Resmi Gazete Tarihi: 16.01.2013 Resmi Gazete Sayısı: 28530
2872 SAYILI ÇEVRE KANUNU UYARINCA VERİLECEK İDARİ PARA CEZALARINA İLİŞKİN TEBLİĞ
(2013/1)
9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 20 nci maddesinde, Kanuna aykırılık halinde uygulanacak idari para cezaları belirlenmiştir.
30/3/2005 tarihli ve 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 17 nci maddesinin yedinci fıkrasında idari para cezalarının her takvim yılı başından geçerli olmak üzere o yıl için 4/1/1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanununun mükerrer 298 inci maddesi hükümleri uyarınca tespit ve ilân edilen yeniden değerleme oranında artırılmak suretiyle uygulanacağı ve bu şekilde yapılacak hesaplamalarda bir Türk Lirasının küsurunun dikkate alınmayacağı hükmü yer almaktadır.
Maliye Bakanlığı tarafından hazırlanarak 10/11/2012 tarihli ve 28463 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan, 419 sıra numaralı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliği uyarınca 2012 yılı yeniden değerleme oranı % 7,80 olarak tespit ve ilan edilmiştir.
Bu duruma binaen, 2872 sayılı Çevre Kanununun 20 nci maddesinde yer alan para cezaları 1/1/2013 tarihinden itibaren aşağıda belirtilen miktarlarda uygulanacaktır.
2872 sayılı Çevre Kanunu Uyarınca Verilecek İdari Para Cezalarına İlişkin Tebliğ (2007/2), 2872 sayılı Çevre Kanunu Uyarınca Verilecek İdari Para Cezalarına İlişkin Tebliğ (2008/1), 2872 sayılı Çevre Kanunu Uyarınca Verilecek İdari Para Cezalarına İlişkin Tebliğ (2009/1), 2872 sayılı Çevre Kanunu Uyarınca Verilecek İdari Para Cezalarına İlişkin Tebliğ (2010/1), 2872 sayılı Çevre Kanunu Uyarınca Verilecek İdari Para Cezalarına İlişkin Tebliğ (2011/1) ve 2872 sayılı Çevre Kanunu Uyarınca Verilecek İdari Para Cezalarına İlişkin Tebliğ (2012/1) yürürlükten kaldırılmıştır.
Tebliğ olunur.
2872 sayılı Çevre Kanununun
Kanundaki ceza miktarı
1/1/2013-31/12/2013 tarihleri arasında uygulanacak ceza
20 nci maddesinin
(a) bendindeki ceza miktarları
500 TL
842 TL
1.000 TL
1.689 TL
(b) bendindeki ceza miktarı
24.000 TL
40.636 TL
48.000 TL
81.274 TL
(c) bendindeki ceza miktarları
6.000 TL
10.154 TL
2.000 TL
3.383 TL
300 TL
504 TL
(d) bendindeki ceza miktarları
(b) bendi için iki kat:
48.000 TL
81.274 TL
96.000 TL
162.552 TL
(c) bendi için iki kat:
12.000 TL
20.317 TL
4.000 TL
6.769 TL
600 TL
1.012 TL
(d) bendinin ikinci cümlesindeki konutlarla ilgili olarak:
600 TL
1.012 TL
(e) bendindeki ceza miktarı
10.000 TL
16.929 TL
(f) bendindeki ceza miktarı
60.000 TL
101.595 TL
(g) bendindeki ceza miktarı
6.000 TL
10.154 TL
(h) bendindeki ceza miktarları
400 TL
674 TL
1.200 TL
2.029 TL
4.000 TL
6.769 TL
12.000 TL
20.317 TL
(ı) bendinin; 1 no’lu alt bendindeki ceza miktarları
Ton başına*:
40 TL
67,69 TL
10 TL
16,89 TL
100 KR
163 KR
(ı) bendinin; 2 no’lu alt bendindeki ceza miktarları
Ton Başına*:
30 TL
50,76 TL
6 TL
10,12 TL
100 KR
163 KR
(ı) bendinin; 3 no’lu alt bendindeki ceza miktarları
Ton Başına*:
20 TL
33,83 TL
4 TL
6,74 TL
100 KR
163 KR
(ı) bendinin; 4 no’lu alt bendindeki ceza miktarları
Ton başına*:
10 TL
16,89 TL
2 TL
3,34 TL
40 KR
65 KR
(ı) bendinin altıncı paragrafındaki ceza miktarları
24.000 TL
40.636 TL
600 TL
1.012 TL
(i) bendindeki ceza miktarı
1.000 TL
1.689 TL
(j) bendindeki ceza miktarları
24.000 TL
40.636 TL
600 TL
1.012 TL
(k) bendindeki özel çevre koruma bölgelerine ilişkin ceza miktarı
20.000 TL
33.863 TL
(l) bendindeki ceza miktarları
Dekar başına*:
20 TL
33,83 TL
Metreküp başına*:
120 TL
203,17 TL
(m) bendindeki ceza miktarları
6.000 TL
10.154 TL
4.000 TL
6.769 TL
(n) bendindeki ceza miktarları
48.000 TL
81.274 TL
1.200 TL
2.029 TL
(o) bendindeki ceza miktarı
12.000 TL
20.317 TL
(p) bendindeki ceza miktarı
24.000 TL
40.636 TL
(r) bendindeki ceza miktarları
24.000 TL
40.636 TL
60.000 TL
101.595 TL
(s) bendindeki ceza miktarı
100 TL
163 TL
(t) bendindeki ceza miktarı
2.000.000 TL
3.386.604 TL
(u) bendindeki ceza miktarı
2.000.000 TL
3.386.604 TL
(v) bendindeki ceza miktarı
100.000 TL den
169.327 TL’den
1.000.000 TL’ye kadar
1.693.300 TL’ye kadar
(y) bendindeki ceza miktarı
100.000 TL den
169.327 TL’den
1.000.000 TL’ye kadar
1.693.300 TL’ye kadar
Geçici 4 üncü maddesinin 5 inci fıkrasındaki ceza miktarları
Belediyelerde;
Belediyelerde;
· Nüfusu 100.000’den fazla olanlarda:
· Nüfusu 100.000’den fazla olanlarda:
50.000 TL
84.660 TL
· Nüfusu 100.000 – 50.000 arasında olanlarda:
· Nüfusu 100.000 – 50.000 arasında olanlarda:
30.000 TL
50.796 TL
· Nüfusu 50.000 – 10.000 arasında olanlarda:
· Nüfusu 50.000 – 10.000 arasında olanlarda:
20.000 TL
33.863 TL
· Nüfusu 10.000 – 2.000 arasında olanlarda:
· Nüfusu 10.000 – 2.000 arasında olanlarda:
10.000 TL
16.929 TL
· Organize Sanayi Bölgelerinde:
· Organize Sanayi Bölgelerinde:
100.000 TL
169.327 TL
· Bunların dışında kalan endüstri ve atıksu üreten her türlü tesiste:
· Bunların dışında kalan endüstri ve atıksu üreten her türlü tesiste:
HAYVAN PAZARLARININ RUHSATLANDIRILMA VE DENETLEME USUL VE ESASLARI HAKKINDA TEBLİĞİN YÜRÜRLÜKTEN KALDIRILMASINA DAİR TEBLİĞ
MADDE 1 – 15/9/2000 tarihli ve 24171 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 2000/34 no’lu Hayvan Pazarlarının Ruhsatlandırılma ve Denetleme Usul ve Esasları Hakkında Tebliğ yürürlükten kaldırılmıştır.
MADDE 2 – Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
MADDE 3 – Bu Tebliğ hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.
MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin amacı, insan sağlığı ve güvenliği ile hayvan ve bitki varlığı ve sağlığı yönünden Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının kontrolüne tâbi ekli listelerde belirtilen ürünlerin ithalatına ilişkin usul ve esasları düzenlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Tebliğ, Serbest Dolaşıma Giriş Rejimi, Dahilde İşleme Rejimi, Hariçte İşleme Rejimi, Gümrük Kontrolü Altında İşleme Rejimi ve Geçici İthalat Rejimine tâbi tutulmak istenen ekli listelerde yer alan ürünler ile 5 inci maddenin ikinci fıkrası dahilindeki ürünleri kapsar.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Tebliğ, 13/10/2005 tarihli ve 25965 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 7/9/2005 tarihli ve 2005/9454 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı eki Dış Ticarette Teknik Düzenlemeler ve Standardizasyon Rejimi Kararının 4 üncü maddesine dayanılarak düzenlenmiştir.
Ön bildirim
MADDE 4 – (1) Tebliğ eki listelerden;
a) Ek-1/A ve Ek-1/B’de belirtilen ürünler için, 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Hayvan ve Ürünlerin Ülkeye Girişinde Ön Bildirim ve Veteriner Kontrollerine Dair Yönetmelik,
b) Ek-2’de belirtilen ürünler için, 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Bitkisel Gıda ve Yem İthalatının Resmî Kontrollerine Dair Yönetmelik,
hükümlerine uygun olarak ön bildirim yapılması gerekir.
Uygunluk denetimi
MADDE 5 – (1) Ek-1/A, Ek-1/B, Ek-2, Ek-3, Ek-4, Ek-5, Ek-6 ve Ek-7’de belirtilen ürünlerin ithalatında Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca Ek-9 Uygunluk Yazısı düzenlenir.
(2) Ek-5’te yer almayan ancak veteriner tıbbi ürün olan veya veteriner tıbbi ürün yapımında kullanılan hammadde ve yardımcı maddelerin ithalatında, ithalatçının talep etmesi ve ürünün mevzuatına uygun olması halinde Ek-9 Uygunluk Yazısı ithalatçıya iletilir.
(3) Uygunluk yazısı başvurusunda istenen bilgi ve belgelerin Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığına ibrazı gerekir.
(4) Uygunluk yazısı;
a) Ek-1/A ve Ek-1/B kapsamı ürünler için ithalatın yapılacağı gümrük idaresine,
b) Ek-2, Ek-3, Ek-4, Ek-5, Ek-6 ve Ek-7’de yer alan ürünler için ithalatçıya iletilir.
(5) Bu Tebliğ kapsamında ithal edilmek istenen bir ürünün birden fazla listede yer alması durumunda, her ithalat işlemi için ilgili tüm mevzuata uygun olacak şekilde yalnızca bir uygunluk yazısı düzenlenir.
Uygunsuzluk yazısı
MADDE 6 – (1) Ürünün ilgili mevzuata uygun olmadığının tespiti halinde, gerekçeli olarak Ek-10 Uygunsuzluk Yazısı düzenlenir. Uygunsuzluk yazısı ilgili gümrük idaresine iletilir ve keyfiyet ithalatçıya veya temsilcisine bildirilir.
Veteriner Giriş Belgesi
MADDE 7 – (1) Ek–1/A ve Ek–1/B kapsamı ürünler için, Hayvan ve Ürünlerin Ülkeye Girişinde Ön Bildirim ve Veteriner Kontrollerine Dair Yönetmelik ekinde yer alan ve Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca düzenlenen Veteriner GirişBelgesinin orijinali gümrük idarelerine bildirilir ve belgede belirtilen ilk varış yerine kadar sevkiyata eşlik eder.
(2) Ek-1/A ve Ek-1/B’de yer alan ve 21/12/2011 tarihli ve 28149 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Ülkeye Girişte Veteriner Kontrollerine Tabi Olan Hayvan ve Ürünlere Dair Yönetmelik kapsamındaki ürünlerin petrol sanayii, beşeri ilaç sanayii, sabun sanayii, kozmetik sanayii vb. Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca denetime tâbi olmayan sanayilerde kullanılmak üzere ithal edilmesi ve Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca yapılan kontrollerde uygun bulunması durumunda Hayvan ve Ürünlerin Ülkeye Girişinde Ön Bildirim ve Veteriner Kontrollerine Dair Yönetmelik ekinde yer alan ve Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca düzenlenen Veteriner Giriş Belgesinin orijinali gümrük idarelerince aranır ve belgede belirtilen ilk varış yerine kadar sevkiyata eşlik eder.
Kontrol Belgesi
MADDE 8 – (1) Ek-1/A, Ek-3 ve Ek-5’te yer alan ürünlerin ithalatında uygunluk yazısı düzenlenmesi için ithalattan önce Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca onaylanan Kontrol Belgesi aranır.
(2) Kontrol Belgesi alınması için Ek-8 Kontrol Belgesi formu, fatura veya proforma fatura ile ürünün özelliğine göre Kontrol Belgesi formunda belirtilen ilgili mevzuat uyarınca istenen diğer belgelerle birlikte ithalattan önce Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığına başvurulur.
Kontrol Belgesinin geçerlik süresi
MADDE 9 – (1) Kontrol Belgesinin geçerlik süresi, düzenlendiği tarihten itibaren;
a) Ek-1/A kapsamı ürünler için 4 ay,
b) Ek-3 ve Ek-5 kapsamı ürünler için 6 aydır.
(2) Türkiye gümrük bölgesine geldikten ve uygunluk yazısı başvurusu yapıldıktan sonra Kontrol Belgesinin geçerlik süresi biten ürünlere ilişkin işlemler, Kontrol Belgesinin geçerlik süresi dikkate alınmaksızın tamamlanır.
Muafiyetler
MADDE 10 – (1) Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının iznine tâbi olması ve uygunluk yazısı düzenlenmesi kaydıyla, Ek–1/A’da yer alan yarış ve gösteri amacıyla belirli bir süre kalmak üzere getirilen, üst düzey mülkî ve askeri erkâna hediye edilen, özel ve resmî hayvanat bahçelerinde sergilenmek amacıyla getirilen ve ülkemize bağış niteliğinde gelen hayvanlar ile üniversitelerin, bilimsel ve diğer araştırma kurumlarının bilimsel araştırmalarda kullanacağı hayvanlar için Kontrol Belgesi düzenlenmez.
(2) Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının iznine tâbi olması ve uygunluk yazısı düzenlenmesi kaydıyla, Ek-1/A’da yer alan ve 17/12/2011 tarihli ve 28145 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Gıda ve Yemin Resmî Kontrollerine Dair Yönetmeliğin 27 nci maddesi kapsamındaki ürünler için Kontrol Belgesi düzenlenmez.
(3) Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının iznine tâbi olması kaydıyla, Ek-1/A ve Ek-1/B’de yer alan ve Ülkeye Girişte Veteriner Kontrollerine Tabi Olan Hayvan ve Ürünlere Dair Yönetmelik kapsamındaki ürünlerin petrol sanayii, beşeri ilaç sanayii, sabun sanayii, kozmetik sanayii vb. Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca denetime tâbi olmayan sanayilerde kullanılmak üzere ithal edilmesi durumunda uygunluk yazısı ve/veya Kontrol Belgesi düzenlenmez.
(4) Tebliğ eki diğer listeler kapsamında denetime tâbi olmaması kaydıyla, ithal edilmek istenen;
a) Ek–1/A ve Ek–1/B sayılı listelerde yer alan ürünlerin Ülkeye Girişte Veteriner Kontrollerine Tabi Olan Hayvan ve Ürünlere Dair Yönetmelik ile belirlenen hayvan ve ürünler kapsamı dışında olması,
b) Ek–2’de yer alan ürünlerin gıda ve yem sanayii dışında ve/veya karşılarında belirtilen amaçlar dışında kullanılacak olması,
c) Ek–4 kapsamı ürünlerin hayvan sağlığı amacı dışında kullanılacak olması,
ç) Ek–5 kapsamı ürünlerin veteriner tıbbi ürün ve veteriner tıbbi ürün imalinde kullanılan hammadde sanayiine verilmeyecek olması,
d) Ek–6 kapsamı hammaddelerin bitki koruma ürünü sanayiine verilmeyecek olması,
e) Ek–2, Ek–5 ve Ek–6 kapsamı ürünlerin laboratuvar analizinde kullanılacak olması,
f) Dahilde İşleme Rejimi kapsamında ithal edilmiş olan diğer ürünlerden elde edilen ikincil işlem görmüş ürünlerin Serbest Dolaşıma Giriş Rejimine tâbi tutulması,
durumunda ön bildirim, Kontrol Belgesi ve/veya uygunluk yazısı düzenlenmez.
Bilgi formu
MADDE 11 – (1) İthalatçı ithalatın yapılmasından sonra en geç onbeş gün içinde Ek-11 Bilgi Formu gümrük beyannamesinin örneği ile birlikte;
a) Ek-5 sayılı listede yer almayan ancak veteriner tıbbi ürün olan veya veteriner tıbbi ürün yapımında kullanılan hammadde ve yardımcı maddelerin veteriner tıbbi ürün izni olanlar tarafından ithal edilmesi,
b) Beşeri tıbbi ürün, bitki koruma ürünü veya bunların yapımında kullanılanlar hariç olmak üzere, Ek-5 sayılı listede yer alan ve yanında (*) işareti bulunan maddelerin 10 uncu maddenin dördüncü fıkrasının (ç) ve (e) bentleri kapsamında ithal edilmesi,
durumunda Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığı Gıda ve Kontrol Genel Müdürlüğüne iletir.
Gümrük işlemleri
MADDE 12 – (1) Tebliğ eki listelerde yer alan ürünlerin ithalatında, Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığınca düzenlenen uygunluk yazısı gümrük idarelerince aranır.
(2) 10 uncu maddenin dördüncü fıkrasında yer alan muafiyetler kapsamında olduğu beyan edilen ürünlerin ithalatına gümrük idarelerince doğrudan izin verilir.
(3) Bir ürünün ilgili mevzuata uygun olmadığının tespiti ve bu hususun gerekçeli uygunsuzluk yazısı ile ilgili gümrük idaresine bildirilmesi halinde, ürünün ithaline gümrük idarelerince izin verilmez ve uygunsuzluk yazısı özet beyana ve taşıma belgesine iliştirilir.
(4) Uygunsuz çıkan ürün mahrecine iade edilir veya masrafları ürünün sahibine ait olmak üzere imha suretiyle tasfiye edilmek üzere gümrüğe terk edilir ya da ilgili mevzuat çerçevesinde Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının uygun göreceği tedbirler alınır.
İdari yaptırımlar
MADDE 13 – (1) Bu Tebliğe aykırı hareket edenler, yanlış veya yanıltıcı beyanda bulunanlar ile sahte belge kullananlar, ibraz edenler veya belgede tahrifat yapanlar hakkında;
a) 29/6/2001 tarihli ve 4703 sayılı Ürünlere İlişkin Teknik Mevzuatın Hazırlanması ve Uygulanmasına Dair Kanun,
b) 7/9/2005 tarihli ve 2005/9454 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı eki Dış Ticarette Teknik Düzenlemeler ve Standardizasyon Rejimi Kararı,
c) 21/3/2007 tarihli ve 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu ve ilgili diğer mevzuat hükümleri uygulanır.
Yetki
MADDE 14 – (1) Bu Tebliğde yer alan hususlarda uygulamaya yönelik önlem almaya ve düzenleme yapmaya Ekonomi Bakanlığı Ürün Güvenliği ve Denetimi Genel Müdürlüğü yetkilidir.
Yürürlükten kaldırılan tebliğ
MADDE 15 – (1) 30/12/2011 tarihli ve 28158 (3. Mükerrer) sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığının Kontrolüne Tabi Ürünlerin İthalat Denetimi Tebliği (Ürün Güvenliği ve Denetimi: 2012/5) yürürlükten kaldırılmıştır.
Geçiş süreci
GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çıkış ülkesinde ihraç amacıyla taşıma belgesine bağlanmış veya gümrük mevzuatı uyarınca gümrük idarelerine sunulmuş ürünlerin ithali, bu Tebliğin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 45 gün süreyle 2012/5 sayılı Ürün Güvenliği ve Denetimi Tebliğine tâbidir. Ancak, söz konusu işlemlere bu Tebliğin lehteki hükümleri de uygulanır.
(2) 2012/5 sayılı Ürün Güvenliği ve Denetimi Tebliği kapsamında alınmış Kontrol Belgeleri, mezkûr Tebliğde belirtilen süre kadar geçerlidir.
Geçiş süreci
GEÇİCİ MADDE 2 – (Ek:RG-19/3/2013-28592)
(1) Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce çıkış ülkesinde ihraç amacıyla taşıma belgesi düzenlenmiş veya gümrük mevzuatı uyarınca gümrük idarelerince sunulmuş olan ürünlerin ithalinde ek-2’de yer alan Gıda ve Yem Sanayiinde Kullanılan Bitkisel Ürünler ve Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeler listesindeki “2519.90.10.00.11” ile“8481.80.99.00.19” GTİP’li ürünler için ithalat denetimine ilişkin hükümler uygulanmaz.
Yürürlük
MADDE 16 – (1) Bu Tebliğ 1/1/2013 tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 17 – (1) Bu Tebliğ hükümlerini Ekonomi Bakanı yürütür.
Bu Tebliğin amacı, koyulaştırılmış süt ve süttozunun, tekniğine uygun ve hijyenik şekilde üretimi, hazırlama, işleme, muhafaza, depolama, taşıma ve pazarlamasını sağlamak üzere özelliklerini belirlemektir.
Kapsam
Madde 0002:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 1 inci maddesiyle değişen şekli.) Bu Tebliğ, meyve suyu, meyve suyu konsantresi, meyve püresi, meyve püresi konsantresi, meyve suyu tozu ve meyve nektarını kapsar. Bu Tebliğ, özel beslenme amaçlı gıda maddelerini kapsamaz.
Hukuki Dayanak
Madde 0003:
Bu Tebliğ, 24.06.1995 tarih ve 560 sayılı Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Kanun Hükmünde Kararnamenin 7 nci maddesine göre hazırlanmıştır.
Tanımlar
Madde 0004:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 2 nci maddesiyle değişen şekli.) Bu Tebliğde geçen;
Meyve: Meyve suyu ve meyve nektarı üretimi için gerekli temel unsurları taşıyan taze veya soğukta muhafaza edilmiş, sağlam, yeterli olgunlukta, domates hariç tüm meyveleri,
Meyve nektarı: Meyve suyu, meyve suyu konsantresi, meyve püresi, meyve püresi konsantresi veya EK-2’ye de uygun olan bu ürünlerin karışımına şeker ve/veya bal, su katılmasıyla elde edilen fermente olmamış, ancak fermente olabilen ürünleri,
Şekersiz veya bal ilavesiz meyve nektarı: Doğal halde şeker içeriği yüksek meyvelerin tek tek veya birlikte karıştırılarak, şeker veya bal katılmaksızın elde edilen ürünleri,
Meyve püresi -pulpu-: Meyvelerin suyu ayrılmaksızın; soyularak veya bütün olarak, yenilebilen kısımlarının ezilmesi ile elde edilen fermente olmamış, ancak fermente olabilen ürünleri,
Meyve püresi konsantresi: Meyve püresinden suyun belirli bir kısmının fiziksel yolla ayrılması ile elde edilen ürünleri,
Meyve suyu: Mekanik işlemlerle meyveden elde edilen, elde edildiği meyvenin tipik renk, tat ve koku özelliklerini gösteren, fermente olmamış ancak fermente olabilen ürünleri,
Turunçgil meyve suyu: Meyvenin endokarbından yapılan ürünleri,
Misket limonu suyu: Tüm meyveden ve meyve kabuğunun bir kısmının en azı kalacak şekilde, uygun üretim tekniği ile elde edilen ürünleri,
Meyve suyu konsantresi: Meyve suyunun su içeriğinin belirli bir kısmının fiziksel yolla uzaklaştırılması ile elde edilen ürünleri,
Meyve suyu tozu: Meyve suyundan, suyun olabildiğince tamamının fiziksel yolla uzaklaştırılması ile elde edilen ürünleri, ifade eder.
Ürün Özellikleri
Madde 0005:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 3 üncü maddesiyle değişen şekli.) Bu Tebliğ kapsamındaki ürünlerin özellikleri aşağıda verilmiştir.
a) Meyve suyu ve benzeri içecekler, elde edildikleri meyvenin tipik tat, renk ve kokusunda olmalıdır. Bu ürünlere işleme sırasında uzaklaştırılan doğal uçucu bileşikler, uzaklaştırıldığı miktarda katılmalıdır.
b) Meyve suyu doğrudan meyveden elde edilebileceği gibi meyve suyu konsantresinden konsantrasyon sırasında ayrılan su ve aroma maddelerinin tekrar ilavesiyle de elde edilebilir. Konsantreye ilave edilecek su konsantrasyon sırasında ayrılan su ile aynı oranda ve içilebilir nitelikte olmalı, elde edilecek meyve suyu aynı meyveden elde edilen meyve suyu ile benzer duyusal, mikrobiyolojik ve kimyasal özellikleri göstermelidir. Aromanın yeniden oluşturulması için, meyve suyunun konsantrasyonu sırasında ayrılan doğal uçucu bileşikler uzaklaştırıldığı miktarda eklenmeli ve tanımlarda geçen meyve suyuna bağlı olarak, aynı çeşit meyveden elde edilen meyve suyu ile aynı analitik ve duyusal özelliklere sahip olmalıdır.
c) Meyve suyu üretiminde bir veya birden fazla meyve suyu ve/veya meyve püresi karıştırılabilir.
d) Doğrudan tüketime sunulan meyve suyu konsantrelerinde fiziksel yolla ayılacak olan suyun miktarı en az %50 olmalıdır.
e) Üzüm ve armut suyu dışında; meyve suyu, meyve suyu konsantresi ve meyve suyu tozuna şeker katılabilir. Bu ürünlere katılacak şeker miktarı, asitliği düzenlemek için kuru madde üzerinden 15 g/L’den, tatlandırmak için 100 g/L’den ve limon, misket limonu, bergamot, frenk üzümü suyunda ise 200 g/L’den fazla olmamalıdır.
f) Meyve nektarı üretiminde meyve suyu veya meyve püresinin uygun karışımları ile bir veya birden fazla meyve nektarı karıştırılabilir.
g) Nektarlara katılacak şeker ve/veya bal miktarı, son ürünün toplam ağırlığının %20’sinden fazla olmamalıdır.
h) Nektarlar; kısmen veya tamamen tatlandırıcı kullanılarak şekersiz veya enerjisi azaltılmış olarak da hazırlanabilir. Meyve suyu üretimi için; beyaz şeker, yarı beyaz şeker, rafine şeker, dekstroz monohidrat, susuz dekstroz, kurutulmuş glukoz şurubu, fruktoz, konsantre meyve suyundan meyve suyu ve meyve nektarı üretimi için ise yukarıda belirtilen şekerlere ilave olarak glukoz şurubu, şeker çözeltisi, invert şeker çözeltisi, invert şeker şurubu ve EK-1’de özellikleri belirtilen sulu sakaroz çözeltisi katılabilir.
ı) Konsantreden hazırlanmayan meyve suyunda kullanılacak şekerlerde su oranı %2’den fazla olmamalıdır.
i) Nektarlarda en az meyve suyu ve/veya meyve püresi ile toplam asitlik miktarları EK-2’de verilmektedir. Ayrıca karışık nektarlarda; meyve suyu ve/veya meyve püresi ile toplam asitlik miktarları EK-2’deki değerlerle orantılı olmalıdır.
j) Asitliği düzenlemek için; meyve suyu, meyve suyu konsantresi, meyve suyu tozu ve meyve nektarına katılacak limon suyu ve/veya konsantresi susuz sitrik asit cinsinden 3 g/L’den fazla olmamalıdır.
Aynı meyve suyu veya nektarına birden fazla asit eklendiğinde; eklenen her bir asitin izin verilen % miktarının toplamı, son üründeki toplam asit miktarını geçmemelidir.
k) Meyve suyuna, konsantreden hazırlanmış olsa da; aynı anda şeker ve asit katılması yasaktır.
l) Meyve suyu ve benzeri ürünlerde etil alkol miktarı 5 g/L’den fazla olmamalıdır.
m) Ananas, elma ve üzüm suyuna en fazla 3 g/L sitrik asit katılabilir.
n) Elma veya armuttan veya bu meyvelerin karışımlarından elde edilen meyve nektarına en fazla 5 g/L laktik asit katılabilir.
o) Ananas suyunda dimetil-polisiloksan en fazla 10 mg/L kullanılabilir.
p) Meyve suyu, meyve suyu konsantresi, meyve nektarı ve meyve suyu tozunun üretimi sırasında uygulanan işlemlerin ve işlem sırasında kullanılan şeker ve benzeri maddeler, katkı maddeleri ve işlem yardımcılarının son üründeki kalıntısı insan sağlığına zarar verecek düzeyde olmamalıdır.
r) Üzüm suyunda; fiziksel işlemlerle desülfitleme; kazein, yumurta beyazı ve diğer hayvansal albüminlerle klarifikasyon; D-Tartarik ve L-Malik asitlerin çift kalsiyum tuzunun az miktarlarda eklenebildiği nötral potasyum tartarat veya kalsiyum karbonat ile kısmi deasidifikasyon yapılabilir.
s) Meyve suyu tozu üretiminde meyve suyunun fiziksel işlemle veya direkt alev dışında herhangi bir işlemle toplam dehidrasyonuna izin verilebilir. Aynı çeşit meyveden elde edilen veya dehidrasyon sırasında ayrılmış olan uçucu bileşiklerin yeniden oluşturulması zorunludur.
ş) Meyve suyu konsantresi elde etmek için üzüm, turunçgil meyveleri, ananas, armut, şeftali ve kayısı dışındaki meyve sularının üretiminde difüzyon işlemine izin verilir. Bu şekilde elde edilen meyve suları, mekanik işlemlerle elde edilen meyve suları ile aynı duyusal ve analitik özelliklere sahip olmalıdır.
t) Meyve suyu konsantresi üretiminde, sadece direkt tüketime sunulacak ön paketleme yapılmış meyve suyu konsantrelerine tatlandırmak amacıyla şeker katılabilir ve katılacak toplam şeker miktarı, konsantreden elde edilmiş meyve suyu hacmi ile orantılı olarak (e) bendinde belirtilen miktardan fazla olamaz.
u) Difüzyon işlemi; üzüm, turunçgil meyveleri, ananas, armut, şeftali ve kayısı dışındaki meyve suyu konsantresinden elde edilen meyve sularının üretiminde uygulanabilir. Difüzyon işlemi uygulanmış meyve suları, tanımlarda bulunan meyve suyu konsantrelerinden elde edilen meyve suları özellikleri ile uyumlu ve en az mekanik işlemlerle elde edilen konsantreden elde edilen meyve suları ile aynı duyusal ve kimyasal özelliklere sahip olmalıdır.
Katkı Maddeleri
Madde 0006:
Meyve suyu ve benzeri ürünlerde kullanımına izin verilen katkı maddeleri Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin 2 nci bölümüne uygun olmalıdır.
İşleme ve İşlem Yardımcıları
Madde 0007:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 5 inci maddesiyle değişen şekli.) Meyve suyu, meyve suyu konsantresi, meyve nektarı ve meyve suyu tozunda; mekanik ekstraksiyon işlemi, fiziksel işlem, difüzyon işlemi ile antioksidan etki oluşturmaya yetecek kadar L-askorbik asit-E 300, azot, karbondioksit-E 290, pektolitik, proteolitik, amilolitik enzimler, yenilebilir jelatin, taninler, bentonit, silika aerojel, kaolin, aktif kömür ve asbest, perlit, yıkanmış diatomit, selüloz, çözünemeyen poliamid gibi inert filtrasyon yardımcıları kullanılabilir.
Bulaşanlar
Madde 0008:
Meyve suyu ve benzeri ürünlerde, bulaşanların miktarı Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin 4 üncü bölümünde belirlenen limitleri aşmamalıdır.
Pestisit Kalıntıları
Madde 0009:
Meyve suyu ve benzeri ürünlerin üretiminde kullanılan meyvelerdeki pestisit kalıntı miktarları, Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin 5 inci bölümünde meyveler için belirlenen limitleri aşmamalıdır.
Hijyen
Madde 0010:
Meyve suyu ve benzeri ürünlerle ilgili hijyenik kriterler aşağıda verilmiştir:
Meyve suyu ve benzeri ürünler, Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin 7 nci bölümündeki genel kurallara uygun olarak hazırlanmalıdır.
Meyve suyu ve benzeri ürünlerde normal depolama koşullarında gelişebilen hiçbir mikroorganizma ve mikroorganizma kaynaklı sağlığa zararlı miktarda hiçbir madde bulunmamalıdır.
Ambalajlama ve etiketleme-işaretleme
Madde 0011:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 6 ncı maddesiyle başlığı ile birlikte değişen şekli.) Meyve suyu ve benzeri ürünlerin ambalajlanması ve etiketleme-işaretlenmesi ile ilgili kurallar aşağıda verilmiştir.
Meyve suyu ve benzeri ürünlerde “Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği”nin Ambalajlama ve Etiketleme-İşaretleme bölümüne uygun ambalaj maddeleri kullanılmalıdır.
Ambalajların dolum oranı hacimce en az %90 olmalıdır.
Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin Ambalajlama ve Etiketleme-İşaretleme Bölümü’ne ek olarak aşağıdaki bilgiler de etikette bulunmalıdır:
Bir meyveden hazırlanan ürünlerde asitlik düzenleyici olarak kullanılan limon suyu hariç olmak üzere meyve adı, iki veya daha fazla meyveden hazırlanan ürünlerde, meyve suyu veya pürenin azalan ağırlığına göre meyve adı, üç ve daha fazla meyve kullanılması halinde karışık meyve veya benzeri ifade veya kullanılan meyve adedi.
Meyve suları, şeker katkısı ile tatlandırıldığında; “Şeker ilave edilmiştir” veya yerini tutacak bir ifade ve kuru madde üzerinden g/L olarak şeker miktarı.
Ürün adı ile aynı yüzde olacak biçimde tamamen veya kısmen konsantreden elde edilen meyve suları ve nektarlar için “……….Konsantresinden” ifadesi, meyve nektarlarında, meyve suyu, meyve püresi veya bunların karışımı (meyve suyu miktarı veya meyve püresi miktarı en az %…..) ifadesi.
Şeker eklenen ürünlerde, etikette belirtilen miktar, eklenen gerçek miktarın %15 ini geçmemelidir.
Ürüne katılan L- Askorbik asit etikette C vitamini olarak gösterilemez.
Tek bir meyveden elde edilen ürünlerin etiketinde, meyve adının yanında meyve kelimesi veya meyve kelimesini içeren tanımlamalar ürün isminde yer almamalıdır.
Tanımlarda geçen “Meyve Suyu Tozu” ürününün etiketlenmesinde, “toz” ifadesi, “kurutulmuş” ifadesi ile yer değiştirebilir ve dondurarak kurutma gibi özel işlemlerle üretilen ürünlerde, özel işlemin adı ile yer değiştirerek veya birlikte kullanılabilir.
Meyve suyu konsantresinden meyve suyu ve meyve püresi üretiminde uygulanan yeniden oluşturma işlemlerinde kesinlikle kullanılması gereken maddelerin etikette belirtilmesi zorunludur. Konsantre meyve suyuna veya meyve suyu tozuna yeniden oluşturma için katılan aroma maddelerinin etikette belirtilmesi isteğe bağlıdır.
Meyve suyu, meyve suyu konsantresi, meyve nektarı ve meyve suyu tozunda analizle belirlenen SO2 miktarının 10 mg/L yi geçmediği durumlarda Ek-3’te belirtilen SO2 ve tuzları ile desülfitleme işlemi ve üzüm suyunun D-Tartarik ve L-Malik asitlerin çift kalsiyum tuzlarının az miktarlarda katılarak nötral potasyum tartarat veya kalsiyum karbonat ile kısmi deasidifikasyonunda kullanılan maddelerin bileşen olarak değerlendirilmez ve etikette belirtilmez.
Taşıma ve Depolama
Madde 0012:
Meyve suyu ve benzeri ürünlerin depolama ve taşınmasında Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin 10 uncu bölümündeki kurallara uyulmalıdır.
Numune Alma ve Analiz Metodları
Madde 0013:
Meyve suyu ve benzeri ürünlerden, üretim hattından ve muhafaza deposundan numune alınmasında Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğinin 11 inci bölümündeki kurallara uyulmalıdır. Numune uluslararası kabul görmüş metodlara göre analiz edilmelidir.
Tescil ve Denetim
Madde 0014:
Meyve suları ve benzeri ürünleri üreten ve satan işyerleri; tescil ve izin, ithalat işlemleri, kontrol ve denetim sırasında bu Tebliğ hükümlerine uymak zorundadır. Bu hükümlere uymayan işyerleri hakkında 24/6/1995 tarihli ve 560 sayılı Gıdaların Üretimi, Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Kanun Hükmünde Kararnamede değişiklik yapan 4128 sayılı Kanun hükümlerine göre yasal işlem yapılır.
Uygulama ve Denetim
Madde 0015:
Bu Tebliğe ait hükümler; 03.11.1995 tarihli ve 4128 sayılı Kanun ve 24.06.1995 tarihli ve 560 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye göre Tarım ve Köyişleri Bakanlığı ve Sağlık Bakanlığınca uygulanır.
Uygulama ve Denetim
Madde 0016:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 7 nci maddesiyle eklenmiştir.) Bu Tebliğ, 93/77/EEC “Meyve Suyu ve Benzeri Ürünler” ve 93/45/EEC sayılı “Şeker veya Bal İlavesiz Üretilen Nektarlar” Komisyon Direktifleri dikkate alınarak, Avrupa Birliği’ne uyum çerçevesinde hazırlanmıştır.
Yürürlükten Kaldırılan Mevzuat
Madde 0016:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 7 nci maddesiyle madde numarası teselsül ettirilmiştir.) Bu Tebliğle;
TS 1535 Portakal Suyu
TS 3631 Vişne Suyu
TS 3632 Üzüm Suyu
TS 3633 Elma Suyu
TS 3986 Mandarin Suyu
TS 3984 Çilek Nektarı
TS 3985 Erik Nektarı
TS 3684 Vişne Suyu Konsantresi
TS 3685 Üzüm Suyu Konsantresi
TS 3686 Elma Suyu Konsantresi
standartları mecburi uygulamadan kaldırılmıştır.
Avrupa Birliğine uyum
Madde 0017:
Bu Tebliğ 2001/114/EC sayılı Koyulaştırılmış Süt ve Süttozu ile ilgili Komisyon Direktifi dikkate alınarak Avrupa Birliği’ne uyum çerçevesinde hazırlanmıştır.
Geçici Madde 0001:
Halen faaliyet gösteren, bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünleri üreten ve satan işyerleri yayımı tarihinden itibaren 1 yıl içinde bu Tebliğ hükümlerine uymak zorundadır. Bu süre içinde gerekli düzenlemeleri yapmayan işyerleri ve satış yerlerinin faaliyetine izin verilmez. Bu işyerleri hakkında 24.06.1995 tarih ve 560 sayılı Gıdaların Üretimi Tüketimi ve Denetlenmesine Dair Kanun Hükmünde Kararnamede değişiklik yapan 03.11.1995 tarihli ve 4128 sayılı Kanun hükümlerine göre yasal işlem yapılır.
Yürürlük
Madde 0018:
(16.08.2002 tarih ve 24848 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 2002/43 sayılı Tebliğin 7 nci maddesiyle madde numarası teselsül ettirilmiştir.) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürürlük Madde 0019:
Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
Madde 0020:
Bu Tebliği Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.
EK – 1
Koyulaştırılmış Sütlere Ait Yağ ve Kuru Madde Oranları
Süt Yağı(Ağırlıkça, %)
Süt Kuru Maddesi (Ağırlıkça, %)
Koyulaştırılmış Yağsız Süt
Süt Yağı 1
En az 20
Koyulaştırılmış Yarım Yağlı Süt
1 < Süt Yağı 7,5
En az 20
Koyulaştırılmış Tam Yağlı Süt
Süt Yağı > 7,5
En az 25
Koyulaştırılmış Yüksek Yağlı Süt
Süt Yağı 15
En az 26,5
Şekerli Koyulaştırılmış Yağsız Süt
Süt Yağı 1
En az 24
Şekerli Koyulaştırılmış Yarım Yağlı Süt
1 < Süt Yağı 8
En az 24
Şekerli Koyulaştırılmış Tam Yağlı Süt
Süt Yağı > 8
En az 28
EK – 2
Süttozlarının Bileşimi
Süt Yağı(Ağırlıkça,%)
Nem Miktarı* (Ağırlıkça, %)
Yağsız Süttozu
Süt Yağı 1,5
En fazla % 5
Yarım Yağlı Süttozu
1,5 < Süt Yağı 26
En fazla % 5
Tam Yağlı Süttozu
26 < Süt Yağı 42
En fazla % 5
Yüksek Yağlı Süttozu
Süt Yağı > 42
En fazla % 5
* Süt kuru maddesi ve yağsız süt kuru maddesi, laktozun kristalizasyon suyunu da içermektedir.
TÜRK GIDA KODEKSİ BELİRLİ EPOKSİ TÜREVLERİNİN GIDA İLE TEMAS EDEN MADDE VE MALZEMELERDE KULLANIMININ KISITLANMASI HAKKINDA TEBLİĞ
(TEBLİĞ NO: 2012/32)
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin amacı, belirli epoksi türevlerinin gıda ile temas eden madde ve malzemelerde kullanımının koşullarını belirlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Tebliğ, aktif ve akıllı madde ve malzemeler de dâhil olmak üzere, 29/12/2011 tarihli ve 28157 sayılı 3. mükerrer Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeler Yönetmeliğinin 2 nci maddesinin birinci fıkrasında yer alan ve aşağıdaki maddelerden bir veya bir kaçını içeren veya bunlar kullanılarak üretilen gıda ile temas eden madde ve malzemeleri kapsar:
a) 2,2-bis (4-hidroksifenil) propan bis (2,3-epoksipropil) eter ve bunun bazı türevleri.
b) bis (hidroksifenil) metan bis (2,3-epoksipropil) eterler.
c) Diğer novalak glisidil eterler.
(2) Bu Tebliğ; “ağır hizmet kaplamaları” olarak isimlendirilen özel kaplamalar ile kaplanmış, 10.000 litreden daha fazla dolum kapasiteli kaplar ya da depolama tankları veya bunlara ait veya bağlı boru hatlarını kapsamaz.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Tebliğ;
a) 29/12/2011 tarihli ve 28157 sayılı 3. mükerrer Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliği ve Türk Gıda Kodeksi Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeler Yönetmeliğine dayanılarak,
b) 1895/2005/EC sayılı Belirli Epoksi Türevlerinin Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemelerde Kullanımının kısıtlanması hakkında Komisyon Tüzüğüne paralel olarak,
hazırlanmıştır.
Tanımlar ve kısaltmalar
MADDE 4 – (1) Bu Tebliğde geçen;
a) BADGE: 2,2-bis (4-hidroksifenil) propan bis (2,3-epoksipropil) eteri, CAS No: 001675-54-3,
b) Bakanlık: Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanlığını,
c) BFDGE: Bis (hidroksifenil) metan bis (2,3-epoksipropil) eteri, CAS No: 039817-09-9,
ç) Gıda ile temas eden madde ve malzeme: Türk Gıda Kodeksi Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeler Yönetmeliğinin 2 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkrası kapsamındaki her çeşit plastik madde ve malzemeler ile yüzey kaplamalarıyla kaplanmış madde ve malzemeler ve yapıştırıcı madde ve malzemeleri,
d) NOGE: Novalak glisidil eteri,
ifade eder.
Ürün özellikleri
MADDE 5 – (1) Bu Tebliğ kapsamındaki ürünlerin özellikleri aşağıda verilmiştir:
a) BADGE ve bunun bazı türevleri olarak belirtilen madde ve malzemelerden EK-1’de listelenen maddelerin migrasyonu, aynı ekte verilen limitleri aşan miktarda olamaz.
b) Gıda ile temas eden madde ve malzemelerin üretiminde BFDGE kullanılamaz ve/veya bulunamaz.
c) Gıda ile temas eden madde ve malzemelerin üretiminde NOGE kullanılamaz ve/veya bulunamaz.
ç) BADGE ve belirli türevlerinin spesifik migrasyon limitleri EK-1’de yer almaktadır.
Numune alma ve analiz metotları
MADDE 6 – (1) Bu Tebliğ kapsamındaki madde ve malzemelerden numune alınmasında ve bunların analizlerinde uluslararası kabul görmüş metotlar uygulanır.
Uygunluk beyanı
MADDE 7 – (1) Perakende dışındaki satış aşamalarında BADGE ve türevlerini içeren madde ve malzemelerin beraberlerinde Türk Gıda Kodeksi Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeler Yönetmeliğinin 9 uncu maddesine uygun yazılı beyan bulundurulur ve Bakanlığın talep etmesi halinde bu uyumu gösteren belgeler beyan edilir.
İdari yaptırım
MADDE 8 – (1) Bu Tebliğe aykırı davrananlar hakkında 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanununun ilgili maddelerine göre idari yaptırım uygulanır.
Yürürlükten kaldırılan tebliğ
MADDE 9 – (1) 4/7/2005 tarihli ve 25865 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Gıda Maddeleri ile Temasta Bulunan Epoksi Türevi Madde ve Malzemeler Tebliği (Tebliğ No: 2005/32) yürürlükten kaldırılmıştır.
Yürürlük
MADDE 10 – (1) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 11 – (1) Bu Tebliğ hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.
EK-1
BADGE ve Bunun Belirli Türevlerinin Spesifik Migrasyon Limitleri
1) Aşağıdaki maddelerin migrasyon limitlerinin toplamı gıda maddelerinde veya gıda benzerlerinde 9 mg/kg veya 4/7/2005 tarihli ve 25865 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan “Türk Gıda Kodeksi Gıda Maddeleri ile Temasta Bulunan Plastik Madde ve Malzemeler Tebliği”nin 5 inci maddesinin (k) bendiyle sağlanan durumlarla uyumlu olarak 9 mg/6 dm2 ’yi geçemez:
a) BADGE (=2,2-bis (4-hidroksifenil) propan bis (2,3-epoksipropil) eter, CAS No: 001675-54-3
b) BADGE.H2O, CAS No: 076002-91-0
c) BADGE.2H2O, CAS No: 005581-32-8
2) Aşağıdaki maddelerin migrasyon limitlerinin toplamı gıda maddelerinde veya gıda benzerlerinde 1 mg/kg veya “Türk Gıda Kodeksi Gıda Maddeleri ile Temasta Bulunan Plastik Madde ve Malzemeler Tebliği”nin 5 inci maddesinin (k) bendiyle sağlanan durumlarla uyumlu olarak 1 mg/6 dm2 ’yi geçemez:
a) BADGE.HCl , CAS No: 013836-48-1
b) BADGE.2HCl, CAS No: 004809-35-2
c) BADGE.H2O.HCl, CAS No: 227947-06-0
3) Migrasyon testi “Türk Gıda Kodeksi Gıda Maddeleri ile Temasta Bulunan Plastik Madde veya Malzemelerin Bileşenlerinin Migrasyon Testi İçin Temel Kurallar Tebliği” ve “Türk Gıda Kodeksi Gıda Maddeleri ile Temasta Bulunan Plastik Madde ve Malzemeler Tebliği”nde yer alan kurallara uygun olarak gerçekleştirilir.
TÜRK GIDA KODEKSİ BİTKİ ADI İLE ANILAN YAĞLAR TEBLİĞİ
(TEBLİĞ NO: 2012/29)
Amaç
MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin amacı, bu Tebliğ kapsamında yer alan bitki adı ile anılan yağların; tekniğine uygun ve hijyenik şekilde üretim, hazırlama, işleme, muhafaza, depolama, taşıma ve pazarlanmasını sağlamak üzere özelliklerini belirlemektir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Tebliğ, 4 üncü maddenin ikinci fıkrasında tanımları yapılan bitki adı ile anılan yağları kapsar.
(2) Yağ asitlerinin bünyesini veya yağ kıvamını değiştirmek amacıyla esterleştirilmiş veya hidrojene edilmiş yağları ve karışım yağları kapsamaz.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Tebliğ, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan;
a) Bitkisel yağ: Sadece bitkisel kaynaklardan elde edilen, temel olarak yağ asitleri gliseridlerinden oluşan, doğal yapısı gereği az miktarda fosfatidler gibi diğer lipidleri, sabunlaşmayan bileşenleri ve serbest yağ asitlerini içerebilen yağı,
b) Ham yağ: Çözücü ekstraksiyonu ve/veya mekanik yöntemle elde edilen, duyusal ve karakteristik özellikleri bakımından doğrudan tüketime uygun olmayan, rafinasyon veya teknik amaçlı kullanıma uygun olan yağı,
c) Natürel yağ: Doğrudan tüketime uygun olan, yağın yapısını değiştirmeksizin, mekanik yöntemle ve ısı uygulaması ile elde edilen, saflaştırmak amacı ile sadece su ile yıkama, çöktürme, filtrasyon ve santrifüj işlemleri yapılan yağı,
ç) Rafine yağ: Doğal trigliserid yapısında değişikliğe yol açmadan rafine edilen yağı,
d) Soğuk preslenmiş natürel yağ: Doğrudan tüketime uygun olan, ısıl işlem olmaksızın sadece mekanik yöntemle elde edilen yağı,
ifade eder.
(2) Bu Tebliğ kapsamında yer alan;
a) Aspir yağı: Aspir bitkisinin (Carthamus tinctorious L.) tohumlarından elde edilen yağı,
b) Ayçiçek yağı: Ayçiçek bitkisinin (Helianthus annuus L.) tohumlarından elde edilen yağı,
c) Babassu yağı: Çeşitli palm orbignya türlerinin meyve çekirdeklerinden elde edilen yağı,
ç) Fındık yağı: Fındık ağacının (Corylus avellana L., Corylus maksima ve Corylus colbina) meyvelerinden elde edilen yağı,
d) Hindistancevizi yağı: Hindistancevizi (Cocos nucifera L.) meyvesinden elde edilen yağı,
e) Kanola/Düşük erusik asitli kolza yağı: Düşük erusik asitli yağ içeren Brassica napus L., Brassica campestris L. ve Brassica juncea L.’nin tohumlarından elde edilen yağı,
f) Mısır yağı: Mısır bitkisi (Zea mays L.) tanelerinin embriyolarından elde edilen yağı,
g) Palm çekirdeği yağı: Palm (Elaeis guineensis) meyvesinin çekirdeğinden elde edilen yağı,
ğ) Palm çekirdeği olein: Fraksiyonlarına ayrılan palm çekirdeği yağının sıvı kısmını,
h) Palm çekirdeği stearin: Fraksiyonlarına ayrılan palm çekirdeği yağının katı kısmını,
ı) Palm olein: Fraksiyonlarına ayrılan palm yağının sıvı kısmını,
i) Palm stearin: Fraksiyonlarına ayrılan palm yağının erime noktası yüksek olan kısmını,
j) Palm süperolein: Kontrollü kristalizasyon işlemi ile iyot sayısı en az 60 olacak şekilde üretilmiş ve fraksiyonlarına ayrılmış palm yağının sıvı kısmını,
k) Palm yağı: Palm (Elaeis guineensis) meyvesinin etli mezokarbından elde edilen yağı,
l) Pamuk yağı: Çeşitli Pamuk (Gossypium spp.) kültürlerinin tohumlarından elde edilen yağı,
m) Soya yağı: Soya fasulyesinden (Glycine max (L.) Merr.) elde edilen yağı,
n) Susam yağı: Susam bitkisinin (Sesamum indicum L.) tohumlarından elde edilen yağı,
o) Üzüm çekirdeği yağı: Üzüm bitkisinin (Vitis vinifera L.) çekirdeklerinden elde edilen yağı,
ö) Yer fıstığı yağı: Yer fıstığından (Arachis hypogaea L.) elde edilen yağı,
ifade eder.
Ürün özellikleri
MADDE 5 – (1) Bu Tebliğ kapsamındaki ürünlerin özellikleri aşağıda verilmiştir:
a) Yabancı ve/veya ransit tat ve koku içermemesi, ham ve natürel yağların kendine has renk, tat ve kokuda olması gerekir.
b) Yağ asitleri kompozisyonunun EK-1’de verilen tablodaki değerlere uygun olması gerekir.
c) Diğer kalite kriterlerinin EK-2’de verilen tablodaki değerlere uygun olması gerekir.
ç) Fiziksel ve kimyasal özelliklerin EK-3’te verilen tablodaki değerlere uygun olması gerekir.
d) Sterol kompozisyonlarının EK-4’te verilen tablodaki değerlere uygun olması gerekir.
e) Palm oleinin kayma noktası 24 oC’den fazla olamaz.
f) Palm stearinin kayma noktası 44 oC’den az olamaz.
g) Palm çekirdeği oleinin kayma noktasının 21 oC-26 oC aralığında olması gerekir.
ğ) Palm çekirdeği stearinin kayma noktasının 31 oC-34 oC aralığında olması gerekir.
h) Yer fıstığı yağı için, araşidik ve daha yüksek karbonlu yağ asitleri miktarı 48 g/kg’ı geçemez.
ı) Üzüm çekirdeği yağının eritrodiyol içeriği toplam sterolün % 2’sinden az olamaz.
i) Ağartılmamış palm yağı, ağartılmamış palm olein ve ağartılmamış palm stearinde; beta-karoten cinsinden toplam karotenoid miktarlarının sırasıyla; 500-2000, 550-2500 ve 300-1500 mg/kg olması gerekir.
(2) Bu Tebliğ kapsamında yer alan yağlara, mineral yağlar, sentetik yağlar, esterleştirilmiş yağlar veya diğer yağlar karıştırılamaz.
Katkı maddeleri
MADDE 6 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünlerde kullanılacak katkı maddeleri, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Gıda Katkı Maddeleri Yönetmeliğinde yer alan hükümlere uygun olur.
(2) Bu Tebliğ kapsamında yer alan natürel ve soğuk preslenmiş bitkisel yağlara hiç bir katkı maddesi ilave edilemez.
Aroma vericiler ve aroma verme özelliği taşıyan gıda bileşenleri
MADDE 7 – (1) Bu Tebliğ kapsamındaki ürünlerde kullanılacak, aroma vericiler ve aroma verme özelliği taşıyan gıda bileşenleri, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Aroma Vericiler ve Aroma Verme Özelliği Taşıyan Gıda Bileşenleri Yönetmeliğinde yer alan hükümlere uygun olur.
Bulaşanlar
MADDE 8 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünlerdeki bulaşanların miktarları, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Bulaşanlar Yönetmeliğinde yer alan hükümlere uygun olur.
Pestisit kalıntıları
MADDE 9 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünlerdeki pestisit kalıntı miktarları, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Pestisitlerin Maksimum Kalıntı Limitleri Yönetmeliği’nde yer alan hükümlere uygun olur.
Hijyen
MADDE 10 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünler, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Mikrobiyolojik Kriterler Yönetmeliğinde yer alan hükümlere uygun olur.
Ambalajlama
MADDE 11 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünlerin ambalajları, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Gıda ile Temas Eden Madde ve Malzemeler Yönetmeliğinde yer alan hükümlere uygun olur.
Etiketleme
MADDE 12 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünler, 29/12/2011 tarihli ve 28157 3 üncü mükerrer sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Etiketleme Yönetmeliğinde yer alan hükümler ile birlikte aşağıdaki hükümlere de uygun olur:
a) 4 üncü maddenin ikinci fıkrasında yer alan tanımlar ürün adı olarak kullanılır. Ancak, ürünlerin adlandırılmasında, üretim teknolojisine uygun olarak, 4 üncü maddenin birinci fıkrasında yer alan ifadeler; “natürel … yağı” veya “rafine … yağı” olarak kullanılabilir. Uygun teknoloji ile üretilmesi koşulu ile “soğuk preslenmiş” ifadesi de kullanılabilir.
b) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ve EK-1’de belirtilen yağ asidi kompozisyonuna göre adlandırılan yağlar için; “yüksek oleik asitli” ifadesi de etikette ürün adı ile aynı görüş alanında kullanılır.
Numune alma ve analiz yöntemleri
MADDE 13 – (1) Bu Tebliğ kapsamında yer alan ürünlerden numune alınması ve analizleri, Türk Gıda Kodeksi Yönetmeliğine uygun olur.
İdari yaptırım
MADDE 14 – (1) Bu Tebliğe aykırı davrananlar hakkında 11/6/2010 tarihli ve 5996 sayılı Veteriner Hizmetleri, Bitki Sağlığı, Gıda ve Yem Kanunun ilgili maddelerine göre idari yaptırım uygulanır.
Yürürlükten kaldırılan tebliğ
MADDE 15 – (1) 13/10/2001 tarihli ve 24552 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi Bitki Adı ile Anılan Yemeklik Yağlar Tebliği (Tebliğ No: 2001/29) yürürlükten kaldırılmıştır.
GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Tebliğ kapsamında faaliyet gösteren gıda işletmecileri, 1/3/2013 tarihine kadar bu Tebliğ hükümlerine uymak zorundadır.
(2) Bu Tebliğin yayımından önce faaliyet gösteren gıda işletmecileri, bu Tebliğ hükümlerine uyum sağlayıncaya kadar, yürürlükten kaldırılan Türk Gıda Kodeksi Bitki Adı ile Anılan Yemeklik Yağlar Tebliği hükümlerine uymak zorundadır.
Yürürlük
MADDE 16 – (1) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 17 – (1) Bu Tebliğ hükümlerini Gıda, Tarım ve Hayvancılık Bakanı yürütür.
Resmi Gazete Tarihi: 10.10.2009 Resmi Gazete Sayısı: 27372
SU KİRLİLİĞİ KONTROLÜ YÖNETMELİĞİ NUMUNE ALMA VE ANALİZ METODLARI TEBLİĞİ
BİRİNCİ BÖLÜM
Amaç, Kapsam, Dayanak ve Tanımlar
Amaç ve kapsam
MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin amacı, su ortamında kalitenin belirlenmesine, evsel ve endüstriyel atık suların atık su altyapı tesislerine boşaltımında veya alıcı ortamlara deşarjda atık sulardan ve/veya su ortamlarından sürekli ya da aralıklı olarak su numunelerinin alınmasına ve 31/12/2004 tarihli ve 25687 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği ilgili hükümleri gereğince denetimi öngörülen kalite parametrelerinin ölçüm/analiz metodlarına ilişkin usul ve esasları belirlemektir.
(2) Bu Tebliğ, numune alma ve saklama ilkelerini, numune koruma tekniklerini, numune saklama metodlarını, atıksu analizleri için numune alma esaslarını, yüzeysel ve yer altı suları ile denizlerden numune alma ve gemilerin sebep olduğu kirliliğin tespiti için denizden ve gemilerden alınan numunelerin analiz esaslarını kapsar.
Hukuki dayanak
MADDE 2 – (1) Bu Tebliğ, 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanunu ve 1/5/2003 tarihli ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 9 uncu maddesi ve Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 11 inci maddesine dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 3– (1) Bu Tebliğde geçen;
a) Alıcı ortam numune alma noktası: Atıksuyun alıcı ortama deşarj edilerek alıcı ortamla tam olarak karıştıktan sonra numunenin alındığı noktayı,
b) Anlık numune: Belirli bir zamanda ve belirli bir noktadan o anda alınan ve sadece o yeri ve o zamanı temsil eden numuneyi,
c) Atıksu numune alma noktası: Atıksuların toplanıp şehir atıksu sistemine veya alıcı ortamlara boşaltım noktasını,
ç) Bakanlık: Çevre ve Orman Bakanlığını,
d) İç izleme: Fabrika, tesis ve işletmelerin atık sularının fiziksel, kimyasal ve biyolojik analizler ile belirli sıklıklarla kontrol edilerek izlenmesi,
e) Kompozit numune: Evsel ve endüstriyel atıksularda belirli zaman aralıklarında atık su debisiyle orantılı olarak alınan karışık numuneyi,
f) Şahit numune: Analiz sonuçlarına yapılabilecek itirazların çözümünde kullanılacak, esas numune ile aynı koruma koşulları altına alınarak ve eş zamanlı olarak Bakanlıkça yetki verilen laboratuarlara tesis sahibi tarafından gönderilen ve yetkili laboratuarda analizleri yapılan numuneyi,
g) Yetkili laboratuvar: 5/9/2008 tarihli ve 26988 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Çevre Ölçüm ve Analiz Laboratuvarları Yeterlik Yönetmeliği kapsamında Bakanlıktan belge alan laboratuvarı,
ifade eder.
İKİNCİ BÖLÜM
Numune Alma, Saklama ve Korunması
İçin Uyulacak Esaslar
İlkeler
MADDE 4 – (1) Sulardan numune alma ve bu numunelere uygulanacak analiz metodları aşağıdaki ilkelere göre yapılır:
a) Atıksularda, yüzeysel sularda, yer altı sularında ve deniz sularında kalite parametreleri TSE metodları ve uluslararası kabul görmüş standart ve metodlarla ölçülür. Bu Tebliğin yürürlüğe girdiği tarih itibarı ile TSE standartları hazırlanmamış olan analiz metodları için, verilen standart metodlar geçerlidir. Ancak, bu analiz metodları ile ilgili TSE standartları hazırlandıktan ve yayımlandıktan sonra bu Tebliğde verilen standart metotların yerini alır. Bu Tebliğde bahsi geçen TSE standartlarından her hangi birisi güncellendiğinde, güncellenen metod veya muadili güncellendiği tarihten itibaren geçerlidir.
b) Alıcı ortamlarda ve önemli atıksu deşarj noktalarında belirli aralıklarla ölçülmesi gereken, parametrelere ait saklama, taşıma ve muhafaza kuralları TS EN ISO 5667-3 Mart 2007 “Su Kalitesi-Numune Alma-Bölüm 3: Su Numunelerinin Muhafaza, Taşıma ve Depolanması İçin Kılavuz” ve ölçülmesi gereken mikrobiyolojik parametrelere ait saklama, taşıma ve muhafaza kuralları TS EN ISO 19458 Aralık 2006 Su Kalitesi-Mikrobiyolojik Analizler İçin Numune Alma Standardına göre yapılır.
(2) Atıksularda ve akarsularda debi ölçüm esasları şunlardır:
a) Atıksularda debi ölçümü; doğrudan debi ölçümleri veya hız-alan ölçümüne dayanan metodlar kullanılarak yapılır.
1) Doğrudan debi ölçüm metodlarında debi, kolayca ölçülebilen bir veya iki değişken yardımıyla ölçülür. Çok sayıda debi ölçümü gerekli ise işlemleri kolaylaştırmak için bu değişkenler yardımı ile çalışma eğrileri teşkil edilerek debi belirlenir. Doğrudan debi ölçüm metodu ile çalışan çeşitli debi ölçüm sistemleri aşağıdadır:
– Kaliforniya borusu ile ölçüm,
– Hesaplama metodu,
– Doğrudan ağırlık ölçümü,
– Akım püskürtücüleri (nozzle) (nozul),
– Magnetik akım ölçerler,
– Orifisler,
– İzleyiciler,
– Ventüri savakları,
– Ventürimetreler,
– Belirli bir sürede akan hacmin ölçümü,
– Akıma dik engeller üzerinde açılan muntazam geometrik açıklıklarla çalışan savaklar (üçgen, dikdörtgen, trapez savaklar).
Yukarıda sıralanan sistemler arasında basınçlı iletim hatlarında muntazam kesit daralmaları şeklindeki ventürimetreler ve açık kanallarda (muayene bacalarına da yerleştirilebilir) Palmer-Bowlus ve Parshall savakları özellikle tercih edilir.
2) Hız-alan ölçüm metodunda ise belirli bir kesitte akıtılan kütlenin o kesitteki hızı ile kesit alanı çarpılarak hesap yolu ile debi belirlemesi esastır. Bu yüzden bu metodun en önemli yanı, hız ölçümüdür. Aşağıda başarıyla kullanılabilen çeşitli hız ölçüm sistem ve cihazları sıralanmıştır.
– Akıntı ölçerler (propeller tipi),
– Elektriksel metodlar (iletkenlik, sıcak telli anemometreler, sıcak film anemometreleri),
– Şamandıralı debi ölçerler,
– Pitot tüpleri,
– İzleyici maddelerle ölçümler.
Özellikle küçük atıksu kaynaklarında debi ölçümlerinin güçlük arz etmesi halinde; Valilik, işletmenin su tüketim beyanlarını, atıksu debisi belirlenmesi için esas almalıdır. Yeraltı suyu kullanımında ise tüketim miktarlarının iyi denetlenebilir olması gereklidir.
b) Akarsularda su seviyesi ve debi ölçümleri Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğü ve Elektrik İşleri Etüt İdaresi Genel Müdürlüğü tarafından işletilen akım gözlem istasyonları vasıtasıyla yapılmaktadır. Debi ölçümleri için aşağıda verilen TSE Standartlarına uyulur.
1) TS 3417/Haziran 1979, Borularda Akışkan Akımının Ölçülmesi – Pitot tüplerinin kullanıldığı Hız – Alan Yöntemi
2) TS 2353/Nisan 1976, Borularda Su Akımının Ölçülmesi-İzleyici Yöntemleri:
Bölüm I: Genel
3) TS 1423/Nisan 1973, Akışkan Verdisinin Orifis Plakalar ve Lüleler (Nozul) ile ölçülmesi
4) TS 1424/Nisan 1974, Ventüri Tüpleri ile Akışkan Verdisinin Ölçülmesi
(3) (Değişik:RG-13/11/2010-27758)Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği tablolarında tanımlanan sektörler, atıksularında veya arıtma tesislerinin çıkış sularında atıksu deşarjı ve/veya derin deniz deşarjı konulu çevre izin belgesi eklerinde belirtilen aralıklarla numune almakla, ölçüm ve analiz yapmak suretiyle kontrol etmekle, atıksuların özellik ve miktarlarına ilişkin bilgileri sürekli veya belli aralıklarla belirlemek ve belgelemekle yükümlüdürler. Debi değerlerine bağlı olarak gerekli debi ölçüm ve numune alma sıklığı aşağıda yer alan Tablo 1’e göre yapılır.
Tablo 1: Debiye göre numune alma sıklığı
1.a.ENDÜSTRİYEL NİTELİKLİ ATIKSULAR İÇİN NUMUNE ALMA SIKLIĞI*
Debi (m³/gün)
Endüstriyel atık sular için iç izleme esas numune alma sıklığı**
İl Çevre ve Orman Müdürlüğü tarafından denetime esas asgari numune alma sıklığı
≤ 50
Dört ayda bir
Yılda bir
51-200
İki ayda bir
Altı Ayda bir
201-1000
Ayda bir
Dört Ayda bir
1001-10000
Onbeş günde bir
Üç Ayda bir
>10000
Haftada iki
İki Ayda bir
*- Evsel nitelikli atıksuyu olan endüstriyel tesislerde bu tablo kullanılacaktır.
**- Eğer ilk yıl boyunca üç ardışık numune analiz sonuçlarının deşarj standartlarına uyulduğu gösterilebilirse, izleyen yıllarda ilgili sektör tablosunda yer alan pH, KOI, BOI, Yağ-Gres, AKM parametreleri dışındaki diğer parametrelere İl Çevre ve Orman Müdürlüğünü yazıyla bilgilendirmek kaydıyla yılda bir kez bakılması yeterlidir. Eğer parametrelerden biri deşarj standartlarına uymazsa takip eden yıl içerisinde tabloya göre numune alınmalıdır.
1.b.KENTSEL – EVSEL NİTELİKLİ ATIKSULAR İÇİN NUMUNE ALMA SIKLIĞI
Kentsel-Evsel debiE.N.(Eşdeğer Nüfus)
Kentsel – Evsel atıksular için iç izlemeye esas numune alma sıklığı
İl Çevre ve Orman Müdürlüğü tarafından denetime esas asgari numune alma sıklığı
2000-9999
Ayda bir ***
Yılda bir
10000-49999
Ayda bir
Üç Ayda bir
50000-99999
15 günde bir
İki Ayda bir
≥100000
Haftada iki
Ayda bir
***-Eğer ilk yıl boyunca deşarj standartlarına uyulduğu gösterilebilirse, izleyen yıllarda dört örnek; eğer dört örnekten birisi deşarj standartlarına uymazsa, takip eden yıl içinde 12 örnek alınmalıdır.
a) Günlük atık su debisi 10000 m3/gün üzerinde olan Arıtma tesislerinin çıkışlarına;
1) GPRS modem veya buna benzer uzaktan izleme özelliği olan cihazlar konulması,
2) Cihazın hafızası olmalı ve en az 1 aylık ölçümleri hafızasında saklayabilmeli ve bu cihazlar Bakanlık VPN ağına bağlanabilecek yapıda olması,
3) Bu cihazlara debi, pH, Sıcaklık, Çözünmüş Oksijen ve İletkenlik sensorları bağlanarak online olarak izlenme sağlanması,
4) İşletmeci, elde edilen verilerin Bakanlık veri toplama merkezinde toplanması için gereklilikleri yerine getirmesi,
gerekir.
(4) Debi ölçümü ve numune alma sıklığı, kirliliğin yoğun olduğu bölge ve/veya su kalite kriterlerinin iyileştirilmesi gereken alıcı ortamlara deşarj yapan önemli kirletici kaynakların atık sularında veya arıtma tesislerinin çıkış sularında Bakanlığın göreceği lüzum üzerine artırılabilir.
(5) Bünyesinde laboratuarı bulunan fabrika, işletme ve tesislerden, Bakanlığımızdan deşarj iznini alanlar ve atıklarını çevre mevzuatına uygun olarak bertaraf edildiğini belgeleyenler bu Tebliğ hükümlerine göre iç izlemeleri gereği yapılacak analizleri yetki alarak kendi bünyelerindeki laboratuvarlarında yapabilirler.
(6) (Değişik:RG-12/5/2010-27579) Fabrika, işletme ve tesisler ilgili mevzuat kapsamındaki atık su deşarjı ve/veya derin deniz deşarjı konulu çevre izninin verilmesine esas olan ölçüm ve analizleri, yetki almış diğer bağımsız laboratuarlarda yaptırmak zorundadırlar.
(7) İç izleme yapmak amacıyla Bakanlığımızdan yetki alan fabrika, tesis ve işletme laboratuvarları iç izlemeye konu parametreler için 4 ayda bir diğer yetkili laboratuarlarda doğrulama analizleri yaptırmak zorundadır. Doğrulama analizleri numunelerinin İl Çevre ve Orman Müdürlüğü personeli gözetiminde alınması zorunludur. Doğrulama analiz sonuçları, ilgili İl Çevre ve Orman Müdürlüklerine ibraz edilir.
(8) İç izleme yapan yetkili diğer laboratuvarlar iç izleme amacıyla başka fabrika ve işletme bünyesinde kurulmuş olan laboratuvarlarda doğrulama analizleri yapamazlar.
(9) İç izleme, denetim ve çevresel izinlere ait numune alacak laboratuvarlar numune alma yetkisi de almak zorundadır.
(10) Çevre Ölçüm ve Analizleri Ön Yeterlilik/Yeterlik Belgesine sahip laboratuarlarda numune alma yetkisi laboratuarın, Bakanlık tarafından düzenlenen numune alma eğitimine katılan ve sertifika alan ilgili personeline verilecektir.
(11) İl Çevre ve Orman Müdürlüğü personeli yerinde ölçülmesi gereken parametreleri ölçmeye yetkilidir.
(12) Denetim, doğrulama ve çevresel izinler için gerekli numunelerin İl Çevre ve Orman Müdürlüğü personeli gözetiminde alınması zorunludur.
(13) İç izlemede alınan numunenin uygun çıkmaması durumunda İl Çevre ve Orman Müdürlüğüne bilgi verilir ve numune alma tarihini takip eden on iş günü içerisinde iki numune daha alınarak, üç analiz sonucunun ortalaması alınır. Ortalamanın standartları sağlaması halinde cezai işlem uygulanmaz.
Numune alma esasları
MADDE 5 – (1) Numune alma esasları aşağıda belirtilmiştir;
a) Numune alma şekilleri ve numune alma sıklığı, amaca ve numunenin alındığı kaynağa göre farklılıklar gösterir.
b) Belli bir zamanda ve belli bir yerden numune alındığında bu numune sadece o yeri ve zamanı temsil eder. Bununla beraber, bileşiminde zamanla büyük değişiklik göstermeyen kaynaklardan alınan numuneler, daha uzun bir zaman periyodunu veya daha büyük bir hacmi temsil eder. Kaynağın zamana bağlı olarak büyük ölçüde değiştiği durumlarda, uygun zaman aralıklarında alınan numuneler ayrı ayrı analiz edilirler. Böylece bu değişimin frekansı, süresi ve büyüklüğü belirlenir. Değişimlerin beklendiği zaman periyoduna göre numune alma aralığı seçilir. Bu aralık en az beş dakika en fazla bir saat olur.
c) Ani, özel, değişken veya düzensiz deşarjların ve işlemlerin olduğu tesislerde, bu tür deşarjların içinde bulunduğu periyodu temsil eden kompozit (karışık) numunelerin hazırlanması gerekir. Bu da evsel ve endüstriyel atık sularda belirli zaman aralıklarında atıksu debisi ile orantılı olarak alınan karışık numuneyi tanımlar. Zaman kompoziti terimi ile de tanımlanabilen bu numuneler arıtma tesisi tasarımında ve verimlilik tespitinde kullanılacak ortalama konsantrasyonların belirlenmesinde kullanılır. Çoğu tayinler için 24 saatlik kompozit numune standart kabul edilir. Ayrıca kompozit numune bir vardiyayı veya daha kısa bir zaman periyodunu ya da tam bir periyodik işlemi veya çevrimi temsil için uygundur. Kompozit numunelerde ölçülen parametrelerin değerleri Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinde 2-24 saatlik kompozit numuneler için verilen standart değerlerle, mukayese edilir.
ç) Özelliklerinde ve miktarlarında zamanla değişim gösteren parametrelerin analizleri için kompozit numuneler kullanılmamalıdır. Bu gibi analizlerin, numune alma noktasında ve/veya ayrı ayrı toplanan numunelerde hemen yapılması gerekir.
d) Numune toplama ve saklama süresince mevcut koşullarda değişmeden kalan bileşenlerin analizi için zamana bağlı kompozit numuneler kullanılır.
e) Eğer numune alma sırasında bazı koruyucu maddeler ilave edilecekse, bunlar en başından numune kabına konur ve kompozit numune bu kapta hazırlanır.
f) Genişlik ve derinliğe bağlı olarak suyun bileşiminin çok değiştiği nehirlerde ve akarsularda, çok çeşitli ve ayrık atıksu akımlarının birlikte arıtılmasının önerildiği durumlarda, farklı numune alma noktalarından alınan numunelerin karışımının analizi gereklidir. Burada ortalama bileşimin veya toplam yükün belirlenmesi için nehirlerin enkesitleri üzerinde çeşitli noktalardan alınan numunelerin karışımı kullanılır. Bu tip numunelerin hazırlanması, bilinen bir derinlikten numune toplamak üzere özel bir araç gerektirir. Ancak, doğal su kütlelerinde çoğunlukla yerel değişimler toplam veya ortalama değerlerden çok daha önemli olduğu için numunelerin ayrı ayrı alınıp incelenmesi gerekir.
g) Şahit numune için, alınan numune ile aynı nitelikte numune hazırlanarak ilgili kişiye mühürlü olarak teslim edilir. Tutanağın bu bölümüne örnekleme noktasını temsilen kaç adet numune alındığı ve kaç adedinin şahit numune olarak teslim edildiği yazılır. Ayrıca süreye bağlı değişebilecek parametreler açısından ne kadar süre içinde analiz edilmesi gerektiği de belirtilir.
Numune saklama ilkeleri
MADDE 6 – (1) Sulardan alınan numunelere uygulanacak saklama metodları aşağıdaki ilkelere göre yapılır:
a) Numune alma metodu, laboratuvara kolayca taşınabilecek kadar ve analiz için yeterli hacimde ve laboratuvarda istenen amaç için kullanılabilecek temsil yeteneğine sahip numune elde etmeyi sağlayacak şekilde seçilir.
b) Numunenin testten önceki bileşimi bozulmayacak şekilde laboratuvara getirilir. Mevcut koşullarda alınan numuneyi gerçekçi bir şekilde temsil eden numunelerin, laboratuvara ulaşmadan önce taşıdığı özellikleri kaybetmemesine ve alınıp taşınması esnasında kirletilmemesine özen gösterilir.
c) Numunelerin alındığı ve saklandığı kaplar özenle seçilir. Ölçümü yapılacak numune bileşeninin, numune kabı ile reaksiyon vermesi istenmediğinden, numuneyi cam veya plastik kaplarda taşıyıp saklamak gereklidir. Mikrobiyolojik analizlerde numune alma kapları, özellikle otoklav gibi cihazlarla ısı ile steril hale getirilerek koyu renkli cam şişe kullanılır.
ç) Toplanan herbir numune için, numune şişesi veya kabı üzerinde gerekli açıklamaların yazılacağı ve bu Tebliğin Ek-2’sinde örneği verilen bir etiket konulur. Numunenin daha sonra laboratuvara getirildiğinde kolayca tanınabilmesi için, numuneyi alanın adı, alındığı tarih ve saat, numunenin alındığı yer ve bunlar gibi gerekli hususlar etiket üzerine kaydedilir.
d) Bu Tebliğin Ek-3’ünde belirtilen numune alma tutanağı numune alınması sırasında doldurulmalı ve imza altına alınmalıdır. Tutanakta numunenin alındığı yer, tarih, saat, alınış şekli, arazide ölçülen parametreler, koordinatlar, hava sıcaklığı ve durumu, alınış amacı, şahit numunenin istenip istenmediği hususlarını içerecek şekilde düzenlenir. Tüm numune alımlarında bu tutanak kullanılır. Tutanaklar, iç izleme yapmak üzere alınan numuneler için numuneyi alan ve tesis yetkilisi olmak üzere en az iki kişi tarafından; İl Çevre ve Orman Müdürlüğü gözetiminde denetim, çevresel izin ve doğrulama analizleri için alınan numunelerde ise tesis yetkilisi veya sorumlusu dahil olmak üzere en az üç kişi tarafından imza altına alınır.
e) Yetki devri yapılan kurum ve kuruluşlar yukarıda belirtilen esaslara uyarlar.
f) Kendi iç izlemelerini yapan tesis laboratuvarlarınca alınan numuneler hariç olmak üzere her türlü numunenin mühürlenmesi esastır.
g) Tesis sahiplerinin şahit numune alınmasını talep ettiği durumda bu numune esas numune ile aynı koruma koşulları altına alınır ve eş zamanlı olarak Bakanlıkça yetki verilen laboratuvarlara tesis sahibi tarafından gönderilir. Esas numune ile şahit numune raporlarında uyuşmazlık olduğu durumlarda tesisten yeni bir numune alınır ve Çevre ve Orman Bakanlığı Çevre Referans Laboratuvarına gönderilir. Bu numuneye ikinci bir şahit numune alınmaz.
ğ) Dağıtım sistemlerinden numune alınmadan önce, temin edilecek suyun kalitesini iyi temsil eden bir numune olması için, numune almadan önce su hattı bir süre akıtılır ve suyun aktığı borunun çapı, uzunluğu ve akış hızı kaydedilir.
h) Klorlanmış sulardan numune alırken serbest kloru nötralize etmek için tiyosülfatlı şişeler kullanılır.
ı) Alınacak numune ile numune kabının 2–3 defa çalkalanıp dökülmesi gerekir. İçlerinde birikimlerin ve biyolojik büyümelerin oluşmasını önlemek için numune alma araç gereçleri ve şişeleri her gün temizlenir.
i) Numune alındıktan sonra, şişenin ağzı kapakla kapatılır, kapak ile suyun üst yüzeyi arasında hava kalmaması sağlanır. Mikrobiyolojik analizler için numune alındıktan sonra numune şişesinin 1/10 luk kısmı boş bırakılır.
j) İstenen analizin türüne göre her bir numune ayrı saklama ve koruma işlemine tabi tutulur. Çoğunlukla, volümetrik veya gravimetrik testlerde girişim yapmayan, az miktardaki bulanıklığın suda bulunmasına müsaade edilir. Suda az miktarda bulanıklık ve askıda katı madde mevcut olduğunda, numune filtre edilemez.
k) Basınç altında toplanmış ve halen basınç altında bulunan sıcak numuneler laboratuvarda soğutulur.
(2) Alınan numunelerde kullanılan koruma maddeleri çoğunlukla numune ile reaksiyona gireceğinden analizler derhal yapılır. Numuneler eğer bir gün içerisinde analiz edilecekse, düşük sıcaklıklarda (+4°C) saklama en iyi yöntemdir. Yapılacak tayin ile girişim yapmıyorsa kimyasal koruma maddeleri kullanılabilir.
(3) Özellikle arıtma tesislerinin çıkışlarında bulunması gereken kompozit numune alma cihazlarının soğutma özellikli olması zorunludur.
Numunelerin miktarı ve numune kaplarının özellikleri
MADDE 7 – (1) Fiziksel ve kimyasal analizler için TS EN ISO 5667-3 standardında belirtilen numune hacimleri ve uygun numune kapları kullanılır. Aynı numune kimyasal, mikrobiyolojik ve mikroskobik tayinler için kullanılamaz. Yapılacak analize uygun numune kapları kullanılır. Mikrobiyolojik numune kapları sıcaklık veya radyasyonla steril edilmiş cam veya plastik malzemeden üretilmiş olabilir. Genelde en az 500 ml su numunesi Toplam Koliform ve Fekal Koliform analizleri için yeterli olsa da mutlaka numunelerin gönderileceği laboratuvarın numune kabul kriterlerinde belirtilen miktarların bilinmesi gerekir.
Numune koruma teknikleri
MADDE 8 – (1) Numune toplandıktan sonra en kısa süre içinde analizi yapılır. pH, sıcaklık, oksijen ve iletkenlik parametrelerinin analizleri arazide ve yerinde hemen yapılır. Numunenin toplanması ve analiz edilmesi arasında ne kadar süre geçmesine müsaade edilebileceği, numunenin karakterine, yapılacak analizlere ve saklama koşullarına bağlıdır. Mikrobiyolojik analiz parametreleri 24 saat (5±3) °C de saklanır. Bu sürede numuneler kesinlikle dondurulmaz. Koruma maddeleri kullanıldıklarında, önceden numune kabına konulur ve toplanan bütün numuneler ile iyice karışmaları sağlanır. Yapılacak tayine göre numune koruma ve saklama metodları seçilir. Koruma ve saklama metodları genellikle pH kontrolü, kimyasal madde ilavesi, soğutma ve dondurma işlemlerinden ibarettir. Numune koruma ve saklama metodu olarak, TS EN ISO 5667-3 Mart 2007 “Su Kalitesi-Numune Alma-Bölüm 3: Su Numunelerinin Muhafaza, Taşıma ve Depolanması İçin Kılavuz” standardı kullanılır.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Sulardan Numune Alma Esasları
Atıksuanalizleri için numune alma esasları
MADDE 9 – (1) Atık su analizleri için genellikle zamana bağlı kompozit numune hazırlanır. Endüstri atık suları zaman içerisinde gerek debi gerekse bileşim yönünden çok büyük değişiklikler gösterebildiği için numune alırken bu durum dikkate alınır. Bazen de çeşitli ünitelerden veya çeşitli zamanlarda alınan suların karıştırılması, numune alma yeri ve anında ölçülen debi ile orantılı olarak yapılır, alınan sular bir kapta karıştırılarak bu karışımdan numune alınıp analiz edilir.
(2) Endüstri atık sularının saklanmasında, atık suda bulunan maddelerin birbirleri ile reaksiyon verebileceği dikkate alınır. Böylece atık suyun kimyasal ve fiziksel özelliklerinde büyük değişiklikler olabilir. Değişik işlemlerden alınan sular ayrı ayrı saklanır ve analiz yapılmadan hemen önce kompozit hazırlanır.
Yüzeysel sulardan numune alma esasları
MADDE 10 – (1) Yüzeysel sulardan numuneler anlık alınır. Numuneler için numune alma noktaları, numune alma periyodu ve sıklığı, numunelere uygulanacak analizler, nehir boyunca kalite karakterizasyonu ve sonuçların gösterimi aşağıda belirtilmiştir:
a) Numune alma noktaları, numune alma bölgesindeki su kalitesini ve bu kalitenin bölge içerisindeki değişimini karakterize edecek şekilde ve sayıda belirlenir. Akarsularda numune alma bölgesi; yan kol, atıksu deşarjı, sulamadan dönen drenaj suları gibi, sürekliliği bozan iki nokta arasıdır. Eğer bölge uzunluğu beş kilometreyi geçerse ara numune alma noktaları seçilir.
b) Akarsularda yankol veya atıksu deşarjından sonra tam karışımın sağlandığı belirlenen kesit üzerinde, yüzeyden 30 – 40 santimetre aşağıdan numune alınır. Numune alma noktası, atıksu veya yan kolların tam olarak karıştığı yerde detaylı bir enkesit araştırması ile önceden belirlenir. Enkesit araştırması yapılırken; değişik debilerde enkesit, karelere bölünerek numuneler alınır. Daha sonraki ölçümler için, homojen bileşimli numune alma noktasında, bir tek numune almak yeterlidir. Homojen su kalitesi oluşmuyorsa, numuneler bütün nehrin enkesit genişliği boyunca birkaç noktadan ve farklı derinliklerden alınır.
c) Rezervuar, baraj ve göllerde başlıca su giriş ve çıkışları ile kıyılardaki faaliyetlerin etkilerini belirleyecek ve kalitenin bütün su kütlesindeki değişimini karakterize edecek şekilde, en az beş nokta olmak üzere numune alma noktalarının koordinatları GPS ile belirlenir. Numune alma noktaları belirlenirken kirletici kaynakların yerleşimi ve su kütlesinin hidrodinamik özellikleri gözönünde bulundurulur. Değişik mevsimlerde, su yüzeyinin karelere bölünmesiyle elde edilen ağın köşe noktalarında çeşitli derinliklerden numune alınır. Bu araştırmanın neticesine göre rutin numune alma noktaları belirlenir.
ç) Doğal veya insan faaliyetleri nedeniyle oluşacak durumlarda, kalite değişiminin yakından izlenmesi ve gerekli önlemlerin alınması için; numuneler duruma göre mevsimlik, aylık, haftalık ya da günlük alınabilir.
d) Numune alma sıklığı, su kalitesine ve yıllık kalite değişimlerine, su kaynağına karışan suların ve atıksu deşarjlarının kirlilik durumuna, suyun hidrolojik karakterine, ekolojik duruma, kullanım amacına bağlı olarak belirlenir. Akarsuyun kullanım açısından özelliklerinin ortaya konulabilmesi için alınan numune sayısı yılda onikiden az olamaz. Kalitenin sürekli kontrol edilmesi gereken durumlarda her gün numune alınabilir.
e) Alınan numunelerin analizi, akarsuyun sınıfının belirlenmesi, periyodik kontrol ya da herhangi bir kullanım amacına uygunluğunun değerlendirilmesi açısından gereklidir. Numunelerde ölçümü istenen su kalite parametreleri, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin eki Tablo 1’de verilmiştir. Bakanlıkça, suyun kullanım amacı ve yerel koşullar dikkate alınarak, bu tabloda belirtilen parametre gruplarına bazı parametreler ilave edilebilir ve çıkarılabilir. Numune alma günleri belirlenirken, kirletici kaynakların çalışma günleri ve işletme özellikleri dikkate alınır. Numunelerin alınması, korunması ve analizlerinde bu Tebliğ hükümleri ile TS EN ISO 5667-3 Mart 2007 “Su Kalitesi-Numune Alma-Bölüm 3: Su Numunelerinin Muhafaza, Taşıma ve Depolanması İçin Kılavuz” standardı esas alınır.
f) Nehir boyunca su kalitesinin belirlenmesi, kontrol enkesitlerindeki kalite sınıflandırılmasına dayandırılır ve buradan “Su Kalite Profili” elde edilir. Su kalite profilini elde etmek için şu veriler toplanır:
1) Nehrin uzunluğu, kirletici kaynaklar, yan kollar, kontrol enkesitleri ve ölçüm istasyonlarındaki su seviyeleri,
2) Nehir boyunca debi eğrisi ve her kontrol kesitindeki karakteristik değerler işaret edilerek bütün parametreler için ayrı ayrı su kalite profili çizilir. Bu değerler eğri veya doğru şeklinde birleştirilmelidir. Yan kol birleşimi, atıksu deşarjı ve su alma noktaları gibi su kalite ve debisinin değiştiği noktalar,
göz önünde bulundurulur.
g) Kalite sınıflaması sonuçları, tablolar, su kalite profili veya su kalite haritaları şeklinde sunulabilir. Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinde verilen A, B, C, D parametre gruplarıyla birlikte karakteristik değerlerle ve/veya romen rakamlarıyla kalite sınıfları gösterilir. Kontrol-ölçüm istasyonları ve boyuna profil için verilen tablolar da benzer şekilde detaylandırılır. Su kalite sınıflarının renk kodlarıyla gösterimi aşağıdaki şekilde yapılır.
Su Kalitesi
Renk
Sınıf I
Mavi
Sınıf II
Yeşil
Sınıf III
Sarı
Sınıf IV
Kırmızı
ğ) Su kalite haritaları, aşağıda verilen iki yöntemden birisi kullanılarak çizilir:
1) Parametre gruplarına dayanan sınıflama sonuçlarının harita üzerinde gösterilmesi gerekir. Nehrin mansabına bakılarak sol sahilinde grup A parametreleri, sağ sahilinde grup B, C parametreleri gösterilir. D grubu ise ayrı bir harita üzerinde gösterilir. Bu haritalar üzerinde nehrin debisinin mansaba doğru değişimi de paralel iki çizgi arasındaki açıklığın genişliğiyle temsil edilir. Bu gösterim şekline göre bir kesit, A grubu parametreler için Sınıf I ise mavi ile B grubu parametreler için Sınıf II ise yeşil ile boyanır. Eğer aralığın tek bir kalite sınıfı ile temsili istenirse, mevcutlar arasındaki en kötü sınıf esas alınır.
2) Birinci alt bentte belirtilen işlemler her kalite parametresi için ayrı bir harita çizilerek yapılır.
Yeraltı sularından numune alma esasları
MADDE 11 – (1) Yeraltı sularından numune alırken aşağıdaki esaslara uyulur:
a) Su numunesi kaynaklardan alınıyorsa kaynak gözünden, açık kuyularda ise su seviyesinin altından alınır.
b) Serbest CO2 gazının tayini, numunenin alındığı yerde yapılır.
c) Su numunesi, derin kuyudan pompa yardımıyla alınıyorsa beş dakika kadar akıtılarak yan etkilerin giderilmesine çalışılır.
ç) Herhangi bir kirlenme durumu sonucunda ortaya çıkabilecek kalite değişiminin yakından izlenmesi ve gerekli önlemlerin alınması için, numuneler, Bakanlığın talebine göre mevsimlik, aylık, haftalık ya da günlük aralıklarla alınabilir. Numune sayısı, yörenin hidrojeolojik özelliklerine bağlı olarak değişebilmekle beraber; bir yeraltı suyunun kalite ölçümü için alınacak numune sayısı yılda üçten az olamaz.
d) Numune alma noktalarının sınıflandırılmasında yalnızca üç sınıf (YAS I, YAS II, YAS III) göz önüne alınır. Numunelerden ölçümü istenen su kalite parametreleri, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğine ekli Tablo 1’deki parametreler esas alınarak belirlenir. Kuyu ilk açıldığında, Tablo 1’de verilen bütün parametrelerin analizi zorunludur. Yeraltı suyunun kullanım amacı belirleninceye ve Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğinin 22 nci maddesinde verilen koruma önlemleri alınıncaya kadar; her mevsimde, en az bir kez, Tablo 1’de verilen bütün parametrelerin analiz edilmesi gerekir. Kullanım amacı belirlenmiş yeraltı sularının daha sonraki analizleri sırasında, bu maddenin (ç) bendinde belirtilen aralıklarla olmak üzere, klorür, amonyum azotu, toplam çözünmüş madde, KOİ (kimyasal oksijen ihtiyacı), fekal ve toplam koliform ölçümü yapılır. Ayrıca her yıl en az bir defa olmak üzere, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliğine ekli Tablo 1’de verilen bütün parametrelerin ölçümü gereklidir.
Deniz ortamından numune alma esasları
MADDE 12 – (1) Kıyı bölgelerine ait koruma bandının su kalitesi, plaj sularının kullanım mevsimini kapsamak üzere periyodik olarak kontrol altında bulundurulur. Bu amaçla, deniz ve kıyı sularının kalitelerinin sürekli izleme programları Bakanlık tarafından planlanır. Yüzme ve rekreasyon amaçlı kullanılan sulardan numune alınırken 9/1/2006 tarihli ve 26048 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Yüzme Suyu Kalitesi Yönetmeliği hükümlerine uyulur.
(2) Derin deniz deşarjı, alıcı ortam olarak kıyı sularına deşarj veya kaza sonucu kirlilik tehdidi bulunan yerlerde Bakanlık, gerekli gördüğü zamanda ve yerlerden numune aldırır.
(3) Derin deniz deşarjının izlenmesi için numune alınmasında uygulanacak esaslar şunlardır:
a) Derin deniz deşarjı onaylı projesinde belirtilen koruma bölgesi sınırında, deniz suyu yüzeyinden numune alınarak bakteriyolojik parametrelerin mevzuata uygunluğu kontrol edilir.
b) Difüzör orta noktasından yüzeye kadar olan eksen derinliği yarıçap olarak alınarak oluşturulacak daire içinde deniz yüzeyinde yüzer madde bulunup bulunmadığı kontrol edilir.
c) Atıksu debisi 1000 m3/gün üzerinde olan tesislerin ise, derin deniz deşarjı noktasını 1 kilometre çevreleyen çember üzerinde numune alınması zorunludur. Hakim rüzgar yönü ve akıntı hareketlerinin, deşarj edilen atıksu bulutunu taşıması ihtimalini de göz önüne alarak daire içerisinde, iki farklı derinlikte (dip ve yüzey), iki ara numune alma noktası belirlenir. Bu amaç için özel olarak yapılan cihazlarla numune alınır.
(4) Ağ kafesçiliği yapan balık çiftliklerinde, balık çiftliğinin kapladığı alanın ortasından ve dört kenarının 20’şer (yirmişer) metre açığından olmak üzere toplam beş noktada örnekleme yapılır. Her örnekleme noktasında yüzeyden, ortadan ve dipten olmak üzere toplam üç derinlikten, birer numune alınarak örnekleme yapılır.
Gemilerin sebep olduğu kirliliğin tespiti için denizden ve gemilerden numune alma esasları
MADDE 13 – (1) Gemilerin sebep olduğu kirliliğin tespiti için, denizden ve gemilerden numune alma esasları şunlardır:
a) Denizde kirliliğin tespiti amacıyla; kirliliğin olduğu bölgeden, kirliliğin olmadığı bölgeden ve gemi deşarj noktalarından numuneler alınır. Denizde numune alırken bu Tebliğ ekindeki etiket ve tutanaklar kullanılır. Gemilerden numune alırken 3/4/2007 tarih ve 26482 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan Çevre Kanununa Göre Verilecek İdari Para Cezalarında İhlalin Tespiti ve Ceza Verilmesi ile Tahsili Hakkında Yönetmeliğin ekindeki numune alma ve tespit tutanakları kullanılır. Numune alma kapları ve kapakları cam veya teflon nitelikli malzemelerden seçilir, plastik kaplar kullanılmaz. Petrol ve petrol türevli numuneler alındığı zaman, numune alma kaplarında genleşmeye imkan verecek kadar (%10) bir boşluk bırakılır. Numunelerin taşınması sırasında numune kapları baş aşağı çevrilir ve soğuk zincirde (+4°C) taşınır. -10 °C’nin altındaki sıcaklıklar numunede kristalizasyona neden olabileceği için bu sıcaklığa dikkat edilir.
b) Denizde kirliliğin olduğu bölgede numune alırken, yoğunluğun en fazla olduğu bölgede üç farklı noktadan alınır, bu şekilde analiz için gereken miktarın çok olması sağlanır. Numune alınacak üç noktanın bulunmaması halinde numune yoğunluğun en fazla olduğu yerden alınır. Suyun üzerinde yüzen yağlar için numune kabı yağın yoğun bulunduğu bölgede suyun yüzeyindeki yağ tabakasının hafifçe altına kadar daldırılır ve yağın kabın içine akması sağlanır veya özel numune alma cihazları kullanılır. Kabın üçte biri dolduğu zaman kap sudan çıkarılarak ağzı sıkıca kapatılır ve numune kabı ters çevrilerek 2-3 dakika beklenir. Bekleme sırasında yağ üstte su altta kalacaktır. Kap ters pozisyonda iken kabın kapağı gevşetilerek altta kalan suyun dışarı akması sağlanır. Bu durum kabın içinde en az 60 ml yağ numunesi birikene kadar tekrarlanır. Kirliliğe sebep olan madde yağ veya petrol gibi su üzerinde belirgin olarak tabaka oluşturmuyor ise mümkün olduğu kadar, denizde kirliliğin en yoğun olduğu yerden ve kirliliğe sebep olan maddeyi belirleyebilecek oranda numune alınır.
c) Şüpheli gemilerden numune alırken, gemilerin potansiyel kirlilik kaynakları sintine, slaç, pis su, yakıt, yük tankları ve bunların deşarj noktalarından alınır.
ç) Numunelerin alma işleminde numune özelliğine uygun olarak;
1) TS EN ISO 5667-3 Su Kalitesi–Numune Alma–Bölüm 3: Su Numunelerinin Muhafaza, Taşıma ve Depolanması İçin Kılavuz,
2) TS 12235 Alıcı Ortam-Sularda Taşınan Petrol ve Petrol Ürünleri-Numune Hazırlama Metodları,
3) TS 11721 Alıcı Ortam-Sularla Taşınan Petrol ve Petrol Ürünleri-Numunelerin Muhafaza Kuralları,
4) TS 9198 Su Kalitesi-Su ile Taşınan (Sürüklenen) Yağlardan Numune Alma Kuralları, TS EN ISO 5667-19 Su kalitesi- Numune alma- Bölüm 19: Deniz çökeltilerinden numune alma kılavuzu,
5) TS 900-1 EN ISO 3170 Petrol Sıvıları-Elle Numune Alma Standardı,
6) TS 900-2 EN ISO 3171 Petrol Sıvıları-Boru Hattından Otomatik Numune Alma Standartları
esas alınır.
Gemilerin sebep olduğu kirliliğin tespiti için denizden ve gemilerden alınan numunelerin analiz esasları
MADDE 14 – (1) Gemilerin sebep olduğu kirliliğin tespiti için denizden ve gemilerden alınan numunelerin analiz esasları şunlardır:
a) Gemilerden alınan numunelerin analizinde;
1) TS 12234 Alıcı Ortam-Sularla Taşınan Petrol ve Petrol Ürünlerinin Kaynağının Tespiti-Kurallar,
2) TS 12236 Alıcı Ortam-Sularla Taşınan Petrol ve Petrol Ürünlerinin Kaynağının Tespiti-IR Spektrofotometrik Metot,
3) TS 11803 Alıcı Ortam – Sularla Taşınan Petrol ve Petrol Ürünlerinin Kaynağının Tespiti-Floresans Spektrofotometrik Metot,
4) TS 11723 Alıcı Ortam-Sularla Taşınan Petrol ve Petrol Ürünlerinin Kaynağının Tespiti-Gaz Kromatografik Metot,
5) TS 11722 Alıcı Ortam-Sularla Taşınan Petrol ve Petrol Ürünlerinin Kaynağının Tespiti- Sıvı Kromatografik (HPLC) Metodları,
esas alınır.
b) Sularla taşınan atık petrol ve petrol ürünleri numuneleri ve bunların atıldığı düşünülen şüpheli kaynaktan alınan numuneler ilk önce ön analize tabi tutulur. Analizler ya gaz kromatografik metodla TS 11723 Standardına göre, ya sıvı kromatografik metod ile TS 11722 Standardına göre ya infraredspektrofotometrik metodla TS 12236 Standardına göre ya da floresans spektrofotometrik metodla TS 11803 Standardına göre yapılır. Bu metodlardanbiriyle yapılan analiz sonucunda atık ve şüpheli kaynaktan alınan numunenin benzer olmadığı görülürse kirliliğin şüpheli kaynaktan olmadığı sonucuna varılarak rapor düzenlenir.
c) Numunelerin ön analizi sonucunda bir benzerlik görülürse daha ayrıntılı analizler yukarıda belirtilen metodların her biriyle ayrı ayrı yapılarak raporlanır.
ç) Gemiler tarafından petrol ve petrol türevli maddeler dışındaki kirleticilerle deniz kirliliğine sebep olunduğunda, 14/3/2005 tarihli ve 25755 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Tehlikeli Atıkların Kontrolü Yönetmeliği’nin Ek-7’sinde belirtilen sınıflama ile 24/6/1990 tarihli ve 20558 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak taraf olunan Denizlerin Gemiler Tarafından Kirletilmesinin Önlenmesi Hakkında Uluslararası Sözleşmenin (MARPOL 73/78) EkII’si kapsamında yer alan listesi temel alınarak kirliliğe sebep olma ihtimali olan madde belirlenir, numune alma tutanağına yazılır ve bu maddenin analizi istenir.
Yürürlükten kaldırılan mevzuat
MADDE 15 – (1) 7/1/1991 tarihli ve 20748 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği Numune Alma ve AnalizMetodları Tebliği yürürlükten kaldırılmıştır.
GEÇİCİ MADDE 1 – (1) Bu Tebliğin 12 nci maddesinde belirtilen “koruma bölgesi sınırlarının” 31/12/2004 tarihinden önce onaylanmış derin deniz deşarjı projesinde yer almaması durumunda atıksu altyapı tesislerince bu alanların belirlenmesi Valilik tarafından sağlanır.
GEÇİCİ MADDE 2 – (Değişik:RG-13/11/2010-27758)
(1) Bu Tebliğin yayımlanması tarihinden itibaren işletmeler 10/10/2011 tarihine kadar 4 üncü maddenin üçüncü fıkrasında yer alan hükümleri yerine getirmek zorundadırlar.
Yürürlük
MADDE 16 – (1) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 17 – (1) Bu Tebliğ hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.
TEHLİKESİZ VE İNERT ATIKLARIN GERİ KAZANIMI TEBLİĞİ
BİRİNCİ BÖLÜM
Genel Hükümler
Amaç
MADDE 1 – (1) Bir faaliyet sonucunda ortaya çıkan tehlikesiz ve inert atıkların çevreye olabilecek olumsuz etkilerinin en aza indirilmesi, atık miktarının azaltılması, geçici depolanması, geri kazanım tesislerinin kurulması ve bu tesislerin çevreyle uyumlu yönetiminin sağlanmasına yönelik prensip, politika ve programların belirlenmesi için gerekli idari ve teknik esasların düzenlenmesidir.
Kapsam
MADDE 2 – (1) Bu Tebliğ; sınai ve ticari faaliyetlerden üretim tesislerinden ve ürünlerin kullanımından kaynaklanan tehlikesiz ve inert atıkların üretildikleri yerlerde ayrı toplanması, geçici depolanması, taşınması, geri kazanılması, yeniden kullanılması ve değerlendirilmesine ilişkin esasları kapsar.
(2) Bu Tebliğ hükümleri; 5/7/2008 tarihli ve 26927 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-IV’ünde sunulan Atık Listesinde yer alan tehlikesiz atıkları kapsamaktadır.
(3) Bu Tebliğ hükümleri;
a) Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-IV’ünde sunulan Atık Listesinde yer alan ve başka bir mevzuat ile yönetimi düzenlenmiş atıkları,
b) Madenlerin aranması, çıkarılması, işletilmesi, fiziki ve kimyasal işleme tabi tutulması sırasında ortaya çıkan atıkları, kapsamaz.
Dayanak
MADDE 3 – (1) Bu Tebliğ; 9/8/1983 tarihli ve 2872 sayılı Çevre Kanununun 1, 3, 8, 11 ve 12 nci maddeleri ile 1/5/2003 tarihli ve 4856 sayılı Çevre ve Orman Bakanlığı Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 9 uncu maddesine, Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik ve 29/4/2009 tarih ve 27214 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik esaslarına dayanılarak hazırlanmıştır.
Tanımlar
MADDE 4 – (1) Bu Tebliğde geçen;
a) Bakanlık: Çevre ve Orman Bakanlığını,
b) Çevre lisansı: Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelikte yer alan Çevre Lisansı tanımı,
c) Geçici depolama Alanı: Atıkların geçici olarak biriktirildiği alanı,
ç) Geri kazanım: Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-II B’sinde yer alan işlemlerden herhangi birisini,
d) İnert atık: Fiziksel, kimyasal veya biyolojik olarak önemli derecede herhangi bir değişime uğramayan, çözünmeyen, yanmayan, fiziksel veya kimyasal olarak reaksiyona girmeyen, biyolojik bozulmaya uğramayan veya temas ettiği maddeleri çevreye veya insan hayatına zarar verecek şekilde etkilemeyen ve toplam sızıntı kabiliyeti ve ekotoksisitesi önemsiz miktarda olan, özellikle yüzey ve yeraltı suyu kirliliği tehlikesi oluşturmayan atıkları,
e) İşletmeci: Geri kazanım tesisinin işletilmesinden sorumlu özel ya da tüzel kişiyi,
f) Kanun: 2872 sayılı Çevre Kanununu,
g) Tehlikesiz atık: Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin EK-IV’ünde işaretlenmemiş atıklar ile (M) ile işaretlenmiş atıklardan EK-III/B’sinde yer alan eşik konsantrasyonun altında bir değere sahip olan atıkları,
ğ) Üretici: Faaliyetleri sonucu tehlikesiz ve/veya inert atık oluşumuna sebep olan kişi ve/veya tehlikesiz ve/veya inert atığın bileşiminde veya yapısında bir değişikliğe sebep olacak ön işlem, karıştırma veya diğer işlemleri yapan gerçek veya tüzel kişiyi, ifade eder.
Genel esaslar
MADDE 5 – (1) Tehlikesiz ve inert atıkların sahipleri ve taşıyanları tarafından denizlere, göllere, akarsulara, ormanlara veya herhangi bir yere dökülmesi ve Bakanlığın çevre lisansı verdiği tesisler dışında geri kazanımı yasaktır.
(2) Atık üreticileri tehlikesiz ve inert atıklarını geri kazanmayı planlamaları halinde bu Tebliğde belirtilen usul ve esaslara göre yapmakla yükümlüdürler.
(3) Geri kazanımı mümkün olmayan atıklar, Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin Ek II-A’sı kapsamında belirtilen yöntemlerden biriyle bertaraf edilir.
İKİNCİ BÖLÜM
Görev, Yetki ve Sorumluluklar
Bakanlığın görev ve yetkileri
MADDE 6 – (1) Bakanlık;
a) Tehlikesiz ve inert atıkların çevreyle uyumlu bir şekilde yönetimini sağlayan program ve politikaları belirlemekle, bu Tebliğin uygulanmasına yönelik işbirliği ve koordinasyonu sağlamakla,
b) Tehlikesiz ve inert atıkların geri kazanımına yönelik Tehlikesiz/İnert Atık yönetim planı yapmakla veya yaptırmakla ve halkın bilgilenmesini sağlamakla,
c) Tehlikesiz ve inert atıkların çevreyle uyumlu bir şekilde geri kazanımına yönelik yönetimine ilişkin teknoloji ve yönetim sistemlerinin kurulmasında ulusal ve uluslararası koordinasyonu sağlamakla,
ç) Tehlikesiz ve inert atık geri kazanım tesislerine çevre lisansı vermekle ve bu tesisleri denetlemekle yükümlüdür.
(2) Bakanlık gerekli gördüğü durumlarda tebliğde belirtilen yetkilerinin bazılarını, sınırlarını belirleyerek il çevre ve orman müdürlüklerine devredebilir.
İl çevre ve orman müdürlüklerinin görev ve yükümlülükleri
MADDE 7 – (1) İl Çevre ve Orman Müdürlükleri;
a) Atık üreticisinin tesisinden kaynaklanan tehlikesiz ve inert atıklarının geri kazanımına yönelik hazırlamış olduğu atık yönetim planlarını değerlendirmek, hazırlanan yönetim planlarının uygulanmasını sağlamakla,
b) Her bir tehlikesiz ve inert atık için, ayda 3000 (üçbin) kilogramdan az tehlikesiz ve inert atık üreten atık üreticisinin atıklarını geri kazanıma kadar bu Tebliğin 10 uncu maddesinde tanımlanan tehlikesiz ve inert atık geçici depolama şartlarına uygun olarak tesis sahası içinde gerekli tedbirleri alarak, Tebliğe uygun şekilde geçici depolanmasını kontrol etmekle ve bu faaliyetleri denetlemekle,
c) İl sınırları içinde bulunan tehlikesiz ve inert atık geri kazanım tesislerinin Bakanlıkça verilen çevre lisansı belgelerindeki koşullar doğrultusunda işletilmelerini sağlamak, bu maksatla gerekli denetimleri yapmak, tesislerin bilgi, belge ve teknik raporlarını düzenli olarak kontrol etmek, değerlendirmek ve Bakanlığa rapor etmek, tesisin çevre lisansı şartlarına uygun çalışmadığının tespiti halinde gerekli kanunî işlemleri yapmak ve Bakanlığa bilgi vermekle,
ç) Atık üreticilerinin göndermekle yükümlü olduğu bir önceki yılın bilgilerini içeren, bu Tebliğin Ek-1’inde yer alan tehlikesiz ve inert atık beyan formu ve bu Tebliğin Ek-2’sinde yer alan geri kazanım tesisinin göndermekle yükümlü olduğu tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formunu değerlendirerek, bu Tebliğin Ek-1’inde yer alan tehlikesiz ve inert atık beyan formunu her yılın Mart ayında elektronik ortamda Bakanlığa göndermekle yükümlüdür.
Tehlikesiz ve inert atık üreticisinin yükümlülükleri
MADDE 8 – (1) Tehlikesiz ve inert atık üreticisi;
a) Tehlikesiz ve inert atık üretimini en az seviyeye indirecek şekilde gerekli tedbirleri almak, tesisinden kaynaklanan tehlikesiz ve inert atıkların geri kazanımına yönelik atık yönetim planı hazırlamak ve hazırlanan yönetim planını uygulamakla,
b) Tehlikesiz ve inert atıkların tesis sınırları içinde veya sanayi bölgelerinde belirlenecek alanlarda, sızdırmaz, emniyetli konteynır ve benzeri içerisinde veya geçirimsizliği sağlanmış alanlarda (üstlerini sundurma ve benzeri yapılarla kapatarak) geçici olarak muhafaza etmekle, atıkların muhafaza edildiği kapların üzerinde tehlikesiz atık veya inert atık ibaresi ve atık koduna yer verecek şekilde bu Tebliğin 10 uncu maddesinde istenilen şartlara uygun olarak geçici depolamakla,
c) Bu Tebliğ hükümlerine uygun olarak geri kazanım tesislerine gönderilmeden önce, kendi atıklarını gerekli tedbirleri alarak fiziksel, kimyasal veya biyolojik işlemlerle geri kazanım tesislerine uygun hale getirmekle veya atığını geri kazanım tesisine atık hazırlamak amacıyla kurulmuş ön işlem yapan çevre lisansı alan tesislere göndermekle, bakiye atık oluşuyor ise uygun şekilde çevre lisansı alan geri kazanım tesisine göndermekle veya gönderilmesini sağlamakla,
ç) Ürettiği tehlikesiz ve inert atıkları kendisi geri kazanıyorsa ilgili kayıtları tutmakla, bu Tebliğin Ek-2’sinde yer alan tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formunu düzenlemekle, bu formu elektronik ortamda ve yazılı olarak il çevre ve orman müdürlüğüne göndermekle, belgeleri beş yıl boyunca saklamakla ve istendiği takdirde ilgililere sunmakla,
d) Bu Tebliğin Ek-1’inde yer alan tehlikesiz ve inert atık beyan formunu her yıl ocak ayında bir önceki yıla ait bilgileri elektronik olarak doldurmak, onaylı çıktısı ile birlikte il çevre ve orman müdürlüğüne göndermekle ve beş yıl boyunca bir nüshasını saklamakla,
e) Tehlikesiz ve inert atıkların kaza sonucu veya kasti olarak dökülmesi ve bunun gibi olaylar sonucu meydana gelen kirliliğin önlenmesi amacıyla, atığın türüne bağlı olarak olayın olduğu andan itibaren en geç bir ay içinde olay yerinin eski haline getirilmesini sağlamak ve bununla ilgili tüm harcamaları karşılamakla yükümlüdür.
Tehlikesiz ve inert atık geri kazanım yapanın yükümlülükleri
MADDE 9 – (1) Geri kazanım yapan;
a) Tesislerini bu Tebliğde belirlenen standartlara uygun olarak yapmakla, bu maksatla çevre lisansı almakla ve tesisi işletmekle,
b) Personel eğitimini yapmakla, acil tedbir planlarını hazırlamakla,
c) Tesiste geri kazanımı yapılan tehlikesiz ve inert atıklarla ilgili olarak bu Tebliğin Ek-2’sinde yer alan tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formunu düzenlenmekle, bu formu elektronik ortamda ve yazılı olarak il çevre ve orman müdürlüğüne göndermekle, belgeleri beş yıl boyunca saklamakla ve istendiği takdirde ilgililere sunmakla,
ç) Tesisin işletilmesi ile ilgili her bölümün işletme planını yaparak uygulamakla,
d) Atığın tesise girişinde, atığın tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formunda belirtilen atık tanımına uygunluğunu tespit etmekle,
e) Tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formu olmaksızın atık kabul etmemekle,
f) Kabul ettiği tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formunu onaylamakla ve otuz gün içinde üreticiye göndermekle, yılsonunda ise bu formların onaylı bir suretini il çevre ve orman müdürlüğüne sunmakla,
g) Tehlikesiz ve inert atık geri kazanım formu ile ilgili olarak üretici ile arasında uyuşmazlık çıkması halinde, bu uyuşmazlık giderilemezse on beş gün içinde, uyuşmazlığı Bakanlığa bildirmekle,
ğ) Acil tedbirlerle ilgili eğitimli personel bulundurmakla ve acil durum söz konusu olduğu zaman Bakanlığa bilgi vermekle ve gerekli tedbirleri almakla,
h) Tesisin risk taşıyan bölümlerinde çalışan personelin her türlü güvenliğini sağlamakla,
ı) Tesisin işletilmesi ile ilgili Bakanlığın öngördüğü işleri yapmakla,
i) Tesisin kapatılması durumunda tesisin kapatılmasına ilişkin planı hazırlayarak otuz gün önce Bakanlığa sunmakla,
j) Geri kazanım işlemlerini yapan kişi, kurum ve kuruluşlar, atık türü ve atığın kod numarası, atık miktarı, atığın kaynağı, gönderildiği tesis, taşıma şekli ve geri kazanım yöntemi gibi bilgileri içeren veri kayıt sistemini oluşturmakla, yıllık raporlarını il çevre ve orman müdürlüğüne göndermekle ve beş yıl boyunca saklamakla
yükümlüdür.
ÜÇÜNCÜ BÖLÜM
Tehlikesiz ve İnert Atıkların Geri Kazanımına İlişkin Hükümler
Geçici depolama
MADDE 10 – (1) Ayda 3000 (üçbin) kilogramdan az tehlikesiz ve inert atık üreten atık üreticisi; atıklarını geri kazanıma kadar gerekli tedbirleri alarak bir yılı geçmemek üzere, atığın durumuna göre zemin geçirimsizliğini sağlayarak ve üzerini kapatarak depolayabilir. Bu durumda atıkların yağmur veya yüzey suları ile temasından meydana gelebilecek kirliliğin önlenmesi için bu suların drenajı amacı ile ızgara ve kuşaklama kanalları ve benzeri toplama sistemleri oluşturulur.
Geri kazanım
MADDE 11 – (1) Tehlikesiz ve inert atıkların ekonomiye katkı sağlamak ve nihai bertarafa gidecek atık miktarının azaltılması amacıyla, geri kazanılması esastır.
(2) Üretim tesislerinden ve ürünlerin kullanımından kaynaklanan tehlikesiz ve inert atıkların geri kazanımının hedeflenmesi durumunda; atığın genel özellikleri, proses, elde edilecek ikincil ürünün özellikleri ve bu ürünün kullanılabilirliğini içeren rapor, Ek-3’te istenen hususları içeren teknik uygunluk raporu ve Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik kapsamında istenilen bilgi ve belgelerle birlikte Bakanlığa sunulması gerekmektedir.
(3) Aynı zamanda ikincil ürünün piyasada tüketim malzemesi olarak kullanılabilmesi için atık geri kazanım tesislerini kurmak ve işletmek isteyen gerçek ve/veya tüzel kişiler, bu Tebliğde belirlenen esaslar doğrultusunda, ürün standardı, ürünlerinin satışa uygunluğu ve piyasadaki denetimi ile ilgili izni, ilgili kurumlardan almak kaydı ile Bakanlıktan çevre lisansı almakla yükümlüdür.
Geri kazanım tesisleri için özel şartlar
MADDE 12 – (1) Geri kazanım tesislerinde;
a) Atıkların tesise girişte kontrolünün yapıldığı kabul ünitesi ve geçici stoklama sahası yer alır. Stoklama sahasının zemin geçirimsizliği, beton veya benzeri malzeme ile sağlanacak, yağmur ve yüzey sularının drenajı için tedbirler alınır.
b) Tesis genelinde oluşacak yağmur suları yıkama ve benzeri atık sulardan ayrı toplanır. Yıkama ve benzeri atık sular 31/12/2004 tarihli ve 25687 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği’nde yer alan sınır değerlere uygun şekilde arıtılır.
c) Tesise kabul edilen atığın kaynağı, miktarı, taşınım türü ve geri kazanım yöntemi gibi bilgileri içeren veri kayıt sistemi oluşturulur.
ç) Gürültü, toz gibi kirleticilere karşı ilgili yönetmeliklerde tanımlanan sınır değerlere uyulur.
d) Tesis çevresi çit veya duvarla çevrilecek ve bu alana personel harici kişilerin izinsiz girmesi önlenir.
(2) Metal hurdaları ergiterek işlem yapan sanayiciler ile metal hurdayı parçalamak ve boyutlarını küçültmek suretiyle kalitesini ve yoğunluğunu arttırmak amacıyla hurda metal işleme ve metal ön hazırlama tesisleri için ilave olarak;
a) Tesiste değirmen (mekanik parçalayıcı-öğütücü) veya makas ünitelerinin olması,
b) Yıllık kapasitenin 50.000 ton ve üzerinde olması, bunun sanayi kapasite raporuyla belgelenmesi,
c) Tesisin bulunduğu alanın en az 20.000 metrekare olması,
ç) Tesis girişinde araçları ve yüklerini kontrol edecek özellikte radyasyon ölçüm cihazı ve ilgili ölçümleri yapmaya yeterli (Türkiye Atom Enerjisi Kurumu tarafından eğitim sertifikalı) personel bulundurulması,
d) Demir dışı hurda metal işleme ve ön hazırlama tesisleri için yıllık kapasitenin 3.000 ton ve üzerinde olması, bunun sanayi kapasite raporuyla belgelenmesi,
e) Demir dışı hurda metal işleme ve ön hazırlama tesisleri için tesisin bulunduğu alanın en az 5.000 metrekare olması koşulları sağlanır.
(3) Bakanlık, geri kazanım tesisinin durumu ve kapsamına göre istenen asgari şartların yanında başka şartlar istemeye yetkilidir.
DÖRDÜNCÜ BÖLÜM
Tehlikesiz ve İnert Atık Geri Kazanım Tesislerine Çevre Lisansı Verilmesi ile
İlgili Hükümler
Geri kazanım tesislerine çevre lisansı verilmesi
MADDE 13 – (1) Tehlikesiz ve inert atık geri kazanım tesisi kurmak ve işletmek isteyen gerçek ve tüzel kişilerin çevre lisansı alması zorunludur. Çevre lisansı alınması işlemlerinde Çevre Kanununca Alınması Gereken İzin ve Lisanslar Hakkında Yönetmelik hükümleri uygulanır. Söz konusu Yönetmeliğin Ek-3C sinde yer alan Teknik Uygunluk Raporunda, bu Tebliğin Ek-3’ünde verilen bilgi ve belgelerin bulunması zorunludur.
(2) Birbirini tamamlayan ve benzer teknoloji kullanan kompleks tesis üniteleri, çevre lisansı alma açısından tek ünite sayılır.
(3) Çevre lisansı almış olan tehlikesiz ve inert atık geri kazanım tesisleri işletmecileri tesisin işletme koşulları, tesisle ilgili ölçümler ve mevzuata uygun çalıştığına ilişkin bilgi ve belgeleri içeren raporları yıllık periyotlarda il çevre ve orman müdürlüğüne sunmakla yükümlüdür. İl Çevre ve Orman Müdürlükleri bu raporları değerlendirerek Bakanlığa sunar.
(4) Geri kazanım tesislerinden elde edilecek ikincil ürünün özellikleri ve bu ürünün kullanılabilirliğini içeren teknik bir raporun çevre lisansı için istenen belgelerle birlikte Bakanlığa sunulması gerekir.
BEŞİNCİ BÖLÜM
Diğer Hükümler
Denetim
MADDE 14 – (1) Bu Tebliğ kapsamına giren bütün faaliyetlerin, bu Tebliğe ve diğer çevre mevzuatına uygun olarak yapılıp yapılmadığını denetleme yetkisi Bakanlığa aittir.
Yürürlük
MADDE 15 – (1) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 16 – (1) Bu Tebliğ hükümlerini Çevre ve Orman Bakanı yürütür.
EK-1
(…………) YILINA AİT TEHLİKESİZ VEYA İNERT ATIK BEYAN FORMU
1
Atık üreticisi ile ilgili genel bilgiler
a
Adı ve Unvanı
:
b
Adresi (Mah., Cad., Sok., Numara, İlçe, İl)
:
c
Telefonu
:
ç
Faksı
:
d
Elektronik posta adresi
:
e
İşyeri Vergi Kimlik No ve Vergi Dairesi
:
f
Ticaret sicil numarası
:
2
Tesise ait bilgiler
a
Üretim kapasitesi
:
b
Tesiste atık üreten kaynaklar
:
c
Atığın Kodu
:
ç
Atık miktarı (ton/yıl)
:
d
Atığın genel özellikleri
:
3
Atığın tesis içinde geçici depolanması (stoklanması) halinde Atık miktarı (ton/yıl)Geçici depolama yöntem ve tekniği
4
Atığın geri kazanım tesisine gönderilmesi halinde Geri kazanım tesisi çevre lisansı numaralarıTesise ne kadar atık gönderildiği (ton)
5
Atığın düzenli depolama tesisine gönderilmesi halinde Atık miktarı (ton/yıl)
Firma adına Formu dolduran kişinin
Adı SoyadıGöreviTarih/İmzaKaşe veya mühür
EK-2
TEHLİKESİZ VEYA İNERT ATIK GERİ KAZANIM FORMU
1
Atık üreticisi ile ilgili genel bilgiler
:
a
Adı ve Unvanı
b
Adresi (Mah., Cad, Sok, Numara, İlçe, İl)
:
c
Telefonu
:
ç
Faksı
:
d
Elektronik posta adresi
:
e
İşyeri Vergi Kimlik No ve Vergi Dairesi
:
f
Ticaret sicil numarası
2
Atığın özellikleri
:
a
Atığın Kodu
:
b
Atığın bileşenleri
:
c
Atığın fiziksel özellikleriToz/tozluMacunsu/çamurKatıDiğer
:
3
Nakliye bilgileriKamyonKonteynırVaril/FıçıDiğer
:
4
Geri kazanım Yöntemi
:
Firma adına formu dolduran kişinin
Geri kazanım Tesisi adına formu onaylayan kişinin
Adı SoyadıGöreviTarih/İmzaKaşe veya mühür
Adı SoyadıGöreviTarih/İmzaKaşe veya mühürÇevre lisansı No
Not: Bu form üç (3) nüsha halinde düzenlenerek birer nüshası atık üreticisinde ve geri kazanım tesisinde bulunacaktır. Geri kazanım tesisi 3 üncü nüshaları saklayıp yılsonunda il çevre ve orman müdürlüğüne sunmakla yükümlüdür.
EK-3
ÇEVRE KANUNUNCA ALINMASI GEREKEN İZİN VE LİSANSLAR HAKKINDA YÖNETMELİĞİNEK-3C SİNDE YER ALAN TEKNİK UYGUNLUK RAPORUNUN KAPSAMINDAOLMASI GEREKEN BİLGİ VE BELGELER
1
Geri kazanım verimi
:
2
Atığın temin edileceği yerler
:
3
Tesiste atık işlemede kullanılan kimyasal maddelerin isimleri, miktarı (ton/ yıl) ve depolama şekilleri
4
Hammadde ve ürün stok alanlarının kapasiteleri ile stok alanlarında alınacak güvenlik tedbirleri
5
Geri kazanım sonucu elde edilecek ürünler, ürünlere ait etiketleme ve ambalajlama bilgileri
6
Geri kazanılamayan atıkların, bileşimi, miktarı ve nasıl bertaraf edilecekleri
7
Geri kazanım tesislerinden elde edilecek ikincil ürünün özellikleri ve bu ürünün kullanılabilirliğini içeren teknik bir rapor ve/veya Geri kazanılan ürünlerinin piyasaya ürün olarak sürülebilmesi için ilgili kurum/kuruluşlardan alınacak belge ve/veya Geri kazanılan ürünlerin standartları, ticari isimleri ve üretim miktarları (ton/ yıl),
8
Tesise gelen atıkların Atık Yönetimi Genel Esaslarına İlişkin Yönetmelik Ek-IV ünde verilen atık kodları ve tahmini yıllık miktarları aşağıda yer alan tabloya göre detaylı olarak belirtilir. Atığın Kodu/G.T.İ.P. numarası1Miktarı (Ton/Yıl)
(1) Bu Tebliğ; 31/10/2006 tarihli Tohumculuk Kanunu çerçevesinde tescil edilen, üretim izni verilen ve üretilecek bitki tür ve çeşitlerini kapsamaktadır.
Dayanak
MADDE 2 –
(1) Bu Tebliğ 5553 sayılı Kanuna dayanılarak hazırlanmıştır.
Tescilli çeşitler
MADDE 3 –
(1) 5553 sayılı Kanun uyarınca tescil edilen tohumluk çeşitleri, bu Tebliğin ekinde verilen listenin 1 no’lu sütununda gösterilmiştir.
Üretim izinli çeşitler
MADDE 4 –
(1) Tescil Komitesi tarafından üretim izni verilen tohumluk çeşitleri, bu Tebliğin ekinde verilen listenin 2 no’lu sütununda gösterilmiştir.
Üretilecek tohumluk çeşitleri
MADDE 5 –
(1) Elit, orijinal, anaç ve sertifikalı tohumluklar sadece bu Tebliğin ekinde yer alan listedeki tohumluk çeşitlerinden üretilebilir.
(2) Bu maddeye göre üretilen tohumlukların Bakanlıktan olumlu rapor alınmadan satılması ve dağıtılması yasaktır.
Yürürlükten kaldırılan mevzuat
MADDE 6 –
(1) 12/8/2006 tarih ve 26257 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan 2006/41 no’lu Tohumluk Çeşitleri Hakkında Tebliğ yürürlükten kaldırılmıştır.
Yürürlük
MADDE 7 –
(1) Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
Yürütme
MADDE 8 –
(1) Bu Tebliğ hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.
TÜRK GIDA KODEKSİ-BİTKİ ADI İLE ANILAN YEMEKLİK YAĞLAR TEBLİĞİNDE DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKINDA TEBLİĞ
(TEBLİĞ NO: 2010/17)
MADDE 1 –
13/10/2001 tarihli ve 24552 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Türk Gıda Kodeksi-Bitki Adı ile Anılan Yemeklik Yağlar Tebliğinin Tanımlar başlıklı 4 üncü maddesinin (a) bendine aşağıdaki tanım eklenmiştir.
“Orta Oleik Asitli Ayçiçek Yağı: Orta oleik asitli yağ içeren ayçiçek bitkisinin (Helianthus annuus L.) tohumlarından elde edilen yağdır.
MADDE 2 –
Aynı Tebliğin Ürün Özellikleri başlıklı 5 inci maddesinin (r) bendinden sonra gelmek üzere aşağıdaki (s) bendi ilave edilmiştir.
“s) Bu Tebliğ kapsamında yer alan yağlara ait sterol kompozisyonları EK-4’te belirtilmiştir.”
MADDE 3 –
Aynı Tebliğin EK-1 ve EK-3’ü değiştirilmiş olup EK-4 ilave edilmiştir.
GEÇİCİ MADDE 1 –
Halen faaliyet gösteren ve bu Tebliğ kapsamındaki ürünleri üreten ve satan işyerleri bu Tebliğin yayımı tarihinden itibaren 6 ay içinde bu Tebliğ hükümlerine uymak zorundadır.
MADDE 4 –
Bu Tebliğ yayımı tarihinde yürürlüğe girer.
MADDE 5 –
Bu Tebliğ hükümlerini Tarım ve Köyişleri Bakanı yürütür.
furkanlardanismanlik.com 