo gazı yönetimi

MADDE 8 – (1) Depolama tesisinde oluşan gazların birikmesini ve toplanmasını kontrol altına almak amacıyla 17 nci maddede belirtilen önlemler alınır. Depolama tesisindeki gazların toplanması, işlenmesi ve kullanılması işlemleri çevre ve insan sağlığına zarar vermeyecek şekilde yapılır.

(2) Biyobozunur atıkları kabul eden tüm düzenli depolama tesislerinde gazlar toplanıp doğrudan veya işlenerek enerji üretiminde kullanılır. Elde edilen depo gazının, enerji üretiminde kullanılmasının ekonomik olmaması halinde depo gazı meşalelerde yakılır.

Düzenli depolama tesislerine kabul edilmeyecek atıklar ve atık işleme

MADDE 9 – (1) Düzenli depolama tesislerinde bertaraf edilecek biyobozunur atık miktarının azaltılması esastır. Bakanlık bu hususla ilgili gerekli önlemleri alır.

(2) Aşağıdaki atıklar düzenli depolama tesislerine kabul edilmez:

a) Sıvı atıklar,

b) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK–III A’sında tanımlanan; patlayıcı, aşındırıcı, oksitleyici, yüksek tutuşma ve yanma özelliği gösteren atıklar,

c) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK–III A’sında H 9 enfeksiyon yapıcı olarak tanımlanan, herhangi bir ön işleme tabi tutulmamış tıp ve veterinerlik kuruluşlarından kaynaklanan tıbbi atıklar,

ç) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK–III A’sında sıralanan özelliklerden herhangi birini gösteren, insan veya çevre üzerindeki etkileri bilinmeyen, araştırma ve geliştirme ya da eğitim faaliyetlerinden kaynaklanan tanımlanmamış veya yeni kimyasal maddeler,

d) 25/11/2006 tarihli ve 26357 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ömrünü Tamamlamış Lastiklerin Kontrolü Yönetmeliği kapsamında yer alan kullanılmış lastikleri,

e) Ek–2’de verilen atık kabul kriterlerini sağlamayan diğer atıklar.

(3) Atık kabul kriterlerini sağlamak üzere atıklar seyreltilmez veya karıştırılmaz.

Sınıflarına göre düzenli depolama tesislerine kabul edilecek atıklar

MADDE 10 – (1) Bu Yönetmeliğin hedefleri doğrultusunda işlenmeleri sonucu pratik bir fayda sağlanmayan atıklar ile teknik olarak işlenmeleri ve değerlendirilmeleri mümkün olmayan inert atıklar hariç olmak üzere atıklar, ön işleme tabi tutulmadan düzenli depolama tesislerine kabul edilmez.

(2) Düzenli depolama tesislerine atık kabulünde, atığın hangi sınıf depolama tesisinde bertaraf edileceğinin belirlenmesi amacıyla Ek–1’de listelenen kriterler, numune alma ve analiz yöntemleri kullanılır.

(3) I. sınıf düzenli depolama tesislerine sadece Ek–2’de I. sınıf düzenli depolama tesisleri için verilen kriterlere uyan tehlikeli atıklar kabul edilir.

(4) II. sınıf düzenli depolama tesislerinde aşağıdaki atıklar depolanır:

a) Belediye atığı,

b) Ek–2’de II. sınıf düzenli depolama tesisleri için verilen kriterlere uyan değişik kaynaklı tehlikesiz atıklar,

c) (b) bendinde belirtilen tehlikesiz atıklarla aynı özütleme özellikleri ve davranışları gösteren ve Ek–2’de II. sınıf düzenli depolama tesisleri için verilen kriterlere uyan, katılaştırılmış veya camlaştırılmış atıklar gibi reaktif olmayan ve kararlı tehlikeli atıklar,

ç) (c) bendinde belirtilen reaktif olmayan ve kararlı tehlikeli atıklar, ayrı bir lotta veya hücrede diğer atıklar ile karışmayacak şekilde depolanır.

(5) III. sınıf düzenli depolama tesislerinde sadece inert atıklar depolanır.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Lisans

Lisans başvurusu

MADDE 11 – (1) Düzenli depolama tesisleri için tesisin bulunduğu belediyeden usulüne göre alınmış izin veya ruhsat üzerine Bakanlıktan lisans alınması zorunludur. Bu amaçla;

a) Düzenli depolama tesisi kurmak isteyen gerçek ve tüzel kişiler, öncelikle kuracakları tesisin bu Yönetmelik ve diğer hukuki ve teknik düzenlemelerde istenen şartları yerine getirebileceğini gösterir, mali fizibiliteyi de içeren ve Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8 inci maddesinde belirtilen atık yönetim planıyla uyumlu olduğunu gösterir raporu, Bakanlığa sunmakla ve uygun görüş almakla yükümlüdür.

b) Çevresel etki değerlendirmesi süreci olumlu olarak tamamlanan ve uygulama projesi Bakanlıkça onaylanan tesisin inşaatı, uygulama projesi ve teknik şartnamesine uygun olarak Bakanlığın belirlediği usulde denetlenerek tamamlanır.

c) İnşaat süresince Bakanlığa sunulacak denetleme raporları ve işletme planı Bakanlıkça onaylanan tesis, Düzenli Depolama Tesisi Proje Onay Belgesi ile Bakanlığa Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre geçici faaliyet belgesi için müracaat eder. Geçici faaliyet izni süresi içerisinde Bakanlığa sunulacak izleme raporları ve kapatma planı ile lisans müracaatı değerlendirilir.

Düzenli depolama tesislerine lisans verilmesi

MADDE 12 – (1) Belediyece ruhsatı verilmiş olan tesisin geçici faaliyet izni süresi içerisinde izleme raporlarının değerlendirilip uygunluğunun belirlenmesi hâlinde Bakanlıkça lisans verilir. Lisansın süresi, yenilenmesi, devri, askıya alınması ve iptali işlemleri Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre yürütülür.

İşletme koşulları

MADDE 13 – (1) Lisans almak için aşağıdaki işletme koşullarının sağlanması gerekir:

a) Düzenli depolama tesisinin işletilmesinde çalışacak teknisyen, tekniker ya da mühendis olan saha görevlileri, Bakanlıkça verilecek saha yönetim ve işletme sertifikasına sahip olmak zorundadır. Düzenli depolama tesisi işletmecilerinin ve personelinin periyodik olarak meslek içi eğitimi işletmeci tarafından sağlanır.

b) İşletmeci, tesiste kazaları önlemek ve olası kazaların etkilerini azaltmak için gereken önlemleri almakla yükümlüdür.

c) İşletmeci, tesiste bu Yönetmeliğin beşinci bölümünde açıklanan işletme koşulları ile altıncı bölümde açıklanan izleme ve kontrol işlemlerine ilişkin sistemi oluşturmakla yükümlüdür.

ç) I. Sınıf düzenli depolama tesisinin sahibi veya işletmecisi, bertaraf işlemleri başlamadan önce bu Yönetmelik hükümlerini karşılayacak şekilde tesisin inşası, işletmesi, kapatılması ve kapatma sonrası bakımı sırasında olası herhangi bir kazanın üçüncü şahıslara verebilecekleri zararlara karşı mali sorumluluk sigortası yaptırmakla yükümlüdür.

(2) Lisans almış olan düzenli depolama tesisi işletmecileri tesisin işletme koşulları, izleme ve kontrol planına uygun olarak yapılan tesisle ilgili ölçüm ve analiz sonuçları ile ilgili mevzuata uygun olarak işletildiğine ilişkin bilgi ve belgeleri içeren raporları bir yılı aşmayacak şekilde lisans belgesinde belirlenen periyotlarda Bakanlığa raporlamakla yükümlüdür.

(3) Belediye atıklarının düzenli depolandığı tesisler için ikinci fıkrada belirtilen raporlama, tesisin bulunduğu belediyeye de belirlenen periyotlarda yapılır.

Lisans belgesi içeriği

MADDE 14 – (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 9 uncu maddesi gereğince düzenli depolama tesislerine verilecek lisans belgesinin ekinde aşağıdaki bilgiler yer alır:

a) Düzenli depolama tesisinde depolanmasına izin verilen atıkların Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK IV’ünde verilen atık kodlarına göre listesi,

b) Düzenli depolama tesisinin lot sayısı, yüzey alanı, her bir lotta depolanması öngörülen yaklaşık atık miktarı ile tesiste depolanacak yaklaşık toplam atık miktarı,

c) Atık depolama tesisi hazırlık şartları, atık depolama işlemleri, kontrol ve izleme şartları, izleme koşullarını içerecek şekilde kapatma ve kapatma sonrası bakım işlemleri ile ilgili şartlar,

ç) Depolanan atıkların türleri, miktarları, kaynakları; kontrol ve izleme şartlarına istinaden yapılan işlemleri ve işletme hakkındaki bilgilerin Bakanlığa raporlanması için bir yılı aşmayacak şekilde belirlenen raporlama periyodu.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Düzenli Depolama Tesislerinin İnşaatı

Yer seçimi

MADDE 15 – (1) Düzenli depolama tesis sınırlarının yerleşim birimlerine uzaklığı I. sınıf düzenli depolama tesisleri için en az bir kilometre, II. sınıf ve III. sınıf düzenli depolama tesisleri için ise en az iki yüz elli metre olmak zorundadır.

(2) Ayrıca, düzenli depolama tesisinin yer seçiminde;

a) Düzenli depolama tesisinin hava ulaşım güvenliğini etkileyip etkilemediği,

b) Orman alanları, ağaçlandırma alanları, yaban hayatı ve bitki örtüsünün korunması gibi özel amaçlarla koruma altına alınmış alanlara uzaklığı,

c) Bölgede bulunan yeraltı ve yüzeysel su kaynakları ve koruma havzalarının durumu, yeraltı su seviyesi ve yeraltı suyu akış yönleri,

ç) Sahanın topografik, jeolojik, jeomorfolojik, jeoteknik ve hidrojeolojik durumu,

d) Taşkın, heyelan, çığ, erozyon ve yüksek deprem riski,

e) Hâkim rüzgâr yönü ve yağış durumu,

f) Doğal veya kültürel miras durumu

dikkate alınır.

(3) Sahada akaryakıt, gaz ve içme-kullanma suyu naklinde kullanılan boru hatları, yüksek gerilim hatları bulunmaz.

(4) Çevresel etki değerlendirmesi sürecinin tamamlanmasını müteakip seçilen alan, ilgili planlara işlenir.

Depo tabanının teşkili

MADDE 16 – (1) Düzenli depolama tesisinin tabanı ve yan yüzeylerinde, sızıntı suyunun yeraltı suyuna karışmasını önleyecek şekilde bir geçirimsizlik tabakası teşkil edilir. Bunun için kil veya eşdeğeri malzemeden oluşturulmuş geçirimsizlik tabakası serilir. Geçirimsizlik tabakasının fiziksel, kimyasal, mekanik ve hidrolik özellikleri depolama tesisinin toprak ve yeraltı suları için oluşturacağı potansiyel riskleri önleyecek nitelikte olmak zorundadır. Geçirimsizlik malzemeleri teknik özellik bakımından Türk Standartları Enstitüsü standartlarına uygun olmalıdır.

(2) Düzenli depolama tesisi sınıflarına göre depo tabanının asgari aşağıda belirtilen geçirgenlik ve kalınlık özelliklerine sahip olması gerekir:

a) I. sınıf düzenli depolama tesisi: K ≤ 1,0 x 10^-9 m/sn; kalınlık ≥ 5 m veya eşdeğeri,

b) II. sınıf düzenli depolama tesisi: K ≤ 1,0 x 10^-9 m/sn; kalınlık ≥ 1 m veya eşdeğeri,

c) III. sınıf düzenli depolama tesisi: K ≤ 1,0 x 10^-7 m/sn; kalınlık ≥ 1 m veya eşdeğeri.

(3) Jeolojik geçirimsizlik tabakasının ikinci fıkrada verilen koşulları doğal olarak sağlayamaması halinde; bu tabaka yapay olarak oluşturulur ve jeomembran kullanılarak güçlendirilir. Geçirimsiz mineral malzeme ile yapay olarak oluşturulacak geçirimsizlik tabakasının toplam kalınlığı 0,5 metreden az olamaz.

(4) Sızıntı sularının toprak ve yeraltı suları için oluşturacağı potansiyel risklerin engellenmesi için düzenli depolama tesislerinde doğal geçirimsizlik tabakasına ilave olarak aşağıda verilen teknik özelliklerde sızıntı suyu toplama ve drenaj sistemi inşa edilir:

a) I. sınıf ve II. sınıf düzenli depolama tesislerinde jeolojik geçirimsizlik tabakası yapay geçirimsizlik malzemesi ile oluşturulur. Yapay geçirimsizlik malzemelerinin yeterli teknik özelliklere haiz olduğunun ve Ek–3’te yer alan standartlara veya bunun mümkün olmaması halinde uluslararası standartlara uygunluğu belgelenir ve Bakanlığa bildirilir.

b) Yapay geçirimsizlik tabakasının korunması amacıyla koruyucu örtü malzemesi kullanılır.

c) I. sınıf ve II. sınıf düzenli depolama tesislerinde yapay geçirimsizlik kaplaması üzerine asgari 0,5 metre kalınlığa ve en az K ≥ 1,0 x 10^-4 m/s geçirgenliğe sahip drenaj tabakası uygulanır.

ç) Drenaj katmanının içinde drenaj boruları bulunur. Boru çapı, yapılacak kontrol ve temizlemelere imkân verebilecek genişlikte olur. Depo tabanında sızıntı suyuna dayanıklı bir malzemeden imal edilmiş yeterli sayıda drenaj borusu, ana toplayıcılar ve bacalar bulunur. Sızıntı suyu toplama ve drenaj sistemi sızıntı suyu toplama havuzu ile son bulur. Sızıntı suyu toplama havuzu tesisin kurulacağı yerin meteorolojik koşulları ve depolanacak atıkların su içeriği göz önünde bulundurularak herhangi bir olumsuzluğa mahal vermeyecek şekilde tasarlanır ve inşa edilir.

d) Depo tabanının boyuna eğimi % 3’den az olamaz.

(5) III. sınıf düzenli depolama tesislerinde, sahada sel, taşkın gibi yağış sularından ve yüzeysel sulardan kaynaklı olumsuzlukları engelleyecek önlemlerin alınması kaydıyla bu maddenin dördüncü fıkrası uygulanmaz. Ancak Bakanlıkça gerekli görülmesi halinde bu tesislerde, yeraltı suyunun kontrolü ve izlenmesi için gerekli tedbirler alınır ve bu maddenin dördüncü fıkrasına uygun şekilde sistem kurulur.

Depo tesisi üst örtüsünün teşkili

MADDE 17 – (1) Atık depolama işlemi tamamen bittikten sonra depolama alanında üst örtü teşkil edilmeden önce, alan normal kazı toprağı örtüsü ile tesviye edilir. Kapatma işlemine başlamadan önce; atıkların veya yapının kayma ve çökme riskine karşı depolanan atık kütlesinin yeterince oturduğu tespit edilir.

(2) Düzenli depolama tesisi sınıflarına göre, tesisin kurulduğu bölgenin yağış özelliklerinden dolayı kapatma sonrası süreçte sızıntı suyunun oluşumunun engellenmesi ve depoda oluşacak gazların toplanması için depo üst örtüsü asgari aşağıda verilen şartları sağlayacak şekilde teşkil edilir:

a) Yalnızca gaz oluşumu beklenen II. sınıf düzenli depolama tesislerinde; depo gazlarının oluşturacağı potansiyel risklerin engellenmesi amacıyla gaz drenaj katmanı inşa edilir.

b) Yapay geçirimsizlik kaplamasının I. sınıf düzenli depolama tesislerinde uygulanması mecburidir.

c) Mineral geçirimsizlik tabakası en az 25 cm kalınlığında iki tabaka halinde uygulanır. Drenaj tabakasının en az 50 cm kalınlığında olması ve en az K ≥ 1.0 x 10^-4 m/s geçirgenliğe sahip olması gerekir.

ç) Üst örtü toprağı daha sonradan bitkilerin yetiştirilmesini sağlayabilecek şekilde yetiştirilecek bitki türüne bağlı olarak en az 50 cm kalınlığında olması gerekir.

(3) III. sınıf düzenli depolama tesisleri için bu hükümler uygulanmamakla birlikte bu sahalarda atık depolama işlemi tamamen bittikten sonra sahanın üstünün kapatılması ve yeşillendirilmesi zorunludur.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Düzenli Depolama Tesislerinin İşletilmesi ve Atık Kabul Kriterleri

Atık kabul işlemlerinde uyulması gereken genel kurallar

MADDE 18 – (1) Düzenli depolama tesislerine atık kabulünde atığa yönelik üç aşamalı kontrol yapılır.

(2) Atığın depolama tesisine kabulünden önce; tesise gönderilmesi planlanan atığın üretildiği kaynakta yapısını ve tüm özelliklerini gösteren bilgiler toplanarak atığın temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi zorunludur. Temel özelliklerin tanımlanması; yapılacak testlerin sıklığını belirler.

(3) Atığın temel özelliklerinin Ek-2’de tüm depolama tesisi sınıfları için verilen atık kabul kriterlerini sağladığı uygunluk testleri ile belirlenir ve sınır değerleri sağlayan uygun depolama tesisine atık kabulünün yapılacağı işletmeci tarafından atık üreticisine bildirilir.

(4) Tesise sevk edilen atıkların uygunluk ve temel nitelendirme testleri ile beyan edilen atıklar ile aynı olduğunun teyidi için tesiste doğrulama testleri yapılır.

(5) İşletmeci, atığın yapısını ve temel özelliklerini gösteren bilgilerin kayıtlarını en az beş yıl boyunca saklamakla yükümlüdür.

(6) Düzenli depolama tesisine atık getiren araçların Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 10 uncu maddesi gereğince atığın türüne göre Bakanlıkça kayıt altına alındığı veya taşıma lisansına sahip olduğu tesis işletmecisi tarafından kontrol edilir. Taşıma lisansı olmayan veya Bakanlıkça kayıt altına alınmamış araçlar tesise kabul edilmez ve durum acilen il çevre ve orman müdürlüğüne bildirilir.

(7) Tehlikeli atıkların düzenli depolama tesisine kabulünde Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 12 nci maddesinde belirtilen taşıma formuna ilişkin hükümler uygulanır.

(8) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 11 inci maddesi gereğince işletmeci depolanan atığın özellikleri ve miktarına ilişkin kayıt tutmakla yükümlüdür. Kayıtlarda atığın kaynağı, miktarı, sevkiyat tarihi, taşıyıcı bilgilerinin bulunması zorunludur. Ayrıca belediye atıklarının depolandığı tesislere atığı kabul edilen belediye veya mahalli idare birliğine ilişkin bilgilerin bulunması zorunludur.

(9) I. Sınıf düzenli depolama tesislerinde tehlikeli atıklar asidik ve bazik özellikleri dikkate alınarak istenmeyen reaksiyonlara mahal vermeyecek şekilde depolanır ve atıkların depolandığı nokta koordinatlarıyla tanımlanır.

(10) Tesise verilen lisans belgesinde belirlenen raporlama periyotlarında sekizinci ve dokuzuncu fıkralarda açıklanan bilgi ve belgeler Bakanlığa sunulur. Bakanlık, bu bilgileri istatistikî amaçlar için kullanma hakkına sahiptir.

(11) Her atık sevkiyatının tamamlanmasını takiben işletmeci, tesise kabul edilen atıklar için yazılı bir alındı makbuzu düzenler.

(12) İşletmeci, tesise kabul edilmeyen atıkları 24 saat içinde il çevre ve orman müdürlüğüne bildirmekle yükümlüdür.

(13) İl çevre ve orman müdürlüğü tesise kabul edilmeyen atıkların ilgili mevzuata uygun şekilde yönetildiğinin takibinden sorumludur.

Atığın temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesine ilişkin bilgi ve belgeler

MADDE 19 – (1) Atığın sahibi atığın sevkiyatından önce aşağıdaki bilgi ve belgeleri düzenli depolama tesis işletmecisine vermekle yükümlüdür:

a) Atığın kaynağı,

b) Hammadde ve ürün özelliklerini de içerecek şekilde atığın üretim süreci hakkında bilgi,

c) Atığın Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-IV’ünde verilen kodu,

ç) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-IV’ünde (M) ile işaretli atıklar için aynı Yönetmeliğin EK-III’ünde belirtilen tehlikelilik özelliklerine ilişkin bilgiler,

d) Atığın bileşimi ve özütleme özelliklerine ilişkin veriler,

e) Atığın kokusu, rengi, kıvamı, yoğunluğu, fiziksel özellikleri gibi görünümüne ilişkin bilgiler,

f) Ek-2’de tüm depolama tesisi sınıfları için verilen atık kabul kriterleri doğrultusunda yapılan analizler,

g) Uygunluk testinde bakılması gereken kritik parametreler,

ğ) Uygunluk testi sonuçlarının işletmeci tarafından kontrolü için tespit edilen kolay ve kısa sürede sonuçlanan parametreler,

h) Atığın bu Yönetmeliğin dokuzuncu maddesinin üçüncü bendinde belirtilen depolama sahalarına kabul edilmeyecek atıklar kapsamında olmadığına dair bilgi,

ı) Yukarıdaki bilgiler doğrultusunda atığa uygulanacak ön işlem; ön işlem yapılmaması durumunda gerekçeli açıklama,

i) Uygunluk testlerinin kapsamı ve sıklığı ile atığın bertaraf edileceği depolama tesisi sınıfına ilişkin üniversitelerin ilgili bölümlerinden ya da ilgili analizleri yapmak üzere 5/9/2008 tarihli ve 26988 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çevre Ölçüm ve Analiz Laboratuvarları Yeterlik Yönetmeliği kapsamında Bakanlıkça yetki verilen laboratuvarlardan alınmış rapor.

(2) Atığın sahibi, temel özellikler ile ilgili tüm bilgi ve belgelerin doğruluğundan sorumludur.

(3) Atığın temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesinde Ek-1’de açıklanan test metotları ve işlemler uygulanır.

Atığın temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesinde testlerin gerekli olmadığı durumlar

MADDE 20 – (1) Temel özelliklerin tanımlanması ve nitelendirilmesinde;

a) Ek-2’de III. sınıf depolama tesisine teste tabi tutulmaksızın kabul edilebilecek atıklar başlığı altında listelenen atıklar,

b) 9 uncu maddeye uyulması kaydı ile belediye atıkları

için test yapılması gerekmez.

Uygunluk testi

MADDE 21 – (1) Bir atığın temel özellikleri belirlendikten sonra, bu atığın hangi sınıf düzenli depolama tesisine kabul edileceği belirlenir. Atığın temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi için yapılan test sonuçlarının Ek-2’de belirtilen kabul kriterleri ile uygunluk gösterip göstermediğinin belirlenmesi amacıyla uygunluk testi yapılır. Bu test, tesiste doğrulama işleminde kullanılmak üzere atık tesise gelmeden önce işletmeci tarafından yapılır.

(2) İşletmeci, yılda asgari bir kez olmak kaydı ile temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi için yapılan testler sonucunda belirlenen sıklık ve kapsam dâhilinde uygunluk testinin yürütülmesini sağlar. Test sonuçlarına ilişkin kayıtları, en az beş yıl boyunca muhafaza eder.

(3) Uygunluk testi, en azından temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi için yapılan testlerden özütleme testini içerir. Bu amaçla, Ek-1’de belirtilen yöntemler kullanılır. Numuneler en az bir ay süreyle saklanır.

(4) Uygunluk testinde test edilecek olan ilgili parametreler, temel özelliklerin belirlenmesi aşamasında tespit edilir ve sadece bu parametreler kontrol edilir.

(5) Gerekli olması durumunda depolama tesisinde alınacak ek önlemler, atık sahibi tarafından işletmeciye bildirilir.

(6) Temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi testlerinin uygulanması gerekli olmayan atıklar için uygunluk testi yapılmaz.

Tesiste doğrulama

MADDE 22 – (1) Depolama tesisine sevk edilen atıklar boşaltma öncesinde ve sonrasında işletmeci tarafından gözle kontrol edilir. Tesis girişinde atıklara ilişkin belgeler kontrol edilir.

(2) Atığın depolama tesisine kabul edilmesi, ancak atığın beraberindeki belgelerde tanımlanmış olan temel özellikler ve uygunluk testlerinde belirtilen özellikleri taşıması halinde mümkündür. Bu hususun kontrolü için temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi aşamasında tespit edilen kolay ve kısa sürede sonuçlanan testler, işletmeci tarafından atık depolama tesisine kabul edilmeden önce yapılır.

(3) İşletmeci tarafından her parti atıktan numune alınır. Alınan numuneler, atığın kabulünü takiben en az bir ay süreyle saklanır.

(4) Atığın temel özelliklerinin tanımlanması ve nitelendirilmesi için yapılan testler ile uygunluk testlerinde belirtilen özellikleri taşımadığının tespiti halinde atık tesise kabul edilmez ve bu durum işletmeci tarafından 24 saat içinde il çevre ve orman müdürlüğüne bildirilir.

(5) İl çevre ve orman müdürlüğü tesise kabul edilmeyen atıkların mevzuata uyumlu yönetildiğinin takibinden sorumludur.

ALTINCI BÖLÜM

İşletme Sırasında ve Kapatma Sonrasında Kontrol ve İzleme Süreci

Kontrol ve izleme işlemlerine ilişkin genel hükümler

MADDE 23 – (1) Tesis işletmecisi;

a) Atıkların depolama tesisi sınıfına göre Ek-2’de belirlenmiş olan kriterlere uygun şekilde tesise kabul ve bertaraf edildiğinin,

b) Düzenli depolama tesisinin işletme planına uygun olarak çalıştırıldığının,

c) Düzenli depolama tesisinde inşa edilen depo gazı ve sızıntı suyu yönetim sisteminin işlevini tasarlandığı şekilde yerine getirdiğinin,

ç) Düzenli depolama tesisine ilişkin lisans şartlarının tam olarak sağlandığının

kontrol edilmesi için gerekli izleme sistemlerini oluşturmak ve uygulamakla yükümlüdür.

(2) İşletmeci, sızıntı sularından ve yağış sularından dolayı tesiste olabilecek olumsuzlukları engellemek amacıyla gerekli önlemleri almak için meteorolojik verileri takip etmekle yükümlüdür. Bu amaçla, Ek-4’te listelenen veriler işletme ve kapatma sonrası süreçte verilen sıklıkta izlenir. Bu veriler sızıntı suyu oluşumuna ilişkin hesaplamalarda da kullanılır.

(3) İşletmeci, işletme aşamasında ve kapatma sonrasında, her yıl sahanın topografyası ve depo gövdesine ilişkin durum tespiti yaptırır ve Bakanlığa gönderir. Durum tespitinde; atıkların depolandığı yüzey alanı, hacim ve atıkların kompozisyonu, depolama metotları ve depolama süresi, kalan kapasite gibi işletme aşamasında toplanıp saklanması gereken tüm bilgiler de kullanılır. Kapatma sonrasında depo gövdesindeki oturmalar belirlenir.

Yeraltı sularının korunmasında uygulanacak kontrol ve izleme işlemleri

MADDE 24 – (1) Depolanacak atığın yeraltı suyuna etkilerini belirlemek amacıyla ölçümler yeraltı suyunun menbasında en az bir noktada ve mansabında en az iki noktada yapılır. Depolama tesisi işletmeye girmeden önce gelecekteki alınacak numunelere referans değerler oluşturması amacıyla en az üç noktada örnekleme yapılır. Numune alma noktaları çevresel etki değerlendirmesi sürecinde belirlenir.

(2) Yeraltı suyu seviyesi her altı ayda bir ölçülür. Özel hidrojeolojik durumlar, daha sık aralıklarla ölçüm alınmasını gerektirebilir.

(3) Yeraltı suyu kalitesinin izlenmesine ilişkin numune alma, analiz sıklığı ve analizde bakılacak parametreler ilgili mevzuat hükümlerine göre belirlenir ve uygulanır. Sızıntı suyu kompozisyonuna bağlı olarak gerekli görülmesi halinde Bakanlık tarafından ilave analiz istenir.

(4) Tesis işletmeye alındıktan veya kapatıldıktan sonra yeraltı suyu kalitesinde önemli bir değişiklik görülebilir. Bu olumsuzluğun giderilmesi veya tesisten kaynaklanmadığının tespit edilebilmesi için tesis faaliyete alınmadan önce ilk alarm seviyesi tespit edilir. Alarm seviyesinin aşılıp aşılmadığını kontrol etmek amacıyla yapılacak gözlemler, her kuyu için belirlenmiş kontrol kurallarını ve su seviyelerini gösteren bir çizelgeye işlenir. Çizelge, kapatma sonrası izleme süreci sona erinceye kadar saklanır.

Sızıntı suyu ve gaz kontrolü için uygulanacak kontrol ve izleme işlemleri

MADDE 25 – (1) Sızıntı suyundan ve mevcut olması halinde yüzeysel sulardan numune alma işlemleri temsil edici noktalarda yapılır. İşletme planında belirlenecek olan sızıntı suyunun depolama alanından çıkış noktasından ISO 5667-1Numune Toplama Teknolojisi Genel İlkelere göre numune alınır ve analiz yapılır. Numune alma sıklığı işletme planında belirlenir.

(2) Numune alma sıklıkları, sızıntı suyu niteliği ve ölçülecek parametreler lisans belgesinde bulunmak zorundadır.

(3) Yüzey suların izlenmesi biri menbada diğeri mansapta olmak şartıyla ve akıntı yönünü de dikkate alarak en az iki ayrı noktada yapılır. Yüzeysel suların kalitesinin izlenmesine ilişkin numune alma, analiz sıklığı ve analizde bakılacak parametreler ilgili mevzuat hükümlerine göre belirlenir ve uygulanır.

(4) Depo gazı ve sızıntı suyunun kontrolü ve izlenmesi için Ek-5’te listelenen analizler verilen sıklıkta yapılır.

İşletme aşamasında kontrol ve izleme süreci

MADDE 26 – (1) İşletmeci, düzenli depolama tesisinin işletme aşamasında; 23 üncü, 24 üncü ve 25 inci maddelerde belirtilen şekilde bir kontrol ve izleme planı hazırlar ve yürütür.

(2) Kontrol ve izleme işlemleri sırasında çevreyi olumsuz etkileyecek herhangi bir durumun tespiti halinde işletmeci bu durumu 24 saat içinde İl Çevre ve Orman Müdürlüğüne bildirmekle yükümlüdür. İşletmeci, olumsuz etkilerin giderilmesine yönelik önlemlere ilişkin Bakanlıkça verilecek kararlara uymakla ve önlemlerden doğacak masrafları karşılamakla yükümlüdür.

(3) İşletmeci, kontrol ve izleme planı doğrultusunda gerçekleştirilen faaliyetleri ve yapılan analizleri 13 üncü maddeye göre Bakanlığa sunar.

(4) Kontrol ve izlemede analitik işlemlerin ve/veya analizin kalite kontrolü, Çevre Ölçüm ve Analiz Laboratuarları Yeterlik Yönetmeliği kapsamında Bakanlıkça yetki verilen laboratuarlar tarafından yapılır.

Uzun dönem çevre emniyeti

MADDE 27 – (1) I. sınıf ve II. sınıf düzenli depolama tesislerinin bulunduğu alanlar, depo hizmet süresini doldurduktan sonra en az otuz yıl süre ile izlenir ve denetlenir. Lisans koşullarında izleme süresi belirtilir.

Kapatma ve kapatma sonrası bakım süreci

MADDE 28 – (1) Düzenli depolama tesisinin tamamen ya da kısmen kapatılması; lisansta belirtilen koşullar gerçekleştiğinde veya işletmecinin talebi ve Bakanlığın onayıyla veya Bakanlığın gerekçeli kararıyla gerçekleştirilir.

(2) Bakanlık tarafından tesiste nihai saha denetiminin yapılması ve işletmeci tarafından sunulan bütün raporların değerlendirilmesi sonucu işletmeciye kapatma için onay verilir. Bu durum hiçbir şekilde işletmecinin lisansta belirtilen sorumluluklarını değiştirmez, tesis kapatma işlemleri tamamlanıncaya kadar bu Yönetmelik hükümlerinden işletmeci sorumludur.

(3) Düzenli depolama tesisi tamamen kapatıldıktan sonra, lisansta belirtilen süre boyunca kapatma sonrası sahanın izlenmesi, bakımı ve kontrolünden tesis sahibi sorumludur.

(4) Kapatma sonrası yapılan izleme ve kontrol işlemleri sırasında ortaya çıkabilecek olumsuz çevresel etkiler konusunda tesis sahibi Bakanlığı bilgilendirir. Tesis sahibi Bakanlığın belirttiği önlemleri almakla ve bundan doğan maliyeti karşılamakla sorumludur.

(5) Lisansta belirtilen süre boyunca işletmeci 23 üncü, 24 üncü ve 25 inci maddelerinde verilen koşullara göre düzenli depolama tesisinde oluşan gaz ve sızıntı suyunun analizinden ve saha çevresindeki yeraltı suyu rejiminin ve kalitesinin izlenmesinden sorumludur.

Atıkların depolanması maliyeti

MADDE 29 – (1) Atık depolama sahasının kurulması, işletilmesi, mali teminatlar, kapatma ve kapatma sonrası bakım maliyeti de dâhil olmak üzere atıkların depolanması için alınacak ücretler Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 13 üncü maddesi hükümlerine göre belirlenir.

YEDİNCİ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Özel durumların göz önüne alınmasını gerektiren atıklar

MADDE 30 – (1) Jips esaslı atıklar, II. sınıf atık depolama tesislerinde biyobozunur atıkların kabul edilmediği lotlar veya hücrelerde depolanabilir. Jips esaslı atıklarla birlikte depolanmak istenen atıkların Toplam Organik Karbon (TOK) ve Çözünmüş Organik Karbon (ÇOK) parametreleri bakımından Ek-2’de II. sınıf düzenli depolama tesisine kabul edilebilecek tehlikeli atıklar için verilen sınır değerleri sağlaması zorunludur.

(2) Asbest içeren inşaat atıkları ve diğer asbest atıkları; II. sınıf depolama tesislerinde; test edilmeksizin depolanabilirler. Asbest içeren inşaat atıkları ve diğer asbest atıklarını kabul edecek depolama tesislerinde;

a) Atıkların, bağlayıcı madde ile bağlanan ya da plastik ile ambalajlanmış asbest lifleri de dâhil olmak üzere asbestten başka hiçbir tehlikeli madde içermemesi,

b) Asbest içeren inşaat atıklarının ve diğer asbestli atıkların diğer atıklardan ayrı bir hücrede depolanması ve bu hücrelerin kontrol altında tutulmaları,

c) Asbest liflerinin dağılıp tesise yayılmasını engellemek için; depolanan atıkların bulunduğu hücrenin; yapılacak olan her sıkıştırma işleminden önce ve her gün uygun malzeme ile kapatılması,

ç) Atıklar ambalajlı değilse düzenli olarak ıslatılması,

d) Asbest liflerinin tesise yayılmasının engellenmesi amacıyla; depolama tesisinin ve lotların üzerinin en son üst örtü ile kapatılması,

e) Depolama tesisinde veya lotlarda; asbest liflerinin etrafa yayılmasına sebep olacak sondaj ve benzeri hiçbir çalışma yapılmaması,

f) Kapatma sonrasında; depolama tesisinin ve asbest liflerinin depolandığı hücrenin tam olarak yerini gösteren koordinatları da içeren bir plan hazırlanması,

g) Depolama tesisinin kapatılmasından sonra arazinin olası kullanımında asbestin insanlarla temasını engellemek amacıyla gerekli önlemlerin alınması

gerekir.

Uygun olmayan döküm sahalarının ıslahı

MADDE 31 – (1) Bu Yönetmelik yürürlüğe girmeden önce ilgili mevzuatta belirtilen teknik kriterleri karşılamayan döküm sahalarının ıslahına ilişkin hususlar Bakanlıkça yapılacak düzenlemelerle belirlenir.

İdari yaptırımlar

MADDE 32 – (1) Bu Yönetmeliğe aykırı davrananlar hakkında Çevre Kanununun ilgili maddeleri uygulanır.

Yürürlükten kaldırılan hükümler

MADDE 33 – (1) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesiyle bağlantılı olarak;

a) 14/3/2005 tarihli ve 25755 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 22, 23, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39 uncu maddeleri,

b) 18/3/2004 tarihli ve 25406 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Hafriyat Toprağı, İnşaat ve Yıkıntı Atıklarının Kontrolü Yönetmeliğinin 10, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42 nci maddeleri,

c) 14/3/1991 tarihli ve 20814 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Katı Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 22, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32 nci maddeleri,

ç) 22/7/2005 tarihli ve 25883 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tıbbi Atıkların Kontrolü Yönetmeliğinin 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43 üncü maddeleri

yürürlükten kaldırılmıştır.

Biyobozunur atık azaltımı

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesinden itibaren 5 yıl içerisinde depolanacak olan biyobozunur atık miktarı, 2005 yılında üretilen toplam biyobozunur atık miktarının ağırlıkça %75’ ine, 8 yıl içinde % 50’ sine ve 15 yıl içinde ise %35’ine indirilir.

(2) Bakanlık, düzenli depolama tesislerinde bertaraf edilecek biyobozunur atıkların azaltılması konusunda bu Yönetmeliğin yürürlüğe giriş tarihinden itibaren azami iki yıl içinde ulusal strateji hazırlar. Bu strateji, geri kazanım, kompostlaştırma, biyogaz üretimi veya enerji/madde geri kazanımı gibi yöntemler ile alınması gereken tedbirleri içerir.

Mevcut düzenli depolama tesisleri

GEÇİCİ MADDE 2 – (1) Mevcut düzenli depolama tesisi işletmecileri bu Yönetmeliğin yürürlüğe girmesini takip eden bir yıl içinde lisansa müracaat etmekle yükümlüdür. Bu doğrultuda işletmeci lisansa müracaat etmeden en az 4 ay önce 16 ncı maddede yer alan zemin geçirimsizlik koşulları hariç olmak üzere 13 üncü maddede yer alan hususlara ilişkin düzeltici faaliyetleri içeren bir iyileştirme planı hazırlayarak Bakanlığa sunmakla yükümlüdür.

(2) İyileştirme planı, Bakanlık tarafından bu Yönetmelik hükümlerine göre incelenir ve onaylanır. Planın yetersiz olduğu ve onaylanmadığı ve tesiste iyileştirme yapılamayacağına kanaat getirilmesi durumda Altıncı Bölümde verilen kapatma ve kapatma sonrası bakım sürecine uygun olarak bu saha mümkün olan en kısa zaman içerisinde kapatılır.

(3) İyileştirme planı, Bakanlık tarafından onaylandıktan sonra üç yıl içinde tesis sahibi, bu Yönetmelik doğrultusunda 16 ncı maddede belirtilen yer seçimi koşulları hariç olmak üzere tüm önlemleri almakla sorumludur.

Mevcut tesisler için atık kabulü

GEÇİCİ MADDE 3 – (1) Mevcut I. sınıf düzenli depolama tesislerinin işletmecileri bu Yönetmelik yürürlüğe girdikten sonra bir yıl içinde bu Yönetmeliğin üçüncü ve beşinci bölümünde verilen hükümler ile Ek-2’ye uymak zorundadır.

(2) Mevcut II. sınıf düzenli depolama tesislerinin işletmecileri bu Yönetmelik yürürlüğe girdikten sonra üç yıl içinde bu Yönetmeliğin üçüncü ve beşinci bölümünde verilen hükümler ile Ek-2’ye uymak zorundadır.

Arıtma çamurunun düzenli depolanması

GEÇİCİ MADDE 4 – (1) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-IV’ünde tehlikesiz olarak sınıflandırılan arıtma çamurlarının, Ek-2’de verilen diğer tüm parametreleri sağlaması, ağırlıkça en az %50 kuru madde ihtiva etmesi, ön işleme tabi tutularak kötü kokunun giderilmesi ve atığın kararlı hale getirilmesi kaydıyla II. Sınıf düzenli depolama alanına kabulünde 1/1/2015 tarihine kadar Çözünmüş Organik Karbon (ÇOK) limit değerine uygunluk aranmaz.

Yürürlük

MADDE 34 – (1) Bu Yönetmelik 1/4/2010 tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 35 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.

17 Aralık 2011 CUMARTESİ           Resmî Gazete     Sayı : 28145

YÖNETMELİK

Gıda,Tarım ve Hayvancılık Bakanlığından:

ÜLKEYE GİRİŞ YAPAN CANLI HAYVANLARDA YÜRÜTÜLECEK VETERİNER KONTROLLERİNİN DÜZENLENMESİNE DAİR YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç ve kapsam

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı, yolcu beraberinde gelen tek tırnaklı hayvanlar dışındaki ev ve süs hayvanları hariç, diğer canlı hayvanların ülkeye girişinde tabi olacağı veteriner kontrollerine ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.

Dayanak

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik;

a) 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun 34 üncü maddesine dayanılarak,

b) Avrupa Birliğine üçüncü ülkelerden gelen canlı hayvanların veteriner kontrollerine ilişkin 91/496/EEC sayılı Konsey Direktifi ve 97/794/EC sayılı üçüncü ülkelerden ithal edilecek canlı hayvanlarda veteriner kontrolleri ile ilgili 91/496/EEC sayılı Konsey Direktifinin uygulanmasına yönelik kurallara ilişkin Komisyon Kararı ile paralel olarak,

hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

b) Belge kontrolü: Veteriner sağlık sertifikası ve sevkiyata eşlik eden diğer belgelerin kontrolünü,

c) Fiziksel kontrol: Numune alma ve laboratuvar testlerini de içeren sevkiyatın kendisi üzerinde ve/veya gerekli olduğunda karantina süresinde yapılan kontrolü,

ç) Giriş: Malların Türkiye gümrük bölgesine ve serbest bölgelere girişi, ithalatı ve transit rejimine tabi tutulmasını,

d) İl/ilçe müdürlüğü: İl gıda, tarım ve hayvancılık müdürlükleri ile ilçe müdürlüklerini,

e) İthalatçı veya yükten sorumlu kişi: Gümrük mevzuatı uyarınca, sevkiyat ile ilgili gümrük mevzuatının kapsadığı çeşitli durumların gelişiminden sorumlu gerçek veya tüzel kişi ve ayrıca bu kişinin bu Yönetmelik ile belirlenen kontrolleri ve/veya formaliteleri izleme sorumluluğunu üstlenen temsilcisini,

f) Kimlik kontrolü: Veteriner sağlık sertifikası ve mevzuatın belirlediği sevkiyata eşlik eden diğer belgelerde beyan edilen bilgilerle sevkiyatın ve sevkiyat üzerindeki işaretlerin varlığı ve doğruluğunu anlamak amacıyla görsel olarak yapılan kontrolü,

g) Merkezi yetkili makam: Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğünü,

ğ) Resmî veteriner hekim: Bu Yönetmelikteki görevleri Bakanlık adına yapan Bakanlık personeli veteriner hekimi,

h) Sevkiyat: Aynı tipten olan, aynı veteriner sağlık sertifikası veya ilgili mevzuatın öngördüğü başka bir belgenin eşlik ettiği, aynı nakliye vasıtaları ile taşınan ve aynı yabancı ülkeden/bölgeden gelen bir miktar canlı hayvanı,

ı) Veteriner giriş belgesi: Canlı Hayvan ve Hayvansal Ürünlerin Ülkeye Girişinde Ön Bildirim ve Veteriner Kontrollerine Dair Yönetmeliğin Ek-1’inde örnekleri verilen belgeyi,

i) Veteriner kontrolü: Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde, merkezi yetkili makam tarafından yetkilendirilen ilgili personelin, hayvan ve insan sağlığını doğrudan veya dolaylı olarak korumak amacıyla yürütülen belge, kimlik ve fiziksel kontrolleri kapsayan her türlü resmi kontrolü,

j) Veteriner sağlık sertifikası: Bu Yönetmelik kapsamındaki hayvanların Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunu kapsamında sağlık şartlarına uygun olduğunu gösteren, resmi veteriner hekim tarafından düzenlenen belgeyi,

k) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğü: Merkezi yetkili makam tarafından 11 inci maddede yer alan hükümler uyarınca onaylanmış ve yetkilendirilmiş olan, canlı hayvan, hayvansal ürünler ve hayvan hastalığı bulaştırma riski olan sap, saman gibi bitkisel ürünlerin ülkeye girişlerinde veteriner kontrollerinin yürütüldüğü gümrüklü saha içindeki doğrudan merkeze bağlı birimi,

l) Yardımcı sağlık hizmetleri personeli: Bu Yönetmelik uyarınca, gerekli faaliyetleri yerine getirebilecek özelliklere sahip olan, Bakanlık tarafından görevlendirilen ve resmi veteriner hekimin yetki ve sorumluluğu altında çalışan veteriner sağlık teknisyeni, veteriner sağlık teknikeri ve laborantı, ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Genel Hükümler

Ülkeye giriş

MADDE 4 – (1) Ülkeye girişte aşağıdaki işlemler uygulanır:

a) İthalatçılar, hayvanların giriş yapacağı veteriner sınır kontrol noktasına hayvanların sayısını, türlerini ve tahmini varış zamanını bir gün önceden haber verir.

b) Hayvanlar, resmi gözetim altında veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğüne ya da uygun olduğu durumlarda, EK-1’deki şartları karşılayan karantina merkezine götürülür.

c) Aşağıdaki hususlar sağlanmadıkça hayvanların ülkeye giriş için veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünden veya karantina merkezinden ayrılmalarına izin verilmez;

1) Bahsi geçen hayvanların veteriner kontrollerinin, 5 ve 13 üncü maddelere uygun olarak veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğündeki veteriner hekimin onayı ile veteriner giriş belgesinde yapıldığı gösterilir.

2) Veteriner kontrollerinden doğan masraflar ödenir ve geçerli olan durumlarda, 13 üncü ve 15 inci maddelerde belirtilen tüm ücretleri kapsayan depozit teslim edilir.

ç) Gümrük idaresi bu fıkranın (c) bendinde belirtilen şartların karşılandığına dair belgeler sunulmadığı sürece, canlı hayvanların ülke topraklarında serbest dolaşımına izin vermez.

Veteriner kontrolleri

MADDE 5 – (1) Ülkeye giriş yapacak her türlü sevkiyat, varış gümrüğü dikkate alınmaksızın, ülke topraklarında bulunan ve canlı hayvanların ithalat kontrolleri için onaylı bir veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde, resmi veteriner hekim tarafından aşağıdaki hususları teyit etmek amacıyla belge ve kimlik kontrolüne tabi tutulur. Belge kontrolü, aşağıda belirtilen kontrolleri kapsayacak şekilde EK-3’e uygun olarak yürütülür.

a) Hayvanların menşesi,

b) Hayvanların transit geçişi durumunda bir sonraki varış ülkesi,

c) Sertifikalarda veya belgelerde yer alan bilgilerin, ilgili mevzuat ile belirlenmiş garantileri karşılaması,

ç) Ulusal veri tabanında yapılan kontrollerde, sevkiyatın daha önceden reddedilmemiş olması.

(2) Resmi veteriner hekim, veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğüne gelen hayvanların fiziksel kontrollerini yapar. Bu kontroller ulusal veri tabanına sevkiyat hakkında tüm bilgiler girildikten sonra yapılır. Bu kontrollerde;

a) Hayvana eşlik eden sertifika veya belgelerde yer alan bilgilerin doğruluğunu tespit etmek amacıyla, hayvanlar klinik yönden muayeneye tabi tutularak sağlıklı olduklarının tespiti yapılır. Bakanlığın belirleyeceği usul ve esaslara uygun olarak, belirli koşullara bağlı olmak kaydıyla ve aynı esaslar kapsamında oluşturulan kurallara uygun olarak, belirli kategoriler ve hayvan türleri açısından tek tek klinik muayene ilkesinde istisnalar yapılabilir,

b) Gerekli görülen veya ulusal mevzuat çerçevesinde yapılması öngörülen laboratuar testleri yapılır,

c) Gerekli hallerde numuneler kalıntı açısından incelenir ve en kısa sürede analiz edilir,

ç) Uluslararası nakliye sırasında, hayvanların korunmasına ilişkin olarak Hayvanların Nakilleri Sırasında Refahı ve Korunması Yönetmeliği ile düzenlenen asgari gereksinimler sağlanır.

(3) Resmi veteriner hekim, varış işletmesinin bulunduğu il müdürlüğüne faks veya diğer bir elektronik haberleşme aracı ile gerekli bilgileri iletir.

(4) Kontroller, ulusal veri tabanında gerekli incelemelerden sonra yapılır.

(5) Bu maddenin birinci ve ikinci fıkralarına istisna olarak, ülke toprakları içerisinde bulunan hava veya deniz limanlarına giriş yapan hayvanlar için, hayvanların kimlik ve fiziksel kontrolleri aynı uçak veya gemi ile seyahat etmeleri ve varış yerinde bir hava veya deniz limanı veteriner sınır kontrol noktası bulunması şartıyla varış yerinde yapılabilir. Doküman kontrollerini yürüten veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğündeki resmi veteriner hekim, ya direk ya da il/ilçe müdürlükleri vasıtası ile varış yerindeki resmi veteriner hekime söz konusu hayvanların, bulunduğu veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünden geçtiğini yazılı veya elektronik ortamda bildirir.

(6) Bu maddenin uygulanması sırasında yapılan tüm kontrollerden doğan harcamalar sevkiyatçı, alıcı veya bunların temsilcileri tarafından ödenir.

Kimlik kontrolü

MADDE 6 – (1) Sevkiyattaki tüm hayvanlar kimlik kontrolüne tabi tutulur.

(2) Bu maddenin birinci fıkrasına istisna olarak kimlik kontrolü, sevkiyattaki hayvan miktarı fazla olduğu takdirde, kontrol edilecek tüm sevkiyatı temsilen en az 10 hayvan olmak üzere sevkiyatın %10’undan yapılabilir. İlk kontrollerde şüphe duyulan bir durum olması halinde, sevkiyat miktarına bakılmaksızın kontrol edilen hayvan sayısı artırılabilir ve hayvanların tümü kimlik kontrolünden geçirilebilir.

(3) Bu maddenin birinci fıkrasına istisna olarak kimlik kontrolü, bireysel kimliklendirilmesi sağlanamayan hayvanlar için temsili sayıda paketlerin ve/veya konteynırların işaret kontrollerinden oluşur. İlk kontrollerde şüphe duyulan bir durum olması halinde, sevkiyat miktarına bakılmaksızın kimlik kontrolünden geçirilen paketlerin/konteynırların sayısı arttırılabilir ve paketlerin/konteynırların tümü kimlik kontrolünden geçirilebilir. Tür tespiti amacı ile kimlik kontrolü, temsili sayıda paketlerde ve/veya konteynırlarda yer alan hayvanların görsel muayenesini içerir.

Fiziksel kontrol

MADDE 7 – (1) Resmi veteriner hekim, çift tırnaklı ve atgiller ailesine ait hayvanlarda 5 inci maddenin ikinci fıkrasında belirtilen fiziksel kontrolleri yapar. Fiziksel kontrolleri yaparken özellikle tüm hayvanların sınır kontrol noktasında boşaltıldığından emin olur.

(2) Hayvanlar, nakliye için uygun olup olmadıkları yönünden muayeneye ve numune almayı da içeren klinik muayeneye tabi tutulur. Bu muayeneler ve numunelerin alınması EK-4’e göre yürütülür.

(3) Numuneler, veteriner sağlık sertifikasında belirtilen şartlara uygunluğunun kontrolü için onaylı bir laboratuara gönderilir.

(4) Numune alınan her bir hayvan için, aşağıda verilen bilgiler kayıt edilir.

a) Veteriner sağlık sertifikasının referans numarası ve sevkiyata veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğü tarafından verilen seri numarası,

b) Hayvanların kimlik numarası,

c) Talep edilen laboratuar testleri,

ç) Test sonuçları ve devamında alınan tedbirler,

d) Sevkiyatın varış yerinin tam adresi.

(5) Bu maddenin ikinci fıkrasında bahsedilen klinik muayene, tüm hayvanların görsel muayenelerini içerir. Damızlık veya üretim amacı ile ithal edilen hayvanlar da EK- 4 hükümleri gereğince, klinik muayeneye tabi tutulur. Klinik muayene bütün sevkiyatı temsilen seçilen minimum 10 hayvan olacak şekilde hayvanların en az % 10 nu üzerinden yürütülür. Sevkiyatın 10 hayvandan daha az olması durumunda sevkiyattaki her bir hayvan muayeneye tabi tutulur. Kesim amacı ile ithal edilen hayvanlar da EK- 4 hükümleri gereğince, klinik muayeneye tabi tutulur. Klinik muayene bütün sevkiyatı temsilen seçilen minimum 5 hayvan olacak şekilde hayvanların en az % 5 i üzerinden yürütülür. Sevkiyatın 5 hayvandan daha az olması durumunda sevkiyattaki her bir hayvan muayeneye tabi tutulur. İlk kontrollerde şüphe duyulan bir durum olması halinde, kontrol edilen hayvan sayısı artırılabilir ve hayvanların tümü klinik muayeneden geçirilir.

(6) Ülke ve hayvan sağlığı açısından şüphe duyulması halinde, laboratuar sonuçları elde edilinceye kadar hayvanlar sınırda bekletilir.

(7) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlükleri laboratuar sonuçlarını, bu maddenin dördüncü fıkrasında bahsi geçen bilgiler ile birlikte, merkezi yetkili makama her altı ayda bir bildirir ve hastalıklara ilişkin pozitif sonuç elde edildiği zaman derhal ilgili veteriner sağlık sertifikası ile birlikte merkezi yetkili makama göndermek ile yükümlüdür.

Bireysel olarak fiziksel kontrole tabi tutulmayan hayvan türleri

MADDE 8 – (1) Aşağıda verilen hayvan türleri, bireysel olarak klinik muayeneye tabi tutulmayabilir;

a) Kümes hayvanları,

b) Kuşlar,

c) Canlı balık dahil yetiştiriciliği yapılan su hayvanları,

ç) Kemirgenler,

d) Tavşanımsılar,

e) Arılar ve diğer uçan böcekler,

f) Sürüngenler ve amfibiler,

g) Tehlikeli olduğu bilinen, çift tırnaklı ve atgiller de dahil olmak üzere belli bazı sirk ve hayvanat bahçeleri hayvanları,

ğ) Diğer omurgasızlar,

h) Kürk hayvanları.

(2) Bu maddenin birinci fıkrasında geçen hayvanlar için klinik muayene, tüm grubun ya da tüm hayvanları temsil edecek sayıda hayvanın davranış ve sağlık durumlarının gözlemlenmesini içerir. İlk kontrollerde şüphe duyulan bir durum olması halinde, kontrol edilen hayvan sayısı arttırılabilir. Eğer kontrol sonuçları herhangi bir uygunsuzluk olduğunu gösterir ise, numune alma şeklinde daha sıkı kontroller uygulanabilir.

(3) Canlı balık, kabuklu hayvanlar ve yumuşakçalar, onaylanmış özel sağlık statüsüne sahip bilimsel araştırma merkezleri için ithal edilen kontrol edilmiş çevresel şartlar altında mühürlenmiş konteynırlarda taşınan hayvanların, ithalatında, numune alma ve klinik muayene, yalnızca hayvanların türlerine veya orijinine ilişkin özel bir risk olması durumunda veya bir başka uygunsuzluk tespit edildiğinde yürütülür.

Belge kontrolü

MADDE 9 – (1) Her bir sevkiyat için, veteriner sınır kontrol noktasındaki resmi veteriner hekim, ithalatçı veya yükten sorumlu kişiye sevkiyata ait orijinal veteriner sağlık sertifikası ve diğer orijinal veteriner belgelerinin onaylı bir kopyası ile veteriner giriş belgesini verir. Bu sertifika ve belgelerde sınır kontrol noktası tarafından sevkiyata verilen sertifika seri numarası bulunur.

(2) Resmi veteriner hekim, sevkiyata ait orijinal veteriner sağlık sertifikası veya orijinal veteriner belgelerini ve veteriner giriş belgelerinin bir kopyasını saklar.

(3) Her bir sevkiyat için, aşağıda verilen bilgiler kayıt edilir ve veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde saklanır;

a) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğü tarafından verilen seri sertifika numarası,

b) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğüne sevkiyatların varış tarihleri,

c) Sevkiyatın büyüklüğü,

ç) Hayvanların kullanım kategorileri ve türleri ve mümkün ise yaşları,

d) Sertifikaların referans numarası,

e) İhracatçı ülke,

f) Varış ili,

g) Sevkiyat hakkındaki karar,

ğ) Yürütülen numune alma işlemlerinin referansları.

(4) Kayıtlı atların kimlik belgeleri, özellikle atların geçici ithalatında kimlik belgelerine ilaveten orijinal veteriner sağlık sertifikaları, hayvanlara eşlik etmek üzere verilir.

(5) Veteriner sınır kontrol noktasında reddedilen sevkiyatlara ilişkin tüm veteriner sertifikaları ve belgelerinin her bir sayfası EK-5’te gösterildiği şekilde kırmızı renkte “REDDEDİLDİ” olarak kaşelenir.

(6) Resmi veteriner hekim, sevkiyata ilişkin sertifikaları, diğer veteriner belgelerini ve veteriner giriş belgesinin kopyasını ve 7 nci madde ile bu maddenin üçüncü fıkrasında belirtilen kayıtları, veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde en az 3 yıl süre ile tutmak zorundadır.

Hayvanların ülkeye girişlerine izin verilmeyen haller

MADDE 10 – (1) Kontroller sonucunda aşağıdaki durumların tespiti halinde hayvanların ülkeye girişine izin verilmez;

a) İlgili hayvan türleri için ülkeye girişi yasaklanmış bir yabancı ülke veya bu ülkenin bir bölgesinden geliyorsa,

b) Hayvanlarda insan veya hayvan sağlığı için risk teşkil eden bir hastalık şüphesi veya varlığının tespit edilmesi durumlarında,

c) İhracatçı ülkenin, ulusal mevzuat tarafından belirlenen şartları karşılayamadığı durumlarda,

ç) Hayvan refahı açısından, hayvanların yolculuklarını tamamlayacak durumda olmamaları halinde,

d) Hayvanlara eşlik eden veteriner sağlık sertifikası veya diğer belgelerin ulusal mevzuat ile belirlenen koşulları karşılamaması ve/veya sevkiyat ile uyumsuz olması durumunda.

Veteriner sınır kontrol noktası müdürlükleri

MADDE 11 – (1) Canlı hayvanların ülkeye girişlerinde, veteriner kontrollerinin yürütüleceği veteriner sınır kontrol noktası müdürlükleri EK-1’de belirtilen özelliklere sahip; ülke topraklarına giriş yerlerindeki gümrüklü sahada ve resmi veteriner hekimin yetkisi altındadır.

(2) İthalat kontrollerine ilişkin eğitim almış yardımcı sağlık personeli, resmi veteriner hekimin yetki ve sorumluluğu altında çalışabilir.

(3) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüklerinin listesi, aşağıda verilen bilgileri de kapsayacak şekilde Bakanlıkça hazırlanır ve gerektiğinde güncellenir.

a) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünün türü; deniz limanı, hava alanı, karayolu veya demir yolu sınır kontrol noktası olduğu,

b) Mevcut ekipman ve personel göz önüne alınarak, söz konusu veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünün hangi tür canlı hayvanlar için yetkilendirileceği ve kayıtlı atlar için yetkilendirilen veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünün hangi saatler arasında faaliyet gösterdiği,

c) Veteriner kontrollerinde görevli resmi veteriner hekim ile özel eğitim almış resmi yardımcı sağlık personeli ve idari personelin sayısı,

ç) Belge kontrolü, fiziksel kontrol, numune alma, gerekli olduğu düşünülen laboratuar testlerini gerçekleştirecek ekipman ve tesislerin tanımı,

d) Test sonuçlarının beklenmesi sürecinde, hayvanların barınabilmesi için tesislerin kapasitesi,

e) Özellikle diğer veteriner sınır kontrol noktası müdürlükleri ile bilgi paylaşımı başta olmak üzere, hızlı bilgi paylaşımını sağlayan ekipmanların türü,

f) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünden geçen canlı hayvanların türleri ve sayılarını belirten ticaret hacmi.

Hayvanların transiti

MADDE 12 – (1) Canlı hayvanların bir yabancı ülkeden bir diğer yabancı ülkeye transit geçişine aşağıdaki koşullarda izin verilir;

a) İlgili hayvan türlerinin ithalatına izin verilen bir ülke veya bu ülkenin bir bölgesinden gelmesi ve Bakanlıkça belirlenen şartları karşılaması,

b) Canlı hayvanların transit geçişlerinde, 5 inci maddede bahsedilen kontrollerin yapılacağı veteriner sınır kontrol noktasının resmi veteriner hekimi tarafından ve gerekli hallerde merkez yetkili makam tarafından önceden izin verilmesi,

c) İthalatçı veya yükten sorumlu kişinin, transit geçişine izin verilen hayvanların gönderildikleri ilk yabancı ülke tarafından ithaline veya transit geçişine izin verdiği, hayvanları hiç bir koşulda reddedilmeyeceğini veya geri gönderilmeyeceğini ve hayvanların nakliyesi sırasında korunmasına ilişkin ulusal kuralların gözetileceğine dair vereceği taahhüt,

ç) 5 inci maddede bahsi geçen kontroller sonucunda, gerekli hallerde ise hayvanlar, karantina merkezinde tutulduktan sonra veteriner hekimin, hayvanların bu Yönetmeliğin şartlarını ve ilgili hayvan türüne ilişkin hayvan sağlığı kurallarına uygunluğunu karşıladığının teyidi,

d) Giriş veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünün, hayvanların transitine ilişkin tüm bilgileri faks ya da diğer elektronik haberleşme araçlarıyla, çıkış veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğüne iletmiş olması.

(2) Bu madde kapsamında yapılan tüm masraflar, sevkiyatın göndericisi, alıcısı veya temsilcileri tarafından karşılanır.

Karantina

MADDE 13 – (1) Mevzuat gereği canlı hayvanların karantinaya alınması veya izole edilmesi gerektiği durumlarda, hayvanlar aşağıdaki koşulları karşılayan karantina veya izolasyon yerlerinde tutulur;

a) İhracatçı ülkede Türkiye tarafından onaylanan ve düzenli olarak denetlenen karantina veya izolasyon merkezlerinde,

b) Ülke toprakları içinde kurulmuş olan ve EK-2’de belirtilen şartları karşılayan yerlerde,

c) İl/ilçe müdürlüklerinin onayı halinde varış işletmesinde.

(2) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünden karantina merkezlerine ve varış işletmesine hayvanların nakliyesinde uygulanacak olan güvenlik önlemlerine ilişkin kurallar Bakanlıkça belirlenir.

(3) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde görevli resmi veteriner hekim, Bakanlıkça karantina uygulaması zorunlu tutulmayan canlı hayvanların karantina altına alınmasına karar verirse, bu karantina, resmi veteriner hekimin tespit ettiği risk düzeyine bağlı olarak, muayene edilen veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde veya veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünün hemen yakınında uygun bir alanda, varış işletmesinde ya da varış noktasının hemen yakınında bulunan bir karantina merkezinde de olabilir.

(4) Bu maddenin birinci fıkrasında belirtilen karantina merkezleri EK-2’de belirtilen şartları karşılar. Değişik hayvan türleri için ihracatçı ülkede veya ülkemizde karantina uygulamasına ilişkin kurallar Bakanlıkça belirlenir.

(5) Bu madde kapsamında yapılan tüm masraflar gönderen, alıcı veya temsilcileri tarafından karşılanır.

İdari tedbirler

MADDE 14 – (1) Resmi kontrolleri yürüten veteriner hekim, ithal edilecek hayvanların ilgili mevzuatına uygun olmadığından veya hayvanların kimliğinden şüphe ederse, uygun göreceği tüm veteriner kontrollerini yapmaya yetkilidir.

(2) Ulusal mevzuatın tüzel veya yasal kişilerce ihlal edildiğinin saptandığı durumlarda, özellikle hayvanlara eşlik eden sağlık sertifikaları veya belgelerle ilgili bir tutarsızlık tespit edildiğinde veya kimlik işaretlerinin uygun olmadığı saptandığında veya hayvanlar veteriner sınır kontrol noktası müdürlüklerinde kontrole tabi tutulmadan ülke içerisine girişi yapıldığında veya hayvanlar başlangıçta bildirilen varış noktasına gönderilmediğinde, idari ya da cezai işlemler uygulanır.

Koruma önlemleri

MADDE 15 – (1) Bu Yönetmelikte bahsi geçen kontroller sonucunda, hayvanların ulusal mevzuat ile belirlenmiş şartlara haiz olmadıkları anlaşılır ise veya söz konusu kontroller sonucunda bir uygunsuzluk tespit edilir ise, veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğündeki veteriner hekim, ithalatçı veya yükten sorumlu kişi ile görüştükten sonra, aşağıda belirtilen koruma önlemlerini almaya yetkilidir;

a) Hayvanları barındırmak, yem vermek, su vermek ve gerekirse tedavi etmek,

b) Duruma göre, sevkiyatı karantinaya almak ya da izole etmek,

c) Hayvan sağlığı veya hayvan refahı şartlarının uygun olması koşulu ile merkezi yetkili makam tarafından belirlenen süre içerisinde geri gönderilmesini sağlamak.

(2) Hayvanların geri gönderilmesi durumunda, veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğündeki resmi veteriner hekim;

a) Merkezi yetkili makama sevkiyat ile ilgili detaylı bilgileri verir ve diğer veteriner sınır kontrol noktası müdürlüklerini faks ya da elektronik yolla bilgilendirir,

b) Reddedilmiş sevkiyata eşlik eden veteriner sertifikasını ve diğer belgeleri iptal eder.

(3) Geri gönderme özellikle hayvan refahı nedeniyle mümkün değilse, resmi veteriner hekim:

a) Merkezi yetkili makamın onayı ve ölüm-öncesi (ante-mortem) muayeneden sonra, ulusal mevzuatlar ile düzenlenen kurallar kapsamında insan tüketimi için hayvanlarının kesimini onaylar.

b) İnsanların tüketimi dışında bir amaç için hayvanların kesimleri veya karkasların imha edilmesi yönünde karar verilirse, elde edilen ürünlerin kullanımı ile ilgili kontrollerin koşullarını belirleyerek talimat verir.

(4) Bu maddenin birinci, ikinci ve üçüncü fıkralarında bahsi geçen tedbirlerin uygulanması, sevkiyatın imha edilmesi veya etin farklı bir amaç için kullanılmasından doğacak tüm masraflar ithalatçı veya yükten sorumlu kişi tarafından karşılanır. Bu maddenin birinci fıkrasının (c) bendinde belirtilen ürünlerin satışından elde edilen gelirler, yukarıda bahsedilen masraflar çıkarıldıktan sonra, ithalatçı veya yükten sorumlu kişiye verilir.

İstisnai durumlar

MADDE 16 – (1) Bakanlık tarafından belirlenen koşullar altında ve diğer ülkelerle mütekabiliyet ilkesine dayanarak, nakil sırasında hayvan refahı şartlarına uyulmasına yönelik kontroller saklı kalmak kaydıyla ve bu Yönetmelik çerçevesinde yapılan kontrollerin sonuçları da göz önünde bulundurularak, ithalatta daha az sıklıkta kimlik kontrolü ve/veya fiziksel kontrol uygulanabilir. Merkezi yetkili makam bu tür istisnalara onay verirken aşağıdaki kriterleri göz önünde bulundurur.

a) Ulusal mevzuata uygunluk açısından, ihracatçı ülke tarafından verilen garantiler,

b) İhracatçı ülkenin hayvan sağlığı durumu,

c) Dünya Hayvan Sağlığı Teşkilatı (OIE)’nda geçen hastalıklar başta olmak üzere, ihracatçı ülkenin topraklarında mevcut enfeksiyöz veya bulaşıcı hayvan hastalıklarına ilişkin bilgilerin Dünya Hayvan Sağlığı Teşkilatı (OIE)’na bildirimindeki düzenlilik,

ç) İhracatçı ülkenin hayvan hastalıkları ile mücadele ve izleme programları ile ilgili kuralları,

d) İhracatçı ülkenin veteriner servisinin yapısı ve yetkileri,

e) İhracatçı ülkenin canlı hayvan ve hayvansal ürünlerde kalıntı izleme programı,

f) Bakanlık tarafından görevlendirilen uzmanların ihracatçı ülkede yürütülen inceleme raporları,

g) Yürütülen ithalat kontrollerinin sonuçları.

Bildirim

MADDE 17 – (1) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğü tarafından bu Yönetmelik kapsamında alınan kararlar ve bu kararların gerekçeleri, merkezi yetkili makama ve ithalatçı veya yükten sorumlu kişiye bildirilir.

(2) İthalatçı veya yükten sorumlu kişinin talebi doğrultusunda, itiraz hakkı dahil, uygulanan prosedür, kararlar ve gerekçeleri kendisine yazılı olarak iletilebilir.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Güvenlik Önlemleri

Güvenlik önlemleri

MADDE 18 – (1) Bakanlık, yabancı bir ülkede hastalık çıkması durumunda, hastalığın türüne göre bu ülkenin tamamından veya belirli bir bölgesinden, canlı hayvanların ülkeye girişine ve transit geçişine tamamen veya kısmen sınırlama ve yasak getirebilir. Yasağın kapsamı, hastalığın seyrine göre daraltılabilir veya genişletilebilir.

(2) Bakanlık, söz konusu olan yabancı ülkenin tümünden ya da bir kısmından gelen hayvanlar ile ilgili özel koşullar oluşturabilir.

(3) Bu Yönetmelikle belirlenen kontroller sonucu hayvanların, hayvan ya da insan sağlığına bir risk teşkil ettiği tespit edilirse, veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğündeki veteriner hekim derhal aşağıdaki tedbirleri alır;

a) Sevkiyata el koyar ve itlaf eder,

b) 15 inci maddenin ikinci fıkrası uyarınca, derhal diğer veteriner sınır kontrol noktası müdürlüklerini ve Bakanlığı haberdar eder.

(4) Bakanlık, birinci fıkrada belirtilen bir durum söz konusu olduğunda, 13 üncü madde kapsamındaki hayvanlar ile ilgili geçici koruyucu tedbirler alabilir.

(5) Bakanlık, veteriner sınır kontrol noktası müdürlüklerinde ya da ilgili karantina merkezinde, söz konusu ülkeden gelen hayvanlar için kontrolleri arttırabilir.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Denetim

Denetim

MADDE 19 – (1) Veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde veya yurtiçinde gerçekleştirilen kontrollere dayalı olarak, hayvanların ithalatının gerçekleştiği veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde bu Yönetmeliğe uyulmadığının tespiti durumunda;

a) Hayvanların bulunduğu il/ilçe müdürlükleri gerekli tüm tedbirleri alır ve Bakanlığı yapılan kontrollerin niteliği, alınan kararlar ve bu tür kararların alınma sebepleri konusunda bilgilendirir,

b) Bakanlık, söz konusu veteriner sınır kontrol noktası müdürlüğünde denetim gerçekleştirilebilir ve gereken idari ve cezai işlemler uygulanabilir.

Eğitim programları

MADDE 20 – (1) Bakanlık, ülkeye giriş yapan canlı hayvanların veteriner kontrollerini yapmaya yetkili resmi veteriner hekim ve yardımcı sağlık personellerine, deneyim elde etmelerine yönelik gerekli eğitim ve değişim programları hazırlayabilir.

BEŞİNCİ BÖLÜM

Geçici ve Son Hükümler

Geçiş hükümleri

GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Ülkeye girişte veteriner sınır kontrol noktası müdürlüklerinin bulunmadığı yerlerde, veteriner sınır kontrol noktası müdürlükleri kuruluncaya kadar, belirlenen gümrük müdürlüklerinde Bakanlıkça yetkilendirilen il müdürlükleri tarafından veteriner kontrolleri yürütülür.

Yürürlük

MADDE 21 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 22 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

Ekleri için tıklayınız.

18 Haziran 2007 PAZARTESİ          Resmî Gazete     Sayı : 26556

YÖNETMELİK

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından :

GIDA VE GIDA İLE TEMAS EDEN MADDE VE MALZEMELERİ ÜRETEN İŞ YERLERİNİN ÇALIŞMA İZNİ VE GIDA SİCİLİ VE ÜRETİM İZNİ İŞLEMLERİ İLE SORUMLU YÖNETİCİ İSTİHDAMI HAKKINDA YÖNETMELİKTE DEĞİŞİKLİK YAPILMASIMA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 – 27/8/2004 tarihli ve 25566 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Gıda ve Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeleri Üreten İş Yerlerinin Çalışma İzni ve Gıda Sicili ve Üretim İzni İşlemleri ile Sorumlu Yönetici İstihdamı Hakkında Yönetmeliğin 29 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“a) Gıda üreten ve altmış beygir gücünün üzerinde motor gücü bulunan veya on ve üzerinde işçi çalıştıran veya su ürünlerini işleyen veya hazır yemek üreten iş yerleri veya yemek fabrikaları veya her türlü gıda katkı karışımları üreten iş yerlerinde; en az dört yıllık lisans eğitimi almış ziraat, gıda, kimya mühendisleri, veteriner hekimler, kimyagerler, su ürünleri mühendisleri, balıkçılık teknolojisi mühendisleri ve biyologlar ile gıda bilimi konusunda en az yüksek lisans yapmış diğer meslek gruplarına mensup kişilerin eğitim dallarına ve üretimin niteliğine göre sorumlu yönetici olarak istihdam edilmeleri her bir iş yeri için zorunludur.

En az dört yıllık lisans eğitimi almış Ev Ekonomisi Yüksek Okulu Beslenme Bölümü mezunları ve Diyetisyenler yemek fabrikasında her bir iş yeri için sorumlu yönetici olarak istihdam edilebilirler.”

MADDE 2 – Aynı Yönetmeliğin ekinde yer alan EK:7/A’ nın (8) ve (19) numaralı bentleri aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“8- Margarin, Aromatik Yağ ve Bitkisel Yağ Üreten İş Yerleri (zeytinyağı dâhil): Gıda Mühendisi, Ziraat Mühendisi [Gıda+Süt+Bahçe Bitkileri, Tarla Bitkileri (sadece ham yağ üretiminde)], Kimya Mühendisi, Kimyager, Ziraat Fakültesinin diğer bölümleri (sadece dolum yapan iş yerlerinde).”

“19- Su Ürünleri İşleyen İş Yerleri: Su Ürünleri Mühendisi, Ziraat Mühendisi (Gıda + Su Ürünleri + Zootekni), Gıda Mühendisi, Balıkçılık Teknolojisi Mühendisi, Veteriner Hekim, Biyolog.”

MADDE 3 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 4 – Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

26 Mart 2010 CUMA         Resmî Gazete     Sayı : 27533

YÖNETMELİK

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından:

ZİRAİ KARANTİNA YÖNETMELİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASINA DAİR YÖNETMELİK

MADDE 1 –

10/2/2009 tarihli ve 27137 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Zirai Karantina Yönetmeliğinin 3 üncü maddesinin birinci fıkrasının (i) bendi aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“ i) İnspektör: İthal, ihraç ve transit geçişi yapılan, serbest bölgelere getirilen, bu bölgelerden çıkartılan; bitki, bitkisel ürün ve orman ürünleri ile ahşap ambalaj malzemelerinin zirai karantina amaçlı her türlü kontrollerle denetimlerini yaparak gerekli belgeleri düzenlemek ve yurt içinde yetiştirilen bitkilerde bitki sağlığı denetimlerini, resmi sürvey programlarını gerçekleştirmek üzere yetkilendirilmiş ziraat mühendisi, orman mühendisi ve orman endüstri mühendisini,”

MADDE 2 –

Aynı Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası aşağıdaki şekilde değiştirilmiştir.

“(2) İthal materyalinin laboratuar testleri, özelliklerine göre Zirai Karantina Müdürlükleri, Zirai Mücadele Araştırma Enstitüleri, Bakanlık İl Kontrol Laboratuar Müdürlükleri veya Bakanlıkça görevlendirilmiş diğer araştırma enstitülerince yapılır. Bu kurumlarda konusunda uzman ziraat mühendisi, orman mühendisi veya orman endüstri mühendislerinden en az biri istihdam ettirilir. ”

MADDE 3 –

Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

MADDE 4 –

Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi	Sayısı
10/2/2009	27137
Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
Tarihi	Sayısı
1	24/7/2009	27298
2	17/10/2009	27379
3	8/10/2009	27426

TARIM VE KÖYİŞLERİ BAKANLIĞI DİSİPLİN AMİRLERİ YÖNETMELİĞİ

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından

Yayımlandığı Resmi Gazete Tarihi: 26/04/2000

Yayımlandığı Resmi Gazete No: 24031

Amaç

Madde 1 – Bu Yönetmeliğin amacı, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı personelinin disiplin amirlerini tayin ve tespit etmektir.

Kapsam

Madde 2 – Bu Yönetmelik hükümleri, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı merkez, taşra ve yurt dışı teşkilatında 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun değişik 1 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren memurlar hakkında uygulanır.

Dayanak

Madde 3 – Bu Yönetmelik, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 134 üncü maddesine göre Bakanlar Kurulunun 17/09/1982 tarihli ve 8/5336 sayılı Kararı uyarınca 24/10/1982 tarihli ve 17848 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmeliğin 16 ncı maddesi hükümlerine göre hazırlanmıştır.

Disiplin Amirleri

Madde 4 – Bu Yönetmelik kapsamına giren memurların, memuriyet unvanlarına göre disiplin amiri ve üst disiplin amirleri ekli tabloda gösterilmiştir.

Hüküm Bulunmayan Haller

Madde 5 – Bu Yönetmelikte hüküm bulunmayan hallerde 17/09/1982 tarihli ve 8/5336 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmelik hükümleri uygulanır.

Yürürlük

Madde 6 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 7 – Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

Resmi Gazete Tarihi: 22.06.2012 Resmi Gazete Sayısı: 28331

KIRSAL KALKINMA PROGRAMI YÖNETİM OTORİTESİNİN GÖREVLERİ VE ÇALIŞMA ESASLARI HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİBÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamında Kırsal Kalkınma Programının hazırlanması, hazırlanan Kırsal Kalkınma Programı ile ilgili uygulamaların etkin, verimli ve doğru bir şekilde yönetilmesi, izlenmesi, değerlendirilmesi, raporlanması, koordinasyonu, tanıtımı ve Programa ilişkin değişiklikler ile ilgili faaliyetleri yürütmekten sorumlu olan Yönetim Otoritesinin görevleri ile çalışma usul ve esaslarını belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, Yönetim Otoritesinin görevleri, çalışma usul ve esasları ile uygulamalara yönelik düzenlemeleri kapsar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik; 3/6/2011 tarihli ve 639 sayılı Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 11 inci maddesi ile 4/5/2007 tarihli ve 5648 sayılı Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 9, 16 ve 17 nci maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmeliğin uygulanmasında;

a) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,

b) Denetim Otoritesi: Katılım Öncesi Yardım Aracına ilişkin oluşturulan yönetim ve kontrol sistemlerinin etkin ve doğru bir şekilde işlediğine dair doğrulamayı yapmakla sorumlu olan Hazine Kontrolörleri Kurulunu,

c) İç Denetim Birimi: Bakanlık İç Denetim Birimi Başkanlığını,

ç) İletişim Planı: Program hakkında bilgilendirme ve tanıtım için hazırlanan planı,

d) İzleme Komitesi: İlgili kamu kurum ve kuruluşları,gerçek kişiler, özel hukuk tüzel kişileri ve sivil toplum kuruluşlarının Program ve destekleri ile ilgili, izleme, değerlendirme süreçlerine katkı ve katılımlarını sağlamak üzere oluşturulan Program İzleme Komitesini,

e) Katılım Öncesi Yardım Aracı: Avrupa Birliğinin 2007-2013 yıllarını kapsayan ve beş bileşenden oluşan katılım öncesi desteğini,

f) Katılım Öncesi Yardım Aracı İzleme Komitesi: Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörü ile Avrupa Komisyonunun eş başkanlığında, Ulusal Yetkilendirme Görevlisi, Yönetim Otoritesi, Kurum ve diğer ilgili kurumların temsilcilerinden oluşan ve temel görevi uygulamada Katılım Öncesi Yardım Aracı bileşenleri arasında uyum ve koordinasyonu sağlamak olan Komiteyi,

g) Kurum: Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumunu,

ğ) Mutabakat Zaptı: Kurum ile Yönetim Otoritesi arasında imzalanan işbirliği ve görev paylaşımı konusundaki belgeyi,

h) Program: Katılım Öncesi Yardım Aracı Kırsal Kalkınma bileşeni kapsamında hazırlanan Kırsal Kalkınma Programını,

ı) Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörü: Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamındaki bileşenlere yönelik genel koordinasyonu sağlamakla sorumlu Avrupa Birliği Bakanlığı Müsteşarını,

i) Ulusal Yetkilendirme Görevlisi: Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamındaki yönetim ve kontrol sistemlerinin etkin işleyişi ile Ulusal Fonun başkanı olarak Türkiye’de Avrupa Birliği fonlarının mali yönetiminden ve bu çerçevede yapılan işlemlerin mevzuata ve usulüne uygunluğundan bütünüyle sorumlu Hazine Müsteşarını,

j) Yetkili Akreditasyon Görevlisi: Ulusal Yetkilendirme Görevlisi ve Ulusal Fonun akredite edilmesi, akreditasyonunun izlenmesi ve askıya alınması veya kaldırılmasıyla yetkili Hazine Müsteşarlığından sorumlu Bakanı,

k) Yönetim Otoritesi: Tarım Reformu Genel Müdürlüğünü,

l) Yönetim Otoritesi Başkanı: Tarım Reformu Genel Müdürünü,

ifade eder.

İKİNCİBÖLÜM

Yönetim Otoritesi ve Görevleri

Yönetim Otoritesi

MADDE 5 – (1) Yönetim Otoritesi Tarım Reformu Genel Müdürlüğüdür. Yönetim Otoritesinin görevleri, Tarım Reformu Genel Müdürlüğü bünyesindeki Kırsal Kalkınma Daire Başkanlığı tarafından yürütülür.

Görevleri

MADDE 6 – (1) Yönetim Otoritesi, programın mali yönetim prensibine uygun olarak yönetilmesinden ve uygulamaların izlenmesinden sorumludur. Bu amaçla aşağıdaki görevleri yerine getirir:

a) Programı hazırlar ve uygulamalar sonucunda ihtiyaç duyulan Program değişikliklerine ilişkin çalışmaları yürütür.

b) Program uygulamalarının Programın kriterleri ve mekanizmasına uygun olarak gerçekleştirilmesini ve Program kapsamındaki işlemlerin Avrupa Birliği ile yapılan anlaşmalara, ilgili Avrupa Birliği ve ulusal mevzuata uygunluğunu gözetir.

c) Programın uygulama sürecinin etkin bir şekilde izlenmesi ve değerlendirilmesi için bilgi ve raporlama sistemi kurulmasını,işletilmesini ve güncellenmesini sağlar.

ç) Program uygulamalarının izlenmesi ve değerlendirmesine dair çalışmaları yürütür.

d) İzleme Komitesinin çalışmalarına yardımcı olur ve koordinasyon görevini yürütür.

e) Program uygulamalarına ilişkin yıllık ve nihai uygulama raporlarıyla ilgili çalışmaları Kurum ile işbirliği içerisinde yürütür.

f) Program ile ilgili bilgilendirme ve tanıtım faaliyetlerini yürütür.

g) Teknik destek tedbiri kapsamında öngörülen faaliyetleri yürütür.

ğ) Yönetim Otoritesine ilişkin usulsüzlüklerin bildirilmesini sağlar.

h) Yerel Kırsal Kalkınma Stratejilerinin Hazırlanması ve Uygulanması tedbiri kapsamında öngörülen faaliyetleri yürütür.

ı) İhtiyaç duyulması halinde yukarıdaki görevlerin bir kısmını başka bir kurum/kuruluşa yaptırır. Bu durumda, söz konusu görevlerin düzgün ve etkin bir şekilde yerine getirilmesini, yönetilmesini ve denetlenmesini sağlamak üzere her türlü tedbiri alır ve Yönetim Otoritesinin konuya ilişkin sorumluluğu devam eder.

(2) Yönetim Otoritesi, görevleri ile ilgili konularda Türkiye ile Avrupa Birliği arasında imzalanan ikili anlaşmalar ve ilgili diğer ulusal mevzuat hükümleri doğrultusunda gerekli çalışmaları yapar.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Yönetim Otoritesinin Çalışma Usul ve Esasları

Programın hazırlanması

MADDE 7 – (1) Program; Yönetim Otoritesi tarafından, Avrupa Birliğinin katılım öncesi kırsal kalkınmaya yönelik olarak sağlanan kaynaklarının kalkınma plan ve programları ile ulusal stratejiler doğrultusunda diğer iç ve dış kaynaklı kırsal kalkınma program, faaliyet ve destekleri ile Avrupa Birliği tarafından sağlanan diğer kaynaklarla tutarlı ve uyumlu bir şekilde ve ilgili kurumlarla işbirliği içinde hazırlanır.

(2) Program hazırlık çalışmaları, Bakanlıkça belirlenen ilgili kamu kurum ve kuruluşları, sivil toplum kuruluşları ve Avrupa Komisyonu ile koordineli bir şekilde yürütülür.

(3) Program, Avrupa Komisyonu tarafından onaylanır ve Yüksek Planlama Kurulunun onayı ile yürürlüğe girer.

Programın izlenmesi

MADDE 8 – (1) Programın uygulanmasının etkinliği, etkililiği ve kalitesi, Programda öngörülen hedefler ve göstergeler ışığında izlenir.

(2) Programın uygulanmasına yönelik mali ve istatistikî bilgiler ile izleme verileri ve diğer gerekli bilgiler, Kurum ile yapılan Mutabakat Zaptı çerçevesinde Kurumdan temin edilir.

(3) Programın izlenmesi çalışmaları İzleme Komitesi ile işbirliği halinde yürütülür. Ayrıca, Program uygulamalarına ilişkin kaydedilen ilerlemeler hakkında Katılım Öncesi Yardım Aracı İzleme Komitesine ve Avrupa Komisyonuna rapor edilir.

(4) Program uygulamalarında kaydedilen gelişmeler, uygulamada yaşanan sorunlar, Programın izlenme ve değerlendirme sonuçları ve tanıtım faaliyetleri ile ilgili bilgiler İzleme Komitesine bildirilir.

Programın değerlendirilmesi

MADDE 9 – (1) Program uygulamalarının değerlendirilmesi, Programın amaç ve hedeflerine bağlı olarak, Avrupa Komisyonu ile işbirliği halinde belirlenen izleme ve değerlendirme kriterleri ve göstergeleri çerçevesinde yapılır.

(2) Program uygulamalarının değerlendirilmesi sırasında, kaynakların kullanım düzeyi, uygulamaların etkililiği ile verimliliği ve Programda belirlenen öncelikler üzerindeki sosyoekonomik etkisi gözetilir.

(3) Programın stratejisini, Program uygulamalarının kalitesini, etkinliğini, etkililiğini ve tutarlılığını geliştirmek ile Program hedeflerine ulaşılıp ulaşılmadığını tespit etmek amacıyla, izlemeden elde edilen veriler doğrultusunda Programın ön değerlendirme, sürekli değerlendirme, ara değerlendirme ve nihai değerlendirmesi yapılır.

(4) Programlama kalitesinin yükseltilmesi ve bütçe kaynaklarının tahsisinde uygunluğu ve verimliliği temin etmek amacıyla Program hazırlığı sırasında ön değerlendirme yapılır.

(5) Programın sürekli değerlendirmeleri her yıl yapılır ve İzleme Komitesine rapor edilir. Raporun bir örneği Yetkili Akreditasyon Görevlisi ile Denetim Otoritesine gönderilir.

(6) Avrupa Komisyonu tarafından talep edilmesi halinde, Avrupa Komisyonundan alınan yetki devri tarihini takip eden üçüncü yıl içerisinde, Programın uygulanmasına yönelik ara değerlendirme yapılır.

(7) Ara değerlendirme raporu, altıncı fıkrada belirtilen yılın 31 Aralık tarihine kadar İzleme Komitesi ve Avrupa Komisyonuna sunulur ve değerlendirme raporundaki önerilerin yerine getirilmesi konusunda yapılan çalışmalar hakkında Komisyon bilgilendirilir.

(8) Programın mali anlaşmasının bittiği yıl içinde, Programın nihai değerlendirmesi yapılır.

Raporlama

MADDE 10 – (1) Program uygulamalarına ilişkin yıllık uygulama raporları ve nihai uygulama raporu Kurum ile işbirliği halinde hazırlanır.

(2) Yıllık uygulama raporları, Programın uygulandığı takvim yılını içermekte olup, Programın tüm uygulama dönemini kapsayan kümülatif mali ve izleme bilgilerini içerir. Nihai uygulama raporu, Programın tüm uygulama dönemini kapsar ve Programın son yılında hazırlanır.

(3) Yıllık uygulama raporları ve nihai uygulama raporu; Program amaç ve hedeflerine ulaşılması açısından, öncelik ve tedbirlerin uygulanmasında kaydedilen ilerleme, uygulamada karşılaşılan sorunlar, alınan tedbirler, mali tablolar ve mali yönetim sonuçları, izleme ve değerlendirme çalışmaları, bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri ve Programın ulusal, bölgesel, sektörel politika ve stratejilerle ayrıca diğer Katılım Öncesi Yardım Aracı bileşenleri ile uyumu ve tutarlılığı ile ilgili bilgileri ve ikili anlaşmalarda yer alan diğer hususları içerecek şekilde hazırlanır.

(4) Yıllık uygulama raporları ve nihai uygulama raporu, İzleme Komitesi tarafından incelendikten ve onaylandıktan sonra, Avrupa Komisyonuna, Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörüne ve Ulusal Yetkilendirme Görevlisine iletilir. Raporların bir örneği de Denetim Otoritesine gönderilir.

(5) Yıllık uygulama raporları her takvim yılının bitimini takiben altı ay içinde, nihai uygulama raporu ise Program kapsamındaki uygun harcamaların ödenmesi için belirlenen en son tarihi takip eden altı ay içinde Avrupa Komisyonuna gönderilir.

Koordinasyon

MADDE 11 – (1) Yönetim Otoritesi, Program uygulamalarının kalitesini izlemek için gerekli belgeleri İzleme Komitesine sunarak çalışmalarına yardımcı olur. Bu kapsamda gerekli koordinasyonu sağlar.

(2) İzleme Komitesinin sekretarya hizmetlerini yürütür. Bu çerçevede aşağıdaki çalışmalar yapılır.

a) İzleme Komitesi çalışmaları için ihtiyaç duyulan tüm belge, materyal, rapor, analiz ve teklifler hazırlanır, tercümeleri yapılır/yaptırılır ve elektronik ortamda ve/veya yazılı olarak İzleme Komitesi üyelerine gönderilir.

b) İzleme Komitesi toplantılarının hazırlıkları,toplantıların düzenlenmesi ve toplantı tutanaklarının hazırlanması ile ilgili çalışmalar yapılır.

c) İzleme Komitesi çalışmalarına yönelik belgelerin, oturumlarda yapılan konuşmaların ve alınan kararların arşivi tutulur.

ç) İzleme Komitesi kararlarının uygulanması sağlanır ve sonuçları hakkında ilgili taraflara bilgi verilir.

d) İzleme Komitesi çalışmalarının tanıtımı ve duyurusu yapılır.

e) İzleme Komitesi toplantılarında tartışma ve karar alma sürecine üyelerin etkin bir şekilde katılımını sağlamak amacıyla ihtiyaç duyulan çeviri, tercüme gibi teknik ve lojistik hizmetler sağlanır.

f) Programın teknik destek tedbiri kapsamında Avrupa Komisyonunun insiyatifi dışında gerçekleştirilen çalışma ziyaretleri ve seminerler konusunda rapor hazırlanır ve İzleme Komitesine sunulur.

g) Katılım Öncesi Yardım Aracı İzleme Komitesinin çalışmalarına katılım ve bilgi sağlanır.

Program hakkında bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri

MADDE 12 – (1) Program hakkında bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri, Yönetim Otoritesi, Kurum ve Avrupa Komisyonu ile işbirliği halinde hazırlanan İletişim Planı kapsamında gerçekleştirilir. İletişim Planında, Avrupa Birliğinin Programdaki rolü ve katkısı şeffaf bir şekilde kamuoyuna duyurulur.

(2) İletişim Planı İzleme Komitesinin değerlendirmesine sunulur ve onayı alınır.

(3) Bilgilendirme ve tanıtım faaliyetlerinin, Katılım Öncesi Yardım Aracının tanıtım gerekliliklerine uygun olarak yürütülmesi sağlanır. Bu faaliyetlerin yürütülmesi sırasında Kurum ile işbirliği yapılır.

(4) Bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri, İletişim Planı çerçevesinde Kurum ile imzalanan Mutabakat Zaptı çerçevesinde uygulanır.

(5) İletişim Planı çerçevesinde yapılan bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri ile ilgili olarak İzleme Komitesi bilgilendirilir.

Program değişikliği

MADDE 13 – (1) Programda değişiklik önerileri;

a) Çok yıllı strateji belgeleri,

b) İzleme ve değerlendirme sonuçları,

c) Program uygulama sonuçları ve yıllık raporlar,

ç) İzleme Komitesinin önerileri,

d) Kurumun önerileri,

e) Programda uygulanması planlanan tedbirlerin geliştirilmesi,

f) Programa ilave tedbirler eklenmesi,

g) Avrupa Birliği müktesebatı ve ulusal mevzuat değişiklikleri,

çerçevesinde hazırlanır.

(2) Değişiklik tekliflerine ilişkin İzleme Komitesinin onayının alınmasını müteakip Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörüne ve Avrupa Komisyonuna gönderilir.

(3) Değişiklik önerileri hakkında Ulusal Yetkilendirme Görevlisi bilgilendirilir.

(4) Programa ilişkin değişiklik önerilerini Avrupa Komisyonunun kabul etmesinin ardından ilgili merciler bilgilendirilir.

Teknik destek tedbiri

MADDE 14 – (1) Programda yer alan teknik destek tedbiri kapsamında yürütülecek faaliyetler için her yıl eylem planı hazırlanır.

(2) Eylem planı İzleme Komitesinin onayına sunulur.

(3) Tedbir faaliyetlerinin gerçekleştirilmesi için yapılacak kamu alımlarında Avrupa Komisyonu tarafından onaylanan satın alma kuralları uygulanacaktır.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Personel

MADDE 15 – (1) Bu Yönetmelikte belirlenen iş ve işlemleri yerine getirmek üzere konusunda deneyimli ve yeterli sayıda personel, Yönetim Otoritesi Başkanının uygun görüşü alınarak, Bakanlıkça görevlendirilir.

Akreditasyon

MADDE 16 – (1) Akreditasyon çalışmaları, Avrupa Komisyonu ile yapılan ikili anlaşmalarda belirlenen akreditasyon kriterleri çerçevesinde Yönetim Otoritesi tarafından yürütülür.

(2) Bakanlık bu konuda gerekli her türlü tedbiri alır.

Çalışmalarda işbirliği

MADDE 17 – (1) Yönetim Otoritesi, görev ve sorumlulukların etkin, etkili, zamanında ve verimli bir şekilde yerine getirilmesi için Bakanlık birimleri, ihtiyaca göre Bakanlıkça belirlenen ilgili kamu kurum/kuruluşları ve sivil toplum kuruluşlarıile gerekli işbirliği, uyum ve koordinasyon içerisinde çalışmalarını yürütür.

Denetim

MADDE 18 – (1) Katılım Öncesi Yardım Aracının Yönetim ve Kontrol mekanizmalarının işlerliği ve etkinliği Denetim Otoritesi tarafından denetlenir. Ayrıca, Yönetim Otoritesi Bakanlık bünyesinde yer aldığından İç Denetim Birimi tarafından da denetlenir. Yönetim Otoritesi istenen her türlü bilgi, belge, kayıt, rapor ve bilgi sistemlerini sunmak ve bu bilgileri denetime hazır bulundurmak zorundadır.

Yürürlükten kaldırılan yönetmelik

MADDE 19 – (1) Bu Yönetmelik ile, 18/8/2009 tarihli ve 27323 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Kırsal Kalkınma Programı Yönetim Otoritesinin Görevleri ile Çalışma Usul ve Esasları Hakkında Yönetmelik yürürlükten kaldırılmıştır.

Yürürlük

MADDE 20 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 21 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

TARIM VE KÖYİŞLERİ BAKANLIĞI DİSİPLİN AMİRLERİ YÖNETMELİĞİ

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından

Yayımlandığı Resmi Gazete Tarihi: 26/04/2000

Yayımlandığı Resmi Gazete No: 24031

Amaç

Madde 1 – Bu Yönetmeliğin amacı, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı personelinin disiplin amirlerini tayin ve tespit etmektir.

Kapsam

Madde 2 – Bu Yönetmelik hükümleri, Tarım ve Köyişleri Bakanlığı merkez, taşra ve yurt dışı teşkilatında 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun değişik 1 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren memurlar hakkında uygulanır.

Dayanak

Madde 3 – Bu Yönetmelik, 657 sayılı Devlet Memurları Kanununun 134 üncü maddesine göre Bakanlar Kurulunun 17/09/1982 tarihli ve 8/5336 sayılı Kararı uyarınca 24/10/1982 tarihli ve 17848 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmeliğin 16 ncı maddesi hükümlerine göre hazırlanmıştır.

Disiplin Amirleri

Madde 4 – Bu Yönetmelik kapsamına giren memurların, memuriyet unvanlarına göre disiplin amiri ve üst disiplin amirleri ekli tabloda gösterilmiştir.

Hüküm Bulunmayan Haller

Madde 5 – Bu Yönetmelikte hüküm bulunmayan hallerde 17/09/1982 tarihli ve 8/5336 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe giren Disiplin Kurulları ve Disiplin Amirleri Hakkında Yönetmelik hükümleri uygulanır.

Yürürlük

Madde 6 – Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

Madde 7 – Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

18 Ağustos 2009 SALI                           Resmî Gazete                                    Sayı : 27323

YÖNETMELİK

Tarım ve Köyişleri Bakanlığından:

KIRSAL KALKINMA PROGRAMI YÖNETİM OTORİTESİNİN GÖREVLERİ İLE ÇALIŞMA USUL VE ESASLARI HAKKINDA YÖNETMELİK

BİRİNCİ BÖLÜM

Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar

Amaç

MADDE 1 – (1) Bu Yönetmeliğin amacı; Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamında Kırsal Kalkınma Programının hazırlanması, hazırlanan Kırsal Kalkınma Programı ile ilgili uygulamaların etkin, verimli ve doğru bir şekilde yönetilmesi, izlenmesi, değerlendirilmesi, raporlanması, koordinasyonu, tanıtımı ve Programa ilişkin değişiklikler ile ilgili faaliyetleri yürütmekten sorumlu olan Yönetim Otoritesinin görevleri ile çalışma usul ve esaslarını belirlemektir.

Kapsam

MADDE 2 – (1) Bu Yönetmelik, Yönetim Otoritesinin görevleri, çalışma usul ve esasları ile uygulamalara yönelik düzenlemeleri kapsar.

Dayanak

MADDE 3 – (1) Bu Yönetmelik, 4/5/2007 tarihli ve 5648 sayılı Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumu Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanunun 9 uncu, 16 ncı ve 17 nci maddelerine dayanılarak hazırlanmıştır.

Tanımlar

MADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;

a) Bakanlık: Tarım ve Köyişleri Bakanlığını,

b) Denetim Otoritesi: Katılım Öncesi Yardım Aracına ilişkin oluşturulan yönetim ve kontrol sistemlerinin etkin ve doğru bir şekilde işlediğine dair doğrulamayı yapmakla sorumlu olan Hazine Kontrolörleri Kurulunu,

c) İletişim Planı: Program hakkında bilgilendirme ve tanıtım için hazırlanan planı,

ç) İzleme Komitesi: İlgili kamu kurum ve kuruluşları, gerçek kişiler, özel hukuk tüzel kişileri ve sivil toplum kuruluşlarının Program ve destekleri ile ilgili, izleme, değerlendirme süreçlerine katkı ve katılımlarını sağlamak üzere oluşturulan Komiteyi,

d) Katılım Öncesi Yardım Aracı: Avrupa Birliğinin 2007-2013 yıllarını kapsayan ve beş bileşenden oluşan katılım öncesi desteğini,

e) Katılım Öncesi Yardım Aracı İzleme Komitesi: Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörü ile Avrupa Komisyonunun eş başkanlığında, Ulusal Yetkilendirme Görevlisi, Yönetim Otoritesi, Kurum ve diğer ilgili kurumların temsilcilerinden oluşan ve temel görevi uygulamada Katılım Öncesi Yardım Aracı bileşenleri arasında uyum ve koordinasyonu sağlamakla olan Komiteyi,

f) Kurum: Tarım ve Kırsal Kalkınmayı Destekleme Kurumunu,

g) Mutabakat Zaptı: Kurum ile Yönetim Otoritesi arasında imzalanan işbirliği ve görev paylaşımı konusundaki belgeyi,

ğ) Program: Katılım Öncesi Yardım Aracı Kırsal Kalkınma bileşeni kapsamında hazırlanan Kırsal Kalkınma Programını,

h) Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörü: Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamındaki bileşenlere yönelik genel koordinasyonu sağlamakla sorumlu Avrupa Birliği Genel Sekreterini,

ı) Ulusal Yetkilendirme Görevlisi: Katılım Öncesi Yardım Aracı kapsamındaki yönetim ve kontrol sistemlerinin etkin işleyişi ile Ulusal Fonun başkanı olarak Türkiye’de Avrupa Birliği fonlarının mali yönetiminden ve bu çerçevede yapılan işlemlerin mevzuata ve usulüne uygunluğundan bütünüyle sorumlu Hazine Müsteşarını,

i) Yetkili Akreditasyon Görevlisi: Ulusal Yetkilendirme Görevlisinin akredite edilmesi, akreditasyonunun izlenmesi ve askıya alınması veya kaldırılmasından sorumlu Bakanı,

j) Yönetim Otoritesi: Bakanlık Strateji Geliştirme Başkanlığını,

k) Yönetim Otoritesi Başkanı: Strateji Geliştirme Başkanını

ifade eder.

İKİNCİ BÖLÜM

Yönetim Otoritesi ve Görevleri

Yönetim otoritesi

MADDE 5 – (1) Yönetim Otoritesi Bakanlıkça belirlenen Strateji Geliştirme Başkanlığıdır. Yönetim Otoritesinin görevleri, Strateji Geliştirme Başkanlığı bünyesinde İç Kontrolden sorumlu Daire Başkanlığı tarafından yürütülür.

Görevleri

MADDE 6 – (1) Yönetim Otoritesi, programın mali yönetim prensibine uygun olarak yönetilmesinden ve uygulamaların izlenmesinden sorumludur. Bu amaçla aşağıdaki görevleri yerine getirir:

a) Programı hazırlar ve uygulamalar sonucunda ihtiyaç duyulan Program değişikliklerine ilişkin çalışmaları yürütür.

b) Program uygulamalarının Programın kriterleri ve mekanizmasına uygun olarak gerçekleştirilmesini ve Program kapsamındaki işlemlerin Avrupa Birliği ile yapılan anlaşmalara, ilgili Avrupa Birliği mevzuatı ve ulusal mevzuata uygunluğunu gözetir.

c) Programın uygulama sürecinin etkin bir şekilde izlenmesi ve değerlendirilmesi için bilgi ve raporlama sistemi kurulmasını, işletilmesini ve güncellenmesini sağlar.

ç) Program uygulamalarının izlenmesi ve değerlendirmesine dair çalışmaları yürütür.

d) İzleme Komitesinin çalışmalarına yardımcı olur ve koordinasyon görevini yürütür.

e) Program uygulamalarına ilişkin yıllık ve nihai uygulama raporlarıyla ilgili çalışmaları Kurum ile işbirliği içerisinde yürütür.

f) Program ile ilgili bilgilendirme ve tanıtım faaliyetlerini yürütür.

g) Teknik destek tedbiri kapsamında öngörülen faaliyetleri yürütür.

ğ) Usulsüzlük raporlarının hazırlanmasını sağlar.

h) İhtiyaç duyulması halinde yukarıdaki görevlerin bir kısmını başka bir kurum/kuruluşa yaptırır. Bu durumda, söz konusu görevlerin düzgün ve etkin bir şekilde yerine getirilmesini, yönetilmesini ve denetlenmesini sağlamak üzere her türlü tedbiri alır ve Yönetim Otoritesinin konuya ilişkin sorumluluğu devam eder.

(2) Yönetim Otoritesi, görevleri ile ilgili konularda Türkiye ile Avrupa Birliği arasında imzalanan ikili anlaşmalar ve ilgili diğer ulusal mevzuat hükümleri doğrultusunda gerekli çalışmaları yapar.

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM

Çalışma Usul ve Esasları

Programın hazırlanması

MADDE 7 – (1) Program; Yönetim Otoritesi tarafından, Avrupa Birliğinin katılım öncesi kırsal kalkınmaya yönelik olarak sağlanan kaynaklarının kalkınma plan ve programları ile ulusal stratejiler doğrultusunda diğer iç ve dış kaynaklı kırsal kalkınma program, faaliyet ve destekleri ile Avrupa Birliği tarafından sağlanan diğer kaynaklarla tutarlı ve uyumlu bir şekilde ve ilgili kurumlarla işbirliği içinde hazırlanır.

(2) Program hazırlık çalışmaları, Bakanlıkça belirlenen ilgili kamu kurum ve kuruluşları, sivil toplum kuruluşları ve Avrupa Komisyonu ile koordineli bir şekilde yürütülür.

(3) Program, Avrupa Komisyonu tarafından onaylanır ve Yüksek Planlama Kurulunun onayı ile yürürlüğe girer.

Programın izlenmesi

MADDE 8 – (1) Programın uygulanmasının etkinliği, etkililiği ve kalitesi, Programda öngörülen hedefler ve göstergeler ışığında izlenir.

(2) Programın uygulanmasına yönelik mali ve istatistikî bilgiler ile izleme verileri ve diğer gerekli bilgiler, Kurum ile yapılan Mutabakat Zaptı çerçevesinde Kurumdan temin edilir.

(3) Programın izlenmesi çalışmaları İzleme Komitesi ile işbirliği halinde yürütülür. Ayrıca, Program uygulamalarına ilişkin kaydedilen ilerlemeler hakkında Katılım Öncesi Yardım Aracı İzleme Komitesine ve Avrupa Komisyonuna rapor edilir.

(4) Program uygulamalarında kaydedilen gelişmeler, uygulamada yaşanan sorunlar, Programın izlenme ve değerlendirme sonuçları ve tanıtım faaliyetleri ile ilgili bilgiler İzleme Komitesine bildirilir.

Programın değerlendirilmesi

MADDE 9 – (1) Program uygulamalarının değerlendirilmesi, Programın amaç ve hedeflerine bağlı olarak, Avrupa Komisyonu ile işbirliği halinde belirlenen izleme ve değerlendirme kriterleri ve göstergeleri çerçevesinde yapılır.

(2) Program uygulamalarının değerlendirilmesi sırasında, kaynakların kullanım düzeyi, uygulamaların etkililiği ile verimliliği ve Programda belirlenen öncelikler üzerindeki sosyoekonomik etkisi gözetilir.

(3) Programın stratejisini, Program uygulamalarının kalitesini, etkinliğini, etkililiğini ve tutarlılığını geliştirmek ile Program hedeflerine ulaşılıp ulaşılmadığını tespit etmek amacıyla, izlemeden elde edilen veriler doğrultusunda Programın ön değerlendirme, sürekli değerlendirme, ara değerlendirme ve nihai değerlendirmesi yapılır.

(4) Programlama kalitesinin yükseltilmesi ve bütçe kaynaklarının tahsisinde uygunluğu ve verimliliği temin etmek amacıyla Program hazırlığı sırasında ön değerlendirme yapılır.

(5) Programın sürekli değerlendirmeleri her yıl yapılır ve İzleme Komitesine rapor edilir. Raporun bir örneği Yetkili Akreditasyon Görevlisi ile Denetim Otoritesine gönderilir.

(6) Avrupa Komisyonu tarafından talep edilmesi halinde, Avrupa Komisyonundan alınan yetki devri tarihini takip eden üçüncü yıl içerisinde, Programın uygulanmasına yönelik ara değerlendirme yapılır.

(7) Ara değerlendirme raporu, altıncı fıkrada belirtilen yılın 31 Aralık tarihine kadar İzleme Komitesi ve Avrupa Komisyonuna sunulur ve değerlendirme raporundaki önerilerin yerine getirilmesi konusunda yapılan çalışmalar hakkında Komisyon bilgilendirilir.

(8) Programın mali anlaşmasının bittiği yıl içinde, Programın nihai değerlendirmesi yapılır.

Raporlama

MADDE 10 – (1) Program uygulamalarına ilişkin yıllık uygulama raporları ve nihai uygulama raporu Kurum ile işbirliği halinde hazırlanır.

(2) Yıllık raporlar, Programın uygulandığı takvim yılını içermekte olup, Programın tüm uygulama dönemini kapsayan kümülatif mali ve izleme bilgilerini içerir. Nihai rapor, Programın tüm uygulama dönemini kapsar ve Programın son yılında hazırlanır.

(3) Yıllık uygulama raporları ve nihai uygulama raporu; Program amaç ve hedeflerine ulaşılması açısından, öncelik ve tedbirlerin uygulanmasında kaydedilen ilerleme, uygulamada karşılaşılan sorunlar, alınan tedbirler, mali tablolar ve mali yönetim sonuçları, izleme ve değerlendirme çalışmaları, bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri ve Programın ulusal, bölgesel, sektörel politika ve stratejilerle ayrıca diğer Katılım Öncesi Yardım Aracı bileşenleri ile uyumu ve tutarlılığı ile ilgili bilgileri ve ikili anlaşmalarda yer alan diğer hususları içerecek şekilde hazırlanır.

(4) Yıllık raporlar ve nihai rapor, İzleme Komitesi tarafından incelendikten ve onaylandıktan sonra, Avrupa Komisyonuna, Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörüne ve Ulusal Yetkilendirme Görevlisine iletilir. Raporların bir örneği de Denetim Otoritesine gönderilir.

(5) Yıllık raporlar her takvim yılının bitimini takiben altı ay içinde, nihai rapor ise Program kapsamındaki uygun harcamaların ödenmesi için belirlenen en son tarihi takip eden altı ay içinde Avrupa Komisyonuna gönderilir.

Koordinasyon

MADDE 11 – (1) Yönetim Otoritesi, Program uygulamalarının kalitesini izlemek için gerekli belgeleri İzleme Komitesine sunarak çalışmalarına yardımcı olur. Bu kapsamda gerekli koordinasyonu sağlar.

(2) İzleme Komitesinin sekretarya hizmetlerini yürütür. Bu çerçevede aşağıdaki çalışmalar yapılır.

a) İzleme Komitesi çalışmaları için ihtiyaç duyulan tüm belge, materyal, rapor, analiz ve teklifler hazırlanır, tercümeleri yapılır ve elektronik ortamda ve/veya yazılı olarak İzleme Komitesi üyelerine gönderilir.

b) İzleme Komitesi toplantılarının hazırlıkları, toplantıların düzenlenmesi ve toplantı tutanaklarının hazırlanması ile ilgili çalışmalar yapılır.

c) İzleme Komitesi çalışmalarına yönelik belgelerin, oturumlarda yapılan konuşmaların ve alınan kararların arşivi tutulur.

ç) İzleme Komitesi kararlarının uygulanması sağlanır ve sonuçları hakkında ilgili taraflara bilgi verilir.

d) İzleme Komitesi çalışmalarının tanıtımı ve duyurusu yapılır.

e) İzleme Komitesi toplantılarında tartışma ve karar alma sürecine üyelerin etkin bir şekilde katılımını sağlamak amacıyla ihtiyaç duyulan çeviri, tercüme gibi teknik ve lojistik hizmetler sağlanır.

f) Teknik destek kapsamında gerçekleştirilen çalışma ziyaretleri ve seminerler konusunda rapor hazırlanır ve İzleme Komitesine sunulur.

g) Katılım Öncesi Yardım Aracı İzleme Komitesinin çalışmaları ile ilgili koordinasyon faaliyetleri yürütülür.

Program hakkında bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri

MADDE 12 – (1) Program hakkında bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri, Yönetim Otoritesi, Kurum ve Avrupa Komisyonu ile işbirliği halinde hazırlanan İletişim Planı kapsamında gerçekleştirilir. İletişim Planında, Avrupa Birliğinin Programdaki rolü ve katkısı şeffaf bir şekilde kamuoyuna duyurulur.

(2) İletişim Planı İzleme Komitesinin değerlendirmesine sunulur ve onayı alınır.

(3) Bilgilendirme ve tanıtım faaliyetlerinin, Katılım Öncesi Yardım Aracının tanıtım gerekliliklerine uygun olarak yürütülmesi sağlanır. Bu faaliyetlerin yürütülmesi sırasında Kurum ile işbirliği yapılır.

(4) Bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri, İletişim Planı çerçevesinde Kurum ile imzalanan Mutabakat Zaptı çerçevesinde uygulanır.

(5) İletişim Planı çerçevesinde yapılan bilgilendirme ve tanıtım faaliyetleri ile ilgili olarak İzleme Komitesi bilgilendirilir.

Program değişikliği

MADDE 13 – (1) Programda değişiklik önerileri;

a) Çok yıllı strateji belgeleri,

b) İzleme ve değerlendirme sonuçları,

c) Program uygulama sonuçları ve yıllık raporlar,

ç) İzleme Komitesinin önerileri,

d) Kurumun önerileri,

e) Programda uygulanması planlanan tedbirlerin geliştirilmesi,

f) Programa ilave tedbirler eklenmesi,

g) Avrupa Birliği müktesebatı ve ulusal mevzuat değişiklikleri

çerçevesinde hazırlanır.

(2) Değişiklik tekliflerine ilişkin İzleme Komitesinin onayının alınmasını müteakip Ulusal Katılım Öncesi Yardım Koordinatörüne ve Avrupa Komisyonuna gönderilir.

(3) Değişiklik önerileri hakkında Ulusal Yetkilendirme Görevlisi bilgilendirilir.

(4) Programa ilişkin değişiklik önerilerini Avrupa Komisyonunun kabul etmesinin ardından ilgili merciler bilgilendirilir.

Teknik destek tedbiri

MADDE 14 – (1) Programda yer alan teknik destek tedbiri kapsamında yürütülecek faaliyetler için her yıl eylem planı hazırlanır.

(2) Eylem planı İzleme Komitesinin onayına sunulur.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM

Çeşitli ve Son Hükümler

Personel

MADDE 15 – (1) Bu Yönetmelikte belirlenen iş ve işlemleri yerine getirmek üzere konusunda deneyimli ve yeterli sayıda personel, Yönetim Otoritesi Başkanının uygun görüşü alınarak, Bakanlıkça görevlendirilir.

Akreditasyon

MADDE 16 – (1) Akreditasyon çalışmaları, Avrupa Komisyonu ile yapılan ikili anlaşmalarda belirlenen akreditasyon kriterleri çerçevesinde Strateji Geliştirme Başkanlığı tarafından yürütülür.

(2) Bakanlık bu konuda gerekli her türlü tedbiri alır.

Çalışmalarda işbirliği

MADDE 17 – (1) Yönetim Otoritesi, görev ve sorumlulukların etkin, etkili, zamanında ve verimli bir şekilde yerine getirilmesi için Bakanlık birimleri, ihtiyaca göre Bakanlıkça belirlenen ilgili kamu kurum/kuruluşları ve sivil toplum kuruluşları ile gerekli işbirliği, uyum ve koordinasyon içerisinde çalışmalarını yürütür.

Yürürlük

MADDE 18 – (1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.

Yürütme

MADDE 19 – (1) Bu Yönetmelik hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.

26 Nisan 2008 CUMARTESİ           Resmî Gazete     Sayı : 26858SÖZLEŞMELİ ÜRETİM İLE İLGİLİ USÛL VE ESASLAR HAKKINDA YÖNETMELİKBİRİNCİ BÖLÜMAmaç, Kapsam, Dayanak ve TanımlarAmaçMADDE 1 –(1) Bu Yönetmelikle; sözleşmeli üretimin belirli usûl ve esaslar çerçevesinde düzenlenerek verim ve kalitenin arttırılması, tarımda sürdürülebilirliğin sağlanması, standartlara uygun ürün elde edilmesi, plânlı üretim yapılması, yeni üretim teknikleri konusunda bilgi aktarılması ve özendirici olunması amaçlanmaktadır.KapsamMADDE 2 – (Değişik: RG-5/9/2014-29110)(1) Bu Yönetmelik; tarımsal üretim yapan üreticiler veya temsil yetkisine sahip üretici örgütleri ile bunların ürünlerini satın alacak olan alıcılar arasında akdedilen “Tarımsal Üretim Sözleşmesi” ile ilgili usûl ve esasları kapsar..DayanakMADDE 3 –(1) Bu Yönetmelik, 18/4/2006 tarihli 5488 sayılı Tarım Kanununun 13 üncü maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.TanımlarMADDE 4 – (1) Bu Yönetmelikte geçen;a) Alıcı: Bu Yönetmelik hükümlerine göre üretici ile sözleşme akdeden gerçek ve tüzel kişiler ile bunların yetkili temsilcilerini,b) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,c) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Bakanlık il/ilçe müdürlüğü: Gıda, Tarım ve Hayvancılık il/ilçe müdürlüklerini,ç) Çiftçi kayıt sistemi: Bakanlık tarafından oluşturulan çiftçilerin kayıt altına alındığı tarımsal veri tabanını,d) İyi tarım uygulamaları: İlgili mevzuat çerçevesinde; tarımsal üretim sisteminin sosyal açıdan yaşanabilir, ekonomik açıdan kârlı ve verimli, insan sağlığını koruyan, hayvan sağlık ve refahı ile çevreye önem veren bir hale getirmek için uygulanması gereken işlemleri,e) Organik tarım faaliyetleri: İlgili mevzuat çerçevesinde; toprak, su, bitki, hayvan ve doğal kaynaklar kullanılarak organik ürün veya girdi üretilmesi ya da yetiştirilmesi, doğal alan ve kaynaklardan ürün toplanması, hasat, kesim, işleme, tasnif, ambalajlama, etiketleme, muhafaza, depolama, taşıma, pazarlama, ithalat, ihracat ile ürün veya girdinin tüketiciye ulaşıncaya kadar olan diğer işlemlerini,f) (Değişik: RG-5/9/2014-29110) Sözleşmeli üretim: Üretici ve alıcı arasında karşılıklı menfaat esaslarına dayalı yazılı akitlerle yürütülen tarımsal üretim şeklini,,g) Tarımsal üretim: Toprak, su ve biyolojik kaynaklar ile birlikte tarımsal girdiler kullanılarak yapılan bitkisel, hayvansal, su ürünleri, mikroorganizma ve enerji üretimini,ğ) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Tarımsal üretim sözleşmesi: Sözleşmeli üretime konu olan ürünün cinsi, miktarı, fiyatı veya fiyatlandırma yöntemi, üretim şekli, teslim tarihi gibi hususları içeren ve bu Yönetmelik esaslarına göre düzenlenen taraflar arasındaki sözleşmeyi,h) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Üretici: Üyesi olduğu üretici örgütü kanalıyla veya doğrudan alıcı ile sözleşme gereği tarımsal üretim yapan gerçek veya tüzel kişileri,ı) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Üretici örgütü: Üreticilerin gönüllülük esasına dayalı olarak tarımsal alanda üretimden pazara kadar ekonomik menfaatlerini ve özellikle meslek ve geçimlerine ait ihtiyaçlarını karşılıklı yardım, dayanışma ve kefalet suretiyle sağlayıp korumak amacıyla çeşitli kanunlara dayanarak kurdukları organizasyonları,i) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Ürün: Bitkisel, hayvansal ve su ürünleri alanında elde edilen her türlü işlenmemiş ham ürünleri,j) Ürün takvimi: Bitkisel, hayvansal ve su ürünleri üretiminde sözleşmede belirlenen üretim dönemini, ifade eder.k) (Ek: RG-5/9/2014-29110)Tarımsal üretim kayıt sistemi (TÜKAS): Yasal durumu ne olursa olsun, arazinin büyüklüğüne bakılmaksızın kendi adına bitkisel üretim ve/veya hayvancılık faaliyeti ve/veya su ürünleri üretimi yapan tek yönetim altındaki tarımsal üretime konu ekonomik birimlerin adres, kimlik bilgileri, tarımsal faaliyet bilgileriyle tarım alet makina ve ekipmanlarını belirlemeye yarayacak bilgilerin yer aldığı veri tabanını,İKİNCİ BÖLÜMSözleşmede Yer Alacak Hususlar ve Sözleşme ile İlgili EsaslarSözleşme ve sözleşmede yer alacak hususlarMADDE 5 –(1) Üretici ile alıcı bu maddenin dördüncü fıkrasında belirtilen tüm bilgi ve hükümleri içeren bir sözleşme imzalar. Sözleşme, bir nüshası üreticide, bir nüshası alıcıda ve bir nüshası da Bakanlık il/ilçe müdürlüğünde kalacak şekilde 3 nüsha halinde düzenlenir.(2) (Değişik: RG-5/9/2014-29110) Sözleşmeli üretim yapılacak işletmenin çiftçi kayıt sistemine ve/veya tarımsal üretim kayıt sistemine kayıtlı olma şartı aranır.(3) Sözleşmeli üretime yönelik bütün sözleşmelerin bu Yönetmelik esaslarına uygun olarak hazırlanması zorunludur.(4) Sözleşmede, ilgili ürün mevzuatı ile bu Yönetmeliğe aykırı hükümlere yer verilemez. Sözleşmede;a) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Tarafların adı ve unvanı, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası olmayanlar için vergi numarası, tüzel kişiler için ticaret sicil numarası ve vergi numarası, faaliyet gösterdikleri ve ikamet ettikleri yerin açık adresi, tüm iletişim bilgileri ve varsa elektronik posta adresinin,b) Teslim edilecek ürünün sözleşmede yer alan normlar dışında, ticari değerini etkileyecek herhangi bir şekilde hatalı, hileli, bozuk, çürük, ürünün yapısını bozan hastalık ve zararlı organizmalarla bulaşık, başka ürünlerle karışık, şekil bozukluğu olmayacağının,c) Sözleşme ile belirlenen miktarın yalnızca alıcıya satılabileceği ve alıcının sözleşmeye uygun olarak belirtilen ürünü önceden belirlenen zaman takvimine uygun olarak satın almak zorunda olduğunun,ç) 8/9/2006 tarihli ve 26283 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan “Tarımsal Yayım ve Danışmanlık Hizmetlerinin Düzenlenmesine Dair Yönetmelik” çerçevesinde sertifikalandırılmış ve alıcı tarafından tayin edilmiş olan kişilerin veya alıcının, üretim yerlerini üretimin her safhasında kontrol yetkisinin bulunduğunun,d) Ürün bedelinin ödeme zamanı ve şekli, taksitli ödemelerde ödeme planına göre uygulanacaksa faiz oranlarının,e) Üretim faaliyetlerinin başlangıcından ürünün teslimine kadar olan dönemlerde, her ürün ve üretim faaliyetlerinin kendi özellikleri gereği olarak, üretimin her evresinde gerekli olacak ana madde, yardımcı madde, malzeme ve teçhizat gibi girdilerin, nakdi avansın veya kredilerin; birim fiyatı, tutarı, temin şekli, teslimi, ödeme şekli ve zamanının,f) Alıcı tarafından sözleşme karşılığı yapılan üretim faaliyetleri ile ilgili her türlü girdi ve nakdi avansın bu sözleşmeli üretimin yapılacağı yerin dışında kullanılamayacağının,g) (Değişik: RG-5/9/2014-29110) Don, kuraklık, deprem, sel, dolu, fırtına, hortum, yangın, aşırı sıcaklık gibi doğal afetler nedeniyle ürünün zarar gördüğünün il/ilçe müdürlüğünden alınacak raporlar ile belgelendirilmesi halinde; alıcının üreticiden tazminat talep etmeyeceğinin; ancak alıcı ve üreticinin uğramış olduğu zararın tazmini konusunun taraflarca karşılıklı mutabakat çerçevesinde sözleşmede açıkça belirtileceğinin; ayrıca hastalık, zararlı ve salgınların sözleşme ekinde yer alacak olan teknik şartname kapsamında alıcı ve üreticinin karşılıklı mutabakatı çerçevesinde değerlendirileceğinin,ğ) Grev, lokavt, işletmede meydana gelen önemli teknik arıza veya iflas durumlarında meydana gelecek zararların tazminine ilişkin taraflar arasında karşılıklı mutabakat çerçevesinde belirlenecek hükümlerin,h) Ürünün, sözleşmede belirtilen üretim yeri dışındaki başka bir yerde üretilmiş ürünlerle karıştırılamayacağının,ı) Sözleşmenin ne şekilde akdedileceğinin sözleşmede belirleneceği; sözleşmenin noterde yapılması durumunda noter masraflarının alıcı tarafından ödeneceğinin,i) Ürün kalitesinin belirlenmesi için numunenin hangi esaslara göre alınacağı ve masrafların alıcı tarafından ödeneceğinin,j) Üretim sürecinde alıcı tarafından görevlendirilen kişilerce verilen teknik destek kapsamındaki hizmetlerin maliyetinin üreticiye yansıtılmayacağının,k) Üretimle ilgili her türlü girdinin temin edildiği günkü fiyatı ile avans olarak kabul edileceğinin,l) Üretimin yapılacağı yer, var ise ürüne ait Türk Standartları Enstitüsü Standardı veya Türk Gıda Kodeksi veya alıcı tarafından belirlenen kalite normlarının,m) Ürünün, sözleşmenin yürürlükte kaldığı süre içerisinde üçüncü kişilere satılamayacağının,n) (Değişik: RG-5/9/2014-29110) Üretici ve alıcı arasında belirlenen ürünün ödemeye esas fiyatının veya fiyatının tespitini sağlayacak fiyatlandırma yöntemi ile ödeme zamanının,o) Teslim edilecek ürünün fire oranının ve bunun belirlenmesi ile ilgili usul ve esasların,ö) Alıcıya teslim edilecek ürünün asgari ve azami miktarlarının,p) Sözleşmeye konu ürünün cinsi/türü, çeşidi, teslim yeri, şekli ve zamanı, üretim için kullanılacak yöntemlerle ilgili olarak hazırlanan ek teknik şartname kapsamında ürünün yetiştirilmesi ile ilgili faaliyetlerin plan ve bilgileri, muhtemel hasat ve kesim tarihi, tartım yeri ve nakliye ile ilgili temel hususlar ve bu faaliyetler ile işlemlerden sorumlu gerçek ve tüzel kişilerin ad veya unvanlarının,r) Sözleşme kapsamında, ürüne ve üretim yöntemlerine ait teknik hususların; ürünün ve üretimde kullanılacak hammadde ve malzemelerin kalite ve standartlarını, üretimde uygulanacak yöntemleri, hastalıklar, zararlılar, yabancı otlar ve bu etmenlerin yol açtığı salgınlara karşı mücadele ve tedbir planlarını, üretim izleme kriterlerini, üretim faaliyetlerinin üretici tarafından alıcıya rapor edilmesini düzenleyen ek bir teknik şartname kapsamında alıcı ve üretici tarafından belirlendiğinin,s) (Değişik: RG-5/9/2014-29110) Üretimin organik tarım faaliyetleri esaslarına veya iyi tarım uygulamalarına uygun olarak yapılması halinde bu durumu belirten ifadenin,ş) (Değişik: RG-5/9/2014-29110)Üreticinin ve alıcının, sözleşmenin hüküm ve şartları ile sözleşmeye ek teşkil eden her türlü belgeyi karşı tarafın izni olmaksızın herhangi bir üçüncü şahsa vermeyeceğinin,t) Sözleşmenin geçerlilik süresinin,u) Sözleşmeli üretimle ilgili anlaşmazlıkların giderilmesi hususunda hangi yer mahkemelerinin veya icra dairelerinin yetkili olacağının yer alması zorunludur.(5) Taraflar, akdettikleri tarımsal üretim sözleşmesine ayrıca özel hükümler de koyabilirler.Ekim nöbetiMADDE 6 –(1) Üretici, alıcı tarafından talep edilmesi halinde, üretim yerinin üretime uygunsuz hale gelmesi, verimin azalması gibi hallerle, hastalık, zararlı organizma ve yabancı ürünlerin zararlı etkilerinin azaltılması, ürün ve toprak kalitesinin korunması amacıyla, son ürün takviminde hangi ürünü ürettiği ve müteakip yıllarda aynı üretim yerinde hangi ürünleri üretmesi gerektiğine ilişkin belgeyi Bakanlık il/ilçe müdürlüğünden temin eder.SigortaMADDE 7 – (Değişik: RG-5/9/2014-29110)(1) Sözleşmeye tabi ürünlerin üretici ve/veya alıcı tarafından Tarım Sigortası yaptırılması isteğe bağlıdır.ÖdemeMADDE 8 –(1) Bu Yönetmeliğin 5 inci maddesinin dördüncü fıkrasının (n) bendine göre belirlenen ürün bedelinden alıcı tarafından üreticiye borç senedi ile verilen aynî ve nakdî avanslar mahsup edilir. Aradaki fark, sözleşmede belirtilen ödeme planına ve şekline uygun olarak alıcı tarafından ödenir.ÜÇÜNCÜ BÖLÜMÇeşitli ve Son HükümlerMevcut sözleşmelerMADDE 9 –(1) Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce akdedilmiş sözleşmeler için bu Yönetmelik hükümleri uygulanmaz.YürürlükMADDE 10 –(1) Bu Yönetmelik yayımı tarihinde yürürlüğe girer.YürütmeMADDE 11 – (Değişik: RG-5/9/2014-29110)(1) Bu Yönetmelik hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.

	Yönetmeliğin Yayımlandığı Resmî Gazete’nin
	Tarihi	Sayısı
	26/4/2008	26858
	Yönetmelikte Değişiklik Yapan Yönetmeliklerin Yayımlandığı Resmî Gazetelerin
	Tarihi	Sayısı
1.	5/9/2014	29110
2.